‫غیر از دروازه‌بان، همه دارن توی موقعیتی ‫بازی می‌کنن که قبلاً نکردن
‫خب، ده دقیقه وقت مونده. هرچی دارین رو کنین
‫ای بَر اون...
‫شوخیت گرفته دیگه!
‫سر موقعیت‌های خودشون نیستن و اینطوری لوله‌مون کردن؟
‫سال اول دبیرستانن.. ‫فقط یه سال از ما بزرگتر.
‫این یعنی چی؟
‫یعنی ازمون می‌خوای توی یک سال به این سطح برسیم؟
‫غیرممکنه
‫هیچ راهی نداره.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم...
‫اصلاً شون اون همه پولی رو که به من داد ‫چطوری پس‌انداز کرده بود؟
‫هنوز هم جای ضربه‌ی آکوتسو درد می‌کنه
‫پاهام هم دیگه توان ندارن
‫مرسی مامان!
‫حالا می‌تونم توی راهنمایی هم فوتبال بازی کنم!
‫ولی کتونی هم گرون شده ها...
‫فکرش رو نکن!
‫ده برابرش رو پست می‌دم!
‫یه بازیکن حرفه‌ای بین‌المللی می‌شم و ‫یه زندگی لاکچری واست می‌سازم مامان!
‫حیف.
‫تو و آدم‌های دوروبرت
‫لعنت بهش.
‫همین بود پس؟
‫زورم همین‌قدر بود؟
‫انگار همه‌ی شرکت‌کننده‌ها روحیه‌شون رو باختن
‫این که تیم حریف ازشون خیلی قوی‌تره یه طرف
‫اینکه فهمیدن حریفشون تازه تو موقعیت خودش بازی ‫نمی‌کنه یه جور دیگه کمرشون رو شکست
‫مدیرشون چه فکری می‌کنه با خودش؟
‫کاندا!
‫چه مرگته تو؟! بدو!
‫کاندا!
‫چطوری؟ چطوری می‌تونی توپ رو یه جوری ‫استپ می‌کنی انگار تو می‌گی و توپ هم می‌گه چشم؟
‫به گرد پای ساده‌ترین مهارت‌هاشون هم نمی‌رسیم
‫اصلاً انگار فوتبالی که روی این زمین بازی می‌کنن ‫مال یه دنیای دیگه‌ست
‫ترحم‌برانگیزم
‫من هیچ...هیچ...
‫هیچ استعدادی ندارم اصلاً!
‫ناکانو جونوسکه
‫کاندا آکینوری
‫کرنر!
‫می‌خوام برم خونه و بیفتم توی حموم
‫همون فوتبال معمولیم رو با دوست‌های خودم بازی کنم
‫من اصلاً اینجا اومدم چی‌کار؟
‫هه‌هه، زامبی شدی؟
‫دیگه بسه‌مه.
‫هرکاری تونستم کردم دیگه، نکردم؟
‫پس دیگه...
‫بیخیال شدی؟
‫بیخیال از... چی؟
‫بی‌خیال شدم!
‫اِ، اومدی خونه آشیتو؟
‫باختم. چه می‌شه کرد دیگه.
‫خب حالا قراره چیکار کنی؟
‫هیچی دیگه، مثل بقیه فوتبالم رو بازی می‌کنم
‫عجب.
‫ولی حرفه‌ای نه. همون فوتبال معمولی همیشگی خودمون
‫ایول! خوب زدی!
‫کی گفته بی‌خیال شدم؟!
‫درآمد تقریبی یه بازیکن لیگ دسته‌ی دوی ژاپن اندازه‌ ‫حقوق یه کارمند اداری معمولیه.
‫کنجکاو بودم دیگه!
‫تازه، می‌دونی که بعیده آشیتو قبول شه دیگه؟
‫آره، می‌دونم.
‫توکیو سیتی اسپاریون به تنهایی ‫باشگاه‌های فوتبال رو تعریف می‌کنه!
‫هزینه‌ی ورودی ۳۰۰۰ ین آزمون‌ها ۱۵‌م جولای برگزار می‌شوند جزئیات امتحان ورودی تیم جوانان توکیو سیتی اسپاریون(برای والدین و سرپرستان)
‫از تیم‌های دیگه هم بازیکن و مربی نخبه می‌گیرن
‫ولی بازیکن‌های برترشون رو از بچگی پرورش می‌دن
‫پس باشگاه خوبی‌ان آره؟
‫آره دیگه، آشیتو هیچ شانسی نداره.
‫اگه قبول نشد هم لازم نیست خودت رو ناراحت کنی مامان
‫باشه؟
‫اصلاً دلم نمی‌خواد ببازه
‫تمام تلاشت رو بکن آشیتو! تا لحظه‌ی آخر ‫زورت رو بزن!
‫بگیرش!
‫به سلامت اون ضربه‌ی دوم کرنر رو هم دفع کردم
‫دمم گرم باریکلا به من!
‫داری خودتو تشویق می‌کنی؟
‫من جز این بازی به هیچ چیز دیگه‌ای ‫فکر نمی‌کنم.
‫من اینطوری نیستم!
‫اگه تیم حریف زیادی قویه... این خودش یه دلیله ‫واسه‌ی اینکه من بازی خودم رو بکنم!
‫اون شماره‌ی ۱۰ ترشی نخوره یه چیزی می‌شه
‫هنوز قدرت دویدن داره
‫فقط واسه‌ی این بازی نیست... کل روز کارت خوب بوده
‫ادامه بده.
‫خواهر اون پیریه چه مهربونه
‫خب، کمتر از سه دقیقه مونده
‫شرکت‌کننده‌ها هرچی دارین رو کنین
‫گرفتم!
‫تاچیبانا، پابه‌پام بیا
‫شاید بتونیم از دفاع رد شیم
‫آئویی آشیتو
‫واقعاً کارش اون‌قدرها هم خوب نیست
‫ولی کله‌خره و به آدم قدرت می‌ده
‫شاید هم...فقط به من قدرت می‌ده.
‫گرفتم
‫دارم می‌رم سر آزمون ‫مرسی که گذاشتین برم
‫غمت نباشه
‫تمام تلاشت رو بکن
‫چشم
‫رسیدم به مرحله‌ی نهایی
‫موفق باشی تاچیبانا
‫ما همه‌مون می‌دونیم ‫این قضیه چقدر برای تو مهمه
‫من...
‫هرچی داری رو کن
‫بی‌خیال نمی‌شم
‫تا اینجا رو با هزینه‌ی تیم محلی‌ا‌م اومدم
‫چطوری می‌تونم الان بی‌خیال شم؟
‫خطا! هند شد!
‫عالی شد! بهترین نقطه‌ست!
‫ای‌بابا
‫چته تو، یوما؟
‫دفاع آخر هم پست سختیه ها، نه؟
‫آئویی، تاچیبانا!
‫می‌شه ضربه‌ی آزاد رو من بزنم؟
‫خب.
‫آهای اوتومو...تو یه‌کم...
‫هوم؟
‫خب، تو در طول بازی خیلی با قبلش فرق داری! ‫ ‫
‫آره، من قبل بازی‌ها با فکرکردن به اینکه چه ‫اتفاق‌هایی ممکنه بیفته خیلی مضطرب می‌شم
‫ولی به محض اینکه سوت رو بزنن ‫آروم می‌گیرم و می‌تونم تمرکز کنم.
‫چه تغییرفاز شدیدی! چطوری می‌تونی؟
‫خب، لابد واسه‌ی اینه که...
‫فوتبال رو دوست دارم دیگه، می‌دونی؟
‫خیلی وقت نداریم.
‫بازیکن فوتبال محبوب من گفته هیچ‌وقت از فکر کردن ‫به فوتبال دست نکشیده
‫موفق باشی.
‫"انسان جز افکارش نیست"
‫همینه. باید فکر کنم.
‫با این وقت کمی که داریم، بازی آخرم ‫رو چه‌جوری بازی کنم؟
‫آروم بگیر و فکر کن
‫گل می‌شه. می‌دونم می‌شه.
‫پرواز می‌کنی تو لامصب؟!
‫بکش زیر توپ، راه بیفتین!
‫ای داد، ضدحمله زدن!
‫آئویی، بیا برگردیم...
‫کوشی؟
‫اون توپ رو ها؟
‫بده به صاحابش!
‫ها، توپ رو از دست داد!
‫آساری! مثل آب خوردن تک‌ضرب پاس بده تا دروازه
‫یعنی چی؟ این یارو آئویی چه مرگش شده؟
‫چه سریع برگشت
‫اون که وایستاده بود کنار ضربه‌زننده جلوی دروازه
‫لابد همون لحظه‌ای که توپ رو دفع کردم دویده که ‫فاصله رو پر کنه
‫حتی اگه این کار رو هم کرده باشه باز هم ‫نمی‌دونم چطوری فهمیده باید بدوئه سمت آساری
‫از کجا می‌دونست توپ می‌ره سمت اون؟
‫لعنتی
‫اکه‌هِی
‫بالاخره بهش رسید ولی...
‫اگه بتونن توپ رو خیلی توی زمینمون جلو ببرن
‫دیگه زمانی برامون نمی‌مونه
‫یعنی تمومه؟!
‫ناکانو!
‫آئویی‌کن؟
‫هنوز هم می‌تونی این‌طوری بدوئی؟ واقعاً ‫دست مریزاد
‫کاش من هم می‌تونستم ادامه بدم ‫ولی من به دردت نمی‌خورم
‫روحیه‌ام رو از دست دادم
‫من دیگه بسه‌مه
‫لعنت!
‫اگه فقط بتونیم یه گل بزنیم...
‫رفت سمت کناره؟
‫توپ رو پاس بده عقب! الان دوره‌ات می‌کنن!
‫ابله‌ها برگردین عقب
‫نزدیک می‌شم
‫اون یکی جناح
‫ردش کرد!
‫شماره ۵شون که مهاجم نوکه رفته بود سمت راست؟
‫یعنی عمداً رفته بود که جای ‫شماره‌ی ۸ غیرفعالشون رو پر کنه؟
‫الان وقتشه، شوت کن!
‫نزدیک می‌شم
‫جلوش کاملاً بازه
‫گل شو!
‫دفعش می‌کنم، ما دفعش کنیم بازی تمومه!
‫نزدیک می‌شم
‫تو دیگه اونجا چه غلطی می‌کنی؟
‫بهشون نزدیک می‌شم
‫عجب گلی.
‫فوتبال یعنی وقتی توپ زیرپات نیست ‫چه می‌کنی!
‫یه مثال حمله‌ی عالی که فقط با سه‌نفر پیش رفت
‫و اصل‌کاری هم تو بودی
‫آئویی آشیتو
‫الحق که یه چیزی می‌شه
‫بعدی لطفاً، آئویی‌کن
‫این آخرین مصاحبه‌ست، اما ‫سؤالات ساده‌ان
‫لازم نیست خیلی فکر کنی، ‫هرچی به ذهنت رسید بگو
‫نظرت راجع به تیم جوانان چیه؟
‫قوی‌ان
‫نه، «قوی» کلمه‌ی مناسبی نیست
‫جز اون گل آخر، هیچ کاری ازم برنمیومد
‫اینکه خارج از ترکیب خودشون بازی می‌کردن ‫شوکه‌ام کرد
‫ولی داستان یه چیز دیگه‌ست
‫انگار هرچیزی که من می‌خواستم رو داشتن، ولی برای ‫فوتبال ازش گذشته بودن
‫راستی پیری، چرا نذاشتی توی پست خودشون بازی کنن؟
‫فقط واسه‌ی ضعیف کردنشون نبود مگه نه؟
‫تو داری از «من» سوال می‌پرسی؟
‫بله.
‫اولاً که، این هم بخشی از تمریناتشونه
‫یه هفته‌ی پیش بهشون گفته بودم باید با ‫شرکت‌کننده‌‌ها بازی کنن.
‫و گفته بودم انتظار دارم با اینکه سر جای خودشون ‫نیستن ولی بیچاره‌تون کنن
‫احتمالاً فشار زیادی بهشون آوردم
‫توی این یه هفته مدام بهش فکر کردن و براش ‫نقشه کشیدن
‫تا حالا هیچ‌وقت خیلی به پستی جز ‫پستی که خودشون توش بازی می‌کنن فکر نکرده بودن
‫اما هدف اصلی و نهایی این بود که شرکت‌کننده‌ها رو ‫بیشتر بشناسیم
‫و به جواب سؤال‌هایی برسیم مثل اینکه چه ‫واکنشی به ناامیدی نشون می‌دین؟
‫باید قدرت روانیتون رو هم می‌سنجیدیم
‫قدرت روانی؟
‫مهم‌ترین ویژگی تیم جوانان همینه.
‫فوکودا
‫از گلش بپرس
‫خودت زبون نداری؟
‫باشه. بگو ببینم وقتی داشتی گله رو می‌زدی چی توی ‫سرت بود؟
‫راستش خیلی یادم نمیاد
‫خودم هم نمی‌دونم چطوری گل زدم
‫"انسان جز افکارش نیست"
‫اِ، خب البته داشتم توی زمین فکر می‌کردم. یا دست‌کم ‫سعی می‌کردم فکر کنم.
‫اونجا بود که به سرم زد برم چپ
‫چیزی دیدی؟
‫اِ...
‫آره، دیدم. از گوشه‌ی چشمم دیدم که اوتومو داره ‫می‌دوئه سمت دروازه
‫حس کردم اوتومو می‌دونه من می‌خوام چیکار کنم
‫حتی با اینکه خودم هم درست نمی‌دونستم
‫بعدش به دروازه نزدیک شدم که اگه ‫اوتومو نتونست خودم باشم
‫احسنت. می‌تونه تحلیل کنه
‫دیگه به چی فکر کردی؟
‫به مامان و داداشم
‫ها؟
‫داشتم به مامان و داداشم فکر می‌کردم
‫به لطف اون‌ها بود که تونستم گل بزنم
‫تا امروز فقط جوری که دلم می‌خواست ‫فوتبال بازی می‌کردم
‫بدون اینکه به سختی‌هاش فکر کنم، فکر می‌کردم ‫یه روز حرفه‌ای می‌شم
‫جز دردسر چیزی براشون نداشتم پس باید یه جوری ‫واسشون جبران کنم
‫جز فوتبال هم کاری بلد نیستم. پس واسه‌ی ‫جبران کردن براشون باید حرفه‌ای بشم
‫این رو وقتی فهمیدم که دیدم اونایی که می‌خوان ‫حرفه‌ای شن چقدر سرسختن
‫ممنونم پیری فوکودا
‫ممنون که من رو آوردی اینجا
‫چه این آزمون رو رد شم چه قبول
‫من حتماً یه روز حرفه‌ای می‌شم
‫ولی پسر، آشیتو، تو دیگه کی هستی
‫تو تنها کسی بودی که تونست به تیم جوانان گل بزنه ‫آره؟
‫خودِ خودِ ناکسم بودم
‫پس چی، شاید واقعاً قبول شم
‫کم کسی نیستم که، نابغه‌ام من
‫ولی اگه ازشون خبری نشه یعنی قبول نشدی دیگه آره؟
‫گفتن سه هفته طول می‌کشه دیگه نه؟ ‫همین روزها باید یه خبری بشه
‫بعد اگه قبول شدی می‌خوای چیکار کنی؟
‫جدی‌جدی می‌خوای بری توکیو؟
‫خیلی‌خب، شون
‫من تا شیفت شبم می‌رم خونه که استراحت کنم
‫باشه.
‫شما بچه‌ها
‫واسه‌ی یخ‌دربهشت‌ها تخفیف می‌دم به شرطی که بگین ‫باباهاتون بیان همین کافه نوشیدنی بخورن. خب؟
‫چشم خانوم!
‫مامان هنوز هیچ حرفی درمورد اینکه چرا بی‌خبر برای ‫آزمون رفتم توکیو نزده
‫آشیتو
‫تو ادا میای که نتیجه‌ی آزمون برات مهم نیست ولی ‫می‌دونم خواب‌وخوراک نداری
‫خب، حالا شاید هم
‫شاید هم برام مهمه دیگه
‫ولی هرکاری ازم برمیومد کردم و خودم رو هم برای ‫ردشدن توی آزمون آماده کردم
‫تازه اگه هم قبول شم، عمراً بتونم تک‌وتنها پاشم برم ‫توکیو زندگی کنم
‫ولی باز هم... دلم می‌خواد قبول شم
‫دلم می‌خواد برم توی تیم.
‫آهای آشیتو، اون چیه از جیبت زده بیرون؟
‫نامه‌اس؟
‫چی، این؟
‫این رو از...
‫تا نرسیدی اهیمه نخونش
‫قول بده نخونیش
‫صبر...صبر کن ببینم
‫از خواهر مدیر باشگاه!؟
‫برات نامه‌ی فدایت‌شوم نوشته!؟
‫نـ..نخیر! چرت و پرت نگین!
‫ولی بازهم آخه چه معنی داره...
‫برنامه‌ی غذایی؟
‫می‌خواد بزرگ که شد متخصص تغذیه‌ای چیزی بشه؟
‫نمی‌دونم والا
‫ولی تا حدی به لطف اون بود که تونستم خودم رو ‫توی آزمون‌ها نشون بدم
‫هرجا سؤال داشتی بپرس خب، اگه این خواهر مدیره پس هانا
‫شاید از نتایج آزمون هم خبر داره
‫الو؟
‫آشیتو.
‫این رو پست آورد
‫آئویی آشیتو
‫قبول نتایج آزمون انتخابی تیم جوانان اسپاریون رئیس کوبوتیم توکیو سیتی اسپاریون به: آقای آئویی آشیتو
‫ببخشید، من سرخود بازش کردم
‫تبریک می‌گم
‫آشیتو!
‫می‌دونستم موفق می‌شی!
‫رفتی اسپاریون دیگه؟!
‫مامان!
‫مثل اینکه فوتبال دیگه داره تو رو ازم می‌دزده
‫قسمت بعد
‫منظره‌ی نارنجی
‫این داستان ساختگی است و هیچ ارتباطی با افراد، سازمان‌ها و نام‌های حقیقی ندارد
‫قسمت بعدی آئوآشی: «منظره‌ی نارنجی«