‫نزدیک‌ترین شیرینی‌پزی اینجا کجاس؟ ‫می‌خوام کیک شکلاتی بخرم.
‫کیک؟ ولش کن.
‫آخه موضوع اینکه...
‫از اینجور چیزا بدم میاد. ‫جدا نخریا.
‫چی؟
‫کیک نخر. ‫اگه بخری، خونه‌تون نمیام.
‫ولی...
‫هیونگ چیل کیک شکلاتی دوست داره.
‫اگه واسه تولدش کیک شکلاتی نخرم،
‫ممکنه جمع کنه و بره.
‫من می‌خرم.
‫صبر کن. خودم می‌خرم.
‫[قسمت نهم]
‫بیا تو.
‫پروفسور، نگران چیزی نباشین و اینجا بمونین.
‫به خوبی مراقب‌تون هستیم.
‫همینکه خورشید غروب کنه،
‫ما میریم طبقه سوم و مزاحم شما نمیشیم.
‫نگران نباشید.
‫یه وقت فکر نکن که ازت اجاره نمی‌گیریم.
‫تازه پول تمام غذاها رو باید بدی.
‫هی.
‫فکر هیچی رو نکن. ‫فقط همونجا بمون.
‫نکنه دوربینی، چیزی بهم وصل کردی؟
‫چان اومد و ازم درخواست کرد.
‫گفت می‌خواد که فعلا خونه‌ی اونا بمونی.
‫اصلا با عقل جور درنمیاد.
‫یه مدتی پیش تو می‌مونم.
‫نه،نتونستم مانعش بشم.
‫نمی‌تونی خونه‌ی من بمونی.
‫صبر کن، جون هی. ‫وایسا.
‫رفتی دیدن جون هی؟
‫بله.
‫خدای من. ‫خانم اوه، منم اومدم.
‫وای، دختر.
‫می ریم؟
‫اونا مال من هستن.
‫درسته. از خونه‌تون آوردم‌شون.
‫هرچیزی نیاز داشتین رو آوردم.
‫چرا؟
‫ایول، نگاشون کن. ‫می‌بینم که به نصیحتم گوش کردین.
‫بهشون گفتم که بی برو برگرد شما یه هوم‌آفیس ...
‫با یه میز و صندلی راحت نیاز دارین.
‫همینطور تاکید کردم که...
‫یه کاناپه بزرگ و راحت لازم دارین.
‫چرا؟ چون شما دوست دارین همیشه روی کاناپه بخوابین.
‫خدای من، خیلی خوبه. ‫خیلی راحته. ایول.
‫سونگ می ریم.
‫می‌خوام آپارتمانم رو بازسازی کنم.
‫بازسازی؟
‫می‌خواین بازسازی کنین؟ ‫چرا؟ چطور؟
‫تا بتونم اونجا زندگی کنم.
‫طبقه دوم و سوم‌ش می‌تونه محل زندگیم بشه.
‫پروفسور، موضوع اینکه...
‫ممکنه بازسازی طول بکشه، درسته؟
‫درسته. بازسازی دو طبقه ممکنه ‫بالای دو هفته طول بکشه.
‫نه، بالای یه ماه.
‫پس...
‫میشه تا اون موقع اینجا بمونم؟
‫بله.
‫خیلی‌خوب دیگه. وقت مهمونیه.
‫مهمونی تولد من؟
‫امروز تولد منه.
‫واقعا یه چیزیت میشه.
‫باشه، خیلی‌خوب.
‫پروفسور اوه.
‫دکمه‌ای که نوشته «روشن» رو می‌بینی؟ ‫این دکمه رو بزن.
‫- می‌خوای من بزنم؟ ‫- آره.
‫- ولی... ‫- وایسا.
‫یک، دو، سه.
‫خدای من. کی اینا رو آماده کرده؟
‫- من. ‫- چی؟
‫هر سال خودش اینجا رو واسه ‫جشن تولدش آماده می‌کنه.
‫هیونگ چیل.
‫- بذار یکی برات بریزم. ‫- حتما.
‫بهتون بگم. همیشه مایه دردسر بود.
‫ولی آقای سون لطف کرد و پا پیش گذاشت...
‫و با کمیسیون خدمات مالی ترتیب همه چی رو داد.
‫علاوه بر این، میگه برای فروش...
‫هانسو بایو هم کمک می‌کنه.
‫اونقدر خیالم راحت شد که انگار الان می‌تونم ‫تمام این سنگ‌ها رو بجوم.
‫خوشحالم.
‫- آقای سون. ‫- بله.
‫- بذارید یکی براتون بریزم. ‫- خدای من. ممنونم.
‫واقعا که رو سر من منت گذاشتین، قربان.
‫خواهش می‌کنم.
‫رئیس چویی.
‫زمان دبیرستان واسه تنبیه‌اش چیکارا کردی؟
‫ببین، رئیس کمیسیون خدمات مالی برات زانو زده.
‫هی، نکنه کتک می‌زده؟
‫نه، اصلا.
‫حتی اون قدیما، در زمان دبیرستان...
‫همینطور آقای کامل و نمونه بود.
‫نه تنها شاگرد اول کل مدرسه بود،
‫بلکه اغلب بالاترین نمرات کل کشور رو هم می‌گرفت.
‫بعدش وارد دانشکده حقوق سئوجونگ شد...
‫و تونست در آزمون وکالت بالاترین امتیاز رو بیاره.
‫دیگه مثل ایشون پیدا نمیشه. ‫یه مَرد کامل و نمونه‌اس.
‫زمان دانشگاهم همینطور بود.
‫اون قدیما دو نوع دانشجوی مَرد داشتیم.
‫اونایی که به جنبش دموکراسی‌خواه پیوستن،
‫- و اونایی که تنبل و بی‌خاصیت بودن. ‫- درسته.
‫ولی تائه گوک رسما توی کتابخونه زندگی می‌کرد.
‫من می‌رفتم خونه و برمی‌گشتم ولی می‌دیدم ‫که ایشون توی کتابخونه نشسته.
‫بعدشم که آزمون وکالت رو با بالاترین نمره ممکن...
‫- با اون سن پایین قبول شد. ‫- درسته.
‫تائه گوک. می‌دونی که همیشه تحسینت کردم؟
‫هی، عجب آدم حوصله سربری بودی و نمی‌دونستیم.
‫رئیس چویی. امروز مهمون تو هستیم.
‫- حتما. ‫- خوبه.
‫بله، بیا تو.
‫سلام، من هان دانگ او هستم.
‫خدای من. پسر رئیس هان.
‫بشین. برای همیشه یه نوشیدنی بریز.
‫لطفا اجازه بدید یه نوشیدنی براتون بریزم.
‫پس الان بجای کی تایک، تو مسئول فروش هستی؟
‫بله، قربان. ‫مشتاقانه منتظر رهنمودهای شما هستم.
‫تمام سعی خودمو می‌کنم، قربان.
‫- بیا، بذار منم یه نوشیدنی برات بریزم. ‫- ممنونم، قربان.
‫پسر خوشتیپی هستی.
‫معاون نخست‌وزیر چشه؟
‫چطور جرات کرد رو شونه‌های پسرم بزنه؟ ‫مرتیکه عوضی.
‫وای پسر.
‫دیر کردی، عالیجناب.
‫به زیردست‌هات به مشکل خورده بودی؟
‫جلسه با اعضای کمپین طول کشید.
‫انگار پُرخوردی کردی.
‫آره، زیاد خوردم.
‫معاون نخست‌وزیر چی گفت؟
‫آقای سون گفت کمک‌مون می‌کنه؟
‫بله.
‫جای نگرانی نیست، عالیجناب.
‫فقط روی بالا بُردن رتبه‌ خودت تمرکز کن.
‫مشکل اینکه رتبه‌ام بالا نمیره،
‫و همینم کُفر منو درآورده.
‫این فروش کی تموم میشه؟
‫باید نگران اینم باشم؟
‫چرا وقتتو سر نگرانی روی این چیزا تلف می‌کنی؟
‫تا حالا شده بخاطر پول باعث نگرانیت شده باشم؟
‫مجبور شدم به پسر عزیزم بگم بیاد...
‫تا برای اون آشغال‌ها نوشیدنی بریزه،
‫خودشو کوچک کنه تا برام یه کاری بکنن.
‫دیگه مشکلت چیه؟
‫وای، پسر.
‫بخاطر گستاخیم منو ببخش، عالیجناب.
‫متاسفم. لعنتی.
‫اه، پسر.
‫تمام اینا تقصیر اون کی تایک احمقه.
‫هر دوتون باید با تمام توان بهم کمک کنین.
‫برای اینکه بتونی وزیر دادگستری بشی، ‫باید توی انتخابات پیروز بشم.
‫من هیچوقت دنبال این مقام نبودم.
‫رتبه‌ات تکون نمی‌خوره ولی هنوزم ‫بالاتر از بقیه هستی.
‫فکر کردی تنهایی به اینجا رسیدی؟
‫سیاست‌های شکست‌خورده حزب حاکم.
‫درگیری‌های داخلی حزب نالایق اپوزیسون.
‫و مهم‌تر از اینا، رقیب خطرناک تو، آن کانگ وون...
‫الان دیگه توی بازی نیست.
‫قبل اینکه ترتیب اونو بدیم، رتبه تو...
‫فقط نه درصد بود. ‫نکنه به این زودی یادت رفت؟
‫کی از شر آن کانگ وو خلاص شد؟
‫و هونگ سوک پال، که دردسر بزرگ‌تری بود.
‫کی از شر اونم خلاص شد؟
‫ما پاک‌کننده‌هایی داریم که زباله‌هایی ‫مثل اون رو تمیز می‌کنن.
‫دقیقا کاریو کردم که ازم خواستی.
‫دادم پاک‌کننده‌ها اون زباله رو جمع کردن.
‫رئیس چویی، اشتباه متوجه شدید.
‫من کاملا یه چیز دیگه خواستم.
‫نابودش می‌کنه،
‫و باید از شر پاک‌کننده هم خلاص بشیم.
‫من گفتم از شر سو جائه خلاص شو.
‫حالا چرا هان کی تایک؟
‫چرا اینکارو کردی؟
‫این کارا بخاطر چیه؟
‫ویدیویی که هونگ سوک پال درست کرد.
‫فقط خواستم بدونی که در دستای منه،
‫صحیح و سالم.
‫چیزی که باید نابود بکنی رو نگه داشتی؟
‫بگو ببینم دنبال چی هستی.
‫چی می‌خوای؟
‫وزیر دادگستری بست نیست؟
‫نه.
‫نخست وزیر در نظام پارلمانی.
‫به محض شروع کار، برای تغییر قانون اساسی فشار بیار.
‫باید نظام پارلمانی رو جایگزین کنی.
‫هشتاد درصد کره‌ ای خواستار تغییر قانون اساسی هستن،
‫و هفتاد درصد کره‌ ای موافق این هستن...
‫که باید از سیستم ریاستی فعلی دور بشیم.
‫اگه اعلام کنی که قصد روی کار آوردن ‫نظام پارلمانی رو داری،
‫رتبه‌ات سقف رو سوراخ می‌کنه ‫و سر به فلک می‌کشه.
‫وقتی زیاد از حد جاه‌طلب بشی،
‫ممکنه حتی داشته‌هات رو ازدست بدی.
‫فکر نمی‌کنی یکم رویاهای بزرگی داری؟
‫ده سال پیش هیچکس اسم تو رو نمی‌دونست. ‫حالا خودتو ببین.
‫تو باعث شدی تا رویاهای بزرگی داشته باشم.
‫بعدشم، هیچ رویایی اونقدرا بزرگ نیست.
‫تبریک میگم، پروفسور اوه.
‫می‌دونستم که آزاد میشین.
‫حتما خیلی استرس داشتی. ‫لطفا مراقب سلامتیت باش.
‫اشک چشمام دراومد.
‫زود برگردین و به تمام دانشجوها و پروفسورهایی...
‫که پُشت‌تون حرف زدن، خودی نشون بدید. ‫بهشون یه درس درست حسابی بدید.
‫ولی سو جائه جواب نمیده.
‫حالش خوب نیست؟
‫[گونگ چان]
‫هی، پروفسور فعلا تو خونه‌ی من می‌مونه.
‫خونه‌ی خودش امن نیست.
‫تو که مشکلی نداری، درسته؟
‫چرا اصلا از من می‌پرسی؟
‫دیگه داره حالمو بد می‌کنه.
‫آپارتمان برای کارخونه پدرمه.
‫تو چشم یه بچه هفده ساله،
‫پدرم باحال‌ترین شخص روی زمین بود، ‫چون اینجا رو ساخت.
‫ولی وقتی هجده سالم شد، ‫تبدیل به آدم دیگه‌ای شد.
‫پدرم آدم خوب و ساده‌لوحی بود.
‫یه شبه کار و کاسبیش نابود شد.
‫هر شب پُشت بام گریه می‌کرد.
‫خدایا.
‫خیلی از کارش بدم می‌اومد ‫چون منو ناراحت می‌کرد.
‫ازش بدم می‌اومد چون ضعف نشون می‌داد.
‫همون موقع بود به خودم گفتم...
‫که هیچوقت نمی‌بازم.
‫و باید همه رو شکست بدم.
‫پس کِی دوباره اینجا رو خریدی؟
‫سه سال پیش.
‫صاحبش قبول نمی‌کرد بفروشه، ‫دو برابر قیمت بازار بهش دادم.
‫و ارزش هر دلارش رو داشت.
‫روزی که اینجا رو به نام من زد،
‫دقیقا جایی نشستم که پدرم قبلا می‌نشست...
‫و براش لاف اومدم.
‫«ببین، پدر»
‫«گفتم که پَسش می‌گیرم.»
‫«بهت گفتم که همه‌شون رو شکست میدم.»
‫خیلی باحاله.
‫چطور یه نفر می‌تونه اینقدر باحال باشه؟
‫دولت اعلام کرد...
‫یک صندوق حمایتی دو میلیارد دلاری...
‫برای کمک به شرکت‌هایی که ‫مشکل دارن، ایجاد خواهد کرد.
‫در جلسه سیاست‌گذاری صندوق کمکی ‫که امروز برگزار شد،
‫برنامه‌ جدیدی رو برای تسهیل فروش دارایی‌ها ‫اعلام کردند.
‫دولت املاک و کشتی‌های شرکت رو خواهد خرید...
‫تا بهشون کمک کنه تا...
‫هانسو از قایق‌های پوسیده هم پول درمیاره.
‫در تشییع جنازه سوزانده شد.
‫مادرش از اینکه دوباره سوزانده میشه، خوشحال نبود...
‫آقای ها، الان چند سالته؟
‫ده سال از شما کوچکترم، قربان.
‫داری بحران میانسالی رو می‌گذرونی؟
‫این روزا زیاد با خودت حرف می‌زنی.
‫ده ساله که پسرت توی بیمارستان بستریه؟
‫بله، قربان. اگه بخاطر شما نبود،
‫الان صد کفن پوسونده بود.
‫عذر می‌خوام، قربان. ‫یکم زیاد وراجی کردم.
‫چی؟ پروفسور تو خونه‌ی شما می‌مونه؟ جدا؟
‫آره. فقط تا وقتی که بازسازی خونه‌اش تموم بشه.
‫ولی چرا از بین این همه جا، خونه‌ی شما؟
‫می‌تونست بره پیش مادرش یا پیش دوستش.
‫تازه هتل هم هست. ‫پس چرا؟ فقط چرا؟
‫منظورت چیه؟ به نظر من که کاملا منطقیه.
‫به نظر منم منقطقیه. ‫اگه منم جاش بودم، اونجا می‌موندم.
‫این اداها چیه؟ ‫یعنی شما مشکلی ندارین؟
‫می‌خواین منو اینجا خراب کنین؟
‫وایسین. یه لحظه قاط زدم.
‫من زیادی عقب مونده‌ام؟ قضیه چیه؟
‫زودباش، دایناسور. ‫نهار مهمون من. بریم.
‫وایسا. من آدم سنتی و عقب‌مونده‌ای نیستم.
‫- خداحافظ، پسرا. ‫- خداحافظ.
‫[امروز فقط تا ده صبح باز هستیم]
‫دوباره چانه، نه؟
‫بهش بگو اگه بازم پیام بده، خودم می‌کشمش.
‫فکر کرده فقط خودشه که حواسش به اونه.
‫ما اینکارها رو می‌کنیم تا پروفسور اوه ‫بتونه راحت بخوابه.
‫خیلی بانمک هستن.
‫[یونگ سانگ]
‫واسه یه سری کار شخصی دارم ‫کلینیک حقوقی رو ترک می‌کنم.
‫همیشه پُشت‌تون هستم، بچه‌ها.
‫اینو دیدین؟
‫بخاطر اینکه رئیس چویی تو لیست مظنونین ما بود؟
‫تازه برادرش هم جزو مظنونین بود.
‫فکر می‌کردم قضیه تموم شده. ‫نمی‌دونستم اینطوری ضربه می‌خوریم.
‫سو جائه چطوره؟
‫خوبه.
‫همه چی رو بهش گفتی، درسته؟
‫آره.
‫با یونگ سانگ رفتی سراغ دفتر آقای ها؟
‫بعدش به آقای ها زنگ زد...
‫و گفت که به پدرش بگه.
‫پدرم بزودی حرکتش رو می‌زنه.
‫برای همین مجبور نیستیم فورا فاش بکنیم.
‫وقتی آزاد شد، اینو بهش بده.
‫اینو به سو جائه میدی؟
‫من برگشتم پیش پدرم.
‫وقتی از پیشش زدم بیرون، به خودم گفتم ‫دیگه پیشش برنمی‌گردم،
‫ولی الان که پدرم روم اهرم فشار داره،
‫چاره‌ای ندارم جز اینکه برگردم.
‫حالا که برگشتم پیشش،
‫بنظرم باید شرکت به خودم برسه.
‫برای همین می‌خوام در تی کی کارآموز بشم.
‫زیر نظر سو جائه.
‫بهرحال دیگه رفتم.
‫یون.
‫واسه شام بیا خونه‌ی من.
‫می‌تونی بیای، درسته؟
‫- خودم نمی‌خوام. ‫- چرا؟
‫دوست ندارم که ببینم...
‫سو جائه تو خونه‌ی توئه. ‫نمیام.
‫تا حالا ندیده بودم خانم اوه اینطور بخوابه.
‫بریم پایین.
‫خانم اوه، سمت مدیر حقوقی کی تایک الان خالیه.
‫این سمت رو میدم به تو، بیا و برای من کار کن.
‫سلام، لی این سو هستم.
‫می‌خوام بعنوان سخنگوی تیم تبلیغاتی من کار کنی.
‫لطفا باهام تماس بگیر.
‫الان بهتر شدی؟
‫از گرما داشتم می‌پُختم.
‫الان واسه غذا خوردن دیره.
‫جدا؟ واقعا دیر وقته، نه؟
‫ولی دکتر چائه بهم گفت باید قبل خواب، ‫حتما یه چیزی بخوری.
‫خبر نداشتم جون هی و می ریم اومده بودن.
‫سر راه اینا رو خریدم.
‫هی، بذار فقط اون بخوره. ‫تو زیاد نخوری.
‫سر راهم اینا رو خریدم.
‫خورشید خیلی وقته غروب کرده.
‫قشنگه.
‫این خونه.
‫پُشت بام.
‫تاس کبابی که برام پُختی.
‫دوستات که با خوراکی اومدن.
‫و اتاق طبقه دوم که تو و دوستات آماده کردید.
‫وقتی اینجام،
‫راحت می‌تونم حوادث تلخ و آدمای بد رو فراموش کنم.
‫می‌دونم که اینجا موندن کار درستی نیست.
‫ولی اینجام چون اینجا رو دوست دارم.
‫خیلی هم دوست دارم.
‫بخوریم؟
‫خانم.
‫این برای شماست.
‫مامان.
‫[دلیل درخواست طلاق]
‫درخواست من...
‫نفقه زیاد و عذرخواهی چویی جو وان در مقابل بقیه بود.
‫گفتم که تمرکزم رو روی نفقه می‌ذارم.
‫اگه فقط دنبال نفقه باشم، ‫هرچقدر بخوام، بهم میدن؟
‫اگه سلاح رو بهم بدی، آره.
‫خبر نداشتم که سلاح دارم.
‫وقتی در آمریکا بودی،
‫با یه وکیل طلاق دیدار داشتی.
‫نه فقط یکبار، بلکه چندین مرتبه.
‫آقای جویی ولگردی می‌گرد، بی‌وفایی داشت،
‫و یک بار تو دام اعتیاد افتاد.
‫گذشته کثیف اون...
‫سلاح تو شد.
‫و اگه می‌خواستی، فرصت اینو داشتی...
‫به تمام فایل‌های کامپیوترش دسترسی داشته باشی.
‫زندگی...
‫جالبه، نه؟
‫این لحظات تحمل نکردی تبدیل به سلاح من شدن.
‫هنوزم به این فکر می‌کنم...
‫که چطور قراره این خبر رو بهش بدم.
‫میشه تو اینکارو برام بکنی.
‫مامان! بیا اینجا، مامان.
‫بیا باهام یه عکس بگیر.
‫یک، دو، سه.
‫اینقدر پول می‌خواد؟
‫آره.
‫خانم ایم سئونگ یون زیادی ولخرجه.
‫فکر می‌کردم آدم متواضعی هست، ‫ولی پُشت نقاب قایم شده بود.
‫[دادخواست طلاق]
‫[دلیل درخواست طلاق]
‫بیا تو.
‫پدر.
‫سئونگ یون پول زیادی می‌خواد.
‫با کمال تعجب، زن زیاده‌خواهیه.
‫یا اینکه بنظرم...
‫سو جائه سعی داره به این طریق منو عذاب بده.
‫راستی...
‫حتما ازدست شما هم ناراحته.
‫وقتی توی بازداشتگاه بود،
‫بجای کمک بهش، سعی کردید بندازینش بیرون.
‫اگه حالت سرجاش نیست، برو بیرون.
‫فردا وقتی حالت سرجاش اومد، حرف می‌زنیم.
‫پدر. یه سوال دارم.
‫درباره هونگ سوک پاله.
‫حتی دنیا اگه به آخر برسه،
‫بازم سعی می‌کنه زنده بمونه.
‫پولاشو دو دستی می‌گیره و حاضر نمیشه بمیره.
‫ولی رفت و خودکشی کرد.
‫و سو جائه هم توی صحنه جرم بود.
‫و از طرفی هان کی تایک برای نقشه خودکشی کمکش کرد.
‫سو جائه که متهم به تحریک برای قتل بود...
‫تبرئه شد و برگشت.
‫این حرکت شما رو یاد چی می‌اندازه؟
‫می‌دونین دیگه، عروسک خیمه‌شب بازی.
‫واقعا کنجکاوم...
‫بدونم کدوم دستی این عروسک خیمه‌شب بازی رو کنترل می‌کرد.
‫گفتم شاید شما می‌دونین.
‫داری سوالی رو ازم می‌پرسی که باید از ‫یه مُرده بپرسی.
‫جدا؟ پس هونگ سونگ پال کاری که می‌خواست رو کرد؟
‫که اینطور، پدر؟
‫می‌دونستم.
‫شما همه چی رو می‌دونین، پدر.
‫واستون احترام قائلم.
‫تو...
‫سئونگ یون چیزی علیه تو داره؟
‫اگه اینقدر خواسته، یعنی یه آتویی ازت داره.
‫و ممکنه دست سو جائه برسه.
‫چه آتویی داره؟ ‫بی‌وفایی کردی؟
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫حالا که توی یه قایق هستیم، بهتره جشن بگیریم.
‫فکر کنم این بار اوله.
‫گمونم هرچی باشه، برادریم دیگه.
‫منظورت چیه؟
‫من و تو دنبال جواب یه سوال هستیم.
‫[ممنون که امروز تشریف آوردید. ‫فردا می‌بینم‌تون.]
‫[تانسانجی سوک]
‫- برگشتین؟ ‫- بله.
‫- چیزی خوردین؟ ‫- نه، هنوز نخوردم.
‫خدای من. بذارین فورا یه چیزی براتون آماده کنم.
‫نه، نیازی نیست.
‫نه. یکم از غذاها مونده.
‫چی؟
‫دائم اینجا میاد؟
‫بریم داخل.
‫پسره اونجا چیکار می‌کنه؟
‫[تانسانجی سوک]
‫خدای من.
‫پروفسور اوه با کسی شوخی نداره. ‫ببین چطور کنترل کرده.
‫خدای من.
‫بفرما.
‫این چه بازی بود؟
‫قدیما گانگستر بودین؟
‫فقط خواستم بدونین من گانگستر واقعی هستم.
‫خدای من. چی؟
‫- برو. ‫- وایسا.
‫با پروفسور اوه چیکار کردی؟
‫بهت گفتم که حد خودتو بدونی.
‫چاره‌ای برامون نذاشت. ‫باید بندازیمش بیرون.
‫- نه، بازی... ‫- متاسفم.
‫باید بهتر از اینا ادبت می‌کردیم.
‫بابا، فقط داشتیم بازی می‌کردیم.
‫عوضی! چطور تونستی...
‫چی؟ دوباره؟
‫این دیگه سرپیچی جدیه.
‫بهت اطمینان میدم که این بار درست میگم.
‫سو جائه نصف شب به غذاخوری دانشجوش رفت.
‫امروز صبح که از اونجا رد شدم، ‫هنوزم ماشینش اونجا پارک بود.
‫احتمالا ناخوش بوده با تاکسی برگشته خونه.
‫صبح موقع بیرون اومدن از اونجا دیدمش.
‫[تانسانجی سوک]
‫بنظر میاد...
‫طبقه دوم اونجا رو اجاره کرده.
‫جدا؟
‫وقتی یکم دیگه واسه جلسه اومد، ‫حرفشو پیش می‌کِشم.
‫دلم می‌خواد دست پاچگی رو توی صورتش ببینم.
‫درسته. اونجا زندگی می‌کنم.
‫مطمئنم همه‌تون می‌دونین...
‫که خونه و دفترم توسط پلیس تفتیش شده.
‫نمی‌خواستم جایی بمونم که می‌دونستم ‫توسط پلیس غارت شده.
‫بعدشم، خونه برای موسسه بود، ‫برای همین جمع کردم و رفتم.
‫ولی بازم، توی خونه‌‌ی یکی از دانشجوهات اقامت داری؟
‫تازه دانشجوی پسر هست.
‫هی، متوجهی که...
‫تو یه پروفسور خانومی و اون دانشجوی توئه.
‫مضحکه. یعنی فقط بنظر من مضحکه؟
‫خب، اگه شایعات عجیبی پخش بشه...
‫دلیل موجهی برای شایعه‌سازیه.
‫متاسفانه دانشجوها حرف درمیارن.
‫این روزا جوون‌ها ترسی از حرف زدن ندارن.
‫خودم اون طرفا یه ساختمان دارم، ‫ولی درحال بازسازی هستم.
‫نزدیک به اینجام هست، برای همین می‌تونم ‫فورا به اونجام سر بزنم.
‫بهرحال قصد داشتن اونجا رو اجاره بدن، ‫منم گفتم اجاره می‌کنم.
‫کجای این مضحکه؟
‫چه فکری کردین؟
‫نکنه تو هم خودتو یه دختر نوجوون می‌بینی؟
‫چی؟ دختر نوجوون؟
‫اجاره میدی؟ چقدر؟
‫چون پروفسورش هستی، ازش تخفیف هم گرفتی؟
‫می‌خوای اجاره‌نامه رو ببینی؟
‫- چی؟ ‫- نه، نیازی نیست.
‫بهرحال باید درباره کلینیک حقوقی حرف بزنیم.
‫می‌دونی که موضوع اصلی جلسه امروزمونه، درسته؟
‫وقتی بازداشت شدی و آخرش سر از بازداشتگاه درآوردی،
‫کل دانشگاه...
‫و شورای دانشگاه زیر و رو شد.
‫حتی انجمن فارغ‌التحصیلان.
‫«چطور یه مجرم میتونه رئیس مرکز باشه؟»
‫«کی دیگه به کلینیک حقوقی میاد؟»
‫«هیشکی. حتی یه نفر.»
‫تو اینا رو استخدام کردی؟
‫چیکار کردی؟
‫کار من نبود. کار دوتامون بود.
‫الان که پروفسور توی بازداشته،
‫نباید کلینیک حقوقی رو ببندیم؟
‫پروفسور جونگ هی یونگ هم گفت که باید بسته بشه.
‫خدای من.
‫باید پروفسور اوه رو یه کاریش بکنیم.
‫در انجمن فارغ‌التحصیلان همه نگرانی خودشونو ابراز کردن.
‫میگن باید فورا اخراجش کنیم...
‫و در کلینیک حقوقی رو ببندیم.
‫واسه همین من مکرر به تمام ادارات پلیس زنگ زدم
‫و ازشون خواستم هرکس نیاز به مشاوره حقوقی داره،
‫به کلینیک ما بفرستن.
‫کی می‌دونست اینقدر آدم قراره بیاد؟
‫روحمم خبر نداشت.
‫[رئیس هان سونگ بام]
‫[نماینده لی این سو]
‫- لی این سو. ‫- لی این سو.
‫- انصاف و عدالت. ‫- لی این سو.
‫چرا تماس با تو اینقدر سخته؟
‫ازت چندین بار خواستم که سخنگوی من بشی.
‫قربان، میشه یه نفر دیگه رو معرفی کنم؟
‫اگه قبولش کنین، خودمم پُشتش هستم.
‫برای کنترل کردن ببر، باید با روباه دست دوستی بدید.
‫قربان، اگه قبولش کنین، خودم پُشتش هستم.
‫تا وقتی که فروش نهایی بشه و حتی بعدش،
‫خودم حواسم به گروه هانسو هست.
‫بازم این پسر؟
‫بخاطر این عوضی، جو وان و هونگ سوک پال...
‫موقع دزدکی وارد شدن به آپارتمان ‫سو جائه مُچشون گرفته شد.
‫ولی...
‫الان سو جائه تو خونه‌ی اون می‌مونه؟
‫[وکیل اوه سو جائه]
‫واسه کسی که از همچین مسیر پر پیچ و خمی ‫رد شده، خوب موندی.
‫درحقیقت، انگار بهترم شدی.
‫خدایا، اینجا از دفتر من خیلی بهتره.
‫- دفتر تو؟ ‫- گمونم خبرشو نشنیدی.
‫هفته بعد منم عضو موسسه میشم.
‫جون میونگ، منم امروز خبر رو شنیدم.
‫هی، یانگ بائه.
‫خدای من، داری پیر میشی.
‫یواش یواش قیافه‌ات به سنت می‌خوره.
‫جدا؟ همه میگن نسبت به سنم جوون‌تر ‫نشون میدم، ولی با سن که نمیشه مقابله کرد.
‫هی، واسه هفته بعد یه شام گروهی ترتیب بده.
‫زودباش. مطمئنم چیزی نمونه عضو دائمی بشی.
‫حتما. ترتیب یه شام مفصل رو میدم.
‫می‌بینمت.
‫هی، وقتی واسه شام رفتیم بیرون...
‫تو هم بیا یه چیزی بخوریم.
‫روز خوبی داشته باشین.
‫لعنتی. همش اذیتم می‌کنه.
‫نمی‌تونم تحملش کنم.
‫اون عوضی قبلا هم چشمش به مقام زنم بود.
‫چرا رئیس چویی با اون عوضی موافقت کرد؟
‫چیزی علیه رئیس چویی داره؟
‫گفتم که ولم کن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫گفتم ولم کن بابا.
‫خداییش چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌تونی اینکارو بکنی...
‫عذر می‌خوام، قربان.
‫- پاشو. ‫- ولم کن.
‫- گفتم ولم کن. ‫- ولش کن.
‫می‌خوای همینطور روی زمین بمونی؟
‫قربان، لطفا کمکم کنین.
‫از دانشگاه به بیرون پرت شدم، ‫زنم ازم طلاق گرفت.
‫نمی‌تونم اینطور زندگی کنم.
‫قربان، فقط شما هستین که می‌تونین ‫نجاتم بدید.
‫- من؟ ‫- زندگیم رو بخاطر شما فدا می‌کنم.
‫قربان، هرچی بگین، انجام میدم.
‫زندگیت رو برام فدا می‌کنی؟ ‫همچین مزخرفاتی رو باور نمی‌کنم.
‫کسایی که همچین چیزی میگن، مزخرف میگن.
‫گمونم یه سوءتفاهمی پیش اومده.
‫قربان، چرا اینطور می‌کنین؟
‫بخاطر اون قدیما، نباید باهام مهربون‌تر باشین؟
‫همه‌اش رو یادت رفته؟
‫ده سال پیش، من دقیقا کاری که ازم ‫خواستین رو انجام دادم.
‫اون زمان، شما دادستان ارشد بودید.
‫یادت نیست چی کشیدم؟
‫حتما واجبه اینا رو به زبون بیارم؟
‫دادستان ارشد، چویی تائه گوک.
‫جون میونگ، یه ذره هم عوض نشدی.
‫این روش آسون‌تر رو ترجیح میدم.
‫غذا که نخوردی؟
‫هی، با رئیس چویی حرف بزن.
‫بهش بگو اون نفرت‌انگیز رو قبول نکنه.
‫به حرف تو گوش میده.
‫می‌دونی که مقام مدیر ارشد حقوقی هانسو خالیه؟
‫آره.
‫رئیس هان ازم خواسته یکی رو معرفی کنم.
‫ولی حیف که گفتی تا ابد در تی کی می‌مونی.
‫چی؟ من گفتم؟
‫این روزا کی آخه برای همیشه توی یه شرکت می‌مونه؟
‫می‌تونم جای دیگه کار کنم.
‫- واقعا؟ ‫- گوش کن، سو جائه.
‫خداییش منو واسه این سمت معرفی کن.
‫باشه.
‫اه، یادم رفت از هی یونگ یه چیزی بپرسم.
‫نماینده لی این سو واسه تیم تبلیغاتیش ‫دنبال یه سخنگو هست.
‫بنظرم هی یونگ گزینه خوبیه. ‫نظر تو چیه؟
‫هی.
‫خدای من، خیلی ممنونم.
‫چطور خبر نداشتیم که اینقدر به فکر ما هستی؟
‫چرا آخه نمی‌دونستیم؟
‫خدایا، موهام سیخ شد.
‫[رئیس چویی تایه گوک]
‫تا نهایی شدن قضیه، کاملا محرمانه‌ بمونه.
‫حتما. کاملا محرمانه‌اس. ‫فقط تو نگران نباش.
‫مرسی.
‫دارم سکته می‌زنم. ‫خدایا، مرسی.
‫جدی میگی؟
‫آره! فکر کنم سو جائه بخواد ما رو معرفی کنه.
‫عالیه. رسما زدیم تو خال.
‫اه، نه.
‫اصلا خبر نداشتم. می‌خواستم از ‫کلینیک حقوقی بندازمش بیرون.
‫چی؟ دیوونه شدی؟ ‫فورا ازش عذرخواهی کن.
‫عذر خواهی کن و تمنا کن که ببخشه.
‫فورا بهش پیام بده و بگو بهمون کمک کنه.
‫دشمن دیروز، دوست امروز! باشه؟
‫شما همه تا دیروقت موندین تا غذای منو حاضر کنین.
‫خدایا، متاسفم.
‫مشکلی نیست، قربات.
‫براتون تاج ماهی قرمز حاضر کردیم.
‫هیچی غذای خونگی نمیشه.
‫اینم بگیر.
‫واسه کارکنان یه چیزی بخر.
‫ممنونم.
‫خیلی‌خوب.
‫تاج ماهی قرمز حرف نداره. ‫امتحان کن.
‫مطمئنم نخواستین بیام که با همدیگه ‫تاج ماهی بخوریم.
‫رئیس هان می‌خواد مین یونگ بائه رو استخدام کنه.
‫اول به خودم پیشنهاد داد.
‫منم ازش خواستم یه آدمی رو معرفی کنم
‫و اونم که برای این مقام دست و پا می‌شکست.
‫و همسرش قراره به تیم کمپین نماینده لی ملحق بشه؟
‫اینم همونطور. من پیشنهاد دادم.
‫می‌دونی که...
‫وقتی پیش اون دو نفرم، به چی فکر می‌کنم؟
‫اون صورت چرت و احمقش.
‫و قیافه متکبر اون مَرد گستاخ.
‫به این فکر می‌کنم که چطور ازشون ‫استفاده و نابودشون کنم.
‫چرا اینقدر صریح حرف می‌زنین؟
‫می‌خوام صادق باشم.
‫چطوره برای یکبارم شده، صادق باشم؟
‫از فلش درایو هانسو کپی داری؟
‫آره.
‫و تمام چیزایی که از میز آقای ها برداشتین؟
‫بله، از جمله اون ویدیویی که نشون میده ‫شما سه نفر موق خوش‌گذرونی...
‫چیکار کردید.
‫چیزی که می‌خوای دست منه.
‫و تو چیزی داری که من می‌خوام.
‫برای همین ازت مشاوره می‌خوان.
‫ما فقط زمین بازی رو هموار کردیم. همین.
‫هموار؟
‫تو چیزی که می‌خواستی رو بدست آوردی ‫و از شر مشکل خلاص شدی.
‫فهمیدم. من هنوز هستم.
‫تو برای من دارایی هستی. ‫برای همینه اینجایی.
‫و شما هم برای من دارایی هستین.
‫برای همین برگشتم.
‫از صداقت بین‌مون خوشم اومد.
‫پسرم، بیا و بهمون ملحق شو.
‫فقط اومدم یه سلامی بدم. ‫باید یه جای دیگه برم.
‫یون سانگ می‌خواد بعنوان کارآموز تو کار کنه.
‫همه چی رو بهش یاد بده.
‫خانم اوه، من از هفته بعد کارمو شروع می‌کنم.
‫- چرا؟ ‫- عذر می‌خوام؟
‫با تصمیم خودت از کلینیک حقوقی رفتی.
‫الانم می‌خوای کارآموز من بشی؟
‫متوجه نمیشم.
‫نمیشه انتظار داشته باشی که در زندگی ‫همه چی رو متوجه بشی.
‫لطفا یه فنجون قهوه منو مهمون کنین، خانم اوه.
‫پس می‌خواد زمین بازی منو هموار کنه.
‫با خودت چی فکر کردی؟ ‫چرا می‌خوای کارآموز من بشی؟
‫چرا پیش چان می‌مونی؟
‫می‌تونی بری هتل. ‫چرا توی خونه‌ی اون موندی؟
‫اونجا هیچ زنی نیست. ‫معذب نیستی؟
‫جای خوبیه.
‫اونجا رو دوست دارم.
‫پُشت بام خوبی داره، غذاهاشونم که عالیه.
‫خوش می‌گذره.
‫بی‌خوابیم هم برطرف شده.
‫خودم نمی‌دونستم ولی گویا می‌تونم ‫روزانه 23 ساعت بخوابم.
‫حتما خیلی اونجا رو دوست داری.
‫آره.
‫ولی سو جائه...
‫اگه می‌تونی زودتر از اونجا برو.
‫چان الان تو رادار پدرمه.
‫اگه توی خونه‌اش بمونی...
‫اتفاق خوبی نمی‌افته.
‫آره. بابت نگرانیت ممنونم.
‫باشه.
‫احساس می‌کنم ازم تشکر می‌کنی ‫تا حد و مرزی بین‌مون بکشی.
‫مایوس شدم. ‫حس خوبی ندارم، سو جائه.
‫بهرحال،
‫مشتاقم بعنوان کارآموز کلی چیز ازت یاد بگیرم.
‫و متاسفم،
‫ولی واسه شروع کارم چند روز فرصت می‌خوام.
‫سلام، خانم او سو جونگ.
‫خانم اوه سو جائه منو فرستاده.
‫اسمم سونگ می ریمه.
‫اوه آزاردهنده...
‫واقعا می‌خواد کمکم کنه؟
‫خدایا.
‫[فردای بهتر]
‫بله، با خانم او سو جونگ حرف زدم.
‫دادستان درخواست دو سال زندان داده.
‫بنظرم سابقه جناییش براش سنگین تموم شده.
‫ولی بازم...
‫فقط یه جفت کفش دزدیده. ‫چطور میشه دو سال زندان بره؟
‫پس اونایی که...
‫میلیون‌ها دلار اختلاس کردن، چی؟
‫نباید حکم ابد بگیرن؟
‫اسم وکیلش رو خط بزن.
‫اسم خودمون رو بعنوان وکیلش بنویس.
‫باشه، محض اطلاع، خانم او سو جونگ...
‫مطمئن نبود که واقعا کمکش کنی.
‫خیلی تحت‌تاثیر قرار گرفت.
‫موبایل پسرش رو هم گرفتم و باهاش حرف زدم.
‫واقعا پسر مهربونی داره.
‫الان کارگر ساختمانیه.
‫ولی گفت کار می‌کنه و پول وکالت ما رو میده.
‫راستی، لقب‌تون پیش خودم می‌مونه.
‫[مدیرعامل یون سه پیل]
‫پُشت خطی دارم. ‫بعدا حرف می‌زنیم.
‫بله، خانم آزاردهنده.
‫[سخنرانی در قانون آیین دادرسی مدنی]
‫واقعا بنظرت می‌تونیم این پرونده‌ها رو ‫به جایی برسونیم؟
‫واقعا بنظرت می‌تونیم تمام این پرونده‌ها رو حل کنیم؟
‫باید سعی خودمون رو بکنیم.
‫این نشون میده که خانم سونگ کارشو درست انجام داده.
‫یه زن حرفه‌ای خیلی خفنه.
‫چقد جذبه هم داره.
‫نمی‌خوای برای شام دعوتش کنی؟
‫می‌دونستی ازش خوشم میاد؟
‫رسما دارین بهمون می‌گین...
‫که تو از خانم سونگ خوشت میاد و ‫چان از پروفسور اوه خوشش میاد.
‫دیگه نباید اسم اینجا رو کلینیک حقوقی بذاریم،
‫باید اسمشو بذاریم کلینیک عشق.
‫می‌دونستم. اصلا کاراگاهی توی خونته.
‫با این استعداد بدنیا اومدی.
‫شما دوتا...
‫خدایا، کلی کار رو سرمون ریخته.
‫- هی، هیونگ چیل. ‫- چان، باید فورا بیای اینجا.
‫یه مَردی با ماشین خیلی گرون‌قیمت...
‫واسه دیدن پروفسور اوه اومده.
‫کارتشم بهمون داد. ‫مدیرعامل یه جاییه.
‫مدیرعال یون سه پیل از اس‌پی پارتنرز.
‫هی، پروفسور اوه اومد. ‫بهتره عجله کنی.
‫[مامان]
‫غذای اینجا واقعا خوشمزه‌اس.
‫منم باید زیاد اینجا بیام.
‫نه. اینجا رو بخرم؟
‫انگار امروز خیلی سرحال هستی.
‫به نظرم درست طبق برنامه بتونم به هدفم برسم.
‫هدفت...
‫می‌دونی هدفم چیه؟ ‫می‌خوام هر سه تاشون رو نابود کنم.
‫می‌خوام ببینم که هر سه همزمان محکم به زمین می‌خورن.
‫اون روز اینو ازت نپرسیدم ولی امروز می‌خوام بپرسم..
‫چرا؟
‫چرا همچین هدفی داری؟
‫خانم اوه، اگه نتونین هفتاد میلیارد رو بگیرین،
‫چه حسی بهتون دست میده؟
‫اول سوال منو جواب بدید.
‫چرا می‌خوای نابودشون کنی؟
‫الان زمان درستی نیست که چراییش رو بهتون بگم.
‫ولی بهتون میگم کِی این هدف من شد.
‫ده سال پیش.
‫عذر می‌خوام.
‫[مدیر بایک جین کی]
‫بله، پدر.
‫البته. حتما.
‫باشه. بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه. خداحافظ.
‫اه، نگفته بودم که با مدیر بایک آشنایی نزدیک دارم؟
‫اصلا.
‫مدیر بایک تقریبا پدرزنم شد.
‫تا جایی که میدونم، اون هیچوقت دختر نداشته.
‫نه. یه دختر داره.
‫دختر زیباییه و نقاش فوق‌العاده‌ای هم هست.
‫یون سئو.
‫اسمش کانگ یون سئو هست.
‫راستی.
‫سوالت رو جواب دادم، باشه؟
‫حالا نوبت توئه.
‫چه حسی پیدا می‌کنی...
‫اگه نتونی هفتاد میلیون دلار رو بگیری؟
‫شماره یک، عصبانی میشی.
‫شماره دو، خشمگین میشی.
‫شماره سه، خشمگین میشی...
‫و بخاطر اینکه من اون سه نفر نابود کردم
‫و اونا نتونستن بهت پول بدن،
‫منو نابود می‌کنی.
‫شماره چهار، هر کاری برای گرفتن اون پول انجام میدم.
‫[تانسانجی سوک]
‫زیاد ننوشین.
‫شمام زیاد بهش تعارف نکنین.
‫[تانسانجی سوک]
‫صاحب اینجاس. ‫دانشجوی حقوق هم هست.
‫صاحب جالبیه.
‫خدایا، فراموشش کن. ‫اینقدر بهشون فکر نکن.
‫اون فقط یه...
‫چطور فکر نکنم؟
‫چرا نباید فکر کنم؟
‫پس این سالمه.
‫خوب بالا پایین میره.
‫اینجایی.
‫اینجا که خنک و خوبه.
‫[مامان]
‫راستی اونجا چیه؟ انباریه؟
‫چیزی نیست.
‫پس چرا روش قفل هوشمند زدی؟
‫آدما از این کارا می‌کنن دیگه.
‫[تماس ورودی]
‫سلام.
‫بله. مادرمه.
‫اداره پلیس گانگوا؟
‫رانندگی بی‌احتیاط؟
‫باشه. الان میام.
‫خدایا. خودمم حالم خوب نیست.
‫خدای من. چان ماشین رو روشن کرد. ‫بهتره عجله کنین.
‫شما حالتون خوب نیست. ‫بهتره پُشت فرمان نشینین.
‫راننده‌ای که باعث و بانی تصادف بود
‫قبول نمی‌کنه تست بده.
‫برای همین بازداشتش کردیم
‫و الان توی اداره‌اس.
‫گفت شما وکیل موفقی بودین.
‫جار و جنجال به پا کرد و خواستار ‫تماس با شما شد.
‫ولی چرا شما جواب تماس مادرتون رو ندادین؟
‫شانس آوردین که طرف آدم باشعوری بود.
‫وگرنه الان پُشت میله‌ها بودین.
‫راننده حتی زخمی نشده بود.
‫فقط سپر عقب فرو رفته بود. ‫چرا باید بازداشت بشم؟
‫خدایا. لطفا صداتون رو پایین بیارین.
‫مامان.
‫هی، تقصیر من نبود.
‫با بچه‌ها رفته بودیم بیرون یه چیزی بخوریم.
‫موقع رانندگی هم خواب‌آلود نبودم. ‫حواسم به جاده بود.
‫خانم، چرا داری دروغ میگی؟
‫عذر می‌خوام. من حتما خسارت ایشون رو میدم.
‫بازم باید آزمایش بده
‫تا بتونم گزارش رو بنویسم.
‫درسته. حتما.
‫باشه، انجام میدم.
‫توش فوت کنین.
‫محکم‌تر، مامان.
‫[اداره پلیس گانگوا]
‫خدای من. آقای گونگ.
‫با اون اومدی؟
‫بله.
‫اصلا تقصیر من نبود. الکی گردن من انداختن.
‫این چه جور قانونیه.
‫قانون ما پُر نقص و عیبه.
‫درسته. لطفا سوار شید.
‫بهرحال متاسفم.
‫ولی بخدا تقصیر من نبود.
‫باشه. برو به خونه.
‫راستی، ماشین من چی میشه؟ ‫باید سپر جلوشو تعمیر کنم.
‫گواهینامه‌ات باطل شد، برای همین می‌خوام بفروشمش.
‫اینکارو نکن.
‫من دارم گرسنه میشم. ‫بریم یه چیزی بخوریم؟
‫می‌تونیم یه جای مرتفع طلوع خورشید رو نگاه کنیم.
‫بهتره برگردیم.
‫باشه.
‫کجا هستیم؟
‫گرسنه بودم.
‫باید قبل برگشتن یه چیزی بخوریم.
‫خیلی‌خوب.
‫تادا.
‫یه چیز دیگه‌ام می‌خوام بهت نشون بدم. ‫برو جلو.
‫این چیه؟
‫مگه همه از اینا توی ماشین ندارن؟
‫چه خوب و جذاب.
‫همینو بگو. یه کاسه نودل اینجا می‌چسبه.
‫تو چقدر خوب و جذابی.
‫فکر کردم خبر داری. ‫تو...
‫یجور رفتار می‌کنی که انگار نمی‌دونستی؟
‫آرزویی داری؟
‫آرزو؟
‫هیچوقت به فکر آرزو کردن نبودم.
‫البته بجز زمانی که یه دختربچه بودم.
‫هنوزم می‌تونی آرزو کنی.
‫چون خیلی وقته هیچ آرزویی نکردی.
‫مطمئنم آرزوت برآورده میشه.
‫یعنی آرزو کنم؟
‫خب،
‫تو...
‫قراره منو بیشتر بشناسی.
‫نمی‌تونستم اینو به کسی بگم.
‫ولی دلم می‌خواست به تو بگم...
‫یه روز بهت میگم.
‫نمی‌خواستم...
‫کسی بفهمه...
‫چقدر از زنده موندن نا امید شده بودم.
‫ولی آخرش که متوجه میشی.
‫حتی اگه درست درکش نکنی یا خوشت نیاد...
‫حتی اگه اینطور بشه،
‫اُمیدوارم احساساتت بهم...
‫اونقدر صدمه نبینه.
‫تو چی؟
‫منم یه چیزی هست که بهت نگفتم.
‫دلم نمی‌خواد بدونی،
‫ولی باید بهت بگم.
‫می‌دونم که مجبورم بهت بگم،
‫ولی بازم برای گفتنش بی‌میل هستم.
‫همه چی رو بهت میگم.
‫و مطمئنا ازم متنفر میشی.
‫حتی اگه متنفر شدی، بازم کنارم بمون.
‫می‌تونی ازم متنفر باشی.
‫ولی بازم جایی نرو.
‫همینطور خودت.
‫جایی نرو.
‫[چرا او؟]
‫تو بیشتر بهم رفتی.
‫هیچوقت از جایگاهم دست نمی‌کشم.
‫تو توی گروه هانسو نیستی. ‫توی موسسه حقوقی تی کی هستی.
‫بدون کمک پدرم،
‫موسسه حقوقی الان به اینجا نمی‌رسید.
‫چیکار می‌تونی بکنی؟ ‫اندازه من قدرت نداری.
‫نه، یون سانگ. برای محافظت ازش، از جون مایه می‌ذارم.
‫اون کیم دانگ گو نیست.
‫- خانم، اون کیم دانگ گو نیست. ‫- کیم دانگ گو.
‫متاسفم.
‫توی منطقه یونگ پیونگ یه ساختمان فرو ریخته.
‫چرا گذاشتی بمیرن؟
‫همین الان یه بازمانده دیگه رو بیرون کشیدن. ‫ولی بیهوش هست.
‫خانم اوه، چیکار کنیم؟