‫و وقتی برگ‌های بلوط شروع به زرد شدن میکنن
‫ما به بیشه میریم.
‫فقط مشکل اینه که بین اینجا ‫و اونجا صدها خطر وجود داره.
‫من خطرم.
‫صبر کن.
‫نورمون داره محو میشه.
‫و این میتریل... ‫تنها راه نجات ماست؟
‫پس سرنوشت کل الف‌ها...
‫...تو دست توئه.
‫نمپات
‫سائرون یه زمانی همون قدر که ‫دشمن مردم توئه، دشمن مردم من هم بود.
‫ازت میخوام که بین نومنورها و الف‌ها
‫دوباره اتحاد رو ایجاد کنی.
‫تا جون افراد رو از دست جنوبی‌ها نجات بدی.
‫بدش من.
‫اون زیره.
‫درود به پادشاه راستین سرزمین‌های جنوب.
‫پناه بگیر.
‫ملکه
‫تئو
‫کمک
‫هالبرند
‫الندیل
‫هالبرند
‫مادر؟ مادر؟
‫مادر
‫اینجا
‫بیا اینجا
‫- صدمه دیدی؟ ‫- نه
‫با من بمون.
‫زودباش
‫اونتامو کجاست؟ ‫اونتامو کنارم بود.
‫بخواب
‫بخواب. من تنهات نمیذارم.
‫سرباز، اینجا.
‫ولندیل
‫سرباز، اون رفته.
‫اون رفته.
‫این طرف.
‫- اون رفته... ‫- زودباش
‫- کمک. خواهش میکنم کمک کنید. ‫- سربازها
‫اینجا. ما داخلیم.
‫اون سقف داره خراب میشه.
‫- نمیشه بیرون رفت. ‫- سریع، یه راه باز کنید.
‫اینجا. این طرف.
‫دستم رو بگیر. طوریت نمیشه.
‫برید جلو. کنار همدیگه بمونید.
‫- عجله کنید ملکه من. ‫- برو
‫مستقیم برو به سمت پل.
‫از اینجا ببرشون.
‫نخ
‫ایزیلدور
‫بولگرباک پیر رفت دنبال حلزون
‫یه روز پاییزی خیلی خوب
‫صدتا بزرگش رو پیدا کرد
‫کاش اون‌ها برای من بودن
‫بری جلو.
‫بیشه. فکر کنم همینه.
‫این رو سه روز پیش گفت.
‫نه نه، حق با اونه. ‫من این رو یادمه.
‫زودباش.
‫بوی اون رو حس میکنی؟ چوب سوخته. ‫حتما بقیه آشپزی رو شروع کردن.
‫آقای باروز
‫چی شد؟
‫پدربزرگم از کوه‌هایی تو جنوب صحبت میکرد ‫که ازشون آتیش بیرون میومد.
‫گفت اون‌ها به خواب رفتن.
‫برای حدود صدها سال.
‫فقط وقتی بیدار میشن که ‫یه اهریمن جدید پیدا شده باشه.
‫برندی فوت
‫دوستت این بالاست. همون بزرگه.
‫- تو قرار نیست... ‫- کدو قرار؟
‫شاید اون بتونه درستش کنه.
‫- زودباش نوری. ‫- آره. همون طور که اون گرگ‌ها رو درست کرد.
‫- نمیدونم... نمیدونم اگه اون... ‫- منتظر چی هستی؟
‫اون کار زیادی برای ما انجام داده.
‫بی ادبیه که چیز بیشتری ازش بخوایم.
‫میفهمم
‫پس خودم ازش میپرسم.
‫سادوک
‫از سر راه برید کنار کوچولوها.
‫چی داره زمزمه میکنه؟
‫کلمات کوچیک تا درخت‌ها متوجه اون بشن.
‫سادوک، درخت‌ها صحبت نمیکنن.
‫بعضی‌ها صحبت میکنن.
‫حواسش رو پرت نکن.
‫خدای بزرگ. داره کار میکنه...
‫داره درستش میکنه.
‫درست همون طور که سادوک گفت.
‫دیلی، برگرد.
‫- نه ‫- نوری
‫دخترهای عزیزم. بچه‌هام.
‫نوری. دیلی. دیلی.
‫دیلی، نوری، خوبید؟
‫بفرما
‫خوبید؟ ‫خوبید؟
‫من خوبم. گفتم...
‫من...
‫ما از این کوه‌ها یه چیز مقدس میخوایم.
‫پس باید در عوض یه چیز مقدس بهشون پیشنهاد بدیم.
‫در عوض اینکه اجازه میدید ‫ از معادن میتریل شما استفاده کنیم
‫الف‌ها آماده هستن تا این شهر رو
‫پر از شکار و غلات و
‫الوار از جنگل قدیمی اریادور ‫تا پنج قرن آینده بکنن.
‫پنج قرن؟
‫اگه سرش بمونن، قول خوبیه...
‫من هیچوقت قول چیزی رو نمیدم که از پسش برنیام.
‫میبینم که چند کلمه از زبون سنگی یاد گرفتی.
‫تاثیر گذاره
‫بهم بگو، چرا باید به هر الفی اعتماد کنیم؟
‫نباید اعتماد کنید.
‫اما میتونید به من اعتماد کنید.
‫چون من هر الفی نیستم ‫بلکه یه رگ الف الروندی دارم.
‫و الف‌هایی رو میشناسم که ‫نمیتونن این رو در خودشون ببینن.
‫برای همین الان جلو شما تنها ایستادم...
‫و التماس میکنم.
‫تا مردم من رو نجات بدید.
‫خواهش میکنم پادشاه فروتن. به ما کمک کنید.
‫الان میرم با پسرم صحبت کنم.
‫جواب شما چیه پدر؟
‫گفته میشه که وقتی اوله مردم ما رو آفرید
‫به ما دو چیز داد.
‫آتش و سنگ.
‫سنگی که درون ما زندگی میکنه ‫تشنه ابدیته
‫در برابر زمان مقاومت میکنه.
‫اما آتش حقیقت رو در بر میگیره.
‫که همه چیز یه روزی نابود میشن...
‫- ... و تبدیل به خاکستر میشن... ‫- پدر
‫ما تو خاکی که محکم نباشه حفاری نمیکنیم.
‫تو تاریکی اعماق رو کاوش میکنیم.
‫سایه و سنگ و معادن وسوسه میشن ‫که همه‌مون رو زیر خودشون دفن کنن.
‫من زندگی دورف‌ها رو برای اینکه
‫الف‌ها میخوان تو مرگ تقلب کنن، به خطر نمیندازم.
‫تقلب در مرگ؟
‫پدر
‫دوستم داره غرق میشه
‫از من میخواد که به ساحل بکشمش.
‫توقع داری دستش رو پس بزنم
‫چون از سقوط یه سنگ کوفتی میترسی؟
‫سرنوشت الف‌ها سال‌ها پیش تعیین شده.
‫توسط ذهن‌های خیلی داناتر
‫که آینده رو خیلی خوب میدیدن.
‫درخواستشون رو رد کن ‫کل این پادشاهی ممکنه سقوط کنه.
‫شاید حتی کل سرزمین میانه.
‫متاسفم پسرم.
‫اما زمان اون‌ها فرا رسیده.
‫ریش شپشو، بی خیال، احمق پیر.
‫اگه حق با اون باشه چی؟
‫تو که به این فکر نمیکنی ‫بذاری این اتفاق بیوفته؟
‫چاره‌مون چیه؟
‫گفتی بقیه لردهای دورف ‫با این پیشنهاد موافقن.
‫اگه خودمون دوباره معادن رو باز کنیم
‫بهشون ثابت میکنیم که ‫یه راه امن برای جمع کردن میتریل هست
‫شاید مجبورش کنن که گوش بده.
‫شاید بتونیم پدرت رو مجبور کنیم.
‫اون فقط پدرم نیست دیسا.
‫اون پادشاه ماست.
‫اگه به بچه‌هام یاد بدم
‫حرف‌های پادشاه ارزشی نداره
‫اون وقت چه جور پدری هستم؟
‫باشه، باشه.
‫نباید میگفتم تو ریشش شپش داره.
‫- یا نباید بهش میگفتم احمق. ‫- آره
‫نه
‫نه، از این متنفرم که با مادرم این طوری صحبت میکنی.
‫خب، راستش مادرت واقعا شپش داره تو...
‫شوخی میکنم. شوخی میکنم.
‫فکر کنم نمیتونم برای شام نگه‌ات دارم؟
‫باید به گیل گلد اطلاع بدم.
‫و به زودی اون دیگه پادشاه نیست ‫چون دیگه لیندونی وجود نداره.
‫پس این خداحافظیه؟
‫ما خداحافظی نمیکنیم.
‫- ما میگیم ناما... ‫- ناماری
‫این معنی بیشتری از "بدرود" داره.
‫یعنی... "به سمت خوبی‌ها برو."
‫الروند
‫چرا این کار رو میکنن؟
‫تا اینجا رو خونه خودشون کنن.
‫سرزمین سایه‌هاشون.
‫پس پسش میگیریم و بیرونشون میکنیم.
‫من نه موقعیت و نه نیروش رو داریم.
‫این سرزمین مرده.
‫ما باید به زندگی بچسبیم.
‫یا شمشیر رو روی گردنشون قرار بدیم.
‫دیگه تمومه.
‫نه برای من. ‫من این اجازه رو نمیدم.
‫باید
‫از چی انقدر ناراحتی؟ ‫این تقصیر تو نیست.
‫چرا هست.
‫به حرکت ادامه بده. خودشه.
‫به اون‌هایی که اون پشت هستن کمک کن.
‫ایزیلدور؟
‫- ملکه ‫اون زنده ست.
‫- صدمه دیده؟ ‫- نجاتمون بدید.
‫- صدمه دیده؟ ‫- حالش خوبه؟
‫خدا رو شکر
‫ملکه من
‫اسبم رو بگیر.
‫کاپیتان، تو...
‫- کاپیتان... ‫- اون کجاست؟
‫پسرم کجاست؟
‫اون‌ها مردن، مگه نه؟
‫آروندیر. دوستانم. ما...
‫مادرم. همه.
‫نادانسته‌ها ذهن رو پر میکنن. ‫با حدس و گمان پرش نکن.
‫اصلا میریم؟
‫نومنور اردوگاهش رو
‫پشت اون قله برپا کرده.
‫قراره با بقیه بازمانده‌ها به اونجا برن.
‫مادر تو هم کنارشونه.
‫و حواست باشه. ‫اورک‌ها حالا میتونن تو نور روز هم حرکت کنن.
‫من هم قبلا اورک کشتم، میدونی.
‫وقتی همسن تو بودم ‫چیزی به اسم اورک نبود.
‫و حالا؟ چندتا کشتی؟
‫- خیلی ‫- خوبه
‫من از همچین کلماتی استفاده نمیکنم.
‫چرا نه؟
‫اینکه به کارهای تاریک بگی "خوب" قلب رو تیره میکنه.
‫به اهریمن اجازه میده به درونمون نفوذ کنه.
‫همه جنگ‌ها هم داخلیه هم بیرونی.
‫هر سربازی باید حواسش به این باشه.
‫حتی من. حتی تو.
‫پس من هم یه سربازم؟
‫شاید بتونیم الان یکی ازت بسازیم.
‫چقدر مونده تا به اردوگاه برسیم؟
‫بعد از این بلندیه.
‫چقدر دیگه تا پاک شدن این دود مونده؟
‫همین جا صبر کن.
‫چند وقته که ازش پاک شدیم؟
‫حدود یه مایل.
‫میفهمم
‫واقعا؟
‫فقط خاکستری.
‫به راه رفتن ادامه بدید، جفتتون.
‫اسب من رو راهنمایی کن. ‫کسی لازم نیست متوجه بشه.
‫الندیل؟
‫الندیل، خواهش میکنم.
‫به راه رفتن ادامه بده.
‫بهش میگن گرین وود بزرگ.
‫سرت رو پایین نگه دار و ‫چشمت به صخره‌ها باشه.
‫سکونتگاه مردم رو تو قسمت بیرونی پیدا میکنید.
‫اگه خوش شانس باشی آدم‌هایی که ‫اونجا هستن کمک میکنن ستاره‌ها رو پیدا کنید.
‫چون من فقط میتونم بهت بگم
‫هارت‌فوت‌ها اون رو
‫از وقتی که اجدادمون تو سرزمین‌های
‫ناشناخته هزاران سال پیش ‫ زندگی میکردن، اون رو ندیدن.
‫و این زمان زیادیه. ‫حتی برای کسی که پای بزرگی داره.
‫باید تو مسیر میموندم.
‫وقتی سقوط اون ستاره رو دیدم ‫فقط باید باید ولش میکردم.
‫- الانور... ‫- تو سعی مردی بهم بگی مادر.
‫اما حالا میفهمم.
‫من فقط یه هارت فوت هستم.
‫این تنها چیزیه که هستم.
‫برو بخواب نوری.
‫ما میتونیم صبح استراحت کنیم.
‫تا حالا کسی که بهت نزدیک بوده رو گم کردی؟
‫برای اون‌ها؟
‫منظورم فامیله.
‫برادرم. فینرود.
‫و همسرم.
‫همسر؟
‫اسمش سلبورن بود.
‫تو یه جای پر گل همدیگه رو دیدیم.
‫من داشتم میرقصیدم و اون من رو اونجا دید.
‫داشتی میرقصیدی؟
‫اون موقع جنگ به نظر خیلی دور میومد.
‫وقتی رفت، سرزنشش کردم.
‫زره‌اش درست اندازه‌اش نبود.
‫صدف نقره‌ای صداش کردم.
‫دیگه بعد از اون هیچوقت ندیدم.
‫بانوی من.
‫چیزی که قبلا گفتی...
‫اشتباه میکردی.
‫تقصیر تو نیست.
‫تقصیر منه.
‫تو نمیخواستی این اتفاق بیوفته.
‫من به دشمن قدرت دادم. ‫پس من مسئول اون هستم.
‫بعضی‌ها میگن همه چیز این شکلی کار میکنه.
‫اما من به این باور دارم که ‫داناها به این هم نگاه میکنن که تو قلبمون چیه.
‫و این تقصیر تو نبود.
‫بار این روز رو روی شونه‌های خودت قرار نده تئو.
‫ممکنه برات سخت باشه که دوباره زمین بذاریش.
‫اما چطوری میتونم رهاش کنم؟
‫قدرت‌های بزرگ‌تری از تاریکی هستن ‫که تو این دنیا کار میکنن.
‫شاید یه روزی مقل امروز
‫چاره‌ای نداریم غیر از اینکه ‫ به تدبیرشون اعتماد کنیم.
‫و خودمون رو تسلیم کنیم.
‫خونه من از بین رفته.
‫تدبیر این چیه؟
‫هنوز نمیتونم درکش کنم.
‫صبر کن.
‫ببندش
‫چی شده؟ ‫بوی چی رو حس میکنی؟
‫هان؟
‫خاکستر
‫چیزی جز خاکستر نیست.
‫زودباش. داریم وقت رو هدر میدیم.
‫تا وقتی میتونی استراحت کن.
‫با اولین نور حرکت میکنیم.
‫کدوم نور؟
‫یه لرزش دیگه.
‫باید به سنگ‌ها اجازه بدیم جا به جا شن.
‫نه
‫نظم، ارباب الف.
‫فکر میکنی این باعث موفقیتت میشه؟
‫قبلا شده.
‫واقعا؟
‫نه
‫از قصد گم شدی؟
‫هدف من هیچوقت شکست دادن تو نبوده
‫بلکه میخواستم یه کم بیشتر همراهتون باشم.
‫الف‌ها دروغ میگن.
‫من...
‫کنار زده شدم.
‫منفجرش کن.
‫همیشه فکر میکردم زیادی دورفی ‫برای اینکه یه الف باشی.
‫اما تو الف دورفی، دورین.
‫پسر دورین.
‫- نوه... ‫- اگ دوست داری مسخره کن.
‫بهترین کاری که یه دورف میتونه انجام بده ‫اینه که لایق اسم پدرش باشه.
‫ما اسم‌های سری خودمون رو داریم
‫که بین خودمون ازش استفاده کنیم.
‫و فقط برای خانواده اون‌ها رو فاش میکنیم.
‫همسرها، والدین، خواهرها، برادرها...
‫- الروند... ‫- نگه‌اش دار دورین.
‫برای بیرون.
‫باشه
‫دورین...
‫پدر...
‫از چیزی که فکر میکردیم بیشتره.
‫- پادشاه دورین، یه... ‫- کافیه.
‫پدر، فقط بهش نگاه کن.
‫الف رو بگیرید.
‫وقتی مادرت تو رو به دنیا آورد
‫یه چیزی درونت اشتباه بود.
‫نفست تند و خشک بود.
‫یه صدای ریز و رقت انگیز ‫مثل خراشیدن سنگ گچی.
‫همه میگن اولین زمستونت رو هم نمیبینی.
‫و هر شب
‫بعد از اینکه مادرت از گریه خوابش میبرد
‫من میبردمت کنار آتیش
‫تمام شب سرت رو بالا نگه میداشتم.
‫انگار یه کم راحت میشدی.
‫و بعد یه شب
‫به صورت کوچولوت نگاه کردم
‫و روی اون
‫یه ریش خاکستری از پادشاه‌های قدیمی دورف رو دیدم.
‫قدرتمند و وحشتناک، مثل یه ارتش با پرچم.
‫و وقتی مادرت بیدار شد بهش گفتم
‫دیگه لازم نبود گریه کنه.
‫پسرمون زنده میموند و کوه‌ها رو جا به جا میکرد.
‫چطور انتظار داری کوه‌ها رو جا به جا کنم پدر
‫وقتی که یه گودال میکنم، حسابی نگران میشی؟
‫برای من از بزرگی حرف میزنی
‫اما هر جاه طلبی من رو خفه میکنی
‫هر شوقی
‫هر فکری، از تو سرچشمه نمیگیره.
‫آهنی که باید سخت‌ترین بارها رو به دوش بکشه
‫باید سخت‌ترین چیزها رو هم تحمل کنه.
‫اینکه بذاری متحدانت بمیرن، درست نیست.
‫الروند برای من انقدر برادر واقعی‌ای هستش که
‫انگار از مادرم به دنیا اومده.
‫چطور جرئت میکنی...
‫چطور جرئت میکنی.
‫برای اینکه تصمیم خودت علیه مردم خودت رو
‫به کرسی بشونی اسم مادرت رو بیاری؟
‫نه. این تویی که داری به مردمت خیانت میکنی.
‫آینده‌مون رو هدر میدی تا بتونی به گذشته بچسبی.
‫داری به تاجی که سرته بی‌حرمتی میکنی.
‫رهاش کن.
‫دیگه مال تو نیست.
‫و وقتی داشت تو یه روز پاییزی
‫دنبال حلزون میگشت
‫بچه‌اش رو ترک کرد ‫و آب اون رو با خودش برد
‫پاپی؟
‫چرا یه نگاه به بیرون نمیندازی ‫بعد صحبت میکنیم.
‫چی...
‫اون رو ببین.
‫با اون محصول به بازار میریم، مگه نه؟
‫بفرما
‫نمیفهمم. چطوری؟
‫خودت فکر میکنی چطوری؟
‫اون درستش کرد.
‫باورت میشه نوری؟
‫انقدر اینجا انعام هست که میتونیم امشب جشن بگیریم
‫و باز هم برای ماهی‌های منجمد باقی میمونه.
‫مالوا میگه میخواد یه چیزی به اسم ‫سوسیس سیبی درست کنه.
‫- سس سیب. ‫- منم همین رو گفتم.
‫از طرف پدر.
‫ممنونم مالوا. ‫خواهرت کجا رفته؟
‫گرفتیمش. اونجا جا هست؟ ما کارمون تموم شد.
‫داشت غرق میشد پس اون با صدای بلند گریه کرد
‫پادشاه قورباغه ماهی‌ها
‫اون رو تبدیل به یه حلزون کرد
‫بولگرباک پیر اون رو که ‫آبدار و شیرین بود گرفت
‫اون‌ها گفتن دختر کوچولوش ‫اون نمیتونست کمک کنه اما...
‫صبر کن
‫داریم اشتباه میریم.
‫از اون طرف رفت.
‫زودباش، حالا
‫نوری
‫- تنهاش بذار. ‫- شنیدی چی گفت.
‫- هر چی تو بگی. ‫- ول کن.
‫یه مو ازش کم شه ‫پوستت رو میکنم.
‫زودباش. باشه. ‫دستت رو بیار.
‫باهمدیگه، حالا.
‫بدش به من.
‫نه
‫تو میری خونه. میشنوی چی میگم؟
‫با ما میای.
‫خواهش میکنمو برک.
‫- خواهش میکنم. ‫- اون به تو گوش نمیده.
‫به هیچکدوم ما گوش نمیده.
‫هیچوقت نباید یه الف رو میاورم.
‫باید وقتی تو دریا پیداش کردم ولش میکردم.
‫تئو؟
‫ملکه ریجنت. اینجاست؟
‫آماده سازی تقریبا داره تموم میشه.
‫تا یه ساعت دیگه میتونیم بریم.
‫جنوبی‌ها چی؟
‫یه پادگان میمونه تا اون‌ها رو ‫به یه جای امن برسونه.
‫و دنبال گمشده‌هامون بگرده.
‫گالادریل
‫هیچکس تو نومنور زانو نمیزنه.
‫تو توی نومنور نیستی.
‫تو هم نیستی.
‫تقصیری که فقط روی دوش منه.
‫کشتی‌هامون منتظر هستن ملکه من.
‫بیاید این سرزمین رو پشت سر بذاریم.
‫به من ترحم نکن الف.
‫برای دشمنمون نگه‌اش دار.
‫که نمیدونن چی رو شروع کردن.
‫برای من، میرل
‫دختر انزلادون، این قول رو بده.
‫نومنور برمیگرده.
‫اون وقت الف‌ها آماده هستن.
‫کاپیتان، با جریان راه میوفتیم.
‫کاپیتان؟
‫فهمیدم
‫بلند شو دختر. بلند شو. ‫کمک کن هر چی که میتونیم رو جمع کنیم.
‫نوری، حالا.
‫نذار این روحیه‌ات رو خراب کنه، همه چیز درست میشه.
‫بهش دروغ نگو لارگو. ‫الان دیگه برای اون خیلی بزرگ شده.
‫دروغ نمیگفتم. ‫همه چیز ردست میشه.
‫محض رضای خدا، برندی فوت.
‫بذار گریه کنیم.
‫گریه؟
‫فکر میکنی فقط این برامون مونده؟
‫ما هارت فوت هستیم.
‫ببین، ما اژدها شکار نمیکنیم.
‫برای معادن هم مناسب نیستیم.
‫اما یه کار هست که باور کن
‫بهتر از هر موجودی تو سرزمین میانه انجام میدیم.
‫به هم وفادار میمونیم.
‫مهم نیست مسیر چقدر پر پیچ و خم باشه
‫ما باهاش رو به رو میشیم
‫با قلب‌هامون که حتی بزرگ‌تر از پاهامونه.
‫و به راه رفتن ادامه میدیم.
‫نوری. داری کجا میری؟
‫تا به دوستم کمک کنم.
‫بهش هشدار میدم چی تو راهه. ‫حداقل لیاقت این رو داره.
‫از مسیر خارح میشی؟ الان؟ تنها؟
‫اون تنها نیست.
‫آدم‌های زیادی رو پشت سر گذاشتیم ‫اون رو ول تنها نمیذاریم.
‫دخترهات جایی نمیرن.
‫نه بدون من.
‫از این مطمئنی گلدی؟
‫اگه وارد اون جنگل بشی ‫ممکنه دیگه هیچوقت زنده بیرون نیای.
‫اگه یه مسیریاب باهاشون نره این اتفاق میوفته.
‫دختر برندی فوت حق داشت که میخواست ‫بهش کمک کنه. تمام مدت حق داشت.
‫و اگه فکر میکنی هالوا میدو به اون افتخار میکنه
‫خب، فایده زندگی کردن چیه سادوک ‫اگه خوب زندگی نکنیم؟
‫میدونی مالوا، فقط یه بار...
‫یه بار، خوب میشه اگه همیشه حق با تو نباشه.
‫من آذوقه رو برمیدارم و میام.
‫منم میام.
‫به هر حال اهمیتی نداره، همه‌مون میمیریم.
‫زودباش، وگرنه تمام روز همین جا میمونیم.
‫فکر میکنی میتونیم پیداش کنیم؟
‫اون خیلی بزرگه. ‫چطوری میتونیم پیداش نکنیم؟
‫فکر میکنی پای قولش میمونه؟
‫نه
‫ازش مطمئنم.
‫استخون‌ها جا افتادن، زخم‌ها بسته شدن. ‫میتونیم راه بیوفتیم.
‫کجا میری؟
‫یه روستای قدیمی نومنوری تو کوه آندوین.
‫اسمش پلارگیره. ‫میگن آب و زمین تازه داره.
‫یه شروع جدید.
‫پس باید به پادشاهمون گزارش بدم.
‫تا با هر چی که منتظرمه رو به رو شم.
‫اما پادشاهمون چی؟
‫پادشاه شما؟
‫کسی بهت نگفته؟
‫چی رو بهم نگفته؟
‫هالبرند
‫فکر کردم مردی.
‫اگه مرده بودم بهتر بود.
‫جنوبی‌ها دیروز تو جاده پیداش کردن.
‫زخمش یه شبه عفونت کرد.
‫سعی کردم تو جاده درمانش کنم اما...
‫این زخم نیاز به دارو الفی داره.
‫میتونه سواری کنه؟
‫به شفادهنده‌ها میگم هر چی که میتونن رو جمع کنن.
‫خب، دوست من.
‫انگار سرنوشت یه چیز دیگه برامون محیا کرده.
‫هنوز تموم نشده.
‫من این سرزمین رو ول نمیکنم تا بسوزه.
‫تو هم این کار رو نمیکنی.
‫قدرت برای شاه.
‫نگه‌اش دار... سرباز.
‫فرمانده
‫قدرت برای سرزمین‌های جنوبی.
‫من ناامیدش کردم.
‫همه‌اش تقصیر منه.
‫نه
‫نه، نیستش.
‫پس تقصیر کیه؟
‫تقصیر پدرته.
‫اون خیلی پیر و شکاک شده.
‫ذهنش خیلی ضعیفه.
‫چشمانش انقدر تیره ست که نمیتونه ببینه
‫که مهم نیست چندتا تاج رو میندازه روی زمین
‫یه روزی این پادشاهی تو میشه.
‫دورین چهارم.
‫نه برادرت.
‫نه یه ارباب لرد دیگه. تو.
‫و من.
‫و با همدیگه، به این کوهستان و بقیه ‫تا وقتی بمیریم حکومت میکنیم.
‫اون میتریل به ما تعلق داره.
‫به تو و من
‫با همدیگه، یه روز
‫اون رو حفر میکنیم.
‫قفلش کن.
‫فرزندانم
‫شنل و کلاهتون رو کنار بذارید.
‫لازم نیست دیگه امروز بارتون رو سنگین کنید.
‫اینجا دیگه الان سرزمین ماست.
‫خونه ماست.
‫درود به آدار، ارباب سرزمین‌های جنوبی.
‫نه...
‫این اسم جاییه که دیگه وجود نداره.
‫پس به جاش چی بگیم پدر؟
‫آدار. آدار.
‫آدار