‫دنیا در شُرُف نابودیه...!
‫سالیانه پیش..،
‫انسان‌هایی با قدرته ویژه به این دنیا اومدن، که ‫تصور میکردن
..‫ قادرند بر تاریکی غلبه کنند.
‫" غرور "
‫زمانی که شکست خوردن، ‫دریاها به خروش افتادن،
‫کوه‌ها نابود شدن،
‫شهر‌ها در آتش سوختن..،
‫و تنها زنان " آیس‌سِدای " باقی موندند، ‫تا اوضاع رو روبه‌راه کنند...
‫این زنان، یک چیز رو بیشتر از هرچیزِ دیگه ای به خاطر سپردن...
..‫مردی، که دنیا رو به نابودی کشید.
‫و اونا اسمشو " اژدها " گذاشتن...
‫حالا، اون مرد، دوباره متولد شده ...
‫نمیدونیم که کجا، و توسط کی متولد شده..
‫نمیدونیم که حتی دختره، یا پسر...
‫تنها چیزی که میدونیم، اینه که
‫این بچه درحال رشده،
‫و ما، باید اونو پیداش کنیم...
‫قبله اینکه "تاریکی" اونو پیدا کنه...
....‫عجله کن
‫صبر کن..!
‫گفتم همونجا وایسا..!
‫نباید اینجوری بمیریم...
‫میتونی باهاش مبارزه کنی... ..‫ازش استفاده کن.
‫بهش آسیبی نزنید...
‫تقصیرِ اون نیست...
!!‫درباره ی کی حرف میزنی؟
‫کسی اینجا نیست..
‫دیوونه شده..
‫میدونی، ‫برای چه کاری اومدیم اینجا..
‫اون یه هدیه‌ست...
‫واقعا باید ازم تشکر کنی،
‫این قدرت..
‫فقط متعلق به زن‌هاست..
‫...فقط زن‌ها
‫وقتی بهش دست پیدا کنی..
‫آلودش میکنی..
‫لطفا.. نه!
‫- خواهش میکنم.. .‫- خواهران.
‫خواهش میکنم.. نه!! نه!!
‫لطفا...
.‫اون نیست.
‫بیست ساله پیش متولد شده،
‫همون روزی که بنا به گفته ی پیش‌گو، ‫اژدها متولد میشه...
.‫اون مرد، قادر بود به منبع دسترسی پیدا کنه.
.‫اون نیست.
‫حالا کجا باید بریم؟
‫"دو رود"
‫شایعاتی هست، که چهار نفر از "تاویران" اونجا هستن،
‫با همون سن و سال...
..‫خونِ باستانی تو اون کوهستان جاریه.
‫باید امیدوار باشیم برای چیزی که داره میاد ‫آمادگی داشته باشن...
‫این موی بافته شده، یادت میاره که ‫تو از مایی...
‫و ماهم بخشی از تو هستیم...
..‫زن بودن، یعنی همیشه تنها بودنو هیچوقت تنها نبودن.
‫هر وقت تاریکی تورو فرا گرفته و ‫هیچ نوری نمیبینی،
‫این موهای بافته شدتو حس کن، و بدون که ..‫ما در کنارتیم.
‫همه ی ما با تو هستیم...
‫به عنوان "ژرف‌بین" دو رود،
‫باعث افتخاره منه که ورودت به
‫حلقه ی زنانو تبریک بگم...
‫قوی باش " آگوین "
..‫به رودخونه اعتماد کن.
‫یادمه اینجا یه جاده ی باریک بود که فقط
‫حیوونا داخلش رفت و آمد میکردن...
‫چطوری پشم‌هارو به شهر میاوردی؟
‫روی کولم..
‫نوشیدنی رو چطور؟
‫میزاشتمشون تو خونه...
‫مادرت میتونست بنوشه...
‫این‌روزا گرگا زیاد شدن...
‫یه چیزی داره اونارو، از کوهستان به اینجا میکشونه..
‫وقتی بچه بودی،
‫اجازه میدادیم تنهایی برای چیدنه توت‌فرنگی
‫بری جنگل...
‫همیشه یه سبد پره توت‌فرنگیو تو خورجین
‫میزاشتیو برای آگوین میبردی...
.‫به نظرم خیلی احمق بودم.
‫کاپلین و کانگار نگران بودن که
‫شاید برای این جشن نوشیدنیه سیب نداشته باشیم...
‫نمیخوام چیزی یادشون بمونه...
.‫خیله‌خب. ‫ خانوم‌ها و آقایون..،
‫میخوام از همتون برای اینکه امشب
..‫منو تحمل میکنین تشکر کنم.
‫فکر نکنم از دست دادنه همه ی پولاتون ‫راحت باشه،
‫اما...
..‫- دفعه بعد میتونی بِبَری مت. ‫- دفعه بعد؟
‫چطوره که همین الان بازی کنیم؟ ‫ کسی نیست؟
..‫چیزی برات نمونده که روش شرط ببندی.
‫- بیخیال... بشین!
‫چطوری؟
‫- دخترا چطورن؟ ‫میتونی کمکم کنی...
‫یه دست، سه تایی بازی کنیم... ‫عینِ قدیما، باشه؟
..‫- بیخیال، داریم حرف میزنیم. ‫- راجع به چی؟
‫تو که ازدواج کردی... زندگیت تموم شده...
‫و "رند" هم برای آگوین عزاداری میکنه، ‫تو سرمای کوهستان،
‫واسه گرم شدن باید گوسفندارو بقل کنه...
‫- شنیدی؟ ‫- چیو؟
‫هفته پیش چند نفر با لباس پشمی به "تارن‌فری" رفتن...
..‫شهر پر از سرباز و مزدورایی بود که به جنوب میرفتن.
‫- چرا؟ ..‫- میگن تو "گیلدان" جنگ شده.
‫گیلدان؟ ..چه اهمیتی داره؟
‫کالی کاپلین بهت گفته... مگه نه؟
‫- خب که چی؟ ‫- اون میتونه تورو کامل خیست کنه و بهت بگه که ‫داره بارون میاد...
‫ـ خب،
‫بیاید بازی کنیم...
‫نه؟ ‫- نه...
‫نه؟
..‫خیلی‌خب.
‫از دستتون خسته شدم..
‫دانیا..
‫امروز چقد باخته؟
‫حسابش از دستم در رفته.. اما خیلی..
‫دخترِ عزیزم..
‫برگشتی..
‫نگرانت بودم..
‫خب بیا..
‫- اینجا به کمکت نیاز داشتیم ‫- نه..
‫امشب با ما جشن میگیری..
‫مارین! ‫به افتخاره دخترت مینوشیم..
‫مراسم امروزش چطور پیش رفته؟
‫نمیدونم. ‫ما...
‫هنوز با هم حرف نزدیم...
‫- فقط یکم سرش شلوغه.. ‫- آره.. آره..
‫مطمئنم که همینطوره...
‫خودتو معرفی کن، غریبه..
‫" لن ماندراگوران "
‫اینم " مورینه "
‫میتونم کمکتون کنم بانوی من؟
‫یه اسطبل برای اسبامون میخوایم
‫و یه اتاق برای امشب..
‫دو تخته، با ملحفه تمیز.. ‫فقط همین..
‫البته، " مورِین سِدای "
.‫لطفا دنبالم بیاین.
‫شبیه آدمای معمولیه..
‫ـ نمیدونم... ‫- ساکت!
‫کی میدونه چه چیزایی رو میتونه بشنوه؟
‫شاید داره برای جنگ میره به جنوب..
‫توی داستانا
‫میگن که یه " آیس‌سدای " میتونه به تنهایی .‫نتیجه ی جنگو عوض کنه.
‫برام اهمیتی نداره که کجا میخواد بره،
‫اما وقتی که بره، همه ی ما خوشحالتریم ‫و جامون امن‌تره..
‫لایلا کجاست؟
‫احتمالا تو آهنگریه..
‫تنهایی کار کردن با آهن خیلی سخته..
‫به آگوین سلام برسون
‫داری چیکار میکنی؟
‫همه تو مهمون ‌خونه ‌ان...
‫گفتن حتی به مراسمشم نرفتی...
‫مامان؟ ‫مامان اینجا چیکار میکنی؟
..‫مثل بقیه.
‫- بابا کجاست؟
‫جایی که همه ی مردمه شهر میتونن ببیننش...
‫- مرتیکه عوضی ‫- اون که با دختر‌ست کیه؟
.‫اون عوضی.
‫- یالا... ‫وقتشه بریم خونه...
‫متی، مامان دوباره مریض شده؟
‫- من خوبم.. ‫- حالش خوبه..
‫نگران نباش..
‫درست شبیه پدرتی..
‫میدونم...
‫یه عوضیه لعنتی مثل اون...
‫هی...
‫نظرتون چیه امشب جای مامان و بابا ‫پیشه من بخوابید؟
‫ـ خوب؟
‫به سلامتی.. خب.. پس..
‫هزاران جنگ، سرزمینای
‫پایینه کوهستانو ویرون کردن،
‫مردم " دورود " نیازی نیست بیشتر از قبل
‫به این چیزا اهمیت بدن..
‫جنگ یعنی آدمای احمقی که آدمای احمقه ‫دیگه رو به خاطره دلایل احمقانه میکُشن...
..‫" آیس سِدای " تو جنگ‌ شرکت نمیکنه.
..‫اونا از برجِ سفید مراقبت میکنن.
‫و اگه یکی از اونا اینجاس..
..‫پس اونم فردا مثل بقیه ما از جشن بِلتاین لذت میبره.
‫رند، آگوین..، ..‫شما دو تا ظرفا رو بشورید.
‫البته...
‫داری ازم فرار میکنی؟
‫شایدم منتظر بودم تا تنها گیرت بیارم..
‫امروز چطور بود؟
‫- میدونی که اجازه ندارم... ‫- این منم..
‫فقط بگو خوب بود یا نه..
‫امروز...
‫خوب بود!
‫امروز چه اتفاقی افتاد؟
‫برای امروز نیست..
‫داستانه قبلناست...
‫نانیو..
‫ازم خواسته شاگردش بشم
‫تا یه روزی " ژرف‌بین " بشم..
‫چی؟
‫نه، تو..
‫ازم خواسته...
‫من هنوز جوابی ندادم..
‫- واقعا؟
‫فکر میکنه اگه باهاش کار کنم..
‫میتونم به صدای باد گوش کنم..
‫" ژرف‌بین " بودن یعنی تنهایی..
‫نه همسری..
‫نه فرزندی..
‫باید برم بخوابم..
‫رَند..
‫بلتاین مبارک.. ‫بلتاین مبارک..
‫نه.. نه، ..برای شما چوب شیرین ندارم..
‫برای صبحونه خیلی زوده؟
‫هیچوقت برای نونایی که مادرت پخته زود نیست..
.‫وقتی بیدار شدم رَند رفته بود.
‫مت کاتِون..
‫بهترین و فقیرترین مشتریه من..
‫به نظر میاد من تنها مشتریتم..
‫خب، امسال برام چی داری؟
‫آه.. عزیزم..
‫متاسفانه طلای واقعی نیست
‫چرا، هست
‫حداقل سه مارک می‌ارزه..
‫اممم شاید..
‫اما، میتونم تو شهر بفروشمش؟
‫یه مارک بهت میدم
‫دو.. ‫و نیم مارک..
‫سه تا فانوس بابتش بهت میدم..
‫خیلی خوش‌شانسی که معامله کردیم..
‫خیلی آشغالی ‫پادین فِین..
‫مثل همیشه باعث افتخارم بود..
‫دیشب نخوابیدی؟
‫فکر میکنی یکی از "بی‌چشما" اینجا باشه؟
‫پس امروز هردومون کار زیادی برای ‫ انجام دادن داریم..
‫حدس میزدم که اینجا باشی..
‫میدونی، وقتی اومدم این بالا
‫به چی فکر میکردم؟
‫به زندگیم فکر میکردم..
‫زندگیم تو دورود..
‫به خونه‌ای که میخواستم بسازم..
‫همسرم..
‫بچه‌هام که لای این درختا میدوند.. ‫مثل بچگیای خودم..
‫- من میخوام... ‫- میدونم..
‫میدونم.
‫توی این شهر به تو میگن رهبر، "ژرف‌بین"
‫درحالی که اینجا در حال تمیز کردنی..
‫این آبگیر مقدسه.. ‫تمیز کردنش باعث افتخاره..
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫داشتم قدم میزدم..
‫توی دورود..
‫منم همین سوالو میتونم ازت بپرسم..
‫تو اهل اینجا نیستی. مگه نه؟
‫ژرف‌بینه قبلی وقتی که تو بچه بودی ‫به اینجا آوردت...
‫بچه‌ای که والدینش مرده بودن..
‫اما هیچکس نمیدونه کِی..
‫توی این شهر هیچکس سابقه هیچ چیزی
‫رو ثبت نمیکنه..
‫تولد، مرگ،...
‫به این معنی نیست که فراموش میکنیم..
‫ژرف‌بین قبلی...
‫زنی که منو بزرگ کرد...
‫وقتی ۱۳ سالش بود فهمید که
‫میتونه به صدای باد گوش بده،
‫و به برج سفید رفت.
‫تا اونجارو
‫با پای پیاده رفت.
‫ماه‌ها طول کشید تا برسه..
‫وقتی رسید اونجا، ‫خواهرای تو یه نگاهی به
‫لباس‌های کهنش و..
‫لهجه ی دهاتیش انداختن و برش گردوندن..
‫اون آدم کوچیک، و از یه شهر کوچیک بود،
‫اما تا روزِ مرگش
‫فراموش نکرد..
‫منم فراموش نمیکنم..
‫مردم میگن تو برای "ژرف‌بین" بودن خیلی جوونی،
‫اما من باهاشون موافق نیستم.
‫به‌نظرم تو قوی‌ای،
‫حتی اگه یکی دو سال باشه
‫که اون مو بافته شده رو داشته باشی.
‫پنج ساله که دارمش.
‫پس باید ۲۵ سالت باشه... یا ۲۶.
‫به این معنی نیست که نمیتونم کارمو انجام بدم.
‫هر فکری میخوای بکن، ‫اما من هر کاری برای محافظت از این شهر
‫از آدمایی مثل تو انجام میدم..
‫به سلامت..
‫به افتخار خودمون، پسرا...
‫یک ساله نکبت باره دیگه از این زندگی گذشت.
‫خیله‌خب.. دیگه بسه..
‫چی بسه؟
‫هیچی.. ‫- بالک
‫اتفاقی برای آگوین افتاده؟
‫چی شده؟
‫بده، مگه نه؟
‫میشنوی؟
‫این...
‫اشتباهه..
‫یعنی چی؟
‫نمیدونم
‫هیچوقت همچین چیزی نشنیده بودم
‫مت، ظاهرا دیشب
‫شانس باهات همراه
‫نبوده..
‫من و رند سهممونو گذاشتیم
‫تا برای دخترا چند تا فانوس بخریم..
.‫لازم نیست.
‫ـ خیلی ممنون.
‫خیلی‌خب. ‫باید برم خونه.
‫زیاد بالای تپه نمون.
‫نمیمونم.
‫شاید بهتر باشه به جشن بلتاین بریم.
‫یه شمع براش روشن کنیم.
‫هدف اینه که روح اونو به سمت خودمون راهنمایی کنیم..
.‫اهمیتی نداره که وقتی اینکارو میکنیم کجا باشیم.
‫چقدر طول میکشه تا چرخه زمان
‫روحه یه نفرو به دنیا برگردونه..
‫کاش میدونستم..
‫ولی مطمئنم یه دلیلی داره که هیچکس
‫زندگیه قبلیشو یادش نمیاد
‫بهتره همه تلاشمونو بکنیم تا از زندگی‌ای که
‫بهمون هدیه شده بهترین استفاده رو بکنیم
‫و ازش لذت ببریم..
‫اهمیتی نداره که چه اتفاقی میفته،
‫دردایی که میکشیم...
‫قلبمون که میشکنه...
‫حتی مرگ..
‫چرخ زمان به چرخیدن ادامه میده.
‫همیشه....
‫شانسی دوباره خواهیم داشت...
‫شاید بهتر از بارِ قبل از پسش بر بیایم..
‫یالا... حالا..
‫اگه میخوایم روح کسانی که عاشقشونیم ‫پیش ما برگردن،
‫بهتره چیزی رو نشونشون بدیم که ارزشه ‫برگشتن داشته باشه
‫مستور «بی‌چشم» ‫ترالوک‌هارو هم با خودش داره..
‫ده‌ها تن..
‫باید بریم... حالا..
‫میدونی کدومشونه؟
‫نه..
‫تام..
‫تام.. چی شده؟
‫آه!
‫بیا قایم شو..
‫نانیو، اینجا چه خبره؟
‫اینا چی‌اند؟
‫سریع، سریعتر...
‫اینا کی هستند؟
‫مامان.. بابا...
‫- دخترا کجان؟ ‫همین.. همینجا بودن..
‫من... ‫- دخترا کجان؟
‫کمکم کن! ..کمکم کن!
‫فشارش بده..
‫هی، همینجام..
‫تموم شد، تموم شد..
‫بابا، این چیه؟
‫رند.. بدو!
‫بابا
‫هی! بیا اینجا
‫بابا
‫بابا، حالت خوبه؟
.‫خوبم.
‫اون یه ترالوکه ‫باید از این جا بری...
‫باید بری..
‫برو ‫- نه..
‫میبرمت پیش نانیو
‫نورِ مقدس
‫مهمونی واقعی میخوای؟
‫بیا و اینو بگیر
‫برو
‫دستمو بگیر، برو
‫لایلا.. فرار کن...
‫بدو!
‫تکون بخور!
‫هی. ‫یکی به ما کمک کنه.
‫هی.. هی..
‫چیزی نیست گرفتمت
‫گرفتمت، من پیشتونم..
‫نگران نباشید، باشه؟
‫یادتونه قایم موشک بازی میکردیم؟
‫اممم... ‫- اره؟
‫اون درخت بلوط بزرگه تو جنگل...
‫بریم..
‫نه!
‫نانیو
‫نه!
‫نه، لایلا، نه، لایلا...
‫متاسفم، آه..
‫منو ببین، منو ببین، ‫منو ببین...
‫منو ببین..
‫نانیو
.‫- یالا.. - یالا.
‫نانیو، ‫- عجله کن، یالا...
‫خیلی زیادن..
‫ای نور به من قدرت بده..
‫آگوین
‫نانیو کجاست؟
‫اون مرده...
‫میتونی به پدرم کمک کنی؟
.‫- بیا اینجا.
‫بچه‌هام..
‫مامان، ‫دخترکه عزیزم...
‫- حالتون خوبه؟ ‫- مامی.. - مامی..
‫, ممنونم ای نور..
‫ممنونم ای نور..
‫پرین!
‫پرین؟
‫سم ترالیک‌هاست..
‫تو پیدات شد،
‫و یک روز بعد این چیزا اومدن.
‫اونا به همون دلیلی اینجان که من اینجام..
‫به خاطر شما..
‫به خاطر چهار نفر از شما..
‫بیست سال قبل،
‫زنی در برج سفید بود،
‫یک " آیس‌سِدای " که با چشمانی سفید متولد شده بود...
‫نمیتونست چیزی رو ببینه..
‫با این حال میدید..
‫تصویری از چرخیدن چرخه زمان..
‫تاربکی داره بیدار میشه..
‫زمزمه‌هاش
‫رو در ذهنمون حس میکنیم..
‫اما یک نفر هست که در مقابل تاریکی می‌ایسته..
‫اژدها دوباره متولد شده..
‫و یکی از شماست.
‫واقعا دیوونه شدی..
‫مورین
‫اونا چی‌اند؟
‫ارتش تاریکی..
‫- ترالوک‌های بیشتری هست.. ‫- حداقل سیصد تا...
‫چطور اینقدر سریع به اینجا رسیدن؟
‫- اسب‌هارو آماده کنید... ‫ـ چی؟ نمیتونی بری.. ‫
‫شما هم با من میاید..
‫هر چهار نفرتون..
‫زندگیتون اونجوری که فکر میکردید نخواهد بود..
‫مدت زیادی رو توی این کوهستان زندگی کردید،
‫و وانمود کردید که هر اتفاقی در دنیا داره میفته
‫اثری روی شما نداره.. ‫- نمیتونیم ول کنیمو بریم..
‫اونا دنباله شمان..
‫تعقیبتون میکنن..
‫اگه بمونید، ‫اونا میان..
‫هیچکس رو زنده نمیزارن،
‫و کاری هم از دست من بر نمیاد..
‫تنها شانسه ما
‫اینه که به برج سفید ‫پیش بقیهٔ
‫ خواهر‌های " آیس‌سِدای " بریم
‫وقت نداریم
..‫همین حالا حرکت میکنیم.
‫چرخ زمان میچرخه،
‫و دوران‌ها میان و میرن..
‫خاطرات تبدیل به اسطوره ها میشن..
‫و اسطوره‌ها تبدیل به افسانه...
‫و حتی افسانه‌ها فراموش میشن وقتی که
..‫زمان تولد دوباره برسه.
‫دوره‌ای که توسط بعضی از مردم ‫به دوره سوم معروف است
‫بادی در کوهستانی از مه وزیدن گرفت
‫این بادها آغاز ماجرا نبودند..
‫اون‌ها نه آغاز و نه پایانی
‫بر چرخش چرخ زمان هستند..
‫اما این آغاز داستان بود....