‫صبح به خیر، بابا.
‫آه، به وقت استاندارد قمری ساعت 7:35 دقیقه است.
‫اه، امروز روز چهل و هفتم رو روی این بانوی ‫ پیر خاکستری (ماه) جشن می‌گیریم.
‫وضعیت سلامت خوبه.
‫آه، منبع هوا...
‫آه!
‫چه بهتر.
‫امروز، از دهانه‌ی کوه بارل نمونه‌ها رو جمع می‌کنم.
‫آم...
‫امیدوارم همه چی اونجا خوب باشه، و...
‫پایان پیام.
‫- برام مهم نیست که دوشنبه‌ها آبیه. ‫- اوه لعنتی!
‫او! خدا!
‫سه شنبه خاکستریه. چهارشنبه هم همین‌طور.
‫پنجشنبه‌ها به تو اهمیتی نمیدم.
‫امروز جمعه است، من عاشقم.
‫دوشنبه، میتونی نابود بشی.
‫- لعنتی! ‫- سه شنبه، چهارشنبه، قلبمو بشکون.
‫اوه، پنجشنبه حتی شروع هم نمیشه.
‫امروز جمعه است، من عاشقم.
‫شنبه، منتظر باش.
‫و یک شنبه همیشه زیادی دیر میاد.
‫اما جمعه هیچوفت تامل نمیکنه.
‫برام مهم نیست اگه دوشنبه سیاهه.
‫سه شنبه، چهارشنبه، حمله‌ی قلبی.
‫پنجشنبه، هیچوقت به عقب نگاه نمی‍کنم.
‫امروز جمعه است، من عاشقم.
‫شنبه، صبر کن.
‫و یکشنبه همیشه زیادی دیر میاد.
‫اما جمعه، هیچوقت تامل نمیکنه.
‫خیلی شیک شدی، خصوصا چشمات.
‫این یه سورپرایز فوق‌العاده است.
‫که ببینم هم کفشات هم روحیه‌ات بلند شدن.
‫یه لقمه‌ی بزرگ بردار.
‫خیلی صحنه‌ی قشنگیه
‫که ببینم وسط شب غذا میخوری.
‫هیچوقت سیر نمیشی.
‫اینا برات کافی نیست.
‫امروز جمعه است، من عاشقم.
‫برام مهم نیست اگه دوشنبه آبیه.
‫سه شنبه خاکستریه، چهارشنبه هم همین‌طور.
‫پنجشنبه‌ها بهت اهمیتی نمی‌دم.
‫امروز جمعه است، من عاشقم.
‫دوشنبه، میتونی نابود بشی.
‫سه شنبه، چهارشنبه، قلبمو بشکن.
‫پنجشنبه حتی شروع هم نمیشه.
‫امروز جمعه است، من عاشقم.
‫رد شد.
‫یعنی چی؟ مون احمق.
‫چرا؟
‫دیشب با
‫لوتر!
‫مبارکه!
‫این...این یه معجزه است. حتما همینه.
‫آره!
‫یعنی، این جا کسی به ذهنش خطور ‫ کرده بود که بین این همه آدم، لوتر
‫یکی رو پیدا میکنه؟
‫این آدم از فضا اومده.
‫زوج...زوج سختی میشن.
‫هممون...هممون داریم راجع بهش فکر میکنیم.
‫کسی چیزی راجع بهش نمیگه ولی تابلوئه، مرد.
‫برات آرزوی موفقیت دارم.
‫تولدت...نه تولدت نیست. روز ‫!عروسیت مبارک باشه دوست من!
‫وقتی نمونده.
‫نمی‌تونم بدون تو این کار ‫رو انجام بدم. توافق کردیم؟
‫داره با کی حرف میزنه؟
‫این پیرمرد چه نقشه‌هایی داره؟
‫اهم.
‫خواب بد دیدی؟
‫چرا اینجایی؟
‫به نظر میاد چرا؟ که به تو غذا بدم، بچه.
‫مطمئنم بعد از جشن شب قبل
‫یه صبحانه‌ی مقوی باعث میشه ‫روزت رو به خوبی شروع کنی.
‫همه چی برام محوه.
‫آره.
‫- چیز دیگه‌ای هم هست؟ ‫- راستش من نگرانی‌هایی دارم.
‫از کی تا حالا چیزی برات مهمه؟
‫بذار یادت بندازم که من اون هارگریوزی ‫که باهاش بزرگ شدی نیستم.
‫آره، دی ان ای جفتمون یکسانه، ‫و استایل و رفتار بی نقصی داریم
‫اما میتونم بهت اطمینان بدم ‫که شرایط زندگیمون کاملا با هم-
‫و چون تنها آدم هوشیار توی عروسی بودم،
‫این فرصت ناب رو داشتم
‫که شاهد جر و بحث تو و آلیسون باشم.
‫چه حیف که یه خانواده باید انقدر تقلا کنن.
‫خانواده.
‫اون دیگه یعنی چی؟
‫خانواده یعنی تنها آدم‌هایی که ما رو می‌شناسن
‫وقتی که ما جانانه‌ترین امتحان‌ها رو تحمل می‌کنیم.
‫فکر می‌کنم این باید حداقل یه کم ارزش داشته باشه.
‫چرا این حرفو به آلیسون نمیزنی؟
‫یا مسیح.
‫الاناست که از راه برسه.
‫یه شوخی بود.
‫الان دیگه شوخی هم می‌کنی.
‫در واقع، چیزی که برای حرف زدن ‫ راجع بهش اومدم...خیلی جدیه.
‫ببین، اسلون.
‫من با بابا رابطه‌ی پیچیده‌ای داشتم. باشه؟
‫بابام. اونی که باهاش بزرگ شدم.
‫بهم دروغ گفت.
‫ازم استفاده کرد، و...
‫و من گذاشتم از تمام اینا قسر در بره.
‫اون یه هارگریوز متفاوته. باید بهش یه شانس بدی.
‫اوهوم.
‫ببخشید، در باز بود.
‫- نه، نگران نباش. بیا تو. ‫- باشه.
‫- بابت ریخت و پاش ببخشید. ‫- اوه، نه بابا.
‫اوه. متاسفم.
‫آه، ببین، من فقط می‌خواستم بیام
‫و بگم که متاسفم.
‫باشه؟ من...من اخیرا خیلی خواهر بدی بودم.
‫میدونی، بحث عذرخواهی که باشه ویکتور سر صفه.
‫نه، می‌دونم. من...
‫راضیش می‌کنم. من فقط، آم
‫دارم روش کار می‌کنم.
‫اوکی.
‫خوب، من می‌بخشمت.
‫باشه.
‫اوه...
‫بابا امروز ظهر یه جلسه تشکیل داده.
‫شما دوتا میاید؟
‫اوه، متوجهم.
‫پس قضیه از این قراره.
‫- لوتر، اون یه نقشه داره. ‫- اها؟
‫- نقشه‌ای که فکر میکنه میتونه دنیا رو نجات بده. ‫- واقعا؟
‫پس لطفا، بیایید. جفتتون.
‫- نه. ‫- میایم اونجا.
‫عالیه!
‫باشه.
‫میدونی، واقعا آرزو دارم همچین کاری نمی‌کردی.
‫مگه گوش دادن به چیزی که می‌خواد ‫ بگه چه ضرری میتونه داشته باشه؟
‫آه، خرابی‌ای که اون مرد میتونه توی جلسه‌ی ‫خانوادگی به بار بیاره رو دست کم نگیر.
‫این آدم اون مرد نیست.
‫رجینالد.
‫فکر می‌کنم میدونی من چرا اینجام.
‫چطوره وقتت رو هدر ندم و همین ‫ الان رک و راست بهت بگم نه؟
‫من هیچ علاقه‌ای به این نقشه‌ی مزخرفت ندارم.
‫ولی اونجوری که تو میگی مزخرف نیست.
‫میشه بهت ملحق بشم؟
‫در واقع، ترجیح میدم یه کم تنها باشم.
‫اوهوم.
‫- خدای عزیز! ‫- اوهوم.
‫لویی سیزدهم.
‫بدتر از ایناشم دیدم.
‫تاثیر گذاره، نه؟
‫از بین تمام راه‌هایی که برای نابودی داشتیم،
‫این یکی کامل ترینه.
‫در واقع خیالم راحت شد.
‫این دفعه، همه چی نابود میشه.
‫نه به حکمی نیازه، نه به تلاشی برای نجات.
‫دیگه دیوونه نمی‌شیم چون که زندگیامون
‫از سر یاس برای دیدن یه چهره‌ی آشنا هدر نمیره.
‫من یه پایان‌هایی برای دنیا دیدم ‫که عقل از سرت می‌پرونه، مرد پیر.
‫واو! رجینالد هارگریوز، تو هیچ وقت ‫ غافلگیر کردن منو بس نمیکنی.
‫این مایه‌ی دلگرمیه.
‫می‌دونی، بعد یه مدت دیگه همه با هم قاطی میشن.
‫اما هیچوقت دفعه‌ی اول از یادت نمیره.
‫خونه‌ات.
‫گناه اصلیت.
‫همش فکر میکنی: «برای نجات کسایی که ‫دوستشون دارم به اندازه‌ی کافی تلاش کردم؟»
‫تلاش کردی؟
‫نه، اما امیدوار بودم شما بچه‌ها بتونید کمکم کنید.
‫کدوم آینده؟
‫خود آینده‌ام خیلی واضح بهم گفت
‫که دنیا رو نجات ندم.
‫تو خیلی به خودت مغروری، مگه نه؟
‫قبلا یه بار با گوش ندادن به ‫حرف من زندگیت رو خراب کردی.
‫آماده‌ای برای این که دوباره این کار رو بکنی؟
‫باشه، میام سر اون جلسه‌ی احمقانه‌ات.
‫عالیه!
‫فقط اگه
‫بهم بگی که دیشب توی سوئیت بوفالو چی شد.
‫داشتی با کی حرف میزدی؟ کلاوس؟ بن؟
‫هیچ‌کس. من تنها بودم.
‫گرچه شک دارم توی شرایطی بوده ‫ باشی که چیزی به خاطر بیاری.
‫باید بریم. نمی‌خوام برای جلسه دیر کنم.
‫اگه جای تو بودم می‌جنبیدم.
‫داری تهدیدم میکنی؟
‫بریم؟
‫- اینجاست! ‫- آره!
‫- اون سخنرانی دیشب عجب چیزی بود! ‫- واو!
‫اشکمو دراوردی.
‫مخصوصا عاشق اونجاش شدم که گفتی ما یه ‫خانواده‌ایم که عشق و سرنوشت تشکیل داده.
‫- آره. عالی بود. ‫- باشه. بسه.
‫همش به خاطر نوشیدنیا بود.
‫توی روز روشن همتون هنوز اسفناکید.
‫و روزت قراره از اینم بدتر بشه.
‫افسانه‌ی اسکاندیناوی از هفت تا آدم خواب حرف میزنه.
‫داستان پاسیاه از هفت‌ تا ستاره.
‫وقتی بچه بودم، افسانه‌ی هفت تا زنگ رو شنیدم.
‫همه‌ی این داستانا شبیه همن.
‫دهکده توی خطر سیل، یا آتش سوزیه.
‫توی یه شبی که اصلا تموم نمیشه.
‫یه شمن پیروانش رو به یک غار مقدس می‌بره
‫بهشون میگه اگه بتونن هفت‌تا ‫ناقوس جادویی رو به صدا دربیارن،
‫دهکده نجات پیدا میکنه و همه چی مثل قبل میشه.
‫توی این افسانه‌ها یه حقیقتی هست.
‫هیچکدومتون نمیتونه اتفاقاتی که ‫داره اطراف ما میفته رو انکار کنه.
‫هر شکل از وجودی تا آخر روز نابود میشه.
‫اما هرکسی یا هرچیزی که فضا و زمان رو به هم دوخته
‫راهی برای درست کردنش گذاشته.
‫اگر کار جهان به نابودی کامل بکشه،
‫یه دروازه توی جهان هست.
‫من این هتل رو دور و بر اون ساختم.
‫و جواب
‫در طرف دیگه است.
‫و ما باید...چی کار کنیم؟
‫فقط بریم اونجا، صدای زنگوله‌ها رو ‫در بیاریم و همه چی رو درست کنیم؟
‫طعنه‌هات به کنار، تقریبا درست گفتی.
‫به جز نگهبان.
‫- چه جور نگهبانی؟ ‫- نگهبانی که این کار رو میکنه.
‫- یه شمشیر داشت. ‫- یه نیروییه که باهاش شناخته بشه.
‫آره ببین، این جاست که حوصلم رو سر میبری.
‫این جا حوصلتو سر می‌بره؟ من از ‫ همون غار مقدس قضیه رو ول کردم.
‫چرا سازندگان این «در پشتی» باید ‫به یه نگهبان احتیاج داشته باشن؟
‫آه! برای این که ازش در برابر مردمی که می‌خوان ‫برای اهداف شوم ازش استفاده کنن محافظت کنه.
‫درسته، اسلون.
‫پس هممون باید باشیم تا این چیزی که از ‫ ناقوس‌ها مراقبت میکنه رو شکست بدیم.
‫واقعا این چرندیات رو باور میکنید؟
‫خب یه نگهبان و چندتا ناقوس که از
‫چمدون سفر در زمان و تروریست ‫ با ماسک کارتونی بدتر نیست.
در واقع، اینو راست میگه.
‫من پایه‌ام.
‫من نمی‌تونم این کار رو بدون شما بکنم.
‫قرارمون همین شد؟
‫اما فکر می‌کنم چند نفرمون باید عقب بشینن.
‫مثل لیلا.
‫نه. این موضوع از همه‌ی ما عظیم‌تره. ‫.هیچ‌کس نمیتونه عقب بشینه
‫شما، بچه‌های من، تنها چیزی هستید ‫که بین ما و فراموشی ایستاده.
‫آماده‌ایم که بریم؟
‫خب، من که میگم بیاید رای‌گیری کنیم. .
‫این که یه دموکراسی نیست.
‫تمام تصمیمات رو بابا می‌گیره.
‫منم با ویکتور موافقم. رای بدیم.
‫دنیا داره تموم میشه، و تو میخوای رای بدیم؟
‫داری ازمون میخوای که روی جونمون ریسک کنیم.
‫فکر می‌کنم تنها راه منصفانه اینه که ‫وقت برای بحث راجعع بهش داشته باشیم.
‫اونم به طور خصوصی.
‫- چطوره یه ساعت دیگه همین جا همو ببینیم؟ ‫- موافقم.
‫- آره، باشه. ‫- اصلا هر چی.
‫«لیلا باید عقب بشینه». از کی تا ‫ حالا تصمیمات من رو تو میگیری؟
‫- فقط می‌خواستم مطمئن شم... ‫- به خاطر بچه است؟
‫معلومه که به خاطر بچه است. باشه؟
‫اگه من برم اون‌جا، ممکنه بمیرم.
‫اما اگه بریم، موفق شیم، و ‫همه چی به شکل عادی برگرده،
‫می‌خوام تو با بچمون این‌جا باشی.
‫- من توی مبارزه از تو بهترم. ‫- اول این که نه، نیستی.
‫و بعدشم،هی. لیا، این یه مسابقه نیست، باشه؟
‫دفعه‌ی آخر به زور نجات پیدا کردیم، مگه نه؟
‫خدا رو شکر که تونستم اون در رو ببندم.
‫می‌تونی تصور کنی چی می‌شد ‫اگه طرف دیگه با اون گیر میفتادی؟
‫نیاز نیست تصور کنم. منم اون‌جا بودم.
‫خوبه. پس این جا می‌مونی.
‫عمرا. منم میام.
‫چرا نمیشه حق با من باشه؟
‫فقط...فقط...فقط یه بار؟
‫ببین، دیگو.
‫تو گفتی انتخابت منم، مگه نه؟
‫خب، من اینم. یه مبارزم. درست مثل تو.
‫اونو فقط به این خاطر گفتم چون فکر ‫می‌کردم باهام خوب رفتار می‌کنی.
‫اگه رفتار خوب می‌خواستی باید می‌رفتی با یکی دیگه.
‫ویکتور، صبر کن.
‫برای چی؟ که دوباره بتونی ضایعم کنی؟
‫ببین، من دیشب خیلی نوشیدم.
‫نیاز نیست بهونه بیاری. می‌فهمم.
‫من برادر مورد علاقتم، زندگیتو خراب کردم.
‫اوکی. نه، این جوری نیست.
‫میشه فقط وایسی و گوش کنی، لطفا؟
‫دیشب حق با تو بود.
‫کلیر و ری دیگه نیستن.
‫اما...تنفر از تو اونا رو برنمی‌گردونه.
‫و درد من...
‫بهم این اجازه رو نمیده که به تو آسیب بزنم.
‫اما واقعیه.
‫و یه چیزیه که تا آخر باید با خودم حملش کنم.
‫برای همینم اگه...
‫اگه کاری نکنم...اگه الان دست رو دست بذارم...
‫یه چیز دیگه دوباره هیچ و پوچ میشه.
‫اگه این‌جا بمونیم،
‫می‌میریم.
‫اما اگه از دروازه رد بشیم، می‌تونیم... ‫می‌تونیم کل دنیا رو نجات بدیم.
‫می‌تونیم همه رو...نجات بدیم.
‫پس میشه گذشتمون رو پشت سر ‫ بذاریم و با هم به جلو حرکت کنیم؟
‫میتونی این کار رو برام بکنی؟
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫هی.
‫هی، چقدر دیگه وقت داریم؟
‫نزدیک دو ساعت.
‫شاید بیشتر، شاید کمتر.
‫اسلون کجاست؟
‫رفته از انبار برای جشن پایان ‫دنیامون نوشیدنی پیدا کنه.
‫حدس میزنم شماها بدونید رایتون چیه.
‫میتونید به ما ملحق بشید.
‫من هنوز کاملا تصمیم نگرفتم.
‫دیشب یه چیزی دیدم که نباید می‌دیدم.
‫دیگو و لیلا.
‫آره، بعضی وقتا روی پله‌ها می‌مونن.
‫نه، بابا رو دیدم.
‫با یکی توی اتاقش بود. داشت یه جور معامله می‌کرد.
‫قبل از این که بپرسی،
‫من نمی‌دونم معامله سر چی بود یا طرفش کی بود.
‫همه چیز توی خاطرم محوه.
‫من یا اسلون که نبودیم.
‫دیشب سرمون با چیزای دیگه شلوغ بود.
‫آره، می‌فهمم، لوتر. دیشب همه یه همراه داشتن.
‫صبر کن، بن با یکی بوده؟
‫لطفا، تمرکز کن.
‫اون داستان راجع به زنگا؟ یه ‫چیزی هست که بابا به ما نمیگه.
‫بهش فکر کن. این پیرمرد کی با ما کاملا صادق بوده؟
‫نمی‌دونم. سر ارزیابی عملکردا ‫که خیلی رک و بی‌رحم بود.
‫همیشه به من پنج ستاره می‌داد.
‫واقعا؟
‫ببین، من به اندازه‌ی کافی برای ‫ اعتماد کردن به غریزه‌ام بزرگ شدم.
‫و غریزه‌ام بهم میگه که این یه تله است.
‫غذا برای فکر
‫مزه‌ی تلخ
‫آسیبی که زده شده
‫تلخ و شیرینه
‫سیاه روی طلایی
‫صحبت ارزشی نداره
‫حداقل بهم این طور گفتن
‫سوار دوچرخه‌ام تا مرز این شهر میرم
‫با چشمای بسته از روی پل رد میشم
‫به ستاره‌ها تف می‌کنم
‫و توی تاریکی فریاد می‌کشم
‫حالا دیگه هیچ‌کاری برای تغییر ازم برنمیاد
‫هممون کسایی رو از دست دادیم.
‫یا...مجسمه‌هایی رو.
‫اما مرگشون باید یه معنایی داشته باشه.
‫برای همین من رای میدم که همراه بابا بریم.
‫من به موندن رای میدم.
‫این چطوره؟
‫تو جدی نیستی.
‫این رای اونه، لیلا.
‫- کلاوس؟ ‫- من با پدر موافقم.
‫هوم.
‫ببینید، میخوام باور کنم. واقعا می‌خوام. باشه؟
‫اما این حس دست از سرم برنمیداره که
‫ما نمی‌دونیم داریم خودمونو قاطی چه چیزی می‌کنیم.
‫نه، ولی می‌دونیم اگه این ‫ کار رو نکنیم چی گیرمون میاد.
‫باید همراه من باشیم.
‫ویکتور.
‫یه خانواده.
‫نمی‌تونی هر وقت دلت خواست کلمه‌ی خانواده رو استفاده کنی.
‫این کافی نیست.
‫من به موندن رای میدم.
‫لوتر؟
‫آم...
‫اسلون و من حرف زدیم، و خوب...
‫ما این کار رو نمی‌کنیم.
‫ببین، ما می‌خوایم اون زمانی که ‫برامون مونده رو با هم باشیم.
‫نه این که با یه شمشیرزن ‫بجنگیم و زنگ به صدا دربیاریم.
‫پس...
‫خب، تا این‌جا مساوی‌ایم. ‫چهار نفر میرن، چهار نفر میمونن.
‫حالا نوبت توئه، شماره پنج.
‫من آینده رو دیدم و آینده بهم گفت کنار بشینم. .
‫من به موندن رای میدم.
‫وقتشه سرنوشتمون رو قبول کنیم.
‫همتون رقت‌انگیزید.
‫چرا فقط ما چهارتا نمی‌تونیم بریم تو؟
‫این کار به معنی شکست محضه.
‫باید هفت نفر باشن.
‫بچه‌ها،
‫نمی‌تونم بگم از این قضیه خوشحالم،
‫اما الان همه چی تقصیر منه.
‫هم وقتی که جوون بودید، و هم الان ناامیدتون کردم.
‫و با این کار،
‫کل جهان رو به فنا کشوندم.
‫اگه کسی با من کار داشت، من توی حیاط
‫منتظر پایانم.
‫احمقا.
‫اون یه معذرت‌خواهی واقعی بود؟
‫اون آدم تا حالا هیچ‌وقت توی زندگیش ‫ برای چیزی معذرت‌خواهی نکرده.
‫در واقع احساس بدی براش دارم.
‫نگران نباش. می‌گذره.
‫پس حالا چی؟
‫منتظر پایان می‌مونیم.
‫می‌بینمت. زمان جالبی بود.
‫اوه، لعنت بهش.
‫هی، بابا.
‫کروگ 1968.
‫یه سال عالی.
‫آره. می‌خوایم با اسلون برای بار آخر قبل از...
‫هوم.
‫دستگاه یخ طبقه‌ی خودمون خراب شده، پس، می‌دونی...
‫هوم.
‫حالت خوبه؟
‫این شکست زندگی منه.
‫این‌جا می‌شینم و هدر رفتن قرن‌ها رو تماشا می‌کنم
‫فقط به خاطر این که یه من متفاوت ‫ با بچه‌هاش نامهربون بوده.
‫انقدرام راحت نیست، باشه؟
‫نه گفتن بهت خیلی سخته.
‫اینو میدونی؟
‫اما من مجبورم.
‫من همیشه برای تو زندگی کردم.
‫هر وقت هر کاری ازم خواستی انجام دادم.
‫و دیگه این کار رو نمی‌کنم.
‫تو هم نباید این کار رو بکنی.
‫تو مرد فوق‌العاده‌ای هستی، لوتر.
‫صرف نظر از کارایی که باهات کردم،
‫امیدوارم بتونی من رو ببخشی.
‫میتونی؟
‫من رو میبخشی، پسرم؟
‫آره.
‫آره، البته.
‫ممنونم.
‫فقط آرزو داشتم این حس خودشکوفاییت
‫در زمان بهتری برای دنیا به سراغت می‌اومد.
‫من...من نمی‌فهمم.
‫- بابا... ‫- یه گفته‌ی قدیمی هست، لوتر.
‫بهترین راه برای جمع کردن خانواده برگزاری یه عروسیه
‫یا یه مراسم ختم.
‫یکیش رو امتحان کردیم.
‫حالا نوبت اون یکیه.
‫اسلون...اسلون...
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫درست وقتی که عشقت رو پیدا کردی. خیلی حیفه.
‫اما نگران نباش. من مطمئنا مراقبش خواهم بود.
‫تو...
‫داری چی کار میکنی؟
‫برشتوک می‌خورم. قدمامو مرور می‌کنم.
‫چرا؟
‫پیرمرد داره یه چیزی رو مخفی می‌کنه.
‫آره، به نظر این دور و بر خیلی مخفی‌کاری هست.
‫- یعنی چی؟ ‫- الیسون ازم عذرخواهی کرد.
‫اوکی، و چرا این باید مشکوک باشه؟
‫دیشب حاضر بود همراهم باشه،
‫و امروز صبح کلا رفته تو فاز خانواده و بابا و عشق.
‫نمی‌دونم. دیشب باید یه اتفاقی ‫ افتاده باشه، ولی نمی‌دونم چی.
‫وقتی نمونده.
‫نمی‌تونم بدون تو این کار رو بکنم. توافق کنیم؟
‫فایو! فایو! چی؟
‫- الیسونه. ‫- چی شده؟
‫نه!
‫چی شد؟
‫رفت یخ بیاره. من نتونستم...
‫اون برنگشت.
‫من...من نمی‌دونم.
‫باید کار اون نگهبان بوده باشه.
‫راست میگه. این جای یه تیغه‌ی طویل و منحنیه.
‫از...از کجا مطمئنی؟
‫من خیلی چیزی نمی‌دونم، ولی چاقو‌ها رو می‌شناسم.
‫بچه‌ها، این جا چه خبره؟
‫او خدایا! لوتر.
‫اگه ما اول حمله می‌کردیم الان هنوز زنده بود!
‫زمان خوبی رو با هم داشتیم، دختر پیر.
‫بچه‌ها؟ هی!
‫با لوتر باید چی کار کنیم؟
‫اوکی، وقتمون تموم شده. کوگلبلیتز اینجاست.
‫همه به داخل گذرگاه. این تنها راهمونه.
‫تو موافقت کردی که بمونی.
‫اونا لوتر رو کشتن، باشه؟
‫- زود باشید بچه‌ها! بجنبید! ‫- نمی‌تونیم ولش کنیم.
‫اگه الان نریم می‌میریم.
‫برو، برو، برو!
‫- زود باش! منتظر چی هستی؟ ‫- این آخرش نیست.
‫برو توی تونل!
‫صبر کن! داری چی کار میکنی؟
‫کارت توی برگردوندن من به خانواده خیلی خوب بود.
‫فقط این که بیشتر از این که ارزش داشته ‫باشی دردسر داری، کلاوس. من متاسفم.
‫نه، بابا.
‫لعنتی.