‫عزیزم‌ مطمئنی این عاقلانه‌ست؟
‫من مطمئنم که نیست.
‫آقای ریکز فکر میکنه تنها راه نجات از لاگ جمه.
‫- و من موافقم. ‫- پس برنامه‌اش چیه؟
‫ داخل پارک‌ همو میبینیم تا جزئیات رو تموم کنیم،
‫ولی میدونم‌ جمعه بعدیه.
‫سوال زیاد برای پرسیدن هست.
‫برو.
‫میتونم اون روز اینجا ببینمت؟
‫برات کیفمو میارم.
‫و منم کالسکه رو آماده میکنم تا ببرمت به مرکز گرند.
‫اینکار رو میکنی؟
‫چرا که نه؟ ‫من از شایعات نمیترسم.
‫من خودم یه شایعه ام.
‫وقتی ازدواج کردیم، ‫دوباره به نیویورک برمیگردیم.
‫و بعدش میبینیم‌ زمین چه جوری دروغ میگه
‫اصلا هیچ قانونی نمیگه ما باید اینجا بمونیم.
‫من باور ندارم
‫که آقای ریکز به این آسونی نیویورک رو ول کنه.
‫تو اشتباه میکنی.
‫جامعه اونجوری براش کوچیکه که برا منم هست
‫و این چیزیه که مهمه.
‫ممنون، ادوارد.
‫ این جایگاه برات به اندازه کافی بزرگ‌ هست؟
‫چیزیه که رهبر گروه خواست.
‫خوبه، خوبه.
‫و همه چی الان تو طبقه پایینه؟
‫همه چی در کنترله، خانم.
‫نگرانم که نکنه خیلی کوچیک باشن.
‫چند تا سینی قهوه به اتاق نقاشی ببر.
‫- همین الان برای خانم راسل ‫- همین الان، آقا.
‫- پایینو تموم کردن؟ ‫- دارن تمومش میکنن.
‫- خانم خوبن؟ ‫- اون تا حالا خوب بوده؟
‫- خوشحالش کن، خب؟ ‫- اون خیلی نگرانه.
‫چیزی برای نگرانی نیست.
‫- خوبه کالسکه اینجاست. ‫- بله، خانم.
‫میخوام قبلش برسم.
‫باور دارم خانم استور خیلی به این چیزا حساسن
‫۱۵ دقیقه از ۱۲ گذشته خانم.
‫باید بگم زمانبندیت عالیه.
‫خانم چمبرلین میزارن ساعت ۱۲ داخل خونشون ببینیمشون.
‫کالسکش ما رو به مرکز گرند میبره.
‫براش یه کیف میبرم،
‫و تو میتونی چیزی رو که برای شب نیاز داری ببری.....
‫ولی نه خیلی زیاد.
‫ما زیاد نمیریم.
‫دوست دارم، ماریان.
‫درواقع، فکر میکنم تا حالا انقد دوست نداشتم.
‫که الان دوست دارم
‫خیلی خوبه، پس.
‫خانم استور خونه نیستن، خانم.
‫- کارتمو بهشون دادی؟ ‫- میترسم خونه نباشه.
‫تو اوندفعه داخل نیوپرت بهش نگفتی،
‫درسته، آقای هفتی؟
‫خانم استور خونه نیستن.
‫- پس گفتی. ‫- روز خوبی داشته باشید.
‫- برام صبر کن. ‫- البته، خانم.
‫نباید طولش بدم.
‫- خوش اومدید، آقای راندولف. ‫- روز بخیر، هفتی.
‫- از این راه بیاین. ‫- ممنون.
‫رقص چطور میاد، مادر؟
‫این به یادم‌ میاره.....
‫میترسم مجبور شیم از کری بخوایم
‫که کناره گیری بکنه. ‫چی؟
‫براش غیرممکنه که رقص رو اجرا کنه.
‫چرا نه؟
‫برا اینکه ممکن نیست
‫به رقص دعوتش کنم.
‫داری چی میگی؟
‫امروز با خانم استور یه تماسی داشتم،
‫ولی تماس من رو قبول نکرد‌.
‫بهت گفتم.
‫ولی نمیتونم دخترشو اینجا داشته باشم
‫- وقتی منو قبول نمیکنه. ‫- شاید اونجا نبوده.
‫وقتی اونجا بودم‌ یکی از دوستاشو قبول کرد ببینه.
‫اونا برا هفته ها تمرین کردن.
‫چرا اینو زودتر نگفتی؟
‫اصلا به ذهنم نمیرسید خانم استور به کری اجازه بده
‫که اگه خودش نیاد اون برقصه.
‫ولی مادر، اورم ویلسون پارتنر کریه.
‫همش برنامه ریزی شده.
‫نمیتونم کمکی بکنم.
‫بقیه چی؟
‫آنجلا شرمرهورن، سلی درکسل، پسرا؟
‫همشون رو برمیگردونن اگه خانواده هاشون نیاد؟
‫منم از این میترسم.
‫مادر، تو دیگه الان نمیتونی فرشو از زیرشون بکشی.
‫تو نمیتونی بهم بگی " نمیتونم "
‫چرا دختره اگه خودش میخواست نمیتونه بیاد؟
‫و بقیه جووناهم؟
‫و فکر میکنی خانم استور از یه
‫خانم جوان که به مادرش توهین کرده پذیرایی میکنه؟
‫با دقت‌
‫ممنون، چارچ.
‫چه سوپرایز خوبی.
‫امیدوارم این به این معنی باشه نظرتو عوض کردی.
‫نه، ولی خوشحالم میبینمت.
‫اومدم اینجا لباسمو جمع کنم. ‫خاله اگنس خیلی ناامید میشه.
‫لطفا از طرف من به دوتاشون تشکرمو برسون.
‫برنامه هاتو ریختی؟
‫داخل خونه خانم‌ چمبرلین ملاقات داریم.
‫چقدر مهربونه.
‫اوه، خیلی خوبه.
‫فکر نمیکنم تو یه کاری برام‌ انجام بدی؟
‫باید کیف سفرمو به خونش قاچاق کنم.
‫هیچکسم متوجه نمیشد اگه تو داشتیش.
‫- سنگین نیست. ‫- میبرمش اونجا.
‫من میرم تو تاکسی.
‫قصد داری کجا زندگی کنی؟
‫تو آپارتمان تام. ‫فکر کنم‌.
‫یا اگر اون یه ایده بهتر داشته باشه.
‫مادر پدرت چطورن؟ ‫پدرم تا ماه بعد تو شیکاگو هست.
‫ولی مادرم خوبه.
‫خیلی خوبه میتونی باهاشون وقت بگذرونی.
‫قبل از اینکه اون برگرده.
‫- عروسی کیه؟ ‫- جمعه‌...
‫توی روز جشن رقص خانم راسل.
‫میای تا منو ببینی؟ ‫ساعت ۱۲ حرکت میکنیم.
‫اگه دوست داری.
‫ولی برای خانم وان ریجن و خانم بروک متاسفم.
‫نگران نباش. برای خاله اگنس مینویسم.
‫با کل داستان.
‫یه نامه ام برای خاله آدا مینویسم،
‫پس مشکوک به نظر نمیاد.
‫پس واقعا داره اتفاق می افته؟
‫آره.
‫واقعی اینطوریه.
‫آه، کارولین یه نامه برات هست.
‫هفتی بهم دادتش.
‫- از طرف کی بود؟ ‫- خانم راسل.
‫فکر میکردم یه دعوت نامه‌ست برای جشن رقصش.
‫نه.
‫داشت توضیح میداد چرا برا من
‫چی؟
‫میگه که نمیتونم بیام و نمیتونم برقصم
‫برا اینکه نمی تونستی بهش جواب بدی وقتی زنگ زد
‫اون لحظه بدی اومد
‫گفتش یه نفر دیگه پذیرفته شده.
‫که خانم راندولف میخواست منو تنها ببینه‌.
‫باید چیکار میکردم؟
‫به خانم راسل زنگ میزدی
‫اگه ازت میخواستم؟
‫مطمئنم اون خیلی سرش شلوغه برای اینکه
‫ولی این درست نیست، نه؟
‫متاسفم؟
‫بهش زنگ نمیزدی اگه زندگیت بهش وصل نبود.
‫من برای این رقص هفته ها کار کردم.
‫بهش فکر کردی؟
‫باید میدونستی اون منو دور میندازه
‫وقتی نذاشتی بیاد داخل خونه.
‫- عزیزم. ‫- من میرم بالا.
‫کری.
‫کرولاین!
‫فکر کردم واقعا داری میری.
‫میرم، خانم بروک.
‫من واقعا متاسفم.
‫- خیلی مهربون بودی. ‫- به هیچ وجه.
‫اوه، از در جلویی استفاده کن.
‫لازم نیست تا آشپزخونه بری
‫- و تا پله های زیرزمین بری ‫- ممنون
‫خانم ماریان یه کیف این شکلی داره
‫ایشون خانم ماریان هستن
‫اینو برای حرکت بهم قرض داد
‫تو هیچوقت به خانم ماریان برای کارای احمقانه
‫وادارش میکنم که انجامش نده.
‫میتونی براش رو من حساب کنی.
‫واقعا یه چیز مشابه نیست، هست؟
‫خداحافظ، عزیزم.
‫خداحافظ، خانم بروک.
‫نینسبرگ و کویپر میخوان وامشون رو افزایش بدن.
‫چقدر؟
‫اونا یه میلیون دیگه میخوان
‫و یه سال طولانی تر برای پرداختش.
‫هیچ مشکلی با بانک نیست، هست؟
‫ازش نمیترسم، ‫ولی منتظرشم،
‫واقعا چاپلوسیه که جولیوس کویپر بزرگ
‫با کاسه گدایی خودش میاد.
‫- واقعا انقدر بزرگه؟ ‫- همسرش هست.
‫حتی میگن خانم استور ازش مراقبت میکنه.
‫من درباره این چیزا نمیدونم.
‫اگه با خانم راسل زندگی کردی، میتونی.
‫اگر اون شامه، من میترسم که
‫خانم کرولاین هنوز اینجا نباشه. ‫اوه، اون نیومده پایین، خانم.
‫یه سینی خواستن.
‫میبینم‌
‫میخوام برم بالا؟
‫نه.
‫اگر سینی خواسته،
‫پس باید یه سینی داشته باشه.
‫اون بعدا با من برای پذیرایی خانم بوان میاد،
‫میدونی؟
‫وابسته به خدمتکاراش، ‫رفته به تختش، خانم.
‫خب، پس....
‫باید تنها برم.
‫مشکلی هست؟
‫تو بهم بگو.
‫منظورت چیه؟
‫این روزا خیلی حواس پرت به نظر میای.
‫این صلیب سرخ خانم بارتونه؟
‫خب، یه چیزایی تو ذهنت هست.
‫یا قراره بهم بگی اشتباه میکنم؟
‫فکر میکنم هیچ ربطی به آقای ریکز نداره.
‫میدونم خاله اگنس دوسش نداره.
‫اون دوسش داره حتی کم
‫اگه برا فرار کردن برنامه داری،
‫اون میاد که دوسش داشته باشه
‫وقتی تصمیم بگیره که بشناستش.
‫نه وقتی که تو مجبورش کنی.
‫عزیزترین خاله آدا، نمیخوام که جزئیات رو بدونی
‫برا اینکه نمیخوام سرزنشم کنی.
‫ماریان.
‫اگه میخوای با این مرد ازدواج کنی،
‫پس ازش سربلند بیرون بیا.
‫تو زمان دعوا آروم‌ بمون. ‫ایمانتو نگه دار.
‫و اگه اون برات خوبه،
‫درنهایت خودش تموم میشه.
‫من زمان برا در نهایت گفتن ندارم.
‫- قلب اگنسو میشکنی. ‫- میدونی که درست نیست.
‫داریم با غرورش میجنگیم، نه با قلبش‌
‫نمیتونم‌ برا سرزنش کردن آقای ریکز کمکتون کنم.
‫نکن.
‫ما دوتامونم میخوایم تا زمانی که خاله اگنس
‫خوشحال بشه صبر کنیم. ‫ولی اون منتظر نمونده، درسته، عزیزم؟
‫اسکار خودشو برای شام فردا شب دعوت کرده
‫خوبه.
‫هنری جیمز یه کم برایه اون خانم جوان احمق نیست؟
‫باعودین، شام خوبی بود.
‫این چیه؟
‫- همه چی خوبه؟ ‫- نه دقیقا، آقا.
‫امیدوارم به این معنی نباشه اختیارتو از دست دادی.
‫نه. ولی شاید نتیجش اخراج‌ من باشه.
‫خیلی جدی به نظر میاد. ‫بهتره درو ببندی.
‫- چی؟ ‫- درسته؟
‫اون فقط یه پسر کشاورز از کانساسه.
‫- پس همه چی چطوری شروع شد؟ ‫- اون یه تاجر دریایی بود.
‫اون فرانسه رو با کشتی ترک کرد،
‫و یه شغل ظرف شویی پیدا کرد. ‫داخل یه رستوران تو کاناس.
‫اونجا تمرین کرد.
‫ولی وقتی به نیویورک برگشت،
‫فهمید که هیچکس یه آشپز از ویچیتا نمیخواد.
‫اونا فقط دنبال یه سرآشپز از پاریس بودن.
‫پس اون موسیو باعودین شد؟
‫وقتی دیدیمش خیلی تو نقشش فرو رفته بود.
‫- اسم واقعیش چیه؟ ‫- بردن.
‫جاش بردن.
‫پس چرا الان بهمون گفتن؟
‫- همسرش ردیابیش کرده. ‫- و حالا پول میخواد؟
‫افتضاحه. ‫و اصلاحم‌ میخواست.
‫باید میفهمید داشت خوب انجامش میداد.
‫شکی نداره به زودی ازش میشنویم.
‫خب، من متاسفم، جورج.
‫ولی نمیتونیم یه سرآشپز از کنساس داشته باشیم.
‫- مایه خنده همه میشیم. ‫- ولی اگه غذاش شبیه.....
‫تو اون زن از نیویورک رو نمیشناختی.
‫اونا فقط دنبال یه چیز از مان تا بخندن.
‫و وقتی بشنون که ما رو گرفتن،
‫اون رو تو یه بشقاب بهش ارائه میدیم،
‫به معنای واقعی،
‫- اگه این تصمیمته..... ‫- هست.
‫و میخوام برای جشن رقص بره
‫صبح به آژانس یه پیام میفرستم.
‫برای بهترین سرآشپز داخل کتابشون.
‫بهترین منبع ها رو به بوعادین میدم،
‫پس نیاز نیست ناراحت به نظر بیای.
‫بی انصافیه. ‫ اون سخت کار میکرد.
‫اون دروغو زندگی میکرده، جورج،
‫و مارو نسبت به همه ی خلافکارای نیویورک،
‫آسیب پذیر کرد. ‫ما باید انجامش بدیم.
‫پس با تصمیم خودت آوردیش؟
‫نمی تونستم بزارم برای همیشه بره.
‫ولی ما فقط چند روز از مراسم رقص خانم راسل عقبیم.
‫همسرم‌ فکر میکرد که دستش رو قوی کرده.
‫باید متوقفش کنم.
‫اگه تو موسیو بوآدین نیستی،
‫چرا هنوز داری مثل اون صحبت میکنی؟
‫برا اینکه این چیزیه که برا سال ها بودم.
‫و الان سخته عادتا رو ترک کنم.
‫اگه اسمت جاش بردنه و از ویچیتا اومدی،
‫فکر میکنم باید تلاش کنی.
‫تو درست میگی.
‫تو قطعا درست میگی.
‫پس الان چی میشه؟
‫تا زمانی که سرآشپز جدید بیاد من میپزم،
‫و بعد اون شروع میکنه.
‫همسرتو چیکار میکنی؟
‫باید تلاش کنم وادارش کنم طلاق بگیره
‫چرا چند سال پیش که هیچی نداشتی این کار رو نکردی؟
‫برا اینکه یه احمقم.
‫فکر کنم خیلی بی انصافیه که داری میری،
‫به خصوص درباره جشن رقص.
‫لطفا، طرف چیزایی رو که‌ نمیفهمی نگیر.
‫خانم کوه بلندی برای بالا رفتن داره.
‫نمیتونه تحمل کنه که احساساتی باشه....
‫نمیتونه جم‌ بخوره.
‫من هرچیزی رو که بتونم بهش،
‫فکر کنم امتحان کردم، قسم میخورم. ‫- کری ‫- سلام، خانم راسل.
‫چرچ گفت اینجایی.
‫اگه ترجیح میدادی زنگ نمیزدم....
‫اوه، عزیزم، امیدوارم بفهمی
‫که چرا نمیتونم‌ بزارم‌ اجرا کنی.
‫فقط بخاطر اینکه....
‫مادرم‌ بهت توهین کرده، میدونم.
‫ولی تو این خونه بهت خوش آمد گفته میشه.
‫اگر مادرم عذرخواهی کنه میبخشیش؟
‫فکر نمیکنم احتمالش زیاد باشه.
‫ولی البته، ‫من خوشحال میشم
‫مهربونی تو نشونه نوره
‫بعد از هدیه ای که گرفتی.
‫ممنون، عزیزم.
‫و الان باید برم. ‫پرو لباس دارم.
‫موسیو چارون، خوش آمدید.
‫میتونم خانواده خودم‌ رو معرفی کنم،
‫با کی میخواین آشنا بشین؟
‫هرطور که بخواین.
‫موسیو چارون، ‫من خانم بروس هستم.
‫خانه دار اینجا.
‫و یه کتابی از طرز تهیه ها دارم.
‫که اخرین سراشپزمون، ‫آقای بوردن گذاشتن،
‫برای کمک کردن به جشن رقص فردا.
‫چرا باید باهاش کار کنم وقتی اون اخراج شده؟
‫آقای بوردون اخراج نشده، ‫فقط بخاطر یه دعوای خصوصی رفت،
‫و بخاطر اینکه جشن رقص نزدیکه،
‫اون در حال حاضر از کارای مقدماتی
‫کار بزرگی‌ انجام‌ داده. ‫همه چی رو داخل این دفترچه ظبط کرده.
‫بهتره بخونیش، موسیو.
‫این خانم با منوها موافقت کرده،
‫به هیچ‌ تاخیر اخر وقتی هم‌ اهمیت نمیده.
‫اگر جشن رقص فرداست،
‫فکر کنم چیزی رو که بهش میدم بگیره.
‫الان، اتاق من کجاست؟
‫اگر میخوای با من بیای....
‫اگه خودش دربرابر خانم راسل باشه،
‫پس شانس ها چین؟
‫میدونم پولامو کجا بذارم.
‫آقای الیستر چطور؟
‫اون تا زمانی که نشنوه
‫رز عرفانیش کجا میپره جواب نمیده.
‫وقتی دخترشو دعوت نکردی قطعا نمیاد.
‫به هرحال خیلی دیره، ‫فردا جشنه.
‫میبینیم.
‫صبح، قبل از صبحونه میرم.
‫و شاید ناهار رو با آرورا بخورم.
‫پس شوکه نشو اگه غروب خونه نیومدم.
‫- کجا میری؟ ‫- فقط چنتا دعوتی دارم.
‫و کی انتظار دعوت دقیقا بعد صبحانه داره؟
‫ماریان همیشه چنین کارت پری داره‌
‫یادت باشه چقدر نگران بودیم.
‫که به اندازه کافی برای انجام دادنش،
‫پیدا میکنه یا نه. ‫وقتی به شهر اومد؟
‫چقد احمقانه به نظر میاد.
‫آده داره میگه خانم اسکات اینجا بوده.
‫برای وسایلاش اومده بوده.
‫شک دارم که برگرده.
‫اینجور فکر نمیکنم، نه،
‫ولی اون آرزوهای خوبی برات کرد.
‫این یه چیزه، فکر میکنم.
‫تو متاسفی که اون رفته، خانم.
‫چرا بهش اقرار نمیکنی؟
‫منشی من اطلاعاتشو تحویل داده.
‫چی بیشتر هست که بگی؟
‫که تو براش ناراحتی.
‫خیلی خب.
‫من ناراحتم.
‫اون کمک خوبی برام بود.
‫الان خوشحالی؟
‫کری؟ کرولاین؟
‫میتونم بیام داخل؟
‫چرا میپرسی وقتی قراره به هرحال منو هل بدی؟
‫چقدر قراره اینو نگه داری؟
‫میتونست از توام همون سوالو بپرسه.
‫فکر کنم باید به خانم راسل زنگ میزدم.
‫و توضیح بدم که فردا شب نامزد میکنم.
‫واقعا؟
‫میتونم باشم، اگه ضروریه.
‫قبول نمیکنه.
‫مشکل اینه؟ تو قبول داری اون ازت ضعیف تره.
‫اون از الان من ضعیف تره.
‫میبینیم.
‫خب، به این روز رسیدیم.
‫اگه جوابی از مهمونا نگرفتی،
‫برای براشون جایگزین لحظه آخری پیدا کنی.
‫اگر نمیخوایم بی معنی به نظر بیایم
‫اونم رقص والس تو یه اتاق برزگ‌
‫نگران نباش، آرورا جدیدا سرش شلوغ بوده.
‫اتاق رقص خالی نمیمونه.
‫ولی بدون اون پرنس میمونیم.
‫کج شدی. ‫- خیلی زود صحبت نکن.
‫ای کاش کارتایی که تو استینت داری رو میدونستم.
‫دارم‌یه شانسو امتحان میکنم، جورج، اینو میدونم.
‫ولی کی چیز خوبی بدست اورده که بدون شانس بوده باشه؟
‫به اتدازه کافی درسته.
‫بیکاری، عزیزم؟
‫آره.
‫میخوای اونا رو پست کنم؟
‫نه.
‫اینا فقط یه چیزایی برا لری راسلن.
‫خودم میرسونمشون.
‫به کیفت نیاز داری؟
‫پیش خانم چمبرلینه.
‫البته.
‫دیدم خانم اسکات داره باهاش در میره.
‫میدونی که قبول کردن کمک از خانم چمبرلین با این،
‫چیزیه که اگنس، ‫یا کس دیگه ای،
‫خیلی براشون سخته ببخشن.
‫باید شانسمو امتحان کنم.
‫اوه، دختر عزیزم.
‫خداحافظ.....
‫و موفق باشی.
‫برات نامه مینویسم.
‫همه چی روشن میشه. ‫قسم میخورم.
‫خانم آدا و خانم وان رجین میخواستنت.
‫سریع میام.
‫ماشین میخواین، خانم ماریان؟
‫آره، ولی فقط دارم‌‌ تو خیابون قدم میزنم.
‫- خانم بروک. ‫- آقای راسل.
‫لری.
‫نمیخواستم معطلت کنم، ‫ولی یه درخواستی ازت دارم.
‫میتونی اینو تو خیابون
‫قبل از ساعت ۱۲ بعدازظهر بیاری؟
‫- میتونی انجامش بدی؟ ‫- حتما.
‫میدونم امروز جشن داری.
‫فقط امیدوارم یه نشونه ای از،
‫یه کار ناامیدانه نباشه ‫تو قسمت خودت.
‫چندتا کار، بله، ولی ناامیدانه نه.
‫ممنون.
‫- اینو جا گذاشتی. ‫- ممنون، جان.
‫لطفا به همه پایین بگو....
‫بله، خانم؟
‫چقدر براشون ارزش قائلم.
‫سوالم اینه خانم بروک در حال چه کاریه.
‫اون یه طورایی وقتی تصمیم میخواد بگیره،
‫حالش اوکی نیست. ‫اون کسی بود که گفت باید به تو
‫درباره برنامه هام برای معمار شدن بگم.
‫باید براش خوشحال باشم؟
‫فکر کنم میشی.... آخرش.
‫این یه شهر خوب تو یه کشور خوبه.
‫توی یه زمان خوب داخل تاریخمون.
‫میخوام بخشی ازش باشم، پدر.
‫لازمه این لکه رو پاک کنن،
‫و منم کاری میکنم انجامش بدن.
‫خانم اسکات اینو تو جیبش گذاشته بود، خانم.
‫مرد معمولی، برای چک‌ کردن نیست.
‫ممنون از اینکه منو دعوت کردین، ‫خانم چمبرلین.
‫قانونایی رو که تو تمام زندگیم،
‫باهاش مخالف بودم شکستم. ‫تو زمانی که منتظر آقای ریکز هستیم....
‫این چیه؟
‫اینو برات نقاشی کردم.
‫یه راهی برای تشکر کردن از کمکای تو، ولی....
‫ولی چی؟
‫فقط فهمیدم یه جورایی شبیه اینه که
‫برای کارم درخواستی بکنم، ‫برای اینکه از استادام آویزون بشم،
‫من بهت اطمینان میدم‌ برات ارزش قائلم، عزیزم.
‫برای دلایلم.
‫خانم فین عزیز، لطفا بیاین داخل.
‫ممنون، بنیستر.
‫- خانم ماریان خونه ان؟ ‫- میترسم‌ بیرون باشه، خانم.
‫آرورا؟ تویی؟
‫دنبال ماریان میگشتم.
‫بیا تو، چرا دنبالش میگشتی؟
‫ماریان زودی برمیگرده؟
‫نه، باوز ندارم.
‫متاسفانه.
‫چرا؟
‫مشکل چیه؟
‫چیزی که دیشب تو آکادمی دیدم....
‫ماریان باید درباره‌ش بدونه.
‫میخوای بهم بگی چی شده؟
‫ناراحتت نمیکنه وقتی اهمیتی به آقای ریکز نمیدی.
‫اون اونجا داخل جعبه درکسل بود،
‫که کنار برای ماست، و....
‫داشت صحبت میکرد....
‫خب، یه چیز بیشتر از صحبت کردن با خانم بینگهام بود.
‫میدونی منظورم کیه.... ‫کیسی بینگهام؟
‫فکر نمیکنم.
‫اون خواهرزاده هنری فلنگلره.
‫- خیلی پولداره. ‫- و؟
‫و حالا اون یاد میگرفت و تو گوشش زمزمش میکرد.
‫خب، اون منتقل شده بود.
‫و هر دقیقه بعدش، به دستش چسبیده بود.
‫میدونم.
‫شاید من خیلی دارم بزرگش میکنم.
‫تو درست میگی.
‫ماریان باید بدونه.
‫امشب بهش میگی؟
‫باید زودتر از اون بدونه.
‫ولی کجاست؟
‫اون.....
‫اون تو خونه خانم چمبرلینه.
‫چی؟
‫- اون به خاله اگنس گفته؟ ‫- نه.
‫و تو ام همینطور‌.
‫پس الان برو خونه خانم چمبرلین.
‫- هرچی زودتر میتونی. ‫- چرا؟
‫فقط انجامش بده.
‫ماریان اگه بخواد توضیح میده.
‫- آقای کویپر، آقای راسل. ‫- یه جورایی از تو ه که منو میبینی.
‫به هیچ وجه.
‫پس باید سریع بریم سراغ اصل مطلب؟
‫برای وام خوبیم؟
‫باشه.
‫ممکنه برا خودت یه کمی زیاده روی کرده باشی‌
‫ولی هیچی حتما اشتباه نیست.
‫با نینسبرگ و کویپر.
‫پس برگه ها رو برا امضا کردن میزارم.
‫ممنون.
‫الان، پس نباید وقت باارزشتو بگیرم.
‫یه چیز دیگه هست....
‫یه دعوت نامه با همسرم امروز،
‫بعدازظهر برام اومد.... ‫برای تو و خانم کویپر.
‫منتظرم اونجا ببینمت.
‫آلاس، بدون هیچ هشداری،
‫مطمئنم خاطراتمون اجازشو میده.
‫من خودمو هنوز روشن نکردم.
‫اگه وام میخوای اونجا میبینمت.
‫نمیتونی جدی باشی.
‫فکر نکن جای دیگه میتونی بری.
‫لیستی از دلایل برای اینکه تو بانک تو
‫سرمایه گذاری نکنم دارم. ‫و برای هر کسی میشناسی میفرستم.
‫- این دربرابر قوانین نیست؟ ‫- بیا بفهمیم.
‫تو جنتلمن نیستی، آقا.
‫این یه موضوع دیگست.
‫خیلی خوبه. ‫من شرکت میکنم.
‫ولی قول نمیدم همسرم انجام بده.
‫همه چی وام در حضور اون باشه.
‫ولی فکر کنم امشب نامزد میکنه؟
‫من مطمئنم، ‫وقتی تو لحظه رو توضیح میدی،
‫اون میفهمه بعدش باید به ما ملحق بشه.
‫من خانم استورم.
‫میتونی از خانم راسل بپرسی
‫اگر بشه منو برا چند دقیقه ببینه.
‫میترسم‌ غیر منتظره باشم.
‫اگه مهربون باشی.....
‫بله، خانم. ‫البته خانم.
‫خانم استور تو تالارن.
‫چی؟
‫میخواد بدونه وقتی برا دیدنش داری یا نه.
‫فکر کنم این زمان بدی نیست.
‫به هیچ وجه. ‫نمیخوای بشینی؟
‫با دخترم کارولین صحبت میکنم نمیزارم برقصه
‫داخل جشن رقص امشبت.
‫بازم، تو دعوت نشدی.
‫- این درسته؟ ‫- هست.
‫خانم راسل، من میترسم،
‫یه سوتفاهم هست.
‫وقتی به اندازه کافی برای دعوت من خوب بودی.
‫به یه دوست قول دادم.
‫که میخواست با من تنها صحبت کنه.
‫هیچ دلیلی برای افتادت ما نیست.
‫منو ببخش، ‫ولی اگه تو این مورد بودیم،
‫میتونستی یه روز دیگه دعوتم کنی.
‫یا یه چیزی بنویسی و توضیح بدی که
‫چرا از من روی برگردوندی‌ ‫وقتی بقیه دعوت شده بودن.
‫نه بقیه.
‫یه نفر دیگه دعوت شده بود.
‫خب، یه دعوتی داشتم.
‫تو دیده شدی
‫وقتی هیچ کس دیگه ای نمیخواست اینجا باشه.
‫فکر نمیکنی
‫گذاشتن اینکه کری بعد از این همه وقت تو شادی باشه؟
‫توهم باهاش میای؟
‫این زمان متفاوتی تو سال برا منه.....
‫اگه میخوای دختر عزیزمو بیارم،
‫پس باید همراهش باشی‌
‫بودن من اینجا کافی نیست؟
‫مردم سرزنش کردنو میشناسن.
‫پس، برای اینکه درد رو دوباره بیاری،
‫امروز باید تو جشن شرکت کنی. ‫و باید بزاری مردم بدونن تو اونجایی.
‫- باید سریع حرکت کنی. ‫- زمانی برای انجام دادنش ندارم.
‫اوه، فکر کنم میتونی‌
‫و یه درخواست دیگه دارم.
‫میخوام مطمئن بشی که همسایه هام،
‫خانم وان ریجن و خواهرش، ‫شرکت میکنن.
‫باهاشون چیکار داری؟
‫خسته ام از اینکه قدمام همشه قطع میشه.
‫یه کاری کن بیان.
‫نمیدونم چه‌جوری.
‫پس بعدش باید به کری توضیح بدی.
‫به هرحال، من دوسش دارم.
‫متاسفم که نمیتونه اینجا باشه.
‫خب.....
‫حداقلش میدونیم کجا ایستادیم.
‫هیچی بیشتر ازینکه تو
‫ذهنیتت رو عوض کنی خوشحالم نمیکنه.
‫ولی برا خودتو تغییر نمیدی؟
‫نه.
‫خانم استور داره میره.
‫کالسکتون حاضره، خانم.
‫خب، خانم بروس، این
‫برا ایشون چه معنی داره؟ ‫زمان به آقای واتسون میگه.
‫زمان میگه.
‫- بهت اعتماد ندارم. ‫- منظورت چیه؟
‫خب، البته که بهت اعتماد دارم.
‫فقط فکر نمیکنم اون جوری که هست به نظر بیاد.
‫پس کجاست؟ ‫انتظار کجا رو داشت؟
‫- یه ساعت قبل. ‫- ولی ممکنه....
‫ممکنه براش سخت بشه که بره
‫نمیتونه یه نفر رو با پیامک بفرسته؟
‫شاید صدمه دیده.
‫مگر اینکه کشته شده باشه‌‌.
‫باید اخطار بفرستی. ‫باشه، خب، میرم دفترش.
‫- که ببینم اتفاقی افتاده یا نه. ‫- تو دفترش هست؟
‫کالسکه رو ببر و از دفترش شروع کن.
‫شاید اونجا یکی بدونه کجا پیداش میشه.
‫ولی فکر کنم تو راهش به اینجاست؟
‫تا تو برگردی مواظبش هستم.
‫میخوای باهات بیام؟
‫به اندازه کافی وقتتو هدر دادم.
‫من میرم. ‫این برناممون بود.
‫چیز بیشتری هست بتونم انجام بدم؟
‫نه.
‫ولی ممنون که منو رسوندی.
‫و ممنون برای مهربونیت به دوستم.
‫میتونم ازت بخوام برا کل کار ساکت بمونی؟
‫- شهرت مارین..... ‫- با من درامانه. نگران نباش.
‫البته. ولی باید الان تصمیم بگیریم.
‫نمیدونم خانم راسل استاندارد و قبول میکنه
‫یا ردشون میکنه.
‫چه‌جور میتونی بپرسی.
‫میدونم تو به درجه بندگی هدایت میشی.
‫ولی تو میخوام به جشن بری.
‫ما نمیتونیم امیدوار باشیم که
‫آدمای جدید رو کامل نگه داریم. ‫یا اونا خودشون جامعشون رو فرم‌ میدن.
‫که جزو ماهم میشه.
‫- اینو میدونی. ‫- آره.
‫و اگه به نظر میاد بچش...
‫ازدواج میکنه، ‫پس من....
‫اونا بدون کمک ما ازدواج میکنن.
‫خوش قیافه ان، ‫و بوی پولو میکشن....
‫شیرین ترین بویی که میدونم.
‫اگه جای تو بودم، ‫میاوردمشون و
‫اعتبارشون رو اندازه میگرفتم.
‫ولی امشبه.
‫براش یه پیام بزار
‫و یدونه دیگه به اگنس وان رجین.
‫و بعد به هرکسی که فکر میکنی بفرست
‫منظورت اینه فکر نمیکنی بتونم خانم راسلو بزنم.
‫اونم تو بازی خودم؟
‫رز عرفانی عزیزم،
‫میترسم اگه تلاش کنی،
‫ممکنه به ارزش شهرتت باشه.
‫که به این معنیه میخوای به جشنش بری.
‫این درست نیست.
‫این چیه؟
‫اون احساستشو ول کرده.
‫- کی؟ ‫- لینا استور. گوش کن.
‫اگه خودتو جزو دوستام من میدونی،
‫امروز به جشن خانم راسل میای.
‫واقعا؟
‫جرئت نکن هیجان زده به نظر بیای.
‫من درباره اون خونه کنجکاوم.
‫واقعا؟ خوشحالی به اون جهنم دعوت شدی.
‫و میخوای با اون بیای؟
‫بعضی اوقات متعجبم
‫اگه درباره دعواهات اغراق نکنی.
‫ما نمی توینیم مجبور به رقص بشیم.
‫پس باید با خانم استور دعوا کنیم.
‫- یا خانم راسل؟ ‫- خب....
‫آرزو نمیکنم با خانم استور دعوا کنیم،
‫پس ازش اطاعت میکنیم
‫ولی حق رو برای دعوا نگه میداریم
‫بعدا با خانم راسل.
‫داشتم تلاش میکردم نامه بنویسم.
‫خب، الان دیگه لازم نیست.
‫فکر کنم امروز ازدواج نمیکنیم؟
‫- ماریان.... ‫- فقط بهم بگو.
‫- همش تظاهر بود؟ ‫- نه.
‫البته که نه. ‫من خیلی دوست دارم.
‫ولی وقتی نیویورک به من لبخند زد،
‫اومدی ببینی که بقیه بودن
‫تا یه کسی باشه بهت بیشتر از من پیشنهاد بده؟
‫واقعیت اینه که....
‫بهت میگم واقعیت چیه.
‫هر چی بیشتر فرار ما رو جلو بندازی،
‫هر چی بیشتر به فرار فک کنی
‫حس میکنی بیشتر میخوای فرار کنی ‫فکر کنم اگر بتونه اتفاق بیفته،
‫همه چی درست میشه.
‫ولی شروع به شک کردن کردم
‫که اگه ازدواج کنیم، ‫هیچ اسلحه ای برای نبرد پیشرو نداریم.
‫منظورت اینه، هیچ پولی نداریم.
‫ما نیویورک رو الان میشناسیم، ‫هم من هم تو.
‫اینجا یه زندگی برای موندن هست، یه زندگی خوب.
‫ولی دوتا بی پول عجیب غریب که برا این شهر نیستن.
‫نمیتونن امید زنده بودن داشته باشن.
‫ولی خانم بینگهام میتونه از اون زندگی
‫ماله تو مطمئن باشه؟ ‫خب، چرا که نه؟
‫اون نمیتونه با جمعیت قدیمی خوب باشه
‫ولی با جدیدا خوب پیش میره.
‫و خوشبختی اون بیشتر از دوتای شماست.
‫من خودمو براش تحسین میکنم.
‫روی این نکته، ‫من خداحافظی میکنم.
‫حداقل میتونیم دوستامونو بیاریم؟
‫نه لطفا.
‫ولی نه مثل دشمنامون.
‫من تلخی رو دوست ندارم.
‫تو آدم‌ عجیبی هستی، ماریان.
‫اینو میدونی؟
‫باید به عنوان دلداری بگیرمش.
‫زود بیا، زود بیا.
‫کیفت داخل کالسکست.
‫لازم نیست به خونه خانم چمبرلین برگردی.
‫برگرد خونه، ‫منم به برکلین میرم.
‫اوه، نامه ها.
‫باید لری رو متوقف کنم تا نامه ها رو نرسونه‌.
‫ممنون.
‫قابلی نداشت‌
‫هفتی گفت منو میخواستی
‫فقط برای شاهد داشتن دفاعیه ام.
‫تو برنده شدی.
‫ادلهید گفت دنبال من میگردی.
‫فقط میخواستم بهت بگم
‫که کری استور امشب میاد.
‫پس تو اون رقصو اجرا میکنی‌
‫الان به دوستات پیام بده
‫که امشب اونجا خواهم بود.
‫با پدر مادرای دنسرا شروع کن.
‫پشیمون نمیشی‌
‫پشیمون شدم.
‫اوه، مادر.
‫باید چیکار کنم؟
‫تا وقتی پدرت اینجا نیست من تنهام.
‫چطور بدون دختر عزیزم میتونم تحمل کنم؟
‫بنیستر، یه کیف پراز لباس تو کالسکه هست
‫باید برا اسلحه ام ازشون استفاده کنم.
‫میتونی از جان بخوای بیارتشون اتاقم؟
‫البته، خانم ماریان.
‫وقتی آقای راسل رسیدن، ‫ازشون بخوام منتظر بمونن.
‫بیا و خبرم کن.
‫- اون اینجاست. ‫- چی؟
‫داخل اتاق نقاشی دیدمش.
‫خیلی دیر کردم؟
‫خدایا، این آتیشه؟
‫ماریان، تو برگشتی.
‫دیر برا چی؟ ‫چرا نباید برمیگشت؟
‫- چه خبره؟ ‫- روزت چطور بود؟
‫چیزی نبود که باید باشه‌.
‫آقای راسل، خوبه که اومدین‌
‫گفتین که برای ماموریت اینجایین، آقای راسل؟
‫اون پوشش ها نگران کننده ان؟
‫- نه. ‫- چی؟
‫مطمئنم آقای راسل رفته پست بعد از ظهر رو ببینه
‫و فکر کرده ببینه تو چطوری.
‫اینجوری نیست، آقای راسل؟
‫دقیقا.
‫ولی انگار اینجوریه میتونم به دوتاتون امیدوار باشم
‫- خب پس من تو راه خودم‌ میرم. ‫- به صندوق پست؟
‫خیلی خوب نیست؟
‫بیرون میبینمت.
‫انگار یه بازی رو دیدم
‫اونم با یه زبان خارجی.
‫اونا جوونن.
‫این بهونه‌ست یا یه رصد کردن؟
‫دوتاش.
‫میخوای بهم بگی اون چی بود؟
‫شاید یه روزی‌
‫ولی ممنون. ‫من خیلی متشکرم.
‫البته.
‫به رقص جشن گلدیس میای؟
‫ممکنه پشیمون بشم، ‫ولی فکر کنم میام.
‫بعد رقص والس رو برای پرداختم ادعا میکنم.
‫کی نوشته شده؟
‫سه هفته پیش‌
‫- آدرسی داره؟ ‫- نه.
‫فقط یه روز و یه اسم.... خانم وید.
‫یه نشونه پست از فیلادلفیا.
‫خودت ببین.
‫اون پسر داره کارشو خوب انجام میده.
‫و باید بگیم این پسر منه؟
‫چرا پدرت باید پرس و جو کنه؟
‫- میدونستی؟ ‫- نمیدونستم.
‫وقتی اوردت خونه اون چیزی رو که
‫گفتم قبول کردم. ‫اون بچمو دزدید.
‫و هروقت داشت کار میکرد
‫و میشست تا باهامون شام بخوره
‫- دروغ میگفت. ‫- تو...
‫اون سرعقل نبود.
‫لطفا براش توجیه نکن.
‫نمیکنم، ولی نمیدونم.
‫چه چیز خوبی از این میتونه بیاد.
‫ما پسر و پیدا نمیکنیم، ‫آرتورم کمکمون نمیکنه.
‫ما؟
‫اومدی طرف من؟
‫من همیشه طرف تو بودم.
‫بچه من زنده‌ست، ماما.
‫بچه من زنده‌ست، ‫و میخوام برگرده.
‫اوه، خدا بهمون کمک میکنه.
‫زمان بندی عالی.
‫بزار تورنمنت شروع بشه‌
‫میترسم تو آشپزخونه مشکلی باشه.
‫- با موسیو چارون. ‫- میتونی اوکیش کنی؟
‫البته.
‫آقای ام سی نیل، خانم ام سی نی، ‫خوشحالم میبینمتون.
‫- ممنون ازینکه دعوتمون کردین. ‫- خوشحالی از آن ماست‌.
‫آقای راسل فکر کنم آقای ام سی نیل رو دیدین.
‫میخوام همسر دوست داشتنیشون رو معرفی کنم....
‫آقا و خانم اوگدن میلز.
‫چقدر اینجوری بوده؟
‫زیاد بوده، آقای چرچ‌
‫چقدر از شام حاضره؟
‫اونا سرما خوردن، ولی باید هنوز بپزن.
‫موسیو چارون نمیخواست غذا گرم بمونه.
‫برای مدت زیادی.
‫موسیو چارون!
‫میتونی صدامو بشنوی؟
‫چقدر قبل از شرو شام وقت داریم؟
‫سه یا چهار ساعت.
‫تو، اینو به آدرسی که نوشتم ببر
‫بله، قربان.
‫تو و شما دوتا، ‫موسیو چارونو به اونجا ببرین‌
‫واقعا براش مصممیم؟
‫ماریان خیلی خوشگله.
‫خیلی شرم برانگیزه نشونش ندیم.
‫حالت چطوره، عزیزم؟
‫فقط شیک پوش
‫چطور میتونه نزدیک لینه بشه؟
‫هیچوقت به جادوی سیاه اعتقاد نداشتم.
‫ولی شک هامو دارم.
‫خانم استور توضیح داد میخواست بیای؟
‫توضیح نداد، ‫دستور داد.
‫همینجوری راحت.
‫فکر نمیکنم فقط بخاطر اینکه گفته باید بری.
‫هیچوقت قدرتتو دست بالا نگیر، عزیزم.
‫همیشه یه مشکله.
‫پس خانم راسل نبرد رو برد.
‫مطمئن نیستم تموم شده باشه.
‫آرزو داری دعوت میشدی؟
‫فکر کنم.
‫تو چطور؟
‫شاید یک روز دعوت بشیم.
‫قبل از همه چی، اینجا آمریکاست.
‫- تو من رو مجبور کردی. ‫- نه خیلی.
‫به نظر میرسه با گلدیس ها داری به یه جایی میرسی.
‫مثل تو.
‫چرا اخم کردی؟
‫دست انداختنت خیلی راحته.
‫فکر کنم از پسش بر بیام جان.
‫فکر کنم بتونم کنترلش کنم.
‫دوروتی.
‫اینجایی.
‫نشنیدی از پایین صدات میکردم؟
‫شنیدیم.
‫خب، کل شب در حال سفر بودم
‫و انتظار خوش آمد گویی گرم تری داشتم.
‫تلگراف مادرت گفت که میای.
‫اما به نظر میرسه دوباره داری ما رو ترک میکنی.
‫جفتمون داریم میریم.
‫دارید کجا میرید؟
‫اینجا خونه ی منه و یکی ‫بهتره جواب من رو بده.
‫- من برگشتم... ‫- میدونیم پدر.
‫چی رو میدونید؟
‫- هیچ مدرکی نداری ‫- تو نمیدونی ما چی داریم.
‫مدرک این رو داریم که پسره نمرده.
‫باور داریم که اون رو به فرزندخوندگی ‫گرفتن و تو هم میدونی.
‫اگه توقع داری بگم متاسفم...
‫انقدر احمق نیستیم که انتظار اون رو داشته باشیم.
‫پس از من چی میخواید؟
‫صبح زود با قطار میریم فیلادلفیا.
‫قصد داریم پسرم رو پیدا کنیم.
‫و به کمک تو نیاز داریم.
‫تو نمیگیریش.
‫و پیداش هم نمیکنید.
‫تنهاش بذارید.
‫اون الان خوشحال و آرومه. ‫مطمئنم.
‫فکر میکنی برای من سخت نبود؟
‫باید از خودت خجالت بکشی.
‫چرا؟
‫چون من دخترمون و نوه مون رو
‫از یه زندگی شرم آور نجات دادم؟
‫هرکاری کردیم برای پگی و پسره بود.
‫نمیخوام از پسر خودم آزاد باشم.
‫پس اگه مجبوری خودت خرابش کن
‫اما بدون هیچ کمکی از سمت من انجامش میدی.
‫میتونیم اینجا خداحافظی کنیم؟
‫فکر کنم باید تا در
‫با شما بیام...
‫مخصوصا بعد از دعوای امشب.
‫نباید بهت میگفتم. ‫البته که باید میگفتی.
‫چه حسی داری؟
‫درباره ی آقای رایکس؟
‫مطمئن نیستم.
‫بیشتر بی حسم.
‫بی حسی خوبه.
‫فقط وقتی از بین رفت مراقب خودت باش.
‫به بوردن پیشنهاد دادی که شغلش رو ‫بهش پس بدی بدون اینکه به من بگی؟
‫- خب مادام... ‫- بهش گفتم عزیزم
‫من مرد اصول ساده هستم.
‫به وفاداری جایزه میدم. ‫خیانتکاری رو تنبیه میکنم.
‫خب وقتی بفهم یه سر آشپز کانزاسی داریم
‫- بهمون میخندن. ‫- بذار بخندن.
‫کلیسا احضارش کرد و ‫اون بلافاصله به کمکمون اومد.
‫اما...
‫ممنونم موسیو بو...
‫ممنونم بوردن
‫که دقیقا آخر وارد شدی
‫و نمایش رو نجات دادی.
‫از انجامش خوشحال بودم.
‫و...
‫امیدواریم که بمونی؟
‫اما...
‫خانم راسل از داشتن یه آشپز ‫از ویچیتا، کانزاس راضیه؟
‫نمیتونستیم فقط بهش بگیم غرب میانه؟
‫برگشتی.
‫با وجود آقای رایکس ازش صحبت کردی؟
‫وقتی تو رفتی فلگر هم از مهمونی رفت
‫پس شب تموم شد.
‫لطفت رو میرسونه که گذاشتی بمونم.
‫توضیح میدی چی شد؟
‫شاید یه روزی بگم، اما نه الان.
‫خیلی درد میکنه.
‫پس برو تو تخت و تا ظهر بخواب
‫اگه دوست داری.
‫این خونه ی تو ه ماریان.
‫اینجا قدمت رو چشممونه.
‫و همه چیز بهتر میشه. ‫میبینیم.
‫هنوز باید بیشتر نیویورک رو کشف کنی
‫و همه ی آدم های شهر رو ‫ ببینی تا از بینشون انتخاب کنی.
‫پس شب بخیر عزیزم.
‫یا باید بگم صبح بخیر؟