‫خدا رو شکر که پیدامون کردی.
‫روی موج اف ام 93.1.
‫من لین برهمر هستم، بهترین دوستتون توی کل دنیا.
‫زنده بودن حس عالی‌ایه.
‫پس بیاید امروزمون رو با یه ترانه‌سرا شروع کنیم
‫که برای بالا رفتن از استیج مترو شناخته شده.
‫به عنوان تکشاخ کریسمس،
‫یه موجود زیبا و نادر توی یه ‫لباس با رنگ‌های خیره‌کننده.
‫و با این که همتون شنیدید که همه‌ی ‫جاده‌ها به رم ختم میشن، (یه اصطلاح)
‫بعضی از جاده‌ها هم به شیکاگو ختم میشن.
‫این شما و این سوفیان استیونز
‫.با آهنگ "شیکاگو"
‫دوباره عاشق شدم
‫همه چیز میره، همه چیز میره،
‫تا شیکاگو با ماشین رفتم
‫همه چیزا می‌دونن، همه‌ چیزا می‌دونن
‫ما لباسامونو به ایالت فروختیم،
‫برام مهم نیست، برام مهم نیست
‫من کلی اشتباه توی ذهنم مرتکب شدم
‫توی ذهنم
‫تو اومدی پیش ما
‫همه چیز میره، همه چیز میره
‫تا ما رو دوباره بسازه
‫همه چیز رشد می‌کنه، همه چیز رشد می‌کنه
‫ما نگرش خودمون رو داشتیم
‫همه چیز میدونه، همه چیز میدونه
‫باید پیداش می‌کردی
‫همه چیز میره، همه چیز میره
‫«این نویسنده، همون‌طور که ‫تموم خواننده‌هام می‌دونن،»
‫خیلی به شیکاگو علاقه داره و خوب یا بد،
‫محله‌ها دارن تغییر می‌کنن.
‫«من مجذوب تقاطع بین
‫شجاعت و پیشرفت شدم
‫و دارم یافته‌هامو بازگو می‌کنم.
‫یه شهر با هوای بادخیز می‌تونه
‫بدون از دست دادن ماهیت واقعیش تکامل پیدا کنه؟
‫گاهی وقتا به این فکر می‌کنیم که ممکنه ‫حس نوستالژی روی قضاوتمون سایه ‌بندازه
‫و یه اشتیاق پر از خشم برای رسیدن به ایده‌آلمون
‫در تمام موقعیت‌ها ایجاد کنه.
‫برای همینم ما باید به رستوران ‫بیف شیکاگولند سر بزنیم.
‫ کنار یه رودخونه در شمال استیپل.
‫یه رستوران خانوادگی شناخته شده
‫منبع ساندویچای گوشت کثیف
‫اما خوشمزه‌ی ایتالیایی
‫قبل از این نقد، کلمه‌ای که ما باهاش این رستوران رو
‫توصیف می‌کردیم «قابل اعتماد» بود.
‫حالا بعد از این چند باری که رفتم اون جا غذا خوردم،
‫کلمه‌ای که انتخاب می‌کنم
‫تا باهاش این جای محبوب اما ‫یه کم فرسوده رو توصیف کنم
‫«عالی» و «برازنده» است.
‫منو یه کم تغییر کرده...»
‫بیست دقیقه مونده تا باز کنیم، سرآشپزا.
‫- سرآشپز ‫- سید، تو آماده‌ای؟
‫- بله،سرآشپز، کاملا آماده. ‫- ممنون.
‫«و واضحه که تغییرات بیشتری توی راهه».
‫سرآشپز، انقدر اونو نخون.
‫امروز خیلی کار داریم، باشه؟
‫بیست دقیقه دیگه باز می‌کنیم
‫زود باشید.
‫اوه، از این قسمت خوشت میاد، کارمی.
‫از این قسمت خوشت میاد، کارمن.
‫«حتی با این که دیوارها پر از لکه‌ان
‫کارکنا خیلی سطح بالا عمل می‌کنن».
‫تینا کجاست؟ هنوز نرسیده؟
‫نه، سرآشپز. من دارم به جاش مواد رو آماده می‌کنم.
‫میشه ما، یعنی باید، مثلا...
‫«ساندویچ‌هاشون از همیشه خوشمزه‌تره.
‫اما بهترین و برجسته‌ترین غذای منو
‫که تمام خوبی رستوران رو در بر می‌گیره
‫ریزوتو با گوشت ملایم پخته شده است».
‫«برنج لذیذ بود و یه رد غافلگیر کننده از آب نمک
‫توی سس دیده می‌شد.
‫سرآشپز مطمئنا کارش رو بلد بوده».
‫ابرا، بسه، لطفا. برگرد سر کارت.
‫- ممنونم. ‫- آم...
‫- پس... ‫- رد آب نمک، ها؟
‫خب، من یه بشقاب به یه مشتری دادم
‫چون نمی‌خواستم حروم بشه.
‫مشخصا نمی‌دونستم اون کیه.
‫سرآشپز، چیزی نیست. خیلی هم خوبه.
‫آم، اوکی. پس، میدونی...یه تصادف بود.
‫و، و اشکالی نداره، باشه؟
‫یعنی، چیز عجیبی نیست. حتی...
‫- برای کارمون خوبه. ‫- درسته، آره، دقیقا.
‫- هی، سید، تبریک می‌گم. ‫- آم، و بله...
‫- فقط می‌خوام... ‫- آره، بهتره به بابات بگی.
‫مطمئنا. و فقط می‌خوام مطمئن شم که میدونی...
‫که همه چیز خوبه.
‫عجیب یا احمقانه یا همچین چیزی نیست.
‫اشکالی نداره. سید.
‫عجیب نیست. خوبه.
‫- آره. باشه. ممنون. ‫- اوکی؟
‫ ولی ساندویچا به کل داستانشون فرق داره.
‫یارو به هر حال یه نویسنده‌ی نون به نرخ روز خوره.
‫کاملا.
‫- سفارشای پیک آماده‌ان؟ ‫- آره، تقریبا.
‫- ممنون، سرآشپز. ‫- ببخشید.
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید، ببخشید.
‫- هی. ‫- لویی تعلیق شده.
‫لویی، از سرآشپز عذرخواهی کن.
‫- ببخشید، سرآشپز. ‫- اشکالی نداره، لویی.
‫به دوست سرآشپز سلام کن.
‫- سلام، دوست سرآشپز. ‫- سلام، لویی.
‫هی، تی، امروز کلی کار داریم، پس عجله کن، لطفا
‫برس به بقیه. ‫ممنون سرآشپز.
‫آره، سرآشپز، اما لویی...
‫- لویی چی شده؟ ‫- آم، اون باید بدونه...
‫باید بهش یاد بدی چطوری توی آشپزخونه کار کنه.
‫- امروز؟ ‫- اوهوم.
‫مطمئنا، تینا. دقیقا همین امروزی که ‫داریم برنامه‌ی جدید اجرا می‌کنیم.
‫آم، سرآشپز سیدنی، اوضاع اوکیه، نه؟
‫- آره. مطمئنا. ‫- ممنون، سرآشپز.
‫«اما گشنیز بود که...»
‫اوکی، ابرا، لطفا بریم سر کارمون.
‫داری چی می‌خونی؟
‫اوه، یه نقد که بهمون پنج ستاره داده.
‫- اوه، لعنتی. ‫- هیچی نیست.
‫- این... ‫- پنج ستاره چیز خوبیه؟
‫خیلی خوب.
‫چه خبر؟
‫به کمک نیاز دارم.
‫هی. برو توی دفتر سرآشپز منتظر باش.
‫و به کاری که کردی فکر کن.
‫آره، ام، اون، ام...
‫می‌دونی، هی توی دردسر میفته و کارای احمقانه می‌کنه.
‫به هیچ چیزی علاقه نداره...
‫برای همین اوردیش این جا.
‫آره. البته.
‫چرا؟
‫چون تو به من یاد دادی.
‫به اونم میتونی یاد بدی.
‫دقیقا چی رو یادش بدم؟
‫مهارتات رو، مرد. تو خیلی مهارت داری.
‫- مهارت؟ ‫- بله.
‫فرسوده؟ چه نویسنده‌ی رومخیه.
‫منم دقیقا همین رو گفتم.
‫هی. پسرعمو، چرا داره راجع به ریزوتو حرف می‌زنه؟
‫ما که اصلا توی منو ریزوتو نداریم.
‫اون، ام، یه غذاست که سیدنی روش کار کرده.
‫و چجوری شد که این یارو امتحانش کرده؟
‫سیدنی تصادفا غذا رو گذاشته روی میزش.
‫- تصادفا؟ ‫- تصادفا.
‫بذار ازت بپرسم. نظرت راجع به ریزوتو چیه؟
‫به نظر میرسه یه کم عجیب باشه، نه؟
‫ما این کار رو نمی‌کنیم.
‫نه، همچین کاری نمی‌کنیم.
‫پونزده دقیقه مونده تا باز کنیم، سرآشپزا.
‫- بله، سرآشپز. ‫- ممنون.
‫اوه، لعنتی.
‫سیدنی، داری یکی رو با تلگراف
‫داغون می‌کنی؟
‫آره، ریچی، این دقیقا اتفاقیه که داره میفته.
‫دارم یکی رو با تلگراف داغون می‌کنم.
‫اوه، لوییسیتو، بیا این‌جا.
‫اوه، چه پسری.
‫هی. داری گنده میشی ها؟
‫- دارم سعی می‌کنم. آره. ‫- آره، مرد، خوشتیپ شدی.
‫اوکی، میشه امروز لطفا سیستم جدید رو مرور کنیم؟
‫البته، رئیس.
‫در شگفتم که چجوری تصادفا
‫یه غذا که توی منو نبوده رو سرو کردی.
‫- پسرعمو. هی! ‫- برای یه آدمی که خیلی اتفاقی
‫- یه منتقد غذا از آب دراومده. ‫- یه لطفی بهم بکن. خفه شو.
‫نه، فقط، هضم کردنش سخته.
‫- سیدنی، جعبه‌ها. ‫- Yes, Chef.
‫- خیلی ممنون. ‫- گری، زود باش.
‫رد آب نمک چیه دیگه.
‫اوکی، سرآشپزا، گوش کنید.
‫آه، ده دقیقه دیگه سفارشای پیک رو میبرم برای پخت.
‫پس شمارش معکوس رو شروع می‌کنیم، باشه؟
‫کل سفارشات روز.
‫سید، سالادا رو بشمر.
‫25 تا.
‫ 25‌ تا. مرسی.
‫تینا، کل مرغای گریل شده؟
‫32 تا، سرآشپز.
‫32. مرسی.
‫- ابرا، گوشتا؟ ‫- صدتا، سرآشپز.
‫صدتا. مرسی.
‫ریچی، لعنت بهت.
‫کلا شصت و نه‌تا، سرآشپز.
‫و مارکوس، کیکا؟
‫اه، یه لحظه.
‫نه، سریع‌تر. چندتا؟
‫من فقط یه کم عقب افتادم. الان می‌رسم.
‫مارکوس، اگه هنوز داری با دونات‌ها ور میری
‫کل روزتو خراب می‌کنم. شنیدی چی گفتم؟
‫- بله،سرآشپز. ‫- ممنون، سرآشپز.
‫نه، نه، نه.
‫نه. ببخشید، بچه‌ها.
‫اوضاع این جا خیلی بده.
‫این مهد کودک بازیا رو برید یه جای دیگه دربیارید.
‫نه که از سرعت الانتون ناراضی باشم،
‫اما هنوز به اون سرعتی که می‌خوام نرسیدید.
‫- آم، اوکی. ‫- اوکی.
‫میشه لطفا راجع به سیستم جدید ‫سفارشای بیرون‌بر حرف بزنیم؟
‫آره، البته. رئیس.
‫دوستان، باید با سیدنی حرف بزنم.
‫ببخشید.
‫فقط، ام، اینا رو بردارید
‫و روی پیشخون غذاهای حاضری آماده‌اش کنید.
‫آره. مرسی.
‫ده دقیقه مونده تا باز کنیم، سرآشپزا.
‫آفرین.
‫آفرین، خانوم رئیس، موفق شدی.
‫غذای خودتو بردی توی روزنامه.
‫تبلت سفارش حاضر کردی.
‫همه چیز طبق نقشه‌ات پیش میره، مگه نه؟
‫من نقشه دارم؟
‫آره، مگه از اول همینو نمی‌خواستی؟
‫میدونی، آدمای من رو از سر راهت کنار میزنی.
‫- آدمای تو؟ ‫-آره، میدونی، مردای کارگر رو از سر راه کنار میزنی،
‫- تا برای هر چیزی که میخوای جا باز کنی... ‫- مردای کارگر؟
‫این مقاله‌ی احمقانه چه آدمایی رو که نیاره این جا!
‫ببخشید، آم، تو نماینده‌ی جدید مردای کارگری؟
‫- درسته. ‫- مبارکه، ریچی.
‫خیلی اتفاق مهمیه.
‫- این مزخرفات به کنار... ‫- ها؟
‫انگیزه‌ات چیه؟ باهام صادق باش.
‫- انگیزه‌ی من؟ ‫- آره.
‫انگیزه‌ی من اینه که این جا استخدام شدم
‫پس دارم کار می‌کنم و سعی دارم مشتری جذب کنم.
‫- انگیزه‌ام اینه. ‫- آره، ولی مشتریای اشتباهی جذب میکنی.
‫میدونی، یه سری احمق میاری این جا
‫- که قراره جای اصل کاریا رو بگیرن. ‫- اوکی. اصل کاریا؟
‫آره، راننده‌های اتوبوس، منشیا، معلما.
‫- ببخشید، فقط داری اسم شغلا رو ردیف می‌کنی؟ ‫- میدونی، فقط گیج کننده است.
‫- منم این کارا رو بلدم. ‫- مردم گیج میشن...
‫- آجر چینا، ساعت سازا، ‫- نمی‌فهمن توی منو چی نیست.
‫چیزی که توی منو نیست ریزوتوئه.
‫اوکی، خوب، اگه جایی گیج شدی
‫بذار کمکت کنم برات واضح‌تر بشه.
‫- اوکی. ‫- اوکی. آم.
‫ما هممون توی یه رستوران کار می‌کنیم، باشه؟
‫و توی این رستوران غذا میپزیم.
‫هممون سعی می‌کنم کارمون رو ‫خوب انجام بدیم. تو رو نمی‌دونم البته.
‫اما، به هر حال، مردم میان
‫و غذاشون رو با پول می‌خرن
‫و پولشون رو خرج می‌کنن
‫و بعد، ما حقوق می‌گیریم
‫و...میدونی، فقط این جوری زندگی می‌کنیم.
‫همین.
‫این تجارته.
‫نکته‌ی اصلی اینه که این یه تجارته.
‫نه یه پوسته‌ی خالی که تو بتونی
‫فانتزیای مسخرت رو توش تزریق کنی.
‫لازم نیست بدخلقی کنی، دختر جون.
‫و حدس می‌زنم تو هم لازم نیست با من اصلا حرف بزنی.
‫تازشم، این اصل کاریا که هی سنگشون رو به سینه میزنی
‫همشون میان این جا نصف ساندویچ ‫و یه لیوان آب مجانی می‌گیرن
‫و با ما مثل آشغال رفتار می‌کنن.
‫پس این یه جنگ علیه فقراست؟
‫نه این یه جنگه که باعث میشه تو دهنتو ببندی، ریچی
‫و یاد بگیری چجوری از تبلت استفاده کنی.
‫- پایان، رفیق. ‫- پایان چیه؟
‫پایان اینه که داشتم به ریچی می‌گفتم
‫که داریم یاد می‌گیریم چجوری از ‫تبلت استفاده کنیم، و این خوبه.
‫برای کار و کاسبی خوبه، و من و شما موافقیم.
‫آره. ایده‌ی توئه، ولی آره.
‫آره. ولی سر این یکی چیز باهام موافقین، نه؟
‫- آه، کدوم یکی چیز؟ ‫- اون یکی چیز چیه؟
‫که، که مردم میان این‌جا
‫و غذای این رو می‌خرن.
‫این کارا
‫- مال جوونکاست. ‫- تو حتی ایتالیایی هم نیستی.
‫بسه، یه کم اوضاع به هم ریخته است، اوکی؟
‫حلش می‌کنیم.
‫الان تبلت سفارشا رو روشن کردم.
‫- آماده‌ایم؟ ‫- نه.
‫نه دقیقه مونده تا باز کنیم، سرآشپز.
‫این قراره بد باشه.
‫- آم، سرآشپز. ‫- بله.
‫آه، ببخشید، فقط حس نمی‌کنم که...
‫الان با هم اتفاق نظر داشته باشیم.
‫- حس می‌کنم یه مشکلی هست. ‫- هیچ مشکلی نیست، سرآشپز.
‫بیا روزمون رو مرور کنیم.
‫- سرآشپز. ‫- چی؟
‫لعنتی!
‫چی.
‫لعنت. این دیگه چه کوفتیه.
‫- سید؟ ‫- آه، اوکی.
‫آم، من، اه...اوکی. من نمی‌دونم، آم
‫تو گزینه‌ی پیش سفارش رو باز گذاشتی.
‫اوکی، آه، نه. من متاسفم.
‫- بله. ‫- این یعنی چی؟
‫این یعنی ما سفارش برش 78 تا برش کیک شکلاتی داریم،
‫99 تا سیب زمینی سرخ کرده، 54 تا مرغ، 38‌تا سالاد،
‫و 255‌تا ساندویچ گوشت که تا هشت ‫دقیقه‌ی دیگه باید حاضر باشن.
‫- پس، آره، سید، لعنت بهت. ‫- من بهت گفتم.
‫تو هیچی بهم نگفتی.
‫ساکت باش! ساکت باش!
‫بذار یه دقیقه فکر کنم.
‫دو بار بهت گفتم.
‫بهت گفتم آماده‌تر باشی.
‫بهت گفتم اون غذا هنوز آماده نیست.
‫چه ربطی به اون قضیه داره؟
‫سرآشپز، وایسا! وایسا!.
‫سرآشپزا، برید هرچقدر گوشت پخته داریم دربیارید.
‫تیکه تیکه‌اش کنید، بخوابونیدش ‫توی سس گوشت، همین الان.
‫هر 32 تا مرغ رو بیارید.
‫حرارت بدید، بریونشون کنید.
‫تینا، سوسیسا، همبرگرا، هات داگا،
‫همه چیز گریل بشه.
‫همه چیز رو همین الان سرخ کن.
‫بله، سرآشپز.
‫فک، هر طوری که میشه مثل آدمیزاد به بقیه کمک کن.
‫- بله، سرآشپز. ‫- از سر راهم برید کنار.
‫ابرا، ساندویچ درست کن.
‫از ساندویچ درست کردن اصلا دست برندار.
‫- بله، سرآشپز. ‫- سه تا بخش تعیین می‌کنم، باشه؟
‫این سه تا بخش میشه آبدار، تند، و شیرین. اوکی؟
‫میرم چسب سبزو میارم. این بخشا رو درست کن لویی.
‫می‌خوام بری ساندویچا رو بیاری
‫و توی بخش خودشون بذاری.
‫- اوکی؟ ‫- اوکی، آره، آره.
‫هی، ساک و قلم.
‫- روش برچسب بزن، سرآشپز. لطفا. ‫- بله، سرآشپز.
‫تینا، هرچقدر مرغ داریم سرخ کن، لطفا، باشه؟
‫ریچی، تو اصلا میدونی چجوری باید چیزی سرخ کنی؟
‫بله. می‌دونم الان می‌خوایمشون.
‫اوکی، آم، مارکوس، کیکا به کجا رسید؟
‫آم، یه ذره دیگه،
‫یه ذره دیگه؟ مارکوس...داری چی...
‫داری چه غلطی میکنی که هنوز سر این کاری؟
‫هی، بی‌خیال، چرا عصبانی میشی؟
‫بیخیال؟ چرا عصبانی میشم؟
‫- الان اصلا اینجایی؟ ‫- فرقی نمی‌کنه.
‫این جا چهارتا کیک هست و هنوز...
‫- آره، الان تیکشون می‌کنم. ‫- هنوز حتی برششونم ندادی؟
‫- آره، مسئله‌ی اونقدر بزرگی نیست. ‫- هی، این چیه؟
‫- این چیه؟ سرآشپز. ‫- Um, I am...
‫آم، اونا رو تا پنج دقیقه...
‫نه، نه، بس کن. همه چی.
‫همه چی رو همین الان سرخ کن.
‫اوکی. الان همه چی رو سرخ می‌کنم.
‫داشتم با مارکوس حرف می‌زدم
‫- و من... ‫- برو بیرون. برو بیرون.
‫اوکی، با مارکوس راجع به...
‫از پیشخون من برو بیرون، سرآشپز، همین الان.
‫بزن به چاک! مرسی.
‫ما داریم 78 تا گوشت و 34 تا مرغ سرخ می‌کنیم، اوکی؟
‫12 تا سیب زمینی سرخ کرده، 12 تا پوره همین الان.
‫- بله، سرآشپز. ‫- مرسی!
‫برید کنار.
‫گوشه. اوه
‫پنج دقیقه مونده تا باز کنیم.
‫لعنتی.
‫نگفتی گوشه (جمله‌ای برای ‫جلوگیری از برخورد در آشپزخانه).
‫نگفتی گوشه.
‫لعنت بهت، ریچی.
‫- مجبور نیستی مثل دیوونه‌ها بهم فحش بدی. ‫- لعنت بهت.
‫- نگفتی گوشه. ‫- تو دیوونه‌ای بابا.
‫تقصیر تو بود که امروز خراب شد، نه من.
‫تقصیر تو بود.
‫لعنت بهت، ریچی.
‫- سیدنی؟ ‫- لعنت بهت.
‫سرعتتو دوست دارم، لویی.
‫آره.
‫سرآشپز، تو خوبی؟
‫آره، عالیم تینا.
‫مرسی.
‫هی، نیاز نیست جیغ و داد کنی.
‫- تو همچین آدمی نیستی. ‫- میدونی، شاید هستم.
‫شایدم واقعا همینم.
‫نمی‌دونم تو چی قراره یاد بگیری
‫یا لویی نوی این خراب شده چی باید یاد بگیره،
‫اما لطفا، مطمئن شو که سرعتش رو حفظ میکنه.
‫و، و، و، این کاراتم تموم کن.
‫اوکی، آره، سرآشپز، فقط می‌خواستم چک کنم ببینم...
‫اشکالی نداره. موادتو آماده کن لطفا.
‫بله، سرآشپز.
‫هنوز منتظر 55 تا گوشت، 24 تا مرغ و فلفلیم.
‫41 دونه هات داگ، شیش تا سالاد یونانی.
‫یکی یه قلم لعنتی بهم بده که بنویسه!
‫- لعنتی. ‫- یکی به این بچه قلم بده.
‫- هی، سرآشپز. ‫- بله!
‫ترشیمون تموم شده.
‫اشکالی نداره. تازه درست می‌کنیم.
‫- سیدنی. ‫- بله؟
‫- مواد ترشی رو آماده کن، لطفا. ‫- باشه.
‫پسرعمو، این جا، یه قلم بهم بده.
‫یه قلم درست حسابی بهم بده.
‫سرآشپز، هی، ترشی رو حاضر کن.
‫لعنت، دو تا کیک دیگه برای بیرون بر.
‫- دو تا کیک دیگه بیرون بر. ‫- نه. دیگه سفارش نگیرین.
‫دیگه اصلا...مگه کری؟
‫اوم من...امروز اصلا یه جور دیگه گیجی، مرد.
‫قلم!
‫- لعنتی. ‫- اوه، خدای من.
‫کارمی خیلی عصبانیه.
‫یا مسیح.
‫هی، داری چی کار میکنی؟
‫به نظر میاد دارم چی کار می‌کنم؟ دارم کمکت می‌کنم.
‫اه، نکن. اینا سبزیای منن، پس...
‫راجع به چی حرف میزنی؟ بالاخره ‫که همشون این جا قاطی میشن.
‫من باید آمادشون کنم،
‫پس مال منن.
‫ولشون کن و برو.
‫میدونی، یه چیزی درونت شکسته.
‫باشه؟ خیلی بدجنسی و این خیلی زشته.
‫تو داری از زشت حرف میزنی، ریچی؟
‫تو یه بازنده‌ای.
‫- خودت بازنده‌ای. ‫- نه، ریچی.
‫- آره. ‫- بازنده خود تویی
‫- هیچ کاری بلد نیستی... ‫- تو یه رد آب نمک
‫متکبر و خود پسندی.
‫تو حتی سبزی رو هم نمیتونی پوست بگیری.
‫هیچ کاری نمی‌تونی بکنی.
‫فقط جا اشغال کردی. یه بازنده‌ی لعنتی‌ هستی.
‫و به خاطر همینم از این که من اینجام متنفری، باشه؟
‫چون که دقیقا می‌دونم
‫که چه جور بازنده‌ای هستی.
‫و همه اینو می‌دونن.
‫من می‌دونم، هاروی می‌دونه
‫دخترتم احتمالا می‌دونه.
‫دختره‌ی پست
‫پس چطوره برس سر پیشخون
‫و تنها کاری که بلدی رو انجام بدی؟
‫هی، الان چرا انقدر عوضی بازی درمیاری.
‫نمی‌دونم، ریچی، نظر خودت چیه؟
‫- اوه، الان بهم چاقو میزنی؟ ‫- آره، شاید بزنم.
‫- آره؟ ‫- ترشی!
‫ساکت باش!
‫سه دقیقه مونده تا باز کنیم.
‫هی، کارمی، تموم شد.
‫فهمیدم کجا رو داشتم اشتباه می‌رفتم.
‫میدونی، داشتم سعی می‌کردم با کیک دونات درست کنم
‫وقتی تمام این مدت باید از مخمر استفاده می‌کردم...
‫مارکوس، چرا داری سر به سرم میذاری؟
‫چرا داری سر به سرم میذاری؟
‫چرا داری سر به سرم می‌ذاری؟ ‫چرا داری سر به سرم می‌ذاری؟
‫ها؟ برگرد سر کارت.
‫- تکون بخور. ‫- یا خود خدا.
‫- چه وضعشه؟ ‫- همه یه مشت احمقن.
‫هی، پسرعمو، فقط
‫فقط ساکت شو.
‫- اوه یا خود خدا. ‫- لعنتی. لعنت.
‫هی. این جا یه مشتری داریم.
‫من چاقو خوردم. الان نه.
‫چاقو خوردم. پسره‌ی...
‫- ابرا. ‫- یه دقیقه دیگه باز می‌کنیم.
‫ابرا، من چاقو خوردم.
‫احتمالا حقت بوده.
‫اگه...شاید.
‫هی، لویی، در چه حالیم؟
‫تکون نخور.
‫اه...بده؟
‫دوباره بهم راجع به جناح‌ها بگو.
‫تکون نخور.
‫زیاد باره باعث خشونت و سرکوب
‫و جنگ داخلی شد.
‫یه عالمه جناح، یه عالمه دسته
‫همشون سر قدرت می‌جنگیدن.
‫دولت مرکزی سقوط کرد.
‫سومالی به یه ایالت شکست خورده تبدیل شد.
‫خیلی از شهروندها کشته شدن.
‫محمد فرح آیدید با ملل متحد همکاری نمی‌کرد.
‫آمریکا نیروهاشو فرستاد از تا از تیمش عضو بگیره.
‫سعی کرد صلح ایجاد کنه.
‫آره، ولی صلح ایجاد نکرد، مگه نه؟
‫نه، جنگ موگادیشو شروع شد.
‫وقتی دو تا هلیکوپتر اومدن...
‫صبر کن، فیلم بلک هاوک داون راجع به این نبود؟
‫آره بلک هاوک داون.
‫پیون توش بازی می‌کرد.
‫پیون.
‫مارکوس کدوم گوریه.
‫هی، سرآشپز، باید باز کنیم.
‫- یه دقیقه. ‫- 20 تا دونه دیگه مرغ. سر گاز.
‫دیگه مرغ نداریم.
‫پس بیشتر پیدا کن. خدا لعنت کنه، تینا.
‫شماها ریزوتو دارید؟
‫نه.
‫هی، همه چی خوبه؟
‫سر کارت نیستیا!
‫سرآشپز، همه چی خوبه؟
‫- همه چی... ‫- سرآشپز، صداتو نمی‌شنوم.
‫خوب نیست.
‫چی؟
‫هیچ چی خوب نیست، سرآشپز.
‫نه؟
‫راجع به چی داری حرف میزنی؟
‫چی شده؟
‫آم...
‫بهت میگم چی شده. من استعفا میدم.
‫- استعفا میدی؟ ‫- آره، سرآشپز.
‫- همین الان؟ ‫- استعفا میدم.
‫همین الان داری استعفا میدی؟
‫داری چی کار میکنی؟
‫تو یه آشپز فوق‌العاده‌ای.
‫چی کار میکنی؟
‫ولی آدم مزخرفی هم هستی.
‫چی کار داری میکنی؟
‫- این تقصیر من نیست. ‫- چی کار داری میکنی؟
‫موفق باشی.
‫هی، پسرعمو. ملت صف بستن.
‫بازیم یا نه؟