میگه که اون چیزایه عجیب که نمیشه توصیفشون کرد
همه جا هستن...
مثل یه راز حل نشده که درباره ی یه مرگه.
تو هر مدرسه ای همه جا داستان هایی درباره ی ارواح هست.
این داستانا هر روزه در طول روز
از یه دانش آموز به یه دانش آموز دیگه، و از یه نسل به نسل بعدی منتقل میشه.
دوباره و دوباره گفته میشن و بین مردم‌ میچرخن و تحریف میشن
تا زمانی که اصلش گم میشه.
داستانهای ارواح از تاریکی ساخته شدن،
از ترسهای ریشه دار عمیق از قلب دانش آموزا
که مدرسه رو تو شب تصور میکنن
به عنوان جایی که ارواح تو شب پرسه میزنن.
خیلی وقته جایی نیست که بهش تعلق دارن.
یه جایی برای...
ارواح شده.
ارواح از ترس انسان ها از مرگ ساخته شدن.
همه از مرگ ترس دارن،
پس ما مسئله ی زندگی بعد از مرگ رو ساختیم تا هیجان انگیز و جاویدان بشه.
ولی واقعی نیست.
تو علم مدرن، فیزیک دان های کوآنتومی بیان کردن که
انسان ها از ذرات و انرژی ساخته شدن.
وقتی مغز از کار بی‌افته، و قلب هم از تپش بی‌افته،
اون ذرات ناپدید میشن.
همینطور، زندگی بعد از مرگ و ارواح اصلا وجود ندارن.
تقریبا ۸۰% کسایی که ادعا کردن ارواح رو دیدن
واقعا از نظر روحی مریضن.
ارواح
گفتیم که همدیگرو ملاقات میکنیم. یادته؟
واقعا اینکارو کردیم؟
میدونی. امشب تو مدرسه.
بوید، واقعا درباره این مسئله جدی‌ ای؟
البته. بنظرت از اونام که شوخی میکنن؟
دیگه نگو بهم‌ وثیقه میدی.
بهم قول دادی.
باشه.
- خوبه. - عالیه.
این فیلمی که برام فرستادی چیه؟
خیلی مسخرست.
بیخیال، بوید. برنامه ی جینکس رو نمیشناسی؟
بیشتر جوونا باهاش کار میکنن.
و درباره ی دانش آموزایی که باور دارن ارواح نفرینشون کردن...
چه برنامه ای و چه نفرینی؟
یه جاییه برای خالی کردن خودت، یه کمی‌ مثل توییتر.
اون دانش آموزا باور دارن ارواح به دانش آموزای کلاس ۶/۴ دستور میدن.
تا براشون کتابایی رو که روی برد لیست شده رو هر روز سر ساعت هفت ببرن.
اگه انجامش‌ ندن، میمیرن.
دانش آموزا هنوز اون لعنتی رو باور دارن؟
عقاید قدیمی.
تو تنها کسی هستی که تلاش میکنه تا ارواح رو از بین ببره‌.
آره.
هی، بوید. چرا هنوز تام بهمون ملحق نشده؟
درسته؟
درست میگی.
ولی من ساعت ۱۰ میبینمش.
تا ثابت بشه داستان ارواحی که سال ها تو مدرسه گفتیم
همشون دروغن.
همیشه اذیتش میکنی.
- خودشو خیس میکنه. - لعنتی.
- واو. - هی، بوید.
یادت نره که لایو بگیری. میخوایم‌ ببینیم چجوری خودشو خیس میکنه.
البته. براتون لایو میزارم.
- نمیتونم صبر کنم. - یه میم ازش دست میکنم.
کل مدرسه میبینن.
- مشهور میشه. - ایده ی خوبیه!
عالیه!
ارث!
تام
هی، تام.
کجایی؟ نمیتونستم باهات‌ تماس‌ داشته باشم.
داشتم به مامانم کمک میکردم تا وسایلاشو به مشتری ها برسونه.
الان کجایی؟ خونه ای؟ میام میبرمت.
من تو مدرسه ام.
بدون اینکه به من بگی رفتی؟ منتظرت بودم.
خب، یادم رفت.
فکر میکردم اینجایی. گفتی ساعت ده همو ببینیم، درسته؟
باشه. همونجا صبر کن. خودم‌ میام. نترس و جایی نرو.
باشه، باشه.
باز از ساعت ۵ صبح. بسته از ۱۰:۳۰ شب.
تام.
بوید، بیا تو. من داخلم.
چطوری رفتی داخل؟
کجاست؟
تام.
هی!
تام، اونجا چه غلطی میکنی؟
خب، بیرون ترسناکه،
با ارواح، غریبه ها،
و اون سگ ها.
وقتی نگهبان این دورو بر نبود، اومدم‌ داخل.
و بعدش تورو دیدم.
فکر میکردم از ارواح نمیترسی. خیلی داد بلندی بود.
وقتی اونجوری از تاریکی بیرون بپری هرکسی میترسه.
اون‌ نگهبانه؟
هی، برو داخل و قایم شو.
بیا یه کم‌ بریم‌ عقب.
هی. چرا انقد داری تلاش میکنی تا نبود ارواح رو ثابت کنی؟
مردم‌ قرن ها به ارواح اعتقاد داشتن.
دقیقا. قرنی شده،
پس باید آدمایی مثل تورو متقاعد کنم تا عقاید قدیمی رو باور نکنی
و تو زمان حال زندگی کنی
تا بتونی تو دنیا پیشرفت کنی.
هی.
خیلی نزدیکی.
خب، نمیخوام‌ گیر بیفتم.
هر چی.
فکر کنم رفت.
بیا بریم بیرون. داره تنگ میشه.
- باشه. - بیا بریم.
زود باش.
- تو اول برو. - میتونی تو اول بری.
تو اول برو.
نه، تو اول.
- با هم؟ - باشه.
باشه. تو اول برو.
- من اول میرم. - باشه.
- هی، بوید. - چیه؟
کجا داریم میریم؟
میخوایم داستانهای ترسناک رو از بین ببریم.
صبر کن.
چیه؟
تو اینو بگیر.
و منم اینو میگیرم.
بیا.
چیه؟
کارت اینه که راهو بهم نشون بدی.
- و کار تو؟ - لایو میگیرم.
برو تو خط.
بهتره.
سلام. منم، بوید.
امروز، همتون رو
میخوام به یه ماموریتی برای از بین بردن عقیده های ببرم
که میگه ارواح وجود دارن و تو هر مدرسه ای هستن.
اولین توقف میخوام شمارو به کلاب رقص قدیمی ببرم.
امروز، من با یه دوستی ام.
این تامه.
اون هنوز داستانای قدیمی ارواح رو باور داره،
با توجه به همه تئوری های علمی که از بین بردتشون.
امروز، من و تام،
با خودمون شمارو میبریم تا ثابت کنیم همه ی عقاید قدیمی
دروغن.
مواظب باش.
آماده ای، تام؟
آره، آمادست.
کلاب رقص قدیمی
حالا ما تو کلاب رقص هستیم.
- خیلی سخته - بیاین ببینیم چی داره برامون
با آتیش بازی کن تا بلاخره یه بلایی سر خودت بیاری.
تام، برو داخل.
به چشام نندازش.
برو داخل.
از چی میترسی؟ زود باش.
- تام. - چیه؟
شمع هارو روشن کن.
- برای چی؟ - تا حس درونیش درست بشه.
برو.
- جدی ای؟ - آره، برو.
حس ترسناک واقعی
برو. تو دوربین میگیریمت.
خوبه.
- چه هیجانی - ولی واقعا ترسناکه
- خیلی هیجان داره - لعنتی. بوید، تو...
برو.
- بیا. - حالا میتونم باهاش حس بگیرم.
بوت سید در حال زنگ زدن
مینگ ایسمیک در حال زنگ زدن
هی
بچه ها،
بهم زنگ نزنید.
الان دارم‌ لایو میگیرم.
و دیگه این چیزای مسخره رو برام‌ نفرستید.
نمیتونم بخونمشون. یه چیزی بنویسید بتونم بخونم.
آره، حسشو از بین نبر
اون زنده بنظر میاد
مشکل گوشیم چیه؟
خیلی خب. شما بچه ها مراقبم‌ باشین پس.
اگه چیزی میبینی بهم بگو.
داره هیجان انگیز میشه
هی
اونجا زنده و واقعی بنظر میاد
- لعنتی! - چیه؟
خنده داره. خودشو ترسوند
- چی؟ - میخواستی منو بترسونی؟
چرا باید اینکارو بکنم؟ منم ترسیدم.
خیلی خب.
یه داستانی رو بهت میگم.
خیلی واقعی بود
اولین داستان نامه ی عاشقانست.
خیلی ترسناکه
یه مرد جوونی بوده که بدن یکی رو داشته،
ولی قلب یه زن رو نه.
این آدم خیلی زشت بوده،
پس همیشه نقش هانومن رو داشتن،
ولی میخواستن سیتا رو بازی کنن.
یک روز، از یک تحسین کننده یک نامه ای گرفتن.
پر از جملات خیلی خوب براشون بود.
خیلی بامزه ای. همه میتونن مثل من دوست داشته باشن
ولی،
نامه غیرواقعی بود.
یه نامه از تحسین کننده ی ناشناس؟
از کیه؟ تو میدونی؟
هیچ سرنخی نیست؟ توی عوضی.
- سخته. - به خودت نگاه کن. کی دوست داره.
خدایا. خیلی بدجنسیه.
آرت، تو بودی؟
تو اونو نوشتی؟
تو اینکارو کردی؟
- نه، من نبودم. - مشکوک بنظر میرسی.
کی اونو دوست داره؟ اون شخصیتش خیلی تاریکه.
فکر نکن یکی مثل تورو دوست دارم.
ولی فکر میکردم دوستم‌ داری.
من از این مسئله بکش بیرون.
باید با این ماسک صورتتو بپوشونی.
درسته.
- توی زشت. - اونجوری بهتر بنظر میای.
داری گریه میکنی، پسر زشت؟ به گریه کردن ادامه بده.
بریم.
اونا توسط بازیگر راوانا و رقاصا اذیت میشدن
که همشو برنامه ریزی کرده بودن.
عصبانی شده بودن، پس تصمیم گرفتن
تو اجراشون یکی دیگه رو با اسلحه ی واقعی جایگزین کن.
پسری رو که رو صحنه راوانا رو بازی میکردن رو چاقو زدن.
تو اون صحنه مرد...
در طول صحنه ای که هانومن از راوانا دفاع میکنه.
آرت!
نه.
بهش دست نزن، رفیق
اوه لعنتی!
چرا انقدر مضطربی؟
و این دندونه ایه که باهات دربارش صحبت میکردم.
اسلحه ایه که تو نمایش بوده.
ولی این غیر ممکنه.
اجرا کننده ها اجازه ندارن نقششونو تغییر بدن.
همینطور،
مدیر برنامه های نقش ها و لباس ها معلم‌هان.
واقعا؟
داستانی که شنیدیم
باید از مک بث گرفته شده باشه.
یه چیز دیگه.
پسری که راوانا رو بازی کرد هنوز زندست.
اسمش آرته. باورم‌ نمیکنی؟ فیسبوکو چک کن.
نوی!
- هی، بوید؟ - چیه؟
اون تنها آرت اینجا نیست.
و داستان هانومن
تو کل اخبار بود.
میگن رقصنده هایی که قلدر بودن
همشون تو تئاتر غش کردن.
گزارشگرا حتی نشون دادن تا داستان رو بفهمن.
چیزی که تام درباره گفت درباره رقصنده هایی بود که در تصرف بودن.
حتی به گزارشگرا گفتن که
روح هانومنی رو که باهاشون میرقصه رو میبینن.
تو واقعیت به این
تشنج‌ جمعی میگن.
- این لعنتی خیلی سخته و ترسناکه. - واقعا؟
میفهمی؟
آره.
خوبه.
داستان ارواح بیشتری برای گفتن داریم.
برای دومیش همینجا بمونید.
آماده ای برای رفتن، تام؟
داری باهام شوخی میکنی؟
نه، باهات شوخی نمیکنم.
به هرحال، سرت درد نمیکنه؟
چرا باید درد کنه؟
بخاطر اون.
شاید با نرده خراشیده شده.
- بیا اینجا. میگیرمش. - باشه.
ممنون، مرد.
تموم شد.
زود باش بیا. باید بریم.
باشه.
آماده ای؟
- آره. - بریم.
بریم.
دومین داستان اسمش
سالن ورزشیه.
تام.
- تام. - چیه؟
برو اونجا.
چرا؟
برای اینکه...
میخوام این داستانو بگم.
چرا تو انجامش نمیدی؟
میخوام‌ انجامش بدم. میتونی انجامش بدی. بهم اعتماد کن.
برو.
فقط بخونش.
زود باش.
- هیجانیش میکنی؟ - دوسش دارم.
- کجا؟ - اونجا. دقیقا اونجا.
میخوای بگیش یا نه؟
آره.
خیلی خب.
باشه.
اونجا. دقیقا اونجا. وایسا.
حالا، یه کم به سمت چپ. به سمت چپ. خوبه.
خیلی خب.
برو. هممون منتظریم.
- جن داریم - من ترسیدم
"دومین داستان درباره ی روح باشگاست."
میخوای چیکار کنی؟
"این داستان درباره ی مدعی تیم ملی ژیمناستیکه."
"میگن شرکت کننده ای که میخواسته تو تیم ملی هم باشه روی
میله بالانس میخ میریزه،
پس اون مدعی روش پا میزاره
و روش میفته."
"سرش به زمین خورد."
"گردنش همونجا شکست."
"و از اون موقع،
مردم یه سری صدای دیویدن و
تمرین کردن تو باشگاه میشنون."
و حالت واقعیت ها.
داستانای مدرسه ی من خیلی ترسناک ترن
ریختن میخ روی میله ی بالانس
غیرممکنه.
قبل از فصل تمرین،
اول مکانش تمیز میشه،
چون مربی هام خودشون ژیمناست کارن.
همه قبل از تمرینای تکی روی میله کار میکنن، پس میبیننش.
آره، برو
خیلی خب؟ و صدایی که همه میشنون،
میخواد هر چی صدای دویدن یا تمرین کردن یکی باشه
وقتی نگهبان ها و دانش آموزا میان تا چکش کنن، هیچی نمیبینن.
ساکت شو، شکاک
واقعیت اینه صدایی که همه میشنون از چوبه
که بخاطر رطوبت متورم میشه.
همینطور مثل صدای دویدن یا تمرین کردنه.
واقعی نیست.
خیلی علمیه
در آخر، این داستان ارواح
یه دروغ دیگست.
حالا باورم داری؟
آره.
حتی تام دیگه باور داره.
باید واقعیت رو ببینی
یه بار دیگه شما بچه ها رو به یه تور تو مدرسه میبریم.
بریم، تام.
- واقعا؟ - بریم. آره، واقعا.
لعنت بهش.
زود باش. بیا بریم.
فرار آتش
تام.
چیه؟
دیگه نترسیدی، نه؟ میبینم داری راهو نشون میدی.
حالا باورم‌ میکنی وقتی میگم ارواح وجود ندارن؟
از وقتی این دورو بر راه میریم اینجاهو چیزی دیدی؟
هی، بوید.
چیه؟
به بقیه میگی؟
همه دربارش حرف میزنن.
همه ی داستانای ارواح تو این مدرسه رو بدون استثنا میدونم.
حدس میزنم اون متخصصی که ادعا میکردی نیستی.
چیو نمیدونم؟
هی، این مشکل بزرگی نیست.
- چرا عصبی ای؟ - عصبی نیستم.
فقط میخوام بدونم. چی هست که تو میدونی و من نمیدونم؟
یا فقط برای سرکار گذاشتن من میگی؟
خب، داستانیه که مردم دربارش حرف میزنن.
دربارش حرف میزنن؟ باشه.
پس بهم بگو.
این چه داستانیه که مردم دربارش حرف میزنن؟
برو. دوستامون منتظرن.
داستان شماره سه.
دو تا دوست بودن
که رفتن تا داستان های ارواح مدرسه رو از بین ببرن.
وقتی که دوتاشون به نقطه ای رسیدن،
که طبقه ی بالای مدرسه بود که بسته بود،
تصمیم گرفتن تا اونجا بازی کنن.
کسی که ایده ی این ماموریت رو داده بود به نفر دیگه گفت تا شیر یا خط رو انتخاب کنه.
و برنده میتونه به بازنده دستور بده
تا هر کاری بکنه.
این داستان واقعی نیست.
همه ی این داستانهای ارواح مدرسه رو میدونم. همه چیزو قاطی نکن، تام.
همه چی رو قاطی نمیکنم.
از یه نفر دیگه شنیدمش.
کی؟
کسی که به خودت گفته.
کی بود؟
خب بهم بگو.
خب نمیدونم.
اگه نمیدونی...
فقط ساکت شو.
بیا بگیم ماموریت امروز
دیگه تکمیل شده.
دوتامون اینجا هیچی پیدا نکردیم.
نه حتی یدونه روح.
و حتی تام قبول کرد که ارواح وجود ندارن.
بعدا میبینمتون.
زود باش، تام. بیا بریم خونه.
هی، بوید.
چطور میتونی مطمئن باشی
که ارواح واقعی نیستن؟
خب، تو چیزی میبینی؟
واقعی‌ان.
فقط ندیدیمش.
کی داره این شوخی رو میکنه؟
موسیقی و رقصنده های سنتی تایلندی؟
کلیشه ها منو نمیترسونن.
بوید.
چیزایی که بهشون مطمئن نیستی رو نگو.
خب، من نترسیدم!
برخلاف تو که از همه چی میترسی.
این شوخی رو پشت من با بقیه هماهنگ کردی؟
اگه ترسیدی،
پس همینجا بمون.
خودم میرم.
بوید.
شماها دیگه کی‌این؟
بوید! بوید، برگرد اینجا!
لعنتی!
بوید، بدو!
زود باش!
صادق باش.
شما بچه ها با من شوخی کردین، درسته؟
کی میتونه با تو شوخی کنه؟
باید اینو از تو بپرسم.
شما بچه ها برنامه ریزی کردین با من شوخی کنین؟
اگه میخواستم باهات شوخی کنم،
فکر میکنی بقیه به من ملحق میشدن؟
اون دوستای تو‌ان.
و اگه دوستت نبودم،
اونا بهم اهمیتی نمیدادن
یا حتی اینکه باهام دوست بشن.
من اینکارو نمیکنم.
اصلا ممکن نیست اون ارواحی که دیدیم واقعی باشن.
شرط میبندم اونا میدونن آوردمت تا داستان ارواح رو برات از بین ببرم،
پس با دوتامون شوخی کردن.
همونجا قایم شو!
زود باش!
گفتی که داستانا واقعی نیستن.
این شبیه داستانی که ما گفتیم نیست.
خب،
فکر میکنم
باید بدوییم.
زود باش.
بوید!
بوید، زود باش!
زود باش، تام! به دویدن ادامه بده.
- نه! - هی!
- بیا یه راه دیگه پیدا کنیم. - آره، بیا بریم.
- هی، بوید! - تام.
یه راهی به بیرون هست!
- زود باش. - باشه.
زود باش، تام!
بوید. طبقه بالا. زود باش!
- طبقه بالا، تام. - آره.
لعنتی.
هی.
تام.
بوید!
هی. از اون ور.
آره.
- تام. - بله؟
- تام! - چیه؟
فکر میکنم
باید به طبقه پایین بریم.
باید یه راه خروجی باشه.
ارواح طبقه پایین نیستن.
بهتر نیست که بالا بریم؟
من نمیرم.
به اون چیزی که اون پشته اعتماد ندارم.
بیا یه شرطی بزاریم.
یه سکه میندازم.
اگه تو ببری،
به پایین میریم.
ولی اگه من ببرم،
با هم به بالا میریم.
مسخره بازی رو بس کن.
الان وقتش نیست.
درسته. وقت نداریم،
پس میزارم انتخاب کنی.
اگه انتخاب نکنی،
من اول انتخاب میکنم.
طرف سکه ای که انتخاب نکردم
برای توئه.
و اگه ببازم...
کاری که تو میگی رو میکنم.
به هیچ وجه.
من میگم شیر،
پس تو خطی.
وایسا!
شیر.
من بردم.
ایندفعه، دوتامون بالا میریم.
یا میخوای من اول برم،
میخوای دوباره ولم کنی؟
بوید!
صبر کن.
بوید، داری کجا میبریم؟
درا بسته‌ان.
خوبه. درست میگی.
ارواح واقعی نیستن.
فقط بیا اینکارو بکنیم
تا بتونیم بریم خونه.
اینجوری،
بیا یه سکه بندازیم.
بازنده هرکاری که برنده میگه میکنه.
من میگم خط. تو شیری، باشه؟
خط.
من بردم.
تو اول برو.
بعد از اینکه برنده
به بازنده گفت
تا درو باز کنه
تا نگاهی بندازه و ببینه
اگه روحی پشتش بود،
بازنده
باید موافقت کنه.
ولی چیزی که دید
کاری کرد تا برای کمک دوستش کمکش کنه.
لعنتی! کمکم کن!
- بوید، کمکم کن! - لعنتی.
نمیتونه بره.
- ارث! - بوید!
کمکم کن! بوید، کمکم کن! بوید!
برنده
شنید که دوستش برای کمک گریه میکنه
و ترسید.
ترکش کرد تا با چیزی که پشت اون در بود مقابله کنه.
بعد از اون، دوست رها شده دیگه هیچوقت به مدرسه برنگشت.
و اونی که فرار کرد
زندگی نرمالشو تو مدرسه ادامه داد.
یادته تو باشگاه چی گفتم؟
فقط برای اینکه تو نمیتونی ببینیش،
به این معنی نیست که واقعی نیستن.
فقط داری تلاش میکنی یه آدم کور بسازی،
پس‌ تو تلاش کردی هر تئوری ای رو برای از بین بردن اینجور عقاید از بین ببری
پس میتونستی زندگیت رو ادامه بدی،
و به عقاید خودت وابسته بشی‌.
ولی عمیقا، میدونی...
اون چیزا واقعی‌ان.
هی، یکی داره زنگ میزنه.
برش دار.
بوید.
چرا جواب تماسامو نمیدادی؟
چند بار بهت زنگ زدم.
الان با تامی؟
آره.
اون دقیقا جلوی منه.
یه چیزایی دارم بهت بگم.
همین الان به گروه چت نگاه کن.
همه چیزیه که میگم.
تام در راه مدرسه یه تصادفی داشته
لعنتی.
امروز، من و تام شمارو میبریم تا ثابت کنیم
اون عقاید قدیمی
همشون دروغن.
آماده ای، تام؟
مراقب باش
آره، آمادست.
بوت سید در حال زنگ زدنه
گروه چت رو بخون
چرا داری زنگ میزنی؟
مینگ ایسمیک در حال زنگ زدن
بچه ها، زنگ زدن به من رو بس کنید. الان دارم لایو میگیرم.
بدو.
و فرستادن این چیزای مسخره رو هم بس کنید. نمیتونم بخونمشون.
چیزایی رو تایپ کنید که بتونم بخونم.
- آره، حسشو از بین نبر - همین الان تمومش کن
اگه چیزی میبینی بهم بگو.
بوید.
ایندفعه، تو میبازی.
دوباره ولم میکنی؟
هی، بوید.
چیه؟
ما میخوایم فارغ التحصیل بشیم.
ولی هنوز میخوام با تو باشم.
تو خیلی عزیزی.
خب، نمیدونم
اگه تو آینده هنوز با هم دوست باشیم.
البته که میمونیم.
تو تنها دوست صمیمی ای هستی که دارم.
من...
هیچوقت ترکت نمیکنم.
گفته شده که
همه ی مدرسه ها یه داستانی دارن.