‫[هنک خوش شانس]
‫[خوشمزه]
‫[من ملکه اونجا میشم]
‫تام الان زمان مناسبی نیست.
‫قبول شدی.
‫منظورت چیه؟ ‫اما گفتی که...
‫میدونم اما ازت خوششون اومد لیلی.
‫می‌خوان به محض اینکه ‫تونستی شروع به کار کنی.
‫باشه. آروم بگیر.
‫میدونی که من نگفتم ‫می‌تونم قبول کنم.
‫میدونم.
‫اما اونجا یه مدرسه خیلی خوبه
‫و تو از اینجا خوشت میاد.
‫اون موقع که مدرسه می‌رفتی ‫کلی ایده خوب درباره آموزش داشتی.
‫اینجا عملیشون می‌کنیم ‫و میدونی که هزینه‌ش پرداخت میشه.
‫باشه. باید برم.
‫با هنک صحبت کن و بعد بیا.
‫لیاقتش رو داری.
‫باشه. ممنون. خداحافظ.
‫سلام.
‫داشتم یه نگاهی به ساعت ‫پدربزرگ مینداختم که بیرون
‫توی کانکس بود.
‫ساعت خوبیه.
‫ساعت پدرت؟
‫ساعتی که مال منه ‫و توی ملک منه.
‫اون کانکس کی از اینجا میره؟
‫می‌خوام ساعت رو نگه دارم.
‫میخوای بذاری تو خونه باشه؟
‫اون ساعت متفاوته.
‫همیشه به چشم دوست ‫بهش نگاه می‌کردم.
‫آخی چه شیرین.
‫دو دست کم داریم.
‫نه خیر.
‫چند نفریم؟
‫آم...
‫بیلی، گریسی،
‫تدی، جون،
‫رورک، جونی، اما.
‫یکی رو جا انداختم.
‫فینی و خودمون.
‫میدونی یه دفعه
‫باید با کسایی شام بخوریم ‫که واقعاً دوستشون داریم.
‫میدونی فقط محض تنوع.
‫یادت میاد
‫یادته یه دفعه خودت نوشیدنی ‫درست کردی و توش خواب‌آور ریختی
‫و گریسی زیر میز خوابش برد؟
‫خیلی خوش گذشت.
‫گرچه نمیدونم با کسری ‫بودجه چی کار کنیم.
‫ممکنه امسال دستمون باز نباشه.
‫10 تا لیوان آب.
‫میدونی، امشب برای ‫پایین آوردن انتظاراتشونه.
‫این طوری ممکنه ‫به طرز خوشایندی غافلگیر بشیم.
‫این تقریباً خوش‌بینانه بود.
‫نه. نه، نه.
‫میدونم قراره چه اتفاقی بیفته.
‫قراره یکی از این احمقا ‫بزنه زیر گریه.
‫داستان هر سالمون همینه.
‫و بعد...
‫یه احمق دیگه
‫یه موضوع شخصی و ‫خجالت‌آوری رو وسط می‌کشه،
‫بعد همه میشینیم، ‫به هم زل می‌زنیم
‫و با خودمون فکر می‌کنیم ‫اینجا چه خبره؟
‫خیلی خب.
‫حواسمون جمع جمعه.
‫آخرین بار کی به خوراک سر زدی؟
‫باشه. هشت دقیقه زود رسیدن.
‫باید خانواده "واشنگتن چن" باشن.
‫بریم؟
‫باید اینو جواب بدم. ‫یه دقیقه طول می‌کشه.
‫سلام اش.
‫کنجکاوم بدونم زیباسازی ‫خونه‌شون با کی بوده.
‫با دستمزد مدیرگروهی به اینجا ‫می‌رسی دیگه، مگه نه؟
‫به گمونم.
‫سلام!
‫بفرمایین تو. ‫آره، آره.
‫نه، می‌خوام توی ‫یه کاری کمکم کنی.
‫اوه. اوه. آم...
‫سلام.
‫داری میای نیویورک!
‫وای نه.
‫نه. فقط یه پیشنهاده. ‫قبولش نمی‌کنم.
‫نمی‌تونم. فقط اینکه...
‫میدونی، کلی مانع سر راهمه.
‫آها. اما دلت می‌خوای بیای، ‫مگه نه؟
‫منظورم اینه که...
‫اگه لازم نبود ملاحظه بقیه رو بکنم،
‫البته که می‌خوام بیام.
‫هوم. هنک بابت اتفاقی ‫که افتاد ناراحته؟
‫اتفاقی نیفتاد.
‫آها، بهش نگفتی.
‫اتفاقی نیفتاد.
‫خب، ببین، نه، قبول.
‫منم بودم ‫به شوهرم نمی‌گفتم.
‫بی‌خیال.
‫ببین، منو غافلگیر کرد.
‫پای گوشی بودم، ‫حواسم نبود.
‫چیزی نبود.
‫بهش میاد سنگین باشه.
‫با چشم نمیشه وزن رو تشخیص داد.
‫اگه از دستمون بیفته چی؟
‫اگه دستت رو ول نکنی، ‫از دستمون نمیفته.
‫نه! نه! بذارش زمین! ‫بذارش زمین!
‫بذارش زمین. بذارش زمین!
‫چی شد؟
‫هول کردم.
‫نمی‌تونم بذارم این بیرون بمونه. ‫قراره بارون بیاد.
‫آره. متاسفم هنک.
‫یکشنبه با گروه ‫سازهای بادیم اجرا دارم
‫میدونی چیه، فرنچ هورن
‫بیشتر از چیزی که بقیه فکر می‌کنن
‫به ماهیچه‌های پشت فشار میاره.
‫باید مراقب باشم کشیده نشن.
‫وای لیل، نمی‌تونم منتظر بمونم ‫تا خودتو برسونی اینجا.
‫البته به اندازه تام مشتاق نیستم.
‫با دیدنت آب دهنش راه میفته.
‫باشه. تمومش کن.
‫باشه دیگه باید برم.
‫برای خودتون یه چیزی درست کنین.
‫-تدی و جون بودن؟ ‫-آره.
‫تو خوبی؟
‫اون شغل رو بهم دادن. ‫مدرسه آرلایل رو میگم.
‫جدی؟ شگفت‌انگیزه!
‫منظورم اینه که ‫البته که شغله رو بهت دادن.
‫تو شگفت‌انگیزی!
‫-خیلی بهت افتخار می‌کنم. ‫-ممنون.
‫واقعاً انتظار نداشتم ‫به دستش بیارم.
‫پیشنهاد خوبیه؟
‫درباره جزئیاتش صحبت کردین؟
‫-وارد جزئیات نشدیم. ‫-باشه.
‫ولی یه پیشنهاده.
‫خبر خیلی خوبیه.
‫اوه...
‫درباره اهرم فشار صحبت کن. خب؟
‫قراره دبیرستان ایست ریلتون رو ‫به زانو دربیاری.
‫قراره انقدر لوازم نظافتی بخرن
‫که یه کمد اختصاصی به خودت بدن!
‫آره مگه نه؟!
‫آره، دقیقاً.
‫من ملکه اونجا میشم.
‫[سوسیس و کالباس]
‫[جدی نمی‌دونم قراره چه تفاوتی داشته باشه]
‫سلام.
‫لیلی کجاست؟
‫تو آشپزخونه.
‫باشه ممنون.
‫قبل از اینکه بیای داخل
‫میشه سر یه کاری بهم کمک کنی؟
‫همونه.
‫آها! آهــا! می‌خوای با یه کمد ‫دست به یقه بشم؟
‫مگه من باربر شخصیتم؟
‫[به تونی: سلام، بیا اینجا]
‫چرا افراد هم‌سن و سال من ‫مهمونی می‌گیرن؟
‫منظورم اینه که مهمونی ‫بیست ساله‌ها رو درک می‌کنم
‫می‌خوان دوست پیدا کنن.
‫اما به ما چی می‌رسه؟
‫به گمونم دلیلش مثل قمار کردن باشه.
‫هیجان احتمالاته.
‫همین که نمی‌دونی چی میشه.
‫درست قبل از مهمونی
‫با خودت میگی ‫ "چی میشه اگه فلان بشه؟"
‫"اگه یه گپ‌و‌گفت خوب ‫داشته باشم چی؟"
‫"اگه واقعاً با یکی ‫دوست بشم چی؟"
‫"اگه ماشین پنه‌لوپه کروز ‫دم خونه خراب بشه"
‫"و مجبور بشه برای شام ‫پیش ما بمونه چی؟"
‫اما بعدش مهمونی شروع میشه.
‫نتیجه معلوم میشه ‫و همه می‌بازن.
‫چرا چشم‌انداز خونه ما ‫به دریاچه باز نمیشه؟
‫پاول.
‫-دوباره شروع نکن. ‫-چیه؟
‫چرا من نباید چنین چیزی داشته باشم؟
‫دریای مدیترانه که نیست.
‫دریاچه کوچیکه تو پنسیلوانیا.
‫یعنی حتی چشم‌اندازشم ‫نمی‌تونم داشته باشم؟
‫من از خونه‌مون راضیم.
‫باشه اما اینجا ‫خوشحالتر میشی.
‫هوم؟
‫مگه نه؟
‫دیدی؟
‫خیلی مسخره‌ست.
‫اینجا باید مال من باشه.
‫بهت گفتم ده هزارتا ‫بیشتر ازش پیشنهاد داده بودم؟
‫به گمونم صدباری گفتی.
‫در ضمن اینم بهم گفتی
‫با یه بساز و بفروش اومدی این بالا
‫و به پیرمرد فروشنده گفتی
‫که می‌خوای ‫خونه بچگیش رو خراب کنی.
‫آره خب، چون اینجا خرابه بود.
‫هنوزم هست.
‫میدونی چیه، شرط می‌بندم ‫هنک حتی نمی‌دونه چی زیر پاشه.
‫اما اگه مال من بود،
‫این مسیر رو باز می‌کردم ‫که بشه تا لب دریاچه رفت.
‫برای خودم اسکله می‌ساختم.
‫لیلی.
‫سلام.
‫خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم.
‫-میدونم. ‫-ممنون که ما رو دعوت کردین.
‫ممنون که دعوتمون رو قبول کردین.
‫خوش میگذره.
‫هنک گفت که برای کار ‫تو آرلایل مصاحبه داشتی.
‫جدی؟
‫آره، یادم رفته بود گاهی ‫ازم تعریف می‌کنه.
‫اون مدرسه رو می‌شناسم.
‫آموزش اجرای آکاپلا دارن.
‫5 تا از 14 تا عضو گروه ویفن‌پوفس ‫دانش‌آموز اونجا بودن.
‫من خبر نداشتم.
‫آره.
‫خب؟
‫چطوری پیش رفت؟
‫خیلی خوب پیش رفت.
‫در واقع بهم پیشنهاد کار دادن.
‫اما خودت که میدونی
‫الان شرایط خیلی پیچیده است.
‫اما قبولش می‌کنی دیگه، مگه نه؟
‫نه.
‫دیوونه شدی؟
‫منظورم اینه که...
‫چرا که نه؟
‫خب، الان نمی‌تونم شغلی رو قبول کنم ‫که تو نیویورک باشه.
‫آها...
‫این خیلی بده.
‫در هر صورت بهت تبریک میگم.
‫ممنون.
‫ببخشید.
‫یعنی اگه اینو مزه کنم
‫فقط طعمش نیست ‫خودش رو ریختین توی این.
‫آره زنگ آهن مصنوعی نیست. ‫این واقعیه.
‫آها باشه.
‫زنگ آهنه که از قبل آماده شده.
‫عالیه. خیلی خوبه.
‫باشه.
‫آره و این...
‫آها. هنوز داریم ‫درباره این صحبت می‌کنیم؟
‫چه حیوون بی‌نظیریه.
‫راستش من دوست دارم
‫برم تئاتر مدرسه ‫بچه‌های دوستام رو ببینم.
‫چه چندش.
‫نه. نیاز به توجه‌شون که تمومی نداره
‫هنوز زشت نیست
‫نه مثل بازیگرای بزرگسال.
‫این نیاز به توجه‌شون که تمومی نداره
‫باعث نمیشه احساس راحتی کنی؟
‫چرا خیال کرده بودم امشب ‫قراره تفاوتی داشته باشه؟
‫نمیدونم.
‫میشه بی‌شعوری رو از گروه ‫زبان انگلیسی بیرون کرد،
‫اما نمیشه...
‫نه. با عقل جور درنمیاد.
‫وایسا.
‫نمیشه گروه زبان انگلیسی رو...
‫نچ.
‫رد اجدادش رو تا 1882 زدن.
‫عجب.
‫نمی‌تونم رد خانواده خودم رو ‫تا اون زمان بگیرم.
‫خب، اونا ازت بدشون میاد. ‫پس منطقیه.
‫نه. حالا اگه جون ‫تا سال دیگه
‫برام بچه نیاره
‫دو تا از اینا رو میارم خونه.
‫بچه آوردن که این طوری نیست.
‫اون گربه‌سگای مسخره‌ش رو ‫میندازم بیرون.
‫ای وای.
‫باورتون نمیشه ‫همین الان چی شنیدم.
‫لیلی از مدرسه آرلایل ‫یه پیشنهاد کار داره
‫و نمی‌خواد قبولش کنه.
‫-داری میگی قبولش می‌کنه دیگه. ‫-حرف منم همینه.
‫آخه باید قبول کنه.
‫میدونی چیه
‫اگه دانشگاه واقعاً می‌خواست ‫اخلاقیات گروه رو حفظ کنه،
‫بهمون اضافه حقوق می‌داد ‫تا از هم دور بمونیم.
‫پس شاید بهتره کاره رو ‫قبول کنیم.
‫این طوری کلی موقعیت جدید پیش میاد
‫که بابتشون شکایت ‫داشته باشیم.
‫آره. اینم حرفیه.
‫و البته پیشنهاد نیویورکم هست.
‫جدی که نمیگی، میگی؟
‫شایدم جدی بگم.
‫آره اما قبلاً درباره این موضوع ‫صحبت کردیم.
‫فقط از دید تئوری.
‫قبلاً پیشنهادی در کار نبود.
‫الان پیشنهاد دادن.
‫آره. خیلی خب.
‫خب...
‫شاید باید این مکالمه رو بذاریم
‫برای یه مراسم مهم‌تر
‫مثل یه عروسی‌ای، رژه‌ای، چیزی.
‫باشه. حق با توئه. ‫بعداً درباره‌ش صحبت می‌کنیم.
‫خب البته.
‫حقیقتش نمی‌دونم قراره ‫چه تفاوتی داشته باشه.
‫[پیش‌غذا]
‫[کازمو از دست رفت]
‫سلام بچه‌ها.
‫سلام. آره.
‫هه هه.
‫نگفته بودی برای شام ‫تمام گروه رو دعوت کردی.
‫نگفته بودم. ‫چون می‌خواستم بیای.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫یه چیز قوی‌تر می‌خوام.
‫سلام. جون بودی درسته؟
‫تونی هستم. ‫دو سه باری همدیگه رو دیدیم.
‫البته.
‫سلام.
‫درست یادمه که قراره درباره کتاب ‫بازی‌های گرسنگی سخنرانی کنی؟
‫درباره به ارتباطش با مسابقات ‫گلادیاتوری سخنرانی می‌کنم.
‫درباره ادبیات باستانی ‫سخنرانی دارم.
‫چه راه خوبی برای جذاب کردنش.
‫اما از این بچه‌ها ‫و عطششون برای خون!
‫اوهوم.
‫میدونی، رابطه هم براشون جذابه.
‫جدی؟
‫آره. همه چیزایی رو که ‫درباره احساسات
‫توی روایت داستان هست که ممکنه
‫حتی به حکاکی‌های روی اهرام ثلاثه ‫هم برگرده، بهشون نشون میدم.
‫در حقیقت
‫اولین ایزد مصری
‫-آتوم. ‫-آتوم. خودشه.
‫خودش خودش رو خلق کرد.
‫اما همسری نداشت.
‫بنابراین برای خلق بچه‌هاش
‫شو و تفنوت
‫خودش دست به کار شد.
‫خوشا به حالش!
‫اما بر اساس تجربیات من
‫فقط دارم نصف این داستان رو می‌شنوم.
‫همسرت موضوع ‫مشابهی رو تدریس می‌کنه؟
‫اوه نه.
‫اونم نمی‌تونه به دانشجوهاش ‫کالیگولا رو نشون بده.
‫-ولی تو نشون میدی؟ ‫-آره.
‫عجب.
‫ای کاش منم نمونه مناسبی داشتم
‫بتونم بین دانشجوهام و ‫فلسفه ارتباط برقرار کنم
‫خب، باید به یکی از سخنرانی‌هام ‫سر بزنی.
‫میام.
‫یه قراره.
‫باشه.
‫عالیه.
‫-می‌تونی به دستش بیاری. ‫-چی؟
‫خیلی به هم پایبند نیستن.
‫جالبه.
‫خب اخلاقیات این موقعیت چطوره؟
‫همسرش داره نگاهمون می‌کنه
‫و منم بدون عذاب وجدان ‫باهاش گرم بگیرم؟
‫این طوریه؟
‫نه. کلی شرط و شروط داره.
‫تو از کجا میدونی؟
‫تدی از لیلی خوشش میاد اما
‫بیا بذاریمش زمین.
‫جون ردش کرد.
‫میدونی نباید به زن رئیست نزدیک بشی.
‫میذارم فکر کنه تنها مانع ‫سر راهش همینه.
‫خیلی خب. آماده‌ای که بریم؟
‫لیلی نمی‌تونه فکر رفتن به نیویورک رو
‫از سرش بیرون کنه.
‫20 ساله رویاشه.
‫خب اگه انقدر دلش می‌خواد بره
‫پس چرا پابند اینجا شدین؟
‫چون فقط یه رویاست.
‫واقعاً نمی‌خواد بره.
‫تو اینو می‌خوای؟
‫-شوخیت گرفته؟ ‫-چیزی که من می‌خوام؟
‫من از کجا بدونم خودم چی می‌خوام؟
‫آقایون.
‫اینو.
‫این از همون نوشیدنی‌ای نیست
‫که از زمانی که استاد دائم شدی ‫داریم بین همدیگه رد و بدل می‌کنیم؟
‫خود خودشه.
‫لطفت رو می‌رسونه.
‫من این می‌برم داخل.
‫میدونی من اینو...
‫خوبی؟
‫باید جراح می‌شدم.
‫-همینه. درست شد. ‫-اونجاش جا موند.
‫ببین چه مهمونی‌ای ترتیب داده.
‫باید مراقب باشم زیادی خوراک نخورم.
‫آره. مراقب دهنت باش.
‫آره. هوم.
‫خب، لیل.
‫شغلت رو تبریک میگم.
‫می‌بینم که جون دهن‌لقی کرده.
‫به نظر فرصتی میاد
‫که رد کردنش غیرممکن باشه.
‫-ممنون پاول. ‫-درست نمیگم؟
‫خب، ببینین بچه‌ها،
‫اگه عازم نیویورکین،
‫من هنوز هم دوست دارم ‫اینجا رو بخرم.
‫هنوزم؟ ما هجده ساله ‫که ما اینجا زندگی می‌کنیم.
‫هجده ساله؟
‫هیچ‌کس نباید هجده سال آزگار ‫یه جا بمونه.
‫یادمون می‌مونه.
‫اما ما جایی نمیریم.
‫باشه، باشه.
‫باشه. باشه.
‫اما پیشنهاد خوبی بهتون میدم.
‫فهمیدم.
‫پنج درصد بالای قیمت بازارش میدم.
‫عزیزم، قبول نکردن و تموم شد.
‫تو نیویورک کلی ‫پول لازمتون میشه.
‫خونه‌هاشون خیلی خوبن.
‫آره، اما ما اینجا رو نمی‌فروشیم. باشه؟
‫وقتی به آدم پیشنهادی میدن
‫دلیل نمیشه حتماً...
‫وایسا. وایسا. وایسا، وایسا.
‫قرار بود بعداً ‫درباره‌ش صحبت کنیم، مگه نه؟
‫پس بعداً بهتون خبر میدیم.
‫چـی... وایسا ببینم. چی؟
‫وای! کازمو از دست رفت!
‫اومدم.
‫ببخشید لیلی.
‫[پیش‌خوراک]
‫[خوراک آماده است]
‫سلام جون.
‫سلام تونی.
‫شنیدم که تو...
‫چی؟
‫چی شنیده بودم؟
‫چی بود؟
‫شنیدم... اهل چی هستی؟ ‫از چی خوشت میاد؟
‫از چی خوشم میاد؟
‫ما خیلی تو طبیعت پیاده‌روی می‌کنیم.
‫هوم، نه.
‫اینو نشنیده بودم.
‫سلام.
‫سلام. سلام.
‫شوهرتم که اومد.
‫آره.
‫همین‌جاست، نوشیدنیشم آورده.
‫خیلیم خوبه.
‫داشتیم درباره پیاده‌روی ‫تو طبیعت صحبت می‌کردیم
‫و داشتم می‌پرسیدم ‫مسیر خوبی بلدین
‫یا علایق دیگه‌ای هم دارین
‫که کاملاً با پیاده‌روی متفاوت باشه یا نه.
‫من خیلی به همه اینا علاقه دارم
‫بیاین از همون پیاده‌روی ‫صحبت کنیم. اون خیلی خوبه.
‫آها. نه، آره. ‫آره، آره.
‫تو پارک ملی جاسپر ‫یه پیاده‌روی خیلی خوب داشتیم.
‫-جاسپر. ‫-آره، آره.
‫از ورودی جنوبیش وارد شدیم
‫و توی مسیر اصلی موندیم.
‫خیلیم خوب.
‫-آره. قشنگه. ‫-آها، آره، خیلی خوبه.
‫کی میرین پیاده‌روی؟
‫فقط شما...
‫فقط خودتون با هم ‫میرین پیاده‌روی؟
‫وقتی با همدیگه پیاده‌روی می‌کنین
‫یا اینکه
‫یا گاهی جدا جدا پیاده‌روی می‌کنین؟
‫یا مثلا انجمنی دارین؟
‫مثلاً...
‫با آدمای دیگه و پیاده‌روهای دیگه ‫هم پیاده‌روی می‌کنین؟
‫داری دعوتمون می‌کنی با هم بریم بیرون؟
‫جون رو دعوت می‌کنم. ‫فقط جون رو.
‫لزومی نداره وانمود کنی
‫به مسیرهای پیاده‌روی ما علاقه داری.
‫ببخشید. گرچه خودمم ‫پیاده‌روی می‌کنم
‫خوشحال میشم بهم پیشنهاد بدن.
‫ببین. میشه ازت یه سوالی بپرسم؟
‫هوم؟
‫به نظرت لیلی قراره ‫شغله رو قبول کنه؟
‫آره.
‫آها فکر کردم ‫چه می‌دونم.
‫شاید؟
‫خودش که می‌خواد.
‫من فکر می‌کردم قطعاً قبول می‌کنه.
‫آره. یه فرصت بی‌نظیره.
‫برای چی نباید قبول کنه؟
‫آره. خب، تو صحبت قبلیمون
‫آره. داشتی برای ‫همسرم دلبری می‌کردی.
‫آره.
‫خب، پام رو از گلیمم درازتر کردم
‫یا طبق اصولش رفتار کردم؟
‫اگه طبق اصول باشه، ‫یعنی داره اتفاقی میفته؟
‫و در این صورت خیلی خوب میشه.
‫بهت خبر میدیم.
‫باشه.
‫منطقیه.
‫خوبه، خوبه.
‫پس منتظر جوابتونم.
‫چون من آسیایی‌ام تعظیم کرد؟
‫گمون کنم برای همین تعظیم کرد.
‫عاشق جک نیکلسون ‫تو فیلم محله چینی‌ها.
‫در ضمن
‫فی داناوی هم ‫تو اون فیلم خیلی خوشگله.
‫وای خدا راست میگی.
‫می‌تونم تا ابد تماشاش کنم.
‫خیلی غم‌انگیزه.
‫آره، اصلاً می‌تونم بشینم...
‫تماشا کنم که دفترچه تلفنش رو می‌خونه.
‫-آخه کیه که نتونه؟ ‫-خیلی دلنشینه.
‫می‌دونستی رابرت تاون
‫اصلا نمی‌خواست ‫آخرین دیالوگ فیلم
‫"جیک بی‌خیال، ‫اینجا محله چینی‌هاست دیگه" باشه؟
‫-بهترین دیالوگش همینه. ‫-بهترین دیالوگش همینه!
‫شما دوتا بحثتون درباره ‫پینوکیو رو تموم کردین؟
‫فعل بحث یه کم زیاده‌رویه.
‫تفسیر به صورت ذاتی
‫کار نسبتاً سختیه.
‫می‌گفتین کجاهاش ایراد داره؟
‫آهای، نژادپرستانه‌ست
‫-و پر از تلمیح برده‌داری کودکان ‫-البته
‫و ایدئولوژی دیوانه‌وار مسیحیه.
‫آره، اما نیست.
‫قراره شعرم رو تو مجله آتلانتیک چاپ کنن.
‫آخ جون!
‫دارن... دارن شعرم رو ‫چاپ می‌کنن!
‫شگفت‌انگیزه.
‫تبریک میگم.
‫خیلی...
‫آره، الان حالت خوبه؟
‫آفرین.
‫چقدر عالی.
‫باید یه دقیقه تنها باشم.
‫من که به عمرم
‫بابت چیزی انقدر هیجان‌زده نشدم.
‫آفرین گریسی.
‫این شامل عروسیم،
‫تولد بچه‌ام
‫و اولین ارتقای شغلیم هم میشه.
‫رفتارش واقعی بود؟
‫فکر کن اوج هیجانش چطوریه.
‫من که اشتراک آتلانتیکم رو ‫لغو می‌کنم.
‫آره.
‫اگه یه میلیارد دلار
‫روی سرم بریزن
‫و یا بگن صلح جهانی برقرار شده
‫در واکنش میگم: "باشه، خوبه."
‫گریسی!
‫گریسی! گریسی!
‫یا اون یه مشکلی داره،
‫یا من دارم،
‫یا به احتمال خیلی زیاد،
‫تمام بشریت مشکل داره.
‫موفق شدم بابایی.
‫دمم گرم!
‫"سلام، اش بهم گفت
‫"که گفت آب دهنم ‫با دیدنت راه میفته.
‫"تو متأهلی. ‫خودم درک می‌کنم.
‫"باز هم بابت همونی ‫که میدونی هزار بار
‫"معذرت می‌خوام.
‫"فقط تا داری تصمیم می‌گیری ‫در جریان باش
‫"که خیال نکنی
‫"قراره مدام بهت پیشنهاد بدم.
‫"قسم می‌خورم ‫که این فقط موضوع کاریه."
‫پیام‌هات رو بخون.
‫باشه. این احمقانه‌ست.
‫این طور نیست
‫که موضوعی باشه ‫که باید بهت بگم،
‫اما موضوع خاصی نیست.
‫حتی از هیچی هم کم‌اهمیت‌تره.
‫می‌شنوم.
‫باشه. تو نیویورک که بودم، تام ‫راستش، تلاش کرد بهم نزدیک بشه.
‫یا باید بگم زیادی نزدیک شد.
‫من پسش زدم. ‫از دستش حسابی عصبانی شدم.
‫گفت شوخی بوده، ‫که من هم مطمئنم شوخی می‌کرده.
‫اصلاً نمی‌دونم حواسش کجا بود.
‫انگار اصلاً چیزی نبوده،
‫پس بیا فراموشش کنیم.
‫باشه. ممنون.
‫معذرت می‌خوام که ‫وقتی رسیدم خونه بهت نگفتم.
‫خوراک آماده‌ست.
‫[پیش‌غذا]
‫[داره از پیش ما میره]
‫قاعدتاً همه می‌دونن...
‫اولین شعر آتلانتیک
‫در حد پیش‌غذا حساب میشه،
‫اما الان که بهم پیشنهاد ‫صفحه هفتاد و دو رو دادن
‫که اوایل مجله حساب میشه
‫خودم که هیجان‌زده بودم،
‫اما وقتی فهمیدم قراره شعر دوم...
‫-خوراک بریزم؟ ‫-یا هر جایی بعد از صفحه شصت باشم...
‫فرقی چهارده باشه، ‫نود و هفت باشه...
‫شعر بیلی پرستون رو ‫همون صفحه چاپ کردن...
‫نباید این طور باشه. ‫بهتره برای خودش خونه داشته باشه.
‫ناسلامتی مادرمه.
‫-چرا که نه؟ ‫-نباید با مادرا چنین کاری کرد.
‫-خوراک می‌خوای؟ ‫-آره.
‫نباید خونه‌ش رو عوض کنه.
‫خونه، خونه، خونه.
‫اون زن نباید پیش ما بمونه.
‫-خوراک بریزم؟ ‫-اون بشقاب جونه؟
‫من می‌تونم غذای جون رو بدم.
‫ایرادی نداره.
‫-پسران کله‌خر... ‫-خوراک بریزم؟
‫یه استعاره از برده‌داری کودکانه.
‫دستشوییتون رو خراب کردم.
‫برای خودت بکش.
‫اون دوستم داره. ‫این فقط یه شغله.
‫می‌تونیم درستش کنیم.
‫ما درستش کنیم.
‫سلام جولی.
‫آم آره، مشکلی پیش اومده.
‫موضوع مامانه.
‫داره از پیش ما میره.
‫[پیش‌غذا]
‫[یک راست بریم سراغ درصد منفی]
‫خب، به نظر من...
‫دوستان توجه کنین.
‫ممنون که تشریف آوردین.
‫هر سال
‫دانشگاه یه بودجه جزئی بهمون میده ‫که دور هم جمع بشیم
‫و واقعاً لطفشون رو می‌رسونه.
‫البته بسته به اینکه چه سالی باشه ممکنه بی‌رحمیشون رو برسونه.
‫امسال دارن لطف می‌کنن،
‫چون
‫این فرصت رو دارم ‫که جلوی بقیه بگم
‫چقدر به همسرم افتخار می‌کنم.
‫لیلی یه فرصت شغلی شگفت‌انگیز
‫توی یکی از مدارس نمونه نیویورک ‫به دست آورده.
‫که خیلی از شماها ‫از قبل خبر داشتین.
‫شگفت‌انگیزه
‫منم فقط می‌خواستم ‫بدونه که چقدر برام باارزشه.
‫به سلامتی لیلی.
‫-به سلامتی لیلی! ‫-به سلامتی لیلی!
‫ممنون. ممنونم.
‫اتفاقیه که بابتش خیلی هیجان‌زده‌ام.
‫-باید هم داشته باشی. ‫-خب، پس این خونه چی میشه؟
‫خیلی خوبه.
‫وایسا ببینم. ‫وایسا ببینم.
‫یعنی شغله رو به تو دادن ‫ولی تو میری؟
‫یعنی تو داری میری نیویورک؟
‫اون دیگه به کسی مربوط نمیشه.
‫خب، رومون که خیلی تاثیر داره.
‫-جدی؟ ‫-چطور؟
‫خودتون خوب می‌دونین چطور احمقا.
‫خب، ما هنوز تصمیم نگرفتیم،
‫پس امشب روتون تاثیر نمیذاره.
‫وای، بی‌خیال هنک. ‫باید بری.
‫مسیری برای لیلی باز شده.
‫آخه یعنی
‫باید دلیلی داشته باشه.
‫چطور می‌تونن قبول کنن؟
‫هنک که صلاحیت هیچ ‫کاری رو نداره.
‫قراره چیکار کنه؟
‫وایسه تو مترو ساکسیفون بزنه؟
‫ممنون بیلی.
‫هنک نویسنده‌ست.
‫می‌تونه به یکی از ‫کافه‌های مسخره‌شون بره
‫و به یکی از نویسنده‌های ‫کلیشه‌ای تبدیل بشه.
‫از این خوشش میاد.
‫به نظر خوب میاد.
‫آره واقعاً به نظر خوب میاد.
‫راستش، نه.
‫خب، شعری که نوشتم
‫همون که قراره تو آتلانتیک چاپ بشه
‫اسمش هفت خواهر توبیاسه.
‫اینو تو نیویورک نوشتم.
‫ذهنم تو اونجا خیلی فعاله.
‫میشه تو پارک های‌لاین قدم بزنی
‫یا با روح آلن گینزبرگ
‫تو ویلج قدم بزنی.
‫تا حالا رفتی نیویورک؟
‫هنک، اگه بخوای وسط ترم بری،
‫مدیرگروهی به نفر بعدی می‌رسه
‫یا باید رای‌گیری کنیم؟
‫-سوال خیلی خوبیه. ‫-چطوری میشه؟
‫از خوراک امشب خوشتون اومد؟
‫پاپریکا رو خودم درست می‌کنم.
‫-خیلی خوشمزه است. ‫-آره، خوشمزه است.
‫خوبه. آره.
‫مزه‌اش مثل پاپریکای عادیه.
‫سلام به همگی.
‫-سلام. ‫-سلام.
‫سلام جولی.
‫میشه باهات صحبت کنم؟
‫الان؟ یعنی همین الان؟
‫آره.
‫باشه.
‫-باز هم می‌خوری؟ ‫-آره، ممنون میشم.
‫کسی باز هم می‌خواد؟
‫-آره. ‫-آره.
‫نه.
‫باشه شرایط...
‫شرایطمون در چه حاله؟
‫مثلا میگن شرایط چطوره؟ ‫شرایطمون در چه حاله؟
‫شما بعدش تعریف می‌کنین؟
‫مثلاً میگن چه کار کردین ‫و چه کار نکردین؟
‫اگه من به جای تو بودم، ‫یه کم خونسردتر رفتار می‌کردم.
‫تدی خوشش نمیاد ‫خیلی خاطرخواهم باشن.
‫ای خدا. خیلی خاطرخواه باشم؟
‫هنک.
‫هنک؟
‫به نظرم باید ‫جواب سوال جون رو بدونیم.
‫منصفانه‌ست دیگه.
‫از اما بپرسین.
‫چی؟ چرا کسی جز من ‫آیین‌نامه‌مون رو نخونده؟
‫سه صفحه که بیشتر نیست.
‫نه. می‌دونین چیه؟ ‫بهتون نمیگم.
‫اما، تو رو خدا. ‫باید بدونیم.
‫اما، اون سه صفحه خیلی سخته.
‫لحنش خیلی خشکه.
‫ای خدا. باشه قبوله.
‫اگه مدیرگروه مقامش رو ترک کنه،
‫به خاطر اضطرار موجود،
‫مقام به نفر بعدی می‌رسه ‫نیازی به رای‌گیری نیست.
‫-اضطرار موجود؟ ‫-اوهوم.
‫عجب.
‫از کی تا حالا نقل‌مکان به نیویورک ‫جزو سوانح طبیعی حساب میشه؟
‫کار پیدا کردن تو مدرسه آرلایل
‫واقعا سانحه طبیعی حساب میشه.
‫می‌دونستین پنج تا از چهارده عضو ‫ویفن‌پوفس دانش‌آموز اونجا بودن؟
‫اعضای زیادی از ویفن‌پوفس ‫از اونجا اومدن.
‫♪ ویفن‌پوفس... ♪
‫-♪ ویفن‌پـ... ♪ ‫-♪ ویفن‌پـ... ♪
‫♪ ویفن‌پوفس... ♪
‫همه هنوز دارین ‫نت من رو می‌خونین.
‫خواهش می‌کنم تمومش کنین.
‫خب، می‌خواین کجای ‫نیویورک زندگی کنین؟
‫راستش، بهش فکر کرده بودم.
‫بروکلین رو دوست داریم،
‫گرین‌پوینت و ویلیامزبرگ رو ‫خیلی دوست داریم.
‫-وای، خوبه. ‫-مگه نه؟
‫مشخصه.
‫از آپروست‌ساید ‫بهتر می‌تونم رفت و آمد کنم،
‫اما احتمالاً حتی پولش رو نداشته باشیم.
‫می‌تونین داشته باشین، کافیه که...
‫♪ خونه‌تون رو به من بفروشین ♪
‫♪ می‌تونین خونه‌تون رو به من بفروشین! ♪
‫♪ سریع خونه‌تون رو به من بفروشین! ♪
‫انقدر بدم میاد ‫وقتی این شکلی میشی.
‫ببین.
‫اگه این خونه رو بهت بفروشیم،
‫بازم پیش پرداخت خونه تو نیویورک
‫کامل جور نمیشه.
‫گفتن بابت نقل‌مکان اضافه حقوق میدن
‫اما پاول درست میگی.
‫پول بیشتر به کارمون میاد.
‫خبر خوب اینه که
‫زمین کنار خونه هم مال خودمونه.
‫که اونم فروشی نیست.
‫خیلی دوست دارم پیشنهادت رو ‫بشنوم پاول.
‫زمینش بزرگه؟
‫از این یکی بزرگ‌تره؟
‫خدا به دادم برسه. ‫تو چه مرگته؟
‫تا حالا شده با داشته‌هات ‫خوشحال باشی؟
‫خودش آروم میشه.
‫ببین هنک.
‫من ده درصد بالای از قیمت بازار بهت میدم.
‫به این زودیا اینجا رو نمی‌فروشیم.
‫خب، من همین الان...
‫یه مکالمه خیلی جالبی ‫با دخترمون داشتم
‫و گفته باهام میاد.
‫عجب!
‫شرایط کاری خودش و همسرش انعطاف‌پذیره.
‫چه خوب.
‫و گفت خودت هم
‫پیشنهاد داده بودی
‫توی شهری زندگی کنه ‫که فرصت‌های بیشتر دم دستش باشه.
‫همینه دیگه.
‫گویا باید یه خونه بزرگتر بگیریم.
‫خب، به نظر میاد خبر خوبیه.
‫همه‌مون سود می‌کنیم.
‫نه، نه، نه.
‫ببینین. ببینین.
‫همین جا پیش این گروه
‫تصمیم نمی‌گیریم.
‫پس بیاین همون
‫برگردیم سر همون مکالمات افتضاحمون رو
‫که درش استادیم.
‫باشه؟
‫چون اتفاقی نمیفته.
‫اما یه اتفاقی داره میفته.
‫خب، همین الان که ‫اتفاقی نمیفته.
‫همین الان جولی اومد.
‫انگار شرایط داره به جلو پیش میره.
‫قرار نیست جولی جایی بره.
‫تصمیمش با تو نیست، مگه نه؟
‫من نمیرم.
‫من...
‫حتی اگه تو بری،
‫همین جا می‌مونم.
‫باشه؟
‫از تصمیمی که همین الان گرفتم ‫چقدر خوشت اومد؟
‫هنک، می‌دونی چیه؟
‫گمون کنم طعم پاپریکاش رو حس می‌کنم.
‫خیلی تازه‌تره.
‫-آره، طعمش تازه‌تره. ‫-آره.
‫زیر زبون بیشتر احساس میشه.
‫-بیاین یه بازی کنیم. ‫-آره فکر خوبیه!
‫فکر خیلی خوبیه.
‫یادتونه قبلا همه بازی ‫افراد مشهور رو می‌کردیم؟
‫من که هرگز یادم نمیره
‫که پاول یه دفعه ‫آندریا دورکین رو نمی‌شناخت.
‫لیلی، مداد و کاغذتون کجاست؟
‫نه. به این بازی میگن "درصد خوشحالی".
‫عجب!
‫خدای من.
‫فکر نکنم این بازی رو بلد باشم.
‫فکر کنم من یه بار بازی کردم.
‫با جانی فرانزن تو جلسه ‫روخوانی کتاب بودیم...
‫یه بازی خیلی ساده‌ست.
‫نحوه بازی این طوره که ‫باید به این سوال جواب بدی
‫ "من چند درصد خوشحالم؟"
‫آها.
‫بعد "چند درصد خوشحالی انقدر پایینه
‫ "که باید براش دست به تغییر بزنی؟"
‫آها.
‫بازی نوبتی می‌چرخه.
‫گریسی، می‌خوای شروع کنی؟
‫آها. آره. باشه.
‫خب...
‫همون‌طور که می‌دونین، ‫امروز روز خیلی خوبی بود
‫برای همین فکر کنم...
‫خودم رو نود و پنج درصد...
‫خوشحال حساب کنم!
‫عجب.
‫خب، کی باید تغییری ایجاد کنم؟
‫وای، چه می‌دونم.
‫آم...
‫میشه زودتر...
‫شصت درصد!
‫آره، شصت درصد.
‫شصت درصد.
‫باشه ‫من بودم... آم...
‫خیلی جالبه. ‫تو چی هنک؟
‫وایسا. ‫راستش، خودم جوابت...
‫به اولین سوال رو بلدم.
‫چند وقت پیش بهم گفته بودی.
‫گمون کنم بیست درصد بود.
‫بیست درصد خوشحالی.
‫عجب.
‫به نظرم خیلی کم میاد.
‫-نه، اتفاقا برای هنک زیادم هست. ‫-هنک چنین آدمیه.
‫خب، سوال دوم رو جواب بده...
‫باید به چند درصد کاهش پیدا کنه...
‫که بخوای تغییر اعمال کنی؟
‫ده درصد؟
‫یا...
‫صفر درصد؟
‫یا می‌خوای یه راست بری ‫سمت درصد منفی؟
‫[پنیر]
‫[بهترین داستان رابطه از راه دور تاریخ]
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫نمی‌خوری؟
‫راستش، بچه‌ها.
‫به این فکر می‌کردم
‫و گمون نکنم من اهلش نیستم.
‫دلیل خاصی نداره‌ها.
‫تصور احتمالاتش جالب بود،
‫اما با احترام کنار می‌کشم.
‫آها. مطمئنی؟
‫بی‌خیال دیگه.
‫عزیزم...
‫ببخشید که پای جولی رو ‫به این ماجرا باز کردم.
‫بچگی کردم.
‫درست رفتار نکردم.
‫نه نکردی.
‫تو اون کار عالی رو قبول کن،
‫من هم همین شغل مسخره‌م رو ‫نگه می‌دارم.
‫هر وقت تونستی بیا اینجا،
‫من هم میام نیویورک،
‫با هم درستش می‌کنیم.
‫"ازدواج شیرین است، شیرین‌تر از ‫آنچه تصور می‌کنید، تصور کنید."
‫-از آن والدمن بود. ‫-درسته.
‫-از "استریو" بود. ‫-اوهوم.
‫خیلی قشنگ بود.
‫راستش، رابطه من و تدی هم
‫یه مدتی از راه دور بود
‫و پایه زندگی مشترکمون رو ‫تقویت کرد.
‫آره.
‫چه قشنگ.
‫پایه متفاوتی برای رابطه
‫نادر خودمون تعریف کردیم
‫و باعث شد بیشتر از قبل ‫صمیمی بشیم.
‫بهترین تصمیم زندگیمون بود.
‫البته بعضی روزها دلم می‌خواد ‫یه مشت حواله صورتش بکنم.
‫اشتباه برداشت نکنین.
‫وقتی رو میگه که درگیر تحقیقاتم میشم.
‫بانمک بود.
‫می‌خواین براتون یه خاطره تعریف کنم؟
‫بهترین خاطره...
‫رابطه از راه دور مال خودمه.
‫و نگران نباشین.
‫به علاقه من خرید خونه شما ربطی نداره.
‫از باربارا، اولین همسرم، ‫گفته بودم، درسته؟
‫خدا بیامرزدش.
‫خب، تو دانشگاه آشنا شدیم،
‫سال اول دانشگاه بود،
‫اما قرار بود یه دوستی ساده باشه.
‫وای، عالی بود.
‫آره. همون اولین شب رفتم پیشش.
‫اگه گفتین چی شد؟
‫دیگه از کنارش نرفتم.
‫اولین سال دانشگاه ‫هر روز رو کنارش گذروندم.
‫اون منو با شعر آشنا کرد.
‫عجب.
‫برای همدیگه ‫اشعار بلیک رو می‌خوندیم.
‫تو چهار سال یه روز ‫از همدیگه جدا نبودیم
‫و بعدش فوراً ازدواج کردیم.
‫مثل این خودنماها خارج از کشور ‫عروسی گرفتیم.
‫خدا شاهده تو توسکانی عروسی گرفتیم.
‫خب، اما برای دکترا پیش هم نیفتادیم.
‫نزدیکترین فاصله احتمالیمون
‫دوازده ساعت با ماشین راه بود.
‫من رفتم چپل هیل، ‫اون هم رفت شیکاگو.
‫یادمه انقدر دلم براش تنگ شده بود
‫که همون اولین آخرهفته رفتم ببینمش.
‫ماشین نداشتم،
‫برای همین تصمیم گرفتم ‫اعلامیه بچسبونم
‫که سواری پیدا کنم،
‫خانمی که بهم جواب داد
‫به می‌خواست به دیدن یه ‫پسره تو شیکاگو بره.
‫ما هم تو ماشین صحبت کردیم
‫و به بهترین
‫و جالب‌ترین سفر زندگیم تبدیل شد.
‫جمله‌به جمله حرفاش عالی بود.
‫باعث شد سفرمون ‫مثل بالون‌سواری باشه.
‫اوه!
‫فکر می‌کردم میدونم عشق رو چیه
‫اما تازه داشتم یاد می‌گرفتم.
‫خیال می‌کردم نیمه گم‌شده‌ام رو ‫پیدا کردم،
‫اما داشتم خودم رو گول می‌زدم.
‫من رو دم در خونه باربارا پیاده کرد.
‫یه نگاه بهش انداختم
‫و...
‫درخواست طلاق دادم.
‫حالا که حس واقعی عشق رو ‫فهمیده بودم،
‫مجبور بودم طلاق بگیرم.
‫برگشتم بیرون.
‫نمی‌دونستم چطوری ‫قراره پیداش کنم،
‫اما اگه گفتین کی هنوز ‫توی ماشینش منتظر بود؟
‫-آره! ‫-بی‌خیال.
‫از اون زمان کنار هم موندیم.
‫خوشم اومد.
‫داستان طلاق بود که.
‫بهتره باهاش بری.
‫وگرنه جونی خودش رو پیدا می‌کنه.
‫من همین الانم ‫جونی خودم رو پیدا کردم.
‫آدم اصلاً نمی‌تونه ‫بقیه رو تشخیص بده.
‫نه.
‫من همسرم رو می‌شناسم.
‫لیلی رو می‌شناسم.
‫ما رازی نداریم.
‫همه‌چی رو سریع به هم میگیم.
‫درسته. میگیم.
‫گفته بودی تام کجا زندگی می‌کنه؟
‫هوم.
‫فکر کنم تو گرین‌پوینته.
‫تام کیه؟
‫نامزد قبلی لیلیه.
‫عجب.
‫اوهوم.
‫حالا بحث دوباره برگشت،
‫من یه دوست دارم که تو ‫ایست ویلج زندگی می‌کنه
‫و ممکنه هم‌خونه بخواد.
‫خیلی خوبه.
‫از اساتید معین دانشگاه نیویورکه.
‫انگار خیلی جالبه.
‫خوشحال میشم باهاش صحبت کنم.
‫باشه.
‫یا می‌تونی بری ‫با تام زندگی کنی.
‫نمی‌خوام با تام زندگی کنم.
‫خب، یه پیشنهاده دیگه.
‫فقط یه پیشنهاده.
‫مدرسه دقیقاً کجاست؟
‫-تو خیابون چهلم غربیه. ‫-آها.
‫اونجا دوست‌پسر قدیمی نداری؟
‫باشه. بیا بریم.
‫-بیا بریم آشپزخونه. ‫-بریم آشپزخونه من؟
‫راستی، حال زن تام چطوره؟
‫راستش رو بخوای، از هم جدا شدن.
‫نه بابا! جدی میگی؟
‫باهام بیا. همین الان.
‫من جایی نمیرم.
‫کسی نمی‌خواد اینجا بمونی هنک،
‫پس چطوره بری و...
‫هنک.
‫برو. از همسرت حمایت کن.
‫می‌خواین با رای‌گیری بیرونم کنین؟
‫آخرین باری که تلاش کردین، ‫خیلی به نفعتون شد.
‫آروم بگیر.
‫آروم باشم؟ اگه من برم، نفر بعدی اینه.
‫پس می‌خوانین ‫از شر کی خلاص بشین؟
‫ببین، کسی نمی‌خواد ‫از شر کسی خلاص بشه.
‫آره.
‫دیکی پوپ به تعدیل نیروش می‌رسه.
‫حالا کی رو انتخاب می‌کنی؟
‫فرض کن تفنگ گرفتم پشت سرت، ‫همین الان یکیشون رو انتخاب کن!
‫من توی این بازی شرکت نمی‌کنم.
‫بازی دو تا استاد اشعار؟
‫تازه شعرم رو چاپ کردن!
‫اینجا جای این حرفا نیست.
‫شاید بهتر باشه بحث رو عوض کنیم.
‫جون خیلی عاقله.
‫چرا همراهم نمیای؟
‫زندگی من اینجاست!
‫می‌تونی زندگیت رو جابه‌جا کنی.
‫مادرم اینجاست.
‫تو که باهاش صحبت نمی‌کنی.
‫جولی اینجاست.
‫جولی یه زن بالغه که...
‫خودم اینجام.
‫باشه؟
‫من موندم. خودم اینجام.
‫ببین. شاید همراه من نیای،
‫اما اینجا هم نیستی.
‫برای چی انقدر دلت می‌خواد ‫از پیشم بری؟
‫چرا درکش انقدر برات سخته
‫که تو موضوع بحث نیستی؟
‫این که منو بذاری و بری ‫بهم ربط نداره؟
‫می‌خوای برای کار بری نیویورک؟
‫به من ربط نداره؟
‫مهم نیست.
‫یعنی چی که مهم نیست؟
‫بگو ببینم؟ چیه؟ چه کاری ‫از دستمون برمیاد که اینجا بمونی؟
‫هیچی. هیچ کاری.
‫لارل!
‫-برو دیگه. برو دیگه.
‫بی‌خیال پسر.
‫خوبم. خوبم.
‫لیلی کلوچه درست کرده بود.
‫وای خدا!
‫بازی افراد مشهور، مگه نه؟ ‫بازی افراد مشهور.
‫بازی افراد مشهوره.
‫من پیتر فوندام!
‫همین طوری حدس زدم.
‫بازیگر "چابک‌سواران" رو می‌گفت؟
‫کی من رو می‌رسونه خونه؟
‫-من می‌رسونمت. ‫-باشه
‫شب به خیر.
‫ممنون.
‫-شب به خیر. ‫-شب به خیر.
‫فردا همه چیز مثل سابق میشه.
‫خب؟ تا فردا میشه.
‫ممنون لیلی.
‫[نوشیدنی پس از غذا]
‫[بیا بریم بخوابیم]
‫یه خاطره دیگه
‫از شب رفتن پدرم دارم.
‫مادرم رو صدا زد.
‫ "لارل! بیا دفترم!"
‫اون هم وارد شد.
‫کنارم زانو زد،
‫طناب رو از دور گردنم باز کرد،
‫منو بغل کرد
‫و بعد گفت:
‫ "دیگه درباره این موضوع صحبت نمی‌کنیم."
‫شک دارم خودمم درباره ‫این موضوع صحبت کنم.
‫بیا بریم بخوابیم.