ببخشید؟
اینجا سرزمین مرده‌هاست؟
فقط بگین کجا دارین میرین؟
انگار یه چیزی به سمت خودش مسخشون کرده.
پن، بس کن.
داره چیکار می‌کنه؟
- این همین چیزیه که ما می‌خواستیم. - دیمون‌های بقیه کجان؟
ما توی خیلی از جهان‌های دیگه بدون دیمون سر کردیم.
زودتر بیا توی جیبم، چیزی‌مون نمی‌شه.
کسایی هستن اینجا که باید دیمون داشته باشن، اما ندارن.
اون حالش خوبه؟
طوریش نیست.
اینجوری که به نظر نمیاد.
- تا حالا این رو دیدی؟ - نه.
اشتباه اومدیم؟
باید همین جا باشه.
باید خودش باشه. بجنب.
سرجات وایستا.
ایست!
اوه، سلام.
از دیدن دوباره‌ات خوشحالم.
لطفا به کاردینال بگو که خانم کولتر برگشته.
«نیروی اهریمنی او»
خوبه. این خوبه.
نه. نه. وایستا!
همه، وایستین.
شما.
آره، با شمام.
شماها نمردین.
اتفاقی شد.
ما از دست چند مرد که تعقیبمون می‌کردن فرار کردیم، و یهو از اینجا سر در آوردیم.
اگه نمردین... اینجا جاتون نیست.
گوش کن.
ما یه راه طولانی رو سفر کردیم. من باید قبل اینکه خیلی دیر بشه، دوستم رو پیدا کنم‌.
اولش که چند نفر تعقیبتون می‌کردن. حالا میگی دنبال رفیقتی؟
خب، اینجا قرار نیست پیداش کنی... دروغگو.
برو به دارایی ۳۲.
این رو بهشون بده.
چقدر منتظر بمونیم؟
تا وقتی که بمیرین دیگه.
برین!
چی نوشته؟
اینجا باید خودش باشه. باید آب رو پیدا کنیم و ازش عبور کنیم.
امیدوارم از دیدارهای گذشته‌مون دلخوری‌ای نمونده باشه.
من فقط می‌خواستم از دخترم محافظت کنم.
و تو دفعه قبل خیلی حرف برای گفتن داشتی.
کلی حرف‌های خوشگل راجع به فرار و حماقت و اشتباه.
تمام این کلمات رو کاردینال به خوردت داده، میدونم.
پدر پریزدنت.
- چی فرمودی؟ - اون کاردینال نیست.
اون پدر پرزیدنته.
و اونا حرف‌های اون نبود. حرف‌های خودم بود.
اوه، آره، میدونم عقده داری.
واقعاً؟
فکر نکنم بدونی.
فکر نکنم تو سرنوشت حالی‌ات باشه.
پدر گومز، شما مرد خیلی جوانی هستید.
فکر کردی خبر نداریم داری برمی‌گردی پیشمون؟
جایی که بهش تعلق داری.
قضاوت کردن اینکه مجستریوم چی میدونه و چی نمیدونه خیلی سخته.
انگار سرنوشت همیشه یهو وسط راه سبز می‌شه.
کی؟
- پدر گومز هستم، با خودم... - منم، هیو...
یا الان دیگه فقط به «‌پدر پرزیدنت» جواب میدی.
یالا، بزار بیایم داخل.
بفرمایید.
اول شما.
خانم کولتر.
این قراره بمونه؟
ممنون، پدر گومز.
خوبه. دیگه حالا خودمون دو تاییم.
- تو بازداشتی، که مشخصه. - چقدر مأیوس کننده...
- برای پنهان کاری عمدی.. - واقعاً به این کار‌ها نیازی نیست.
- من برای کمک اینجام. - تو مانع پیدا کردن حوا شدی.
اگه بزاری حرفم رو تموم کنم
من داوطلبانه اینجا اومدم.
به محض اینکه موقعیتش پیش اومد از قلعه آزریل فرار کردم.
لباس‌هام رو ببین هیو.
حتی از این تکنولوژی هم برات خریدم...
که مطمئنم ادیب‌هاتون انقدر خوشحال می‌شن که آب دهنشون راه میوفته.
- فقط اون بچه‌ست که مهمه. - بچه من.
نماد‌خوان چیزی نشون نداد. کاملاً مشخصه اون کیه
و قراره چه بلایی به سرمون بیاره.
هنوز داری خودت رو اذیت می‌کنی؟
من کاری کردم که کاردینال بشی. که اعتمادت رو به دست بیارم.
- و در عوض تو بهم خیانت کردی. - من بهت خیانت کردم؟
- اون گناه‌کاره! - نه.
اون پتانسیلش رو داشت، اما من متوجه نشده بودم.
- و من هم روش خودم رو داشتم. - تو هیچ روشی نداشتی!
که از خطر دورش نگه داری.
- دروغ‌هات خیلی پوچن. - تو همه چیز رو خراب کردی.
فکر کردی داری دربرابر چه خطری ازش محافظت می‌کنی؟
ایدن شکست خورد...
نه وقتی که حوا خلق شد. وقتی که وسوسه شد.
یه جایی اون بیرون، یه فریبکار وجود داره. یه مار.
و من نباید می‌ذاشتم باهم روبه‌رو شن.
اون پیشم بود. پسره پیشم بود. همه چیز رو داشتم.
و بعد تو سرباز‌هات رو فرستادی و اونا رو فراری دادی.
احتمال میدم فرا پاول در مورد یه خنجر بهت گفته.
سلاحی قدرتمند، که حتی می‌تونه آثوریتی رو هم بکشه.
من اون خنجر رو شکستم.
این من بودم که مهارش کردم.
پس کارهایی که هنوز می‌تونم برات انجام بدم رو دست کم نگیر.
بهم اعتماد کن تا راهنمایی‌ات کنم، مثل قبلاً.
تو روی نبرد‌هایی که باید انجام بدی تمرکز کن و لایرا
و فریبکاری‌هاش رو به من بسپار.
آزریل هنوز مشتاقانه دنبال دختره‌ست؟
دختره هیچوقت علاقه‌ زیادی بهش نداشت.
خنجر اون رو به سمت خودش کشید.
و حالا که شکسته.. اون فقط جنگ می‌بینه.
و جوری که مبارزه می‌کنه، هیو...
وحشتناکه.
میدونی، من با چشم‌های خودم دیدم که یه فرشته رو کشت.
یه فرشته؟
یه فرشته اومده به آزریل؟
بله.
و همچین کاری رو باهاش کرد؟
اون هرچیزی که سر راهش باشه می‌کشه.
دارم بهت میگم، جنون وجودش رو گرفته. برای همین اومدم اینجا، هیو..
تا هر کاری می‌تونم بکنم.
پس توی نبرد طرف مایی؟
علیه آزریل.
علیه غبار.
بهم شک داری؟
گاهی باور کردن فداکاری‌هات سختن، ماریسا.
ذهن من مال توئه...
روحم، جسمم.
و من از خود آثوریتی مچکرم...
که تو رو برای رهبری مجستریوم داریم، نه کاردینال استروک رو.
اون اصلا در مقابل وسوسه مقاوم نبود.
در حالی که خویشتنداری تو معرکه‌ست.
یادت باشه چه کار‌ها باهم کردیم.
زندگی ما به هم گره خورده.
برگه؟
برین به دارایی ۵۰۷.
- یه دارایی دیگه؟ - یه دارایی دیگه نه.
دارایی پونصد و هفت. دارایی ۵۰۷.
- نکته مهم همینه. - کجاست؟
خودت برو بپرس. همه منتظرن، مثل تو.
برگه؟
- عصر بخیر. - براتون،
پیشکش آشتی آوردم.
و دقیقاً چیه که
توی قفس جا شده؟
اینجوری پیدات کردیم.
یه هدیه دوستانه.
واقعاً؟
مادر.
اون برای کمک کردن خیلی مشتاق بود.
معلومه که بوده.
و چه وقاری داشت.
سلام خانم کولتر.
می‌بینی، مشکل من با حشرات همینه. همه جا پیداشون می‌شه.
الان من مشکل مهمی نیستم.
اون تو رو فرستاده؟
بله من تو رو تا سفینه اینتنشن دنبال کردم.
خب، برای جاسوسی اینجایی یا کمک؟
نقشه‌ات چیه؟
چی؟ پس قراره به تمام کار‌هام تا آزریل تکیه کنی؟
- فکر نمی‌کردم. - نمی‌تونم.
رزوناتور لودستون من موقع فرارت صدمه دید.
جالبه. پس در واقع این تویی که به من نیاز داری.
تو قبل از اینکه بخوان لایرا رو بکشن، می‌خواستی اون‌ها رو بکشی.
و اگه اون ها اول تو رو بکشن؟
خیلی راحت توی هچل میوفتی.
از اینجا چی‌ میدونی؟
چی دیدی؟
بجنب، انتخاب دیگه ای نداری.
بدون من تو سفینه اینتنشن نداری.
و بدون سفینه اینتنشن نمی‌تونی به آزریل برگردی‌.
چی دیدی؟
من پدر گومز رو تعقیب کردم.
اون به یه اتاق علاقه خاصی داره.
همینجوری راه بریم؟
انگار که باید به راه رفتن ادامه بدیم.
بهمون زل زدن، آره؟
آره، زل زدن و چیزی نمیگن.
انگار تو یه فیلم ترسناک گیر افتادیم.
چرا باید فیلمی که باعث وحشتت می‌شه نگاه کنی؟
به خوب نکته‌ای اشاره کردی.
- فیلمایی که توش خرس داره دوست دارم. - شماها کی هستین؟
ما مسافریم.
داریم به سمت سرزمین مرده‌ها می‌ریم.
خب پس راهمون یکیه.
خواهش می‌کنم، ما اصلا نمی‌دونیم داریم چیکار می‌کنیم، تو هم آدم دوستانه‌ای بنظر میای.
فقط لازمه که بدونیم قوانین اینجا چیه.
باشه... می‌تونید بیاید داخل.
ممنون.
خب...
خودتون رو معرفی کنین.
سلام. من لایرام. این ویله.
بیشتر از نیازمون، مزاحمتون نمی‌شیم...
اما دنبال دوستمون می‌گردیم، اون توی سرزمین مرده‌هاست.
نمیدونیم اینجا سرزمین مرده ‌هاست، یا اصلا چجوری باید بهش برسیم.
پس اگه هرکدومتون بتونید چیزی بهمون بگید، واقعاً ممنون می‌شیم.
چرا عزرائیل‌شون بهشون نگفته که کجان؟
- لاریسا، اون‌ها درخواست کمک دارن. - خب، نیازی بهش ندارن.
- با عزرائیل‌تون صحبت کنید. - ما عزرائیل نداریم.
چون ما نمردیم.
خیلی خب. بشینید.
تو هم نمردی، درسته؟
هیچکدومتون توی بخش دارایی نمردین؟
مرگ ما... نزدیکه... و ما رو راهنمایی می‌کنه.
ما ازش استقبال می‌کنیم... براش آماده‌ایم، اما...
هنوز وقت رفتنمون نیست.
عزرائیل چیه؟
اینا هیچی نمیدونن.
هر کس یه عزرائیل داره.
همه جا باهاشون هست. تمام زندگی‌شون.
- ترسناک نیست؟ - اصلا عزیزم‌، این طبیعته.
از لحظه‌ای که به دنیا میای...
عزرائیلت با تو وارد این دنیا می‌شه...
و اونه که تو رو بیرون می‌بره.
توش عشقه.
- تو می‌تونی عزرائیل ما رو ببینی؟ - نه عزیزم.
فقط مال خودمون رو.
وقتی آماده باشی... میگن خیلی قشنگه،
عزرائیلت میگه...
«آروم باش فرزندم، آروم باش. الان باید با من بیای»
و تو باهاش میری...
پیش قایق و قایقران.
این همون چیزیه که من توی خواب دیدم. این همونجایی که باید بریم.
خب، بدون عزرائیلتون نمی‌تونید اونجا برید.
اگه بهمون بگید کجاست، دیگه مزاحمتون نمی‌شیم.
ما نمیدونیم کجاست یا توی اون دنیای دیگه چه خبره.
هیچکس نمیدونه چون هیچکس تاحالا از اونجا برنگشته.
تنها راهی که می‌تونید باهاش از آب عبور کنید
و به سرزمین مرده ها برید، عزرائیل خودتونه.
اون‌ها رو به سمت خودتون دعوت کنید، دوستانه و مهربون.
و اون‌ها میان.
صبحونه.
عبادتگاه اینجا کجاست؟
خانم کولتر، ازتون خواسته شده توی اتاقتون بمونید.
نه من دنبال عبادتگاه می‌گردم. باید از گناهانم توبه کنم.
توی اتاقتون هم می‌تونید مثل عبادتگاه دعا کنید.
نه، آثوریتی با صدای رساتری توی خونه خودش باهام صحبت می‌کنه.
خب اگه می‌خواید برید به عبادتگاه، باید در زمان تعیین شده برید.
لعنتی. واقعاً؟
خب حالا که اینجام، مشکلی نداره که اطراف رو نگاهی بندازم؟
نه. خیلی هم جالب نیستن.
اگه بس نکنی...
چیکار می‌کنی دقیقا؟
در خواست پشتیبانی می‌کنم.
خوبه.
ما همه پشتیبانی لازم داریم.
بجنب.
دکتر کوپر.
چقدر عالی...
و غیرمنتظره که شما هنوز اینجا کار می‌کنید!
در واقع... چقدر عالی که هنوز زنده‌اید.
متأسفانه فکر می‌کردم نیستید.
هیو مکفیل تمام لباس‌های دست دومم رو انتخاب کرده.
حالا... اینجا روی چی کار می‌کنیم؟
متأسفانه این‌ها همه تحت نظارت هستن خانم کولتر.
دکتر کوپر... شما همیشه به من لطف داشتید.
متوجه نمی‌شم که چرا الان ندارید.
خب شما هم...
همیشه مهربون بودید.
علاوه بر این، کاردینال ...
پدر پریزدنت و من چیزی رو از هم مخفی نمی‌کنیم.
لازم نیست نگران باشی.
این یجورایی اتاق اکوئه، درست نمیگم؟
آه، جالبه شما بخشی از طراحی ما رو برای گیوتین دیمون استفاده کردید.
درواقع بیشتر از یک بخش.
حالا چرا هنوز روی اون کار می‌کنید؟
و...
این.
چی نوشته؟
نوشته یه چیزی که اجازه میده...
دکتر کوپر...
داری بمب می‌سازی؟
- تو درک نمی‌کنی. - نخیر می‌کنم.
یجورایی این یک جهت داره. چه چیزی جهتش رو مشخص می‌کنه؟
آثوریتی.
این که واقعیت نداره، داره؟
اون‌ها اینجان.
بخاطر من. نه تو.
ولی تو همین الانش هم می‌دونستی.
خودمون رو توی چه موقعیت جذابی انداختیم.
گومز.
لایرا، داری چیکار می‌کنی؟
اون گفت باید عزرائیلمون رو دعوت کنیم.
شاید اگه حواسم رو خوب جمع کنم...
وقتی که دارم نماد‌خوان رو می‌خونم، اون بیاد پیشم.
مراقب باش.
صبر کن. می‌شه راجع بهش حرف بزنیم؟
- راجع به چی حرف بزنیم؟ ما که تصمیم‌مون رو گرفتیم. - میدونم.... ولی آخه احضار عزرائیل؟
- اصلا میدونی یعنی چی؟ - نه معلومه که نه.
ولی این همه راه اومدیم
- شاید این کار درستی نباشه. - ولی انجامش میدیم.
- کاریه که بخاطرش اومدیم اینجا. - برای برگشتن دیر نیست.
با خنجر، راه برگشتمون رو پیدا می‌کنیم.
تو طرف من بودی.
فکر کردم کنارتم.
هیچکدومتون نمی‌فهمید، نه؟
من هیچوقت فرصت نکردم با راجر خداحافظی کنم.
هیچوقت فرصت نکردم بگم متأسفم.
تنها چیزی که می‌خوام اینه که همه چیز رو درست کنم.
حتی اگه توی راهش بمیرم..
لایرا...
اون اینجاست.
تو عزرائیل منی.
بله.
اومدی تا من رو ببری؟
تو دنبالم بودی. منم اینجام.
باید تنها باهاش صحبت کنم.
من نمی‌تونم ببینم داری با کی حرف می‌زنی.
معلومه که نمی‌تونی، اون مال منه.
دنبالم بیا.
برمی‌گردم. نگران نباش.
آثوریتی.
ممنون که به دعاهام پاسخ دادی.
برای رسوندن وسایلی به من که با اون می‌تونم در این جنگ پیروز شم.
فقط با عشق تو...
و هدایت تو...
قدرت انجام کاری که ما رو به سوی رستگاری
هدایت کنه، به دست میارم.
برو دنبالش.
مو.
مطمئنیم که مال اون بچه‌ست؟
فرا پاول مطمئنه.
به اندازه نیاز هست، دکتر کوپر؟
این کافیه.
چقدر زود آماده می‌شه؟
به زمان بستگی داره.
ممنون پدر گومز. دیگه کاری نیست.
مطمئنی که وقت روشن بشه،
بمب، دختره رو پیدا می‌کنه؟
هر انسانی منحصر به فرده.
درون ما کدهایی وجود داره. ارتعاشات آنباریک.
ما از این ...
برای هدف دادن به دستگاه استفاده می‌کنیم.
مو، هر کجا که باشه، می خواد کامل شه.
برای پیدا کردنش هیچ رحمی نمی‌کنه.
مهم نیست اون دختر کجا قراره باشه.
توی هر دنیایی که باشه...
کفر من رو ببخشید...
بمب لایرا رو پیدا می‌کنه...
هنوز اینجایی؟
هی غیب می‌شی و دوباره میای.
من همیشه پیشتم.
تمام زندگی‌ات کنارت بودم.
من دوستی خالص و فداکارم که تمام زندگی‌ات باهات بوده.
کسی که تو رو بهتر از هرکسی می‌شناسه.
اصلاً هم اینجوری نیست.
کسی که حتی تو رو از خودت هم بیشتر می‌شناسه.
باید یه معامله‌ای باهم بکنیم.
فکر نکنم بتونم باهات معامله کنم.
ببین، میدونم که من نمردم.
ولی باید برم به سرزمین مرده‌ها
و باید یکی رو اونجا ببینم، و بعد برگردم.
کمکم می‌کنی؟
دخترم بالاخره یه روزی به سرزمین مرده‌ها میری، بدون اینکه براش تلاش کنی.
بدون هیچ ریسکی.
یه سفر آروم و امن.
ولی دلیلی نیست براش عجله کنی.
اما مجبورم.
ویل هم همینطور.
ما هردو آدم‌هایی رو داشتیم که خیلی زود از ما گرفتنشون، و هردومون باید جبران کنیم.
خب همه آرزو دارن کاش می تونستن با مرده‌هاشون صحبت کنن.
چرا باید برای تو استثنا قائل شیم؟
چون...
اگه تمام زندگیم با من بودی...
می‌دونستی این سوال قراره پرسیده بشه.
و اگه واقعاً با من بودی...
جوابش رو میدونی.
من دنبالت کردم.
انتخاب‌هات رو دیدم.
مرگش رو دیدی؟
مرگ راجر؟
دیدم.
نمی‌خوام استثنایی باشم.
شاید یه زمانی می‌خواستم.
والدینم، اون‌ها فقط به همین اهمیت میدن.
من فقط می‌خوام خوب باشم.
فقط می‌خوام به یه نفر کمک کنم.
و راجر بهم نیاز داره.
و آخرین باری که بهم نیاز داشت پیشش نبودم.
من رو نگاه کن.
قلبم رو ببین.
کمکم کن.
من راهنمات می‌شم، لایرا سیلورتون.
راه ورود به اونجا رو نشونت میدم. وقتی که وارد شدی...
اون دنیا جای من نیست.
پس، برای خروج از اونجا...
خودت باید راهش رو پیدا کنی.
صبح بخیر!
صبر کن. صبرکن!
برگشتی.
اون هنوز...
کنارمه؟ آره..
چی گفت؟
می‌تونه عزرائیل من رو ببینه؟
- تو عزرائیل اون رو نمی‌بینی، نه؟ - نه. خودش هم نمی‌بینه.
تا وقتی که آماده نباشی نمی‌تونی عزرائیلت رو ببینی.
تا زمانش برسه.
فقط خودت می‌تونی عزرائیلت رو ببینی زمانی که وقتش برسه.
عزرائیل من ما رو به آب می‌بره. اگه آماده ای.
- آماده‌ام؟ - امیدوارم.
نیاز دارم که باشی.
تو همیشه من رو بهترین جاها می‌بری، می‌دونستی؟
به سلامتی.
دیگه چکاری برای انجام مونده؟
تو اومدی اینجا تا از دخترت محافظت کنی، اما فیوز یه بمب رو بهشون دادی‌
تکبر.
تکبر محض. دست کم گرفته بودمشون.
ما باید بریم. به آزریل برگردیم.
- وقتی بفهمه که این‌ها دارن چیکار می‌کنن... - چیکار می‌کنه؟
اون شاید...
وارد عمل می‌شه.
واقعاً؟
میدونی، حق با توئه.
من اومدم اینجا تا قبل از اینکه اون رو بکشن، من بکشمشون.
و نمیزارم یه فرصت دیگه داشته باشن.
ما الان دیگه بمبشون رو متوقف کردیم.
- باید برگردیم. - نه.
چون اونا یه راه دیگه پیدا می‌کنن، و یه راه دیگه و یه راه دیگه.
باید همینجا تموم شه.
باید سفینه اینتنشن رو پیدا کنیم.
قصدت چیه؟
خرابکاری.
هر قدمی که برمی‌داری، داره آروم‌تر می‌شه، می‌دونستی؟
- برای اینکه تصمیمت رو عوض کنی دیر نیست. - نمی‌خوام تصمیمم رو عوض کنم.
مامانم قبلاً یه جمله داشت «هیچی تا تو درستش نکنی، درست نمی‌شه»
ببین، اگه نمی‌خوای بیای اشکالی نداره. می‌تونم تنهایی برم.
من الکی چند ماه دنبالت نگشتم
که حالا جلوی دروازه های جهنم برات دست تکون بدم.
فکر نکنم جهنم باشه. یکم شبیه‌اش هست، ولی جهنم نیست.
- فقط می‌خوام مطمئن بشم که تو مطمئنی. - مطمئنم.
ببین، بعضی وقتها ما کارهایی می‌کنیم...
و جاهایی میریم که بعد یادمون میره چحوری به اونجا رسیدیم.
من میدونم چجوری به اینجا رسیدم ویل.
و اگه نتونستیم برگردیم چی؟
اون موقع در راه چیزی که مهمه میمیریم.
دنبالم بیا.
سریع.
سرجات وایستا!
هی!
- ایست! - همونجا وایستا!
از اینطرف.
سفینه اینتنشن جلومونه.
اون اینجاست!
فکر کردی مراقبت نیستم؟
هیچ چاره‌ای نداری ماریسا.
تو باز هم قراره اون رو بکشی.
مهم نیست من چیکار کنم.
در این باره...
چاره‌ای ندارم.
من هم یه اظهاریه دارم.
من می خوام برای قتل کاردینال استوراک محاکمه بشم.
قتلی که با توطئه‌ی پدر پریزدنت انجام دادم.
مردی که با هر رشته وجودش گناه می‌کنه.
دروغگو.
میدونی که دارم راستش رو میگم.
و همین ادعا رو توی دادگاه هم بیان می‌کنم.
تو اینجا هیچ حقوقی نداری.
تو یک زن گستاخ هستی که همیشه چیزی رو می‌خواست که نداره.
همسرت به دست آزریل مرتد کشته شد.
و فرزندت از اینجا تبعید شده بود.
تا زمانی که خودش مرتکب گناه شد.
من عوض شدم. اما تو نه، هیو.
- باید جلوت گرفته بشه. - هیو؟ این هیو کیه؟
من پدر پریزدنت هستم. تو من رو...
پدر پرزیدنت...
شا عالیجناب خطاب می‌کنی.
فهمیدی چی گفتم؟
ببخشید؟
این همونجایی که بهش وفادارید؟
نه اون بالا سری؟
نه به حقیقت بلکه به قدرت؟
- تو من رو نا امید کردی پدر گومز. - از اینجا ببریدش.
نه، نه، نه. تو نمی‌تونی اینکار رو بکنی.
به خودت میگی روحانی؟
فکر کردی آثوریتی‌ات الان داره چجوری بهت نگاه می‌کنه؟
مرد نفرت انگیزی که توسط کسایی که ازش متنفرن ستایش می‌شه.
ای خوک صفت.
- صداش رو ببندید. - حال بهم زن!
این چیزیه که تو واقعاً هستی.
یک زن غیر منطقی و احساسی.
چرا کسی باید بهت اعتماد کنه؟
حتی یه جمله کامل رو هم نمی‌تونی بیا کنی.
ولی چه زیبایی‌ای.
چه زیبایی واقعی و فریبنده‌ای.
و حالا من چیزی به زیبایی‌ات میدم که هیچوقت نداشته.
وقار.
حالا نمیدونم چطور مو رو از چنگ ما درآوردی...
همه همه‌اش رو نبردی.
هنوز به اندازه کافی ...
برای هدفمون مونده.
و وقتی دیمونت ازت جدا شه...
تو گلوله‌ای خواهی بود...
که لایرا بلاکو رو می‌کشه.
و همه ما رو از گناه نجات میده.
عصر بخیر.
از اینکه قراره کنار ما باشید خیلی سپاسگزارم.
تمام وسایلتون رو رها کنید و سوار شید.
اون درک می‌کنه؟
- ما باید از آب رد شیم. - متأسفم.
یکی از مهمون‌هاتون برای این سفر مناسب نیست.
فقط یکی؟
- نه ابن... - ما باید قوانین رو رعایت کنیم.
دردناکه اما ضروریه. اون نمی‌تونه عبور کنه.
- اما اون منه. - اگه می‌خوای بیای، اون باید بمونه.
فکر کنم متوجه نشدی، اگه از هم جدا بشیم، میمیریم.
مگه همین رو نمی‌خوای؟
نه، این درست نیست. من قسمتی از وجودم رو اینجا رها نمی‌کنم.
- چرا باید بکنه؟ - آره باید انجام بدی.
قطعاً باید انجام بدی.
این بدبختی یا شانسه
که قسمتی از وجودش که می‌بینه و صحبت می‌کنه رو رها کنه.
تا زمانی که روی آب نباشی متوجه‌اش نمی‌شی،
خوشبختانه یا متأسفانه دیگه برای هر کاری دیر شده.
اما همه‌تون باید اون قسمت خودتون رو اینجا رها کنید.
قوانین کاملاً واضحن.
ما سوار اون قایق می‌شیم. نگران نباش.
لایرا، گوش ندادی به حرف‌هاش. اون نمیزاره.
برای سرگرم نکه داشتنتون زمان عبور.
ببین. اون می‌تونه سوار قایق بشه. اون همه‌جا جا می‌شه.
و ما همیشه با هم سفر کردیم. هیچوقت برای کسی مشکلی پیش نیومده.
- نمی‌فهمم تو چطور... - اون می‌تونه سوار قایق بشه...
اما اگه بشه، قایق سرجاش می‌مونه.
- با این کار می‌کنه؟ من می‌تونم بکشمش. - فقط من می‌تونم قایق رو حرکت بدم.
متأسفم.
ما نمی‌تونیم از هم جدا شیم. نمی‌تونیم.
پن. نه. پن!
تو داری همه چیز رو به خطر میندازی.
دوباره کی می‌تونه ببینتش؟
- خواهش می‌کنم پن. - نمی‌بینه.
از کجا انقدر مطمئنی که این کار درستیه؟
و وقتی بریم، از همین راه برمی‌گردیم؟
من میلیون‌ها نفر رو رد کردم.
هیچ کدوم برنگشتن.
- ما از راه دوری اومدیم. - ما بر می‌گردیم.
ممکنه زنده نمونیم.
تو لایرا رو نمی‌شناسی، من رو نمی‌شناسی. ما یه راه دیگه پیدا می‌کنیم.
پس تا اون موقع لطفاً مهربون باش قایق‌رون.
- بزار دیمونش رو بیاره. - این قانونی نیست که بشه دورش زد.
این یه قاعده‌ست.
- مثل این یکی. - اون شب توی کوهستان...
لایرا نباید این‌کار رو بکنیم. نباید بکنیم.
می‌بینی من نمی‌تونم دستم رو کج کنم تا آب به سمت بالا حرکت کنه.
همینطور که دیمونش رو نمی‌تونم به اون سرزمین ببرم.
شاید این دفعه رو استثنا قائل شی.
هیچ کدومش تقصیر راجر نبود. و من فرصت نکردم خداحافظی کنم.
فکر می‌کنی چندساله دارم مردم رو رد می‌کنم؟
فکر کردی اگه چیزی می‌تونست به من آسیب بزنه، تا حالا نزده بود؟
فکر کردی کسایی که می‌برم، با خوشحالی باهام میان؟
نه، اونها مبارزه می‌کنن، گریه می‌کنن، رشوه میدن، تهدید می‌کنن، دعوا می‌کنن! هیچی کار ساز نیست.
نمی‌خوام این کار رو انجام بدم.
اگه راه دیگه ای برای انجامش بود...
سازگار و آروم می‌شدم.
من جفتش هستم.
پیشنهاد می‌کنم شما هم همینطور باشید.
چطور می‌تونی انقدر مطمئن باشی که این کاره درسته؟
متأسفم. واقعاً هستم.
ولی اگه قراره بیاد، تنها میاد.
نمی‌خوام اینجا ولت کنم.
هنوز هم می‌تونیم برگردیم.
اما من نمی‌تونم اینکار رو بکنم.
- می‌تونی لایرا. - پس راجر چی؟
و سل؟
- اون‌ها فرصت بزرگ‌شدن نداشتن. - اما موضوع راجر و سل نیستن، مگه نه؟
و راجر مرده.. و سل رفته...
و دیگه لایرا و پنی در کار نیست. داری اینجا تنها ولم می‌کنی.
باید چی‌کار کنم؟
- اما رویامون... - اون‌ها رویاهای من نیستن.
اون‌ها رویاهای توان. من حتی نمی‌خواستم بیام اینجا.
تصمیم خودته.
- اما ما با همیم. - نه با این کارت.
خواهش می‌کنم. من نمی‌تونم به راجر خیانت کنم.
تقصیر منه که اون مرده و حالا بهم نیاز داره.
من هم بهت نیاز دارم.
چرا متوجه نمی‌شی؟
- کجا باید برم؟ - من پیدات می‌کنم، باشه؟
میرم به سرزمین مرده‌ها، برمی‌گردم و پیدات می‌کنم.
من ولت نمی‌کنم، باشه؟ من ولت نمی‌کنم.
هیچوقت.
من و ویل یه راه خروج از اینجا پیدا می‌کنیم و به آزریل برمی‌گردیم.
هرجور شده باید بری اونجا. ولی من مجبورم این کار رو بکنم.
پس تصمیمت رو گرفتی‌.
- تو راجر رو به من ترجیح دادی. - نه پن. خواهش می‌کنم این کار رو نکن.
خواهش می کنم.
خواهش می‌کنم، راه دیگه‌ای نیست. من مجبورم.
دوستت دارم.
فقط برو.
قلبم...