فرقی نمی‌کنه چی بپوشه. به عنوان دوست پسر مناسبه.
خیلی دوست دارم بدونم که مون جون بلاخره از چه نوع دختری خوشش میاد.
احتمالا از کسی خوشش میاد که خیلی تو چشم باشه، درسته؟
یکی مثل این؟ این خیلی تو چشمه.
کی؟ کی؟ بزار ببینم.
این.
اونجوری که تو همبرگر رو گرفتی، خیلی تو چشمی.
موهای تنم سیخ شد.
پاکش کن.
چی می‌شه اگه من این رو واسه جون هیونگ بفرستم؟
بفرست.
من و تو هردومون می‌میریم.
تو تنها می‌میری. من چرا بمیرم؟
چون من این رو واسه یانگ هی هم می‌فرستم.
چی؟
خدایا، من این رو نگه داشته بودم که وقتی شرط رو بردم رو کنم.
"من الان دارم دیوونه می‌شم"
من روح و جسمم رو به این هدفون سپرده بودم.
چون موسیقی تنها ماده‌ایه که دولت مجازش می‌دونه.
"این الان منم"
چا مین هو، می‌خوای که من دوره‌ی نوجوونیت رو نشون بدم؟
پاکش می‌کنم. پاکش می‌کنم.
فکر می‌کنی داری با کی شوخی می‌کنی؟
واو. جدی.
آخر هفته است. واقعا لازم نیست به خونه سر بزنی؟
تو اون همه تکلیف رو داری؟
من تکلیف زیاد دارم، ولی
همچنین خلیل طول می‌کشه انجامشون بدم، چون زیاد توش خوب نیستم.
پی می‌مونی تو آزمایشگاه؟
آره، اینجا حداقل می‌تونم یکم کمک بگیرم.
یه نفر یونیفرم جی مین رو انداخت سطل آشغال.
پر لکه هم بود.
اخیرا مشکلی پیش اومده؟
مشکل؟ نه واقعا.
اگه مشکلی بود بهت می‌گفتم.
(DAY6 - "Maple Latte") (روز ششم - "لته‌ی افرا")
این چه آهنگیه؟
خوبه.
مگه نه؟
اسمش "لته‌ی افرا" ست.
یه آهنگ باحال درباره‌ی عشق زودگذر.
عشق زودگذر؟
چرا؟ تو الان درگیر عشق زودگذری؟
آره...
با کی؟
خب...
سال بالایی مدرسمونه، ورودی سال 2016.
این ترم واسه اولین بار دیدمش.
در کلاس ورودی سال 2016
و اولین بار این ترم دیدمش.
پس چرا بهش نمی‌گی که ازش خوشت میاد؟
چرا نمی‌گی؟
من هنوز از این که درگیر چنین عشق زودگذری‌ام اضطراب دارم.
هنوز به این که بهش بگم فکر هم نکردم.
شاید...
اون هم منتظر چنین چیزی باشه.
واقعا فکر می‌کنی باید این کار رو بکنم؟
جو آه.
وقتی داری کار می‌کنی یه نوشیدنی هم بنوش.
می‌تونم این رو بنوشم؟
آره.
این جواب من به احساسات توست.
چی؟
(بله)
کارت خوب بود.
به خاطر اینه که تو بهم کمک کردی.
مرسی.
(تکالیف)
داری بهم می‌گی که فقط یکی رو تموم کردیم؟
همچنین فقط همین یه کلاس رو نداریم.
با این حال، حداقل یه تکلیف رو تموم کردیم.
(سالگرد ازدواج والدین)
چی شده؟
مشکلی پیش اومده؟
نه...
یادم رفته بود که سالگرد ازدواج والدینمه.
خدایا...
چجوری تونستم فراموشش کنم؟
اگه انقدر اذیتت می‌کنه، چرا براشون یه کیک نمی‌فرستی؟
این روزا کیک فرستادن زیاد شده.
این کارو باید بکنم؟
صبر کن.
الو، شیرینی پزی بالرینا؟
امکانش هست همین امروز کیک بفرستید؟
بله، یه مقدار ضروریه.
اوه، واقعا؟
باشه، لطفا خوشگلش کنید. مرسی.
فقط باید آدرس و پیام رو براشون پیامک کنیم.
بهت شمارشون رو می‌دم.
تو هم توی تکالیف و هم کیک بهم کمک کردی.
به خاطر همه چیز امروز ازت ممنونم.
اگر ازم ممنونی، باید غذا برام بگیری.
- همین الان؟ - آره.
من گرسنمه.
پس بزار از جی مین هم بپرسیم.
- ها؟ - فکر کنم جی مین هم چیزی نخورده.
بهش زنگ می‌زنم.
باشه.
ها نیول، سوال پرسیدن بسه، غذات رو هم بخور.
من دارم می‌خورم. تو زیاد می‌خوری.
ببخشید، شما زوج گیرا هستید، درسته؟
- بله. - اوه، واقعا؟
من فقط شما رو توی سئورب دیدم.
شما از نزدیک بیشتر به هم میاین!
اگه به نظرتون ایرادی نداره، می‌شه با شما یه عکس بگیرم و پست کنم؟
این که شما تو رستوران ما بودید خیلی به تبلیغات ما کمک می‌کنه.
اون کافه‌ی دسر هم که شما دفعه‌ی قبل رفتید، ترکوند.
بهتون نوشیدنی رایگان می‌دم. خواهش می‌کنم؟
- باشه، عکس بگیر. - ممنونم!
می‌شه یه عکس برای ما بگیری؟
البته.
پس می‌گیرمش.
ممنونم. ممنونم!
ممنونم.
اون دسته کلید...
اوه، یادم رفت بهتون بگم.
خریدمش که یه چیز مجانی هم گیرم بیا.
اما فقط به درد دور انداختن می‌خوره.
اما...
دوتاشون رو با هم داشتن یه کم عجیبه، مگه نه؟
نه...
چرا فقط رنگ من با بقیه فرق داره؟
ها؟
فکر کردم این رنگ بیشتر به تو میاد.
فکر کردم می‌تونی ازش به عنوان نشونه‌ی بودنت با ها نیول استفاده کنی
و ما می‌تونیم ازش به عنوان یه دسته کلید که نشونه‌ی دوستی‌مونه استفاده کنیم.
درسته!
پس این نشونه‌ی دوستی دو دانشجوی مهندسی برای شما دوتاست؟
درست می‌گم؟
جی مین، می‌خوای که فردا بیای خونه‌ی من؟
- فردا؟ - آره.
یه ذره از موادی که دیروز باهاش غذای "میله فوی نابه" درست کردم مونده.
اگه بیای برات درست می‌کنم.
میله فوی نابه؟
- اصلا بلدی چجوری درست کنی؟ - آره.
من آشپز خیلی خوبی‌ام.
- من می‌خوام برم. دارم می‌رم. باشه؟ - البته.
- خداحافظ. - خداحافظ!
باورم نمی‌شه که سالگرد ازدواج ما یادت مونده. متاثر شدم.
چی شده؟
سالگرد ازدواجشون بوده؟
آره. منم امروز یادم افتاد.
کیک خیلی خوشگله.
چجوری این رو انتخابش کردی؟
رو سا این رو انتخابش کرد برام.
- اونا گرفتنش؟ - آره.
مامان خیلی دوسش داره.
مرسی.
او خدای من! چا مین هوی من هنوز بیداره.
تا-دا!
صبر کن. تو گیجی؟
هی.
امروز...
دو تا پای کوچک...
توی
همبرگر بزرگ هستن!
یه گاز بزن.
دست و صورتت رو بشور و بخواب.
برو داخل و بخواب.
نباید می‌اومدم خونه.
باید به مادرت زنگ بزنی.
به نظرم ممکنه توی چنین روزی احساس تنهایی کنه.
باشه، بهش زنگ می‌زنم.
(شماره‌ی 1)
مامان.
واقعا از کیک خوشت اومد؟
آره.
از کی تا حالا انقدر حساس شدی، پسرم؟
دوستم انتخابش کرد.
دوست صمیمیت؟
نه، یه دوست.
واقعا؟
اثری از دوست صمیمی توش هست.
- مامان. - بله؟
ببخشید که نمی‌تونم تو یه چنین روزی کنارت باشم.
چی داری می‌گی...
این هدیه کافیه و خیلی هم خوبه.
رشتت چطوره؟ باهاش کنار اومدی؟
آره، هم‌اتاقیم باهام هم‌رشتست. کمکم می‌کنه.
هفته‌ی بعد یه سر به خونه می‌زنم.
باشه.
اگه هوس چیزی کردی، بهم بگو، برات درست می‌کنم.
باشه.
شب بخیر، مامان.
باشه، پسرم. خوب بخوابی.
(با این که من دوباره متولد شدم، اولین عشقم همیشه تویی، مامان)
خداحافظ.
باشه.
برو داخل.
اما...
اگر می‌دونستی که سالگرد ازدواجشونه، باید اول به من می‌گفتی.
منم می‌تونم یه کیک زیبا انتخاب کنم.
وقتی فهمیدم که یادم رفته، خیلی عجله کردم.
و رو سا هم بهم کمک کرد، چون از قضا کنارم بود.
می‌دونم.
اما هنوز هم به تو مربوط می‌شه،
خب من ناراحتم که یکی دیگه قبل از من متوجهش شد.
خیلی خب.
از این به بعد فورا بهت می‌گم.
هی، اولین عشقت من رو پس زد.
چی؟
شماره‌ی مامانت.
تو شماره یک ذخیره‌اش کردی.
فکر می‌کردم من شماره یکت باشم.
(ها نیول من) ها؟
چی شده؟
(شماره‌ی 0)
در برنامه‌های کامپیوتر، اعداد با صفر شروع می‌شن.
چی؟ پارک ها نیول، تو الان دیگه مثل یه برنامه‌نویس واقعی کامپیوتر هستی.
تو چته، چا مین هو؟
چرا امروز انقدر زیبا به نظر میای؟
اولین بارمه که می‌خوام با دوست صمیمیت غذا بخورم.
اگه فکر کنه من بدرفتارم، چون بدون پدر مادر بزرگ شدم، چی؟
هی، تو فکر می‌کنی من با چنین آدمی دوست می‌شم؟
و تو چند باری اون رو دیدی.
زمان کوتاهی دیدمش.
اولین باره که باهاش قراره غذا بخورم.
صبر کن.
چرا امروز صورتت انقدر پف کرده‌ست؟
کی بهت گفت که نصف شب به من همبرگر بدی بخورم؟
دارم مودبانه بهت می‌گم. باید عادت‌های نوشیدنت رو عوض کنی.
دیرمون شد. عجله کن!
چرا این همه راه از سئول میای برای یه غذا؟
این جا گرون نیست؟
به هر حال نزدیک مدرسه‌ی مین هوست.
می‌خوام بعدش اون رو بزارم مدرسه.
هیونگ.
مین هو.
جون، این دوستته؟
بله.
سلام، من سال پایینی جون هستم، چا مین هو.
از آشناییت خوشوقتم. من پدر جون هستم.
بله، می‌دونم.
من طرفدار شما هستم، مدیرعامل "مون".
چه مرد جوان سرزنده‌ای.
- دفعه‌ی بعد بیا خونه‌ی ما. - بله، قربان.
انگار که با خونوادت اومدی.
روز خوبی داشته باشید.
- خیلی خب پس. - تو مدرسه می‌بینمت.
من مدیرعامل رو توی تلویزیون دیدم.
توی اخبار هم نشونش می‌دن.
اون مدیرعامل، پدر سال بالاییته؟
خیلی مرتبه.
دقیقا همونجوریه که تو تلوزیون هست.
جون،
این رو یادت نره.
می‌گن که زمانه عوض شده،
اما من امروز اینجا نبودم
اگه از دانشگاه هانگوک فارغ التحصیل نشده بودم.
از همون اول کار هم سرمایه‌گذاری نداشتم.
تو تاحالا
اولین شکست زندگیت رو تجربه کردی که نتونستی
وارد دانشگاه هانگوک بشی و به دانشگاه سئویئون راضی شدی.
پس باید سخت‌تر کار کنی. این رو می‌دونی که، آره؟
بله.
توقع نداشته باش که چون پسر یه مدیر عاملی، کار برات راحت‌تر باشه.
هیچ وقت چنین توقعی نداشتم.
دارم تمام تلاشم رو می‌کنم.
این روزها چی‌کار می‌کنی>
یه باشگاه توسعه‌ی نرم افزار تشکیل دادم
و...
یه برنامه ساختم که انجمن مدرسه خیلی خوب قبولش کردن.
که این‌طور؟
بزار ببینم.
بابتینگ، برنامه‌ای که افرادی که تنها غذا می‌خورند را به هم وصل می‌کند)
واقعا قانونی به نظر می‌آد.
نگران بودم که نکنه بدون فکر می‌ری مدرسه
اما فکر کنم که تو یه چیزی کارت درسته، چون که پسر منی.
ممنونم.
- بیا غذامون رو بخوریم. - بله.
تو واقعا این رو تنهایی ساختی؟
هی، این شبیه یه برنامه‌ایه که قبلا تو بازار بود!
تو عالی‌ای!
مین جو می‌بالید که تو یه نابغه‌ای. و درست می‌گفت.
می‌بینی؟ اون یه برنامه مثل این رو از وقتی که تو دبیرستان بود، آماده می‌کرد.
اون‌ها برنامه‌های ساده‌ای بودند
اما من می‌خوام این بار، درست انجامش بدم.
یه مدیر عامل مثل اون مرد از خونواده‌ی ما بیرون می‌آد؟
- چه مدیر عاملی؟ - اون دوستش داره.
- خوبه. - هیونگ، چرا یک دفعه خواستی که من رو ببینی؟
خب...
مین هو، ما می‌خوایم امسال ازدواج کنیم.
برای اوایل ماه دسامبر، سالن عروسی رو رزور کردیم.
مین جو می‌خواست که عروسی رو تا بعد از فارغ‌التحصیلی تو عقب بندازیم
اما من اصرار کردم.
می‌دونی که مین جو چجوری همیشه خودش تلاش کرده.
پس من می‌خوام هم طرف مین جو و هم طرف تو باشم.
مین هو،
اوکیه که من ازدواج کنم؟
مین جو.
تو واقعا مشکلی نداری که کار کنی؟
تو همیشه می‌خواستی بری کالج.
- مین هو رو بسپرش به یه فامیل و... - نه.
من خودم پول در می‌آرم و از مین هو مواظبت می‌کنم.
(منوی کودک: یک ست کودک بخرید و یک اسباب بازی رایگان بگیرید!)
یه همبرگر می‌خوای؟
نه، اصلا نمی‌خوام.
همین الان دیدمش.
چرا دروغ می‌گی؟
می‌دونم که می‌خوای بخوریش.
گریه زاری کن و ازم بخواه که برات بخرمش.
چرا مثل یه بزرگسال رفتار می‌کنی، بچه؟
اگه تو هم اینجوری رفتار کنی، من رو خیلی ناراحت می‌کنه.
نونا...
گریه نکن.
خبر خوبیه.
داشتم بهرحال از غر زدن‌هات می‌مردم.
توی کوچولو...
الان من آزادم.
هیونگ،
مرسی که نونای من رو گرفتی.
باید بهت بگم مه هیونگ؟ (اصطلاحی که به شوهرخواهر بزرگ‌تر می‌گویند)
خدای من...
مین هو، ممنونم.
من مین جو رو خوشحال می‌کنم.
البته، باید این کار رو بکنی.
اما می‌دونی که نونای من چه شخصیت خاصی داره.
هی.
پس...
من فقط می‌گم که یه زندگی شاد عجیب رو زندگی کن.
ما می‌ریم. بهت زنگ می‌زنم.
- مین هو، دفعه‌ی بعد می‌بینمت. - مراقب خودت باش.
باشه. درس‌هات رو بخون.
باشه.
باید بری داخل.
بیا بریم.
(حساب بانکی: پول عروسی نونا)
گفتم به حرف من گوش کن.
دیگه چی رو باید بشنوم؟ گفتم که تمومه.
واقعا! دیگه تکرار نمی‌شه!
اشتباه کردم.
می‌شه این دفعه رو بگذری؟
تو مصممی که اشتباهت رو جبران کنی.
چرا به این فکر نمی‌کنی که از همون اول مرتکب اشتباه نشی؟
من صادقانه بهت گفتم که وقتی پای زنگ نزدن درمیونه، من نمی‌بخشم.
اما تو قولت رو شکوندی، پس ارتباط ما تمومه. فهمیدی؟
اون خیلی مصممه.
بهم زنگ نزن و دنبالم هم نگرد.
باشه. بیا تموم کنیم رابطه‌مون رو.
تموم کنیم! فکر می‌کنی در این حد هستی که این رو بگی؟
جیل ماک جین؟
بله، نونا؟
من دارم به محل کار جو آه می‌رم. می‌خوای با من بیای؟
ببخشید؟
من به خاطر اون آب پرتغال بهت بدهکارم.
من غذا و نوشیدنی رو می‌خرم.
البته.
بریم.
چی کار می‌کنی؟ آخر هفته‌ست.
اتاق خوابگاه رو تمیز کردم.
پتوها رو شستم، پنجره‌ها رو تمیز کردم و زمین رو پاک کردم.
فقط یه هفته گذشته و تو پتوها رو شستی؟
چی می‌گی؟ باید هفته‌ای یک بار شسته بشن.
می‌دونی چه حس خوبیه که یکشنبه شب بخوابی و بوی صابون رو حسی کنی؟
لذت من اینه که با بوی صابون، تفکر کنم.
تو شنیدی که یه کم پیشتر، جلوی خوابگاه بین من و اون پسره چه حرفایی زده شد؟
اونی، دوست صمیمی احتمالیت؟
نه، دوست صمیمی قبلیم.
تو دوباره می‌خوای ببینیش؟
نه، من هیچوقت با دوست صمیمی قبلیم دوباره دوست نمی‌شم.
اون خیلی بد از اون جدا شد.
خیلی ترسناک بود.
تو کار خوبی کردی.
تو الگوی من تو رابطه‌هام هستی.
وقتی تو آینده با یکی دوست می‌شم، سه تا قانون تو رو شعار خودم قرار می‌دم.
اونا چی‌ان؟
اوه، اون؟
سه کاری که وقتی با یکی دوستی، نباید انجام بدی.
اولی، اینه که هیچوقت کاری رو نکنی که طرق مقابلت دوست نداره.
دومین این که همزمان با کس دیگه‌ای دوست نباشی.
سومین این که هیچ وقت با کسی دوست نشو که این دو تا قانون رو رعایت نمی‌کنه.
اگه این سه تا قانون رعایت بشن، هیچ مشکلی توی رابطه‌ات به وجود نمی‌آد.
چطور به نظر می‌رسه، روانشناس؟
من تو روانشناسی دوستی از تو بهترم، مگه نه؟
اون پسره گفت که من رو به عنوان یه زن بهم نگاه نمی‌کنه.
چی کار کنم؟
اوکیه.
نباید بهش می‌گفتم که ازش خوشم می‌آد.
باید عشق زودگذرم رو واسه خودم نگه می‌داشتم.
هی، گریه نکن.
بیا نوشیدنی بنوشیم و کل روز رو بریم بیرون
و فراموشش کنیم.
نباید بهش می‌گفتم...
پس چرا بهم گفت بیا با هم فیلم ببینیم؟
چرا بهم گفت با افراد غریبه دوست نشم؟
چی شده؟
چرا قیافه‌ات گرفته‌ست؟
بدتر از همیشه به نظر می‌آی.
اتفاقی افتاده؟
امروز یکی از مشتری‌ها
داشت گریه می‌کرد، چون به یکی ابراز علاقه کرده بود و اون طرف ردش کرده بود.
حس کردم که دارم به آینده‌ی خودم نگاه می‌کنم.
اگه منم مثل اون بشم چی؟
عشق یک طرفه...
به نظرم تو اینطوری نیستی.
داری زیادی فکر می‌کنی و داره قضیه پیچیده می‌شه.
شما دو تا مشکلی براتون پیش اومده؟
احتمالا عروسی‌ها خیلی پر خرج هستن، درسته؟
تو اخبار شنیدم که چندین میلیون وون هزینشونه.
اونی مین جو داره ازدواج می‌کنه؟
آره.
دباک، چه خبر خوشی!
چرا از این اتفاق خوب ناراحتی؟
هی...
- حس می‌کنی داری نونات رو از دست می‌دی؟ - من یه بچه‌ام؟
هی، چا مین هو...
می‌خوای بریم یه نوشیدنی بنوشیم؟
به سلامتی!
بهترین رستوران واقعی دانشگاه سئویئون همیشه همین جا بوده!
این خیلی خوبه.
بهت گفتم که من آشپز خوبیم.
این اولین باریه که من دارم واسه یه دوست غذا می‌پزم.
چه اثرگذار.
من از این یه عکس گرفتم و تو اینستاگرام پست کردم.
همه دارن توی کامنت‌ها می‌پرسن که این کدوم رستورانه.
- واقعا؟ - آره.
این اکانت...
برای توست؟
آی دی شبیه واسه توست.
آره. من یه اکانت دوم ساختم.
چرا؟
فقط می‌خواستم عکس چیزهایی که دوست دارم رو پست کنم.
به عنوان سرگرمی.
رو سا،
می‌خوای هزینه رو تقسیم کنیم و آی دی یئونفلیکس‌مون رو با هم استفاده کنیم؟
بین ها نیول، من و تو.
اوه، خیلی دوست دارم.
یه کم زیادی گرون بود که همش رو بخوام خودم بدم.
این روزها تو یئونفلیکس چی می‌بینی؟
بیشتر علمی تخیلی و فانتزی می‌بینم.
واقعا؟ ها نیول هم همینطور.
من فقط کمدی‌های رومانتیک می‌بینم و ها نیول علمی تخیلی.
اوه، واقعا؟
سلیقه‌مون دو قطب مخالفن.
جالبه که ما با هم دوستیم.
چرا؟ سلیقه تو چی؟
خب، اول از همه، سلیقه‌ی غذاییمون کاملا متفاوته.
من عاشق غذای تندم و ها نیول نمی‌تونه تندی غذا رو تحمل کنه.
من هیچی از بازی نمی‌دونم.
ولی ها نیول بازیکن حرفه‌ایه.
تنها شباهت بین ما
- اینه که هر دومون بیسبال دوست داریم. - می‌فهمم.
می‌گن که قطب‌های مخالف همدیگر رو جذب می‌کنن.
درسته؟
جی مین،
می‌دونی...
من این رو فقط به تو می‌گم.
من از یکی خوشم می‌آد.
واقعا؟
کیه؟
یه سال بالایی تو رشتمونه، اما تو احتمالا نمی‌شناسیش.
- یه عکس ازش نداری؟ - ها؟
ازش عکس ندارم و فکر نکنم شبکه‌های اجتماعی داشته باشه.
تو هیچ پلتفرمی پیداش نمی‌کنم.
چه بد.
من خیلی کنجکاوم.
هروقت می‌بینمش، قلبم تند تند می‌تپه.
اما کسی نیست که باهاش درباره‌ی اون حرف بزنم.
اما من یادمه که تو قبلا یکی رو دوست داشتی، به خاطر همین جلوی تو دارم می‌گم.
منم می‌خواستم داستان تو رو بشنوم.
آره. خوشحالم که به من می‌گی.
من خیلی توی عشق یک طرفه‌ام نا امید بودم.
واقعا؟
- آره! - تو چجوری بودی؟
اوه، آره. من بهت گفتم که داستان کامل رو بهت می‌گم. درسته؟
شما دوتا چجوری با هم آشنا شدید؟
من هیچ وقت فکر نمی‌کرم نونا انقدر زود ازدواج کنه.
من می‌خواستم واسه عروسیش،
بعدا هزینه‌ی بیشتری تهیه کنم.
خب، چقدر پول جمع کردی؟
یه کم بیشتر از 10 میلیون وون.
- چی؟ 10 میلیون وون؟ - آره.
هی، فکر می‌کنی کسی تو سن ما چنین پولی رو جمع کرده؟
من الان 120000 وون تو حساب بانکیم دارم.
تو درحالی که خرجی و پول خوابگاهت رو خودت در می‌آوردی این همه پول جمع کردی؟
تعجبی نداره...
همیشه واسم سوال بوده که چرا یه دانشجوی بورسیه کامل
دنبال کار می‌گرده و کارهای پاره وقت انجام می‌ده...
همه‌ی این‌ها به خاطر نونا بود؟
چه کاری بیشتر از این می‌تونی انجام بدی؟
نونات خیلی تحت تاثیر قرار می‌گیره.
اینطور فکر می‌کنی؟
خودت رو ببین، مین هوی ما...
توی این مدت خیلی خوب از نونات مراقبت می‌کردی.
تو خیلی خوبی، چا مین هو.
هی.
نوشیدنی‌مون تموم شد.
بیا بریم.
البته، بریم.
هورا!
چیه؟
فروشگاه کوچک مدرسه‌مون الان ماکارونی داره، دباک.
من رو ترسوندی.
هی،
تو گفتی که تایپ مورد علاقه‌ی سال بالایی مون جون، سوزیه، درسته؟
آره.
فردا سوزی رو بهت نشون می‌دم.
خیلی شوکه نشو.
سوزی؟
- تو؟ - آره.
حرف بیخود نزن.
هی، تو فکر می‌کنی جادوی من رو می‌شناسی؟
(ماکارونی کرم دار اکنون در فروشگاه کوچک سئونیئون موجود هستند)
برادران،
روبات جاروبرقی که قبلا بهتون گفتم رو یادتونه؟
می‌تونیم پول‌هامون رو جمع کنیم یکی بخریم؟
اتاق ما کوچیکه. چه نیازی به روبات جاروبرقی داریم؟
خیلی خوب می‌شه که وقتی من بیرونم اتاق رو تمیز کنه.
- ما می‌تونیم این کار رو بکنیم، وقتی که تو بیرونی. - هی! آماده‌ای که سوزی رو ببینی؟
- اما شماها تمیز نمی‌کنین. - من آماده‌ام که بالا بیارم.
اما همیشه پر گرد و خاکه.
خاک چیزیه که همیشه جمع می‌شه.
ها نیول!
- تو اینجایی؟ - سلام.
خوب خوابیدی؟
آره.
تا دیروقت بیدار موندم تکلیفم رو تموم کنم.
- Still? - Why isn't she coming out?
آره، من تقریبا تموم کردم.
چا مین هو!
جو آه، امروز خیلی خوشگلی.
هر روز خوشگل‌تر می‌شی، چون عاشقی.
واقعا؟
همش به خاطر لباسیه که تو بهم قرض دادی.
هر وقت لازم داشتی، بهم بگو.
من همه‌ی تلاشم رو می‌کنم که بهت کمک کنم.
اونی، تو بهترینی.
هی! ظاهر من چطوره؟
شبیه سوزی به نظر می‌رسی.
چی؟ واقعا؟
چه اتفاقی داره می‌افته؟
من شبیه اون شدم؟
اگه من اینطوری به تو نگاه کنم،
برای یه ثانیه شبیه اون به نظر می‌آی.
توی کوچولو...
راست میگی! اگه این کار رو کنم، شبیه اون می‌شه.
- درسته، درسته؟ - شبیه به نظر می‌رسه.
تو دقیقا شبیه اون شدی.
خیلی بد رفتار نمی‌کنین؟
نه واقعا، تو شبیه اونی!
همه خیلی بدن.
هی، چرا کفش پاشنه دار پوشیدی وقتی که حتی نمی‌تونی باهاشون راه بری؟
چون این‌ها جدیدن.
مدرسه‌ی ما خیلی بزرگه.
منم وقتی که مجبورم با تیم تشویق بدوم، متوجهش می‌شم.
تو تابستان مرگباره.
می‌دونم.
نمی‌دونم که ما داریم می‌ریم مدرسه یا پیاده روی.
نونا، ریتم قشنگی داشت.
مدرسه رفتن و پیاده روی و پشت من برآمده، کوله پشتی! (همه‌ی این کلمات با حرف/صدای یکسانی شروع می‌شن.)
بسه.
ببخشید.
این ورزش باعث می‌شه هوس یه چیز شیرین بکنم.
اگه داری می‌ری کلاس، سوار شود.
سلام، سونبه!
هیونگ، فکر نمی‌کنم همه‌ی ما جا بشیم.
این همونه، نه؟ کسی که دوستش داری؟
سوار شین.
سونبه، من امروز پاشنه بلند پوشیدم،
پس اوکیه که من یکی بهت بدهکار باشم؟
البته.
صبر کن.
فکر کنم پام گرفته. خیلی درد می‌کنه.
هیونگ، می‌تونم یه لطفی هم ازت بخوام؟
البته.
هیونگ، نونا، بعدا تو کلاس می‌بینمتون.
باشه.
جو آه، امروز یه کم متفاوت به نظر می‌آی.
این لباس بهت می‌آد.
مرسی.
جو آه، می‌شه این کیسه رو بدی به مین هو؟
آره، البته.
اینا چی‌ان؟
چیز زیادی نیست.
یادم بود که می‌خوای بری لوان،
به خاطر همین کنار شرکت وایسادم تا این‌ها رو برات بگیرم.
دباک.
هیونگ، خیلی ممنونم.
که همه‌ی این‌ها رو واسم آوردی.
سونبه، تو خیلی حواست جمعه.
جو آه، برای تو هم یه چیزی دارم.
چی؟ من هم همینطور؟
محفظه‌ی جلوت رو باز کن.
یه ماکارونی فروشی جلوی خونه‌ی من هست.
خیلی محبوبن.
به نظرم رسید تو هم ماکارونی دوست داری.
مرسی، سونبه.
به نظرم همه تمرکزشون روی اعتراف سئو رابه.
اوه، واقعا؟
چه بامزه.
قشنگ نیست؟
من هیچوقت این همه آدم رو ندیدم که برای کلاس دوشنبه صبح لباس خوب بپوشن.
اوپا، هفته‌ی خوبی داشتی؟
آره.
اونی، چجوریه که امروز انقدر خوشگل شدی؟
امروز دقیقا شبیه سوزی شدی!
تو خیلی نفرت انگیزی.
خدایا، تو خیلی...
این منم.
امروزه ما دیگه از ظاهر
چیزها رو قضاوت نمی‌کنیم،
بلکه دنیای نامرئی
ناخودآگاه افراد و طبیعت مرموز رو بررسی می‌کنیم
همه از این که درخت افرا نماد چیه آگاه هستید، درسته؟
میان ترم!
چه بامزه.
بلاخره، این کلاس عکاسیه،
خب فکر نمی‌کنید که ما حداقل باید از درختان افرا توی محوطه عکس بگیریم؟
خب، با یه تم آزاد، من شما رو به یه گردش عکاسی تو محوطه می‌برم.
این چیزیه که شگفت زده می‌کنه؟
حالا، بعد از این که با موبایلتون تو محوطه از یه فرد عکس گرفتید،
فقط باید برای عکستون اسم انتخاب کنید
و 30 دقیقه قبل از پایان کلاس، ثبتش کنید.
حالا، امیدوارم که همتون یه عکس از زندگی‌تون بگیری،
شروع کنیم؟
اینجا؟
من امروز باید یه عکس از زندگی‌ام بگیرم.
باشه، من برات می‌گیرم.
تو باید بگیری.
بیا این‌جا.
- لبخند بزن. - یک، دو، سه.
بلند شو.
- لبخند بزن. - یک، دو، سه.
عجیب نباش.
ممنونم.
اوپا، می‌تونی از من یه عکس بگیری؟
من؟
آره، وایسا اینجا.
آماده‌ای؟
یک، دو، سه.
تو خیلی خوبی.
من قبلا مدل بودم.
منم باید از تو بگیرم؟
من؟
البته.
یک، دو، سه.
یک، دو...
اوپا، تو خیلی عجیب شدی.
یه دونه دیگه باید بگیرم؟
سونبه.
می‌خوای عکسی که من گرفتم رو ببینی؟
کی این رو گرفتی؟
عکس‌های صادقانه بهتر می‌شن.
جو آه، اینجا وایسا. من یه عکس ازت می‌گیرم.
ها؟ از من؟
صبر کن.
اینجا وایساو یه عکس برات می‌گیرم.
- اوکی. - چه فیلتری می‌خوای؟
امروز، منظره باید زیبا باشه،
- به خاطر همین روی حالت نرمال بزار. - باشه.
الان می‌گیرمش.
یک، دو...
تو خوشگلی.
- واقعا؟ - آره.
یک، دو، سه.
نونا!
تو هنوز عکس نگرفتی، درسته؟ یه عکس با من بگیر.
بیا برای همدیگه یه دونه بگیریم.
خسته کننده‌ست.
البته، بعد...
وایسا اینجا.
باشه.
خورشید... یه کم به سمت چپ
نه، برگرد به راست...
- لبخند بزن، لبخند بزن! - عجله کن.
باشه.
- ببینش. - اوکیه. مطئنم که خوبه.
حالا تو این جا وایسا.
آماده‌ای؟
نونا، تو حتی نشمردی.
- فکر کنم پلک زدم، پس... - پلک نزدی.
دارم کارم رو خوب انجام می‌دم؟
طبق انتظار، وقتی همه از سالن کنفرانس بیرون اومدند،
حالتتون خیلی خوشحاله.
خوب به نظر می‌آد!
- می‌خوای بمیری؟ - واو، جالبه!
کی این عکس رو گرفته؟
مهندسی کامپیوتر، ورودی سال 2019، چا مین هو.
فرد درون این تصویر...
فکر کنم شما دو تا به هم نزدیک هستین؟
آره، ما از 9 سالگی با هم دوست هستیم.
پس، عنوان این عکس چی می‌شه؟
"مانع زندگی من"
این عکس همچنین خیلی طبیعی در اومده.
این رو کی گرفته؟
مهندسی کامپیوتر، ورودی سال 2018، چوی رو سا.
پسر داخل این عکس دوست صمیمیته؟
نه.
فقط یه دوست نزدیکه.
من این رو ثبت کردم، چون بین عکس‌هایی که امروز گرفتم، این بهتر از همشون شده بود.
یک دوست نزدیک.
این تعریف دوست صمیمی نیست؟
قبل از پایان کلاس، من اولین تکلیف کلاس عکاسی و درک رو اعلام می‌کنم.
از نمایشگاه عکس هان آه رئوم در گروه‌های دو نفره بازدید کنید و یه گزارش ثبت کنید.
جزئیات رو در انجمن اعلانات می‌گذارم.
خیلی خب، همه باید به خاطر گردش عکاسی خسته شده باشن.
کلاس امروز تموم شد.
ممنونم!
شگفت زده شدم، چون عکس
اوه، خب...
منم یه عالمه از این عکس‌ها گرفتم.
من تو این کلاس، نمره‌ی خوبی می‌خوام.
به خاطر همین عکسی که بهتر از همه شد رو ثبت کردم.
متوجه نبودم که استاد همه‌ی عکس‌ها رو اینطوری نمایش می‌ده.
باید قبلش بهتون می‌گفتم.
مشکلی نیست، نگرانش نباش.
می‌شه عکس‌های ها نیول رو برای من بفرستی؟ برای این که ازشون برای پروفایلم استفاده کنم.
البته.
چه خجالت آور، چهره‌ی من به معرض تماشا گذاشته شده.
چرا؟ عکس خوبیه.
و چهره‌ی تو از قبل توی سئوراب هست، اوکیه.
کی باید به نمایشگاه عکس بریم؟
کلاسای جفتمون جمعه زود تموم می‌شه. اون موقع بریم؟
البته.
ها نیول!
اوه، سلام سونبه.
سونبه، سفیر روابط عمومیه.
من تو مصاحبه تو رو دیدم.
بله، درسته.
ها نیول! تو واقعا الان شبیه یه مهندس کامپیوتر شدی.
تغییر رشته چطوره؟ سخت بود؟
جهنمه.
از وقتی پو رئوم برای برنامه‌ی تبادل رفته، تو دیگه کسی رو نداری که باهاش بازی کنی.
آره فکر کنم.
اوه، صبر کن.
مگه قبلا آرزوت این نبود که با دوست صمیمیت بازی کنی؟
الان که دوست صمیمی داری، می‌تونی باهاش بازی کنی.
خوبه، من درگیر رشته‌ام هم هستم، به خاطر همین این روزا بازی نمی‌کنم.
می‌دونم تغییر رشته خسته کننده‌ست، اما به اتاق باشگاه هم بیا.
تو هنوز باید با ما بیای مدرسه رو تبلیغ کنیم.
باشه.
من می‌رم. بیا دفعه‌ی بعد با هم غذا بخوریم.
- خداحافظ. - خداحافظ.
امروز بعد از کلاس، تکلیف دیگه‌ای داری؟
امروز فقط یه تکلیف ساده رو باید تموم کنم.
بعدش...
بهم یاد بده چجوری بازی کنم.
می‌خوام امتحانش کنم.
به خاطر حرفیه که سونبه مدتی پیش گفت؟
اوکیه، تو معمولا بازی نمی‌کنی.
نه.
رویای دوست صمیمی من اینه که یه توسعه دهنده‌ی بازی بشه
پس من باید بدونم بازی‌هایی که تو در آینده می‌سازی رو چجوری بازی کنم.
برای این، باید از الان تمرین کنم.
فورا به من یاد بده.
- امروز؟ - آره.
باشه.
نگران نباش.
من از خودم خوب مراقبت می‌کنم.
منظورتون چیه که بد به نظر می‌آم؟
عکس تایید؟
باشه، همین الان می‌فرستم.
پس باورم می‌کنی، باشه؟
هی.
می‌شه یه قطره از خونت رو به من قرض بدی؟
چی؟
(89 mg/dL)
(دختر به مادر)
(بهت گفتم. تو رنج نرمال.)
ممنون.
اما داری چی کار می‌کنی؟
من دیابت دارم.
دقیق‌تر بگم، نوع 1.
قند خونم از دیروز بالا و پایین می‌ره
و انگار مامانم این رو احساس می‌کنه و نگران می‌شه.
به خاطر همین یه عکس از قند خون طبیعی گرفتم و براش فرستادم.
با این که خون من نیست.
ینی تو هر روز باید این رو اندازه بگیری؟
آره، الان دیگه بهش عادت کردم.
هی، اونطوری به من با ترحم نگاه نکن.
از این متنفرم.
این طوری نیست.
پس این...
اوه، این یه سرنگ انسولینه.
پس الان می‌دونی این کیسه برای چیه، درسته؟
بله.
من همش به تو مدیون می‌شم.
من هزینه‌ی خونت رو با یه غذای گرون بهت پس می‌دم.
فکر کن که چی می‌خوای بخوری.
(توسعه‌ی برنامه...)
اون نمایشگاه عکس...
درسته. اون نمایشگاه عکس.
فکر نمی‌کنی که سونبه جون من رو رد می‌کنه اگه بهش بگم، آره؟
کی می‌دونه...
نه.
من هنوز دارم شجاعتم رو جمع می‌کنم که بهش بگم.
چی کار کنم؟
من همیشه رویاپردازی می‌کردم که با دوست صمیمیم به نمایشگاه عکس برم.
انقدر زود نتیجه گیری نکن.
این چیه؟
این چیزیه که من می‌خواستم.
تو از فروشگاه برای من خریدیش؟
برای خودم خریدمش.
واو. چه خسیس.
خوبه؟
خوبه.
شماها این جا بودید؟
شما دو تا با همدیگه به نمایشگاه عکس می‌رید، مگه نه؟
من باید با کی برم؟ من تو کلاس به هیچکس نزدیک نیستم.
چی؟
لطفا...
ما با همدیگه نمی‌ریم.
من با یه نفر دیگه قراره که برم.
اوه، واقعا؟
پس جو آه، می‌خوای با من به نمایشگاه عکس بری؟
بله!
کلاس من 4 بعد از ظهر فردا تموم می‌شه.
اون موقع وقتت آزاده؟
بله، البته. من با هر تایمی اوکی‌ام.
پس می‌خوای تا بیرونیم بریم یه چیزی بخوریم؟
بله! من با هر چیزی اوکی‌ام.
پس وقتی بلیط‌ها رو رزرو کردم بهت خبر می‌دم.
باشه.
- هیونگ، من دارم می‌رم. - باشه، مین هو. بعدا می‌بینمت.
برو.
سونبه! پس من دنبال رستوران‌های خوب اطراف این جا می‌گردم.
باشه.
چی؟ برم؟
خدایا.
دوازده سال رفاقت هیچ معنی نداره، نه؟
اوپا، چی کار می‌کنی؟
هیچی واقعا.
اوپا، اگه از نظرت مشکلی نداره،
می‌آی با من بریم نمایشگاه عکس؟
البته، بیا با هم بریم.
ببخشید.
می‌تونی از این استفاده کنی.
- خوبه. - خوبه!
من اول می‌رم!
مراقب خودت باش.
جی مین، مستقیم می‌ری به خوابگاهت؟
نه، با ها نیول می‌رم سالن بازی.
مگه نگفتی هیچی از بازی نمی‌دونی؟
آره.
می‌خوام یاد بگیرم.
ظاهرا، آرزوی ها نیول اینه که با دوست صمیمیش بازی کنه.
اوه، واقعا؟
رو سا، تو بازیت خوبه؟
من؟ من از بازی خوشم می‌آد.
اوه، واقعا؟
پس اگه امروز وقت داری، بیا با هم بریم.
می‌تونم؟
البته!
تو گفتی درمورد بازی، هرچی بیشتر باشیم، بهتره.
بیا بریم، بیا بریم.
البته.
بریم.
من می‌خوام از این جا برم. پس همه توی ورودی جمع شید.
باشه، جی مین، تو کجایی؟
من؟ فکر کنم طبقه‌ی دومم.
نمی‌تونم پله‌ها رو پیدا کنم.
چون طبقه‌ی دومی، می‌تونی از پنجره بپری پایین.
می‌خوام الان بپرم پایین.
چی؟ چه اتفاقی افتاد؟
فکر کنم طبقه‌ی پنجم بودم.
جی مین، این جا قایم شو.
ما اون‌ها رو می‌کشیم.
باشه.
- رو سا، زنده‌ای؟ - آره.
- بیا پیش من. - باشه.
- چیزی لازم داری؟ - جعبه‌ی دارو داری؟
آره، دارم، دارم. می‌دمش بهت.
سلام، دوستان.
دارید بازی می‌کنید؟
هیونگ، تو اینجایی؟
تمرکز کن. تمرکز کن.
جی مین، تو چرا هیچ کاری نمی‌کنی؟
مگه توی همین بازی نیستی؟
اون بهم گفت قایم شم.
حرکت کردنش حواس رو پرت می‌کنه.
منظورت رو می‌فهمم.
تو تازه واردی، ها؟
می‌تونی بری اونجا.
اوه؟ درسته. خوبه.
- خوب بود. - دیدیش، درسته؟
تو خوبی.
بفرما.
حالا که اوپا اینجاست، بیاید یه بازی دیگه کنیم.
البته.
خوبه.
من این جا می‌شینم.
رد شو. رد شو!
- بندازشون گوشه. - ها؟
- دی رو فشار بده. - خوبه!
- دی و اسپیس رو فشار بده. - خوبه، خوبه!
نه، خوبه. هنوز تموم نشده، هنوز زمان داریم. تمرکز کن.
من کدومم؟
تو کسی هستی که اونجا می‌دوه.
توپ کجاست؟
همونجا!
خوبه، آفرین، خوبه.
- خوبه!بدو! - گفتم اس پاس می‌ده.
اس!
نه! باید به تیم خودمون پاس بدی!
شوت! شوت!
گل!
به نظرم باید حداقل یه گل رو من می‌زدم.
نه، نمی‌تونی این کار رو بکنی.
شرط بندیه. منصفانه بازی کنید.
چی؟
- رو سا. تو خوبی. - درسته؟
اما...
فکر نمی‌کنی اگه تلاش کنم بهتر می‌شم؟
خب، ببین...
اون طور که من می‌بینم، تو هوش بازی کردن رو نداری.
می‌تونیم به جای بازی، یه کار دیگه بکنیم.
من خیلی ممنونم که تو
سعی کردی کاری که من دوست دارم رو انجام بدی.
اما...
قبل‌تر، وقتی که من نتونستم گل بزنم،
واقعا عصبانی بودی، نه؟
نه!
من فقط انقدر رو بازی تمرکز کرده بودم که اون طور واکنش نشون دادم.
تمرکز؟
این یعنی که تو واقعا عصبانی بودی.
اینطور نیست.
- منظورت چیه که اینطور نیست؟ - اون من نبودم.
- اون تو نبودی؟ - آره.
من تا الان با دوست صمیمیم بیرون بودم، اما اون، تو نبودی، نه؟
از این به بعد کمتر بازی می‌کنم.
ببخشید.
اوه، درسته.
رئیس من درباره‌ی شما دو تا می‌دونه.
ما تو همون باشگاه مین وو هیونگ بودیم، پس هممون به هم نزدیکیم.
اون گفت که ما می‌تونیم تو مغازه مجانی بچرخیم، اگه شما دو تا هم بیاین.
سئوراب!
چرا؟
عکسمون توی سئوراب اومده.
درست می‌گی.
"من همونم که پست لته‌ی افرا رو نوشتم."
واو، دباک.
(اولین عشقم) موضوع کلاس امروز این بود که از یکی عکس بگیریم.
منم از این به عنوان یه بهونه استفاده کردم که عکس اون شخص رو بگیرم.
اون شخص احتمالا نمی‌تونست بفهمه
که چقدر مضطرب و هیجان زده بودم.
هیچوقت نمی‌دونستم که یه روز منتظر کلاس دوشنبه که انتخابیه خواهم بود.
این! این صفحه‌ی حضار امروز بود، درسته؟
آره.
فکر کنم آقای اعتراف لته‌ی افرا این رو پست کرده.
فکر نمی‌کنی که یه دختره؟
عکس سونبه مون جون هم اینجاست.
اگه یه نفر به جز من، از اون خوشش بیاد چی؟
این اتفاق نمی‌افته.
صبر کن.
می‌تونه اونی جی مین یا اوپا ها نیول باشه.
وایسا، این اتفاق هم نمی‌افته.
شما دو تا خیلی خوب با هم جور شدید.
چرا؟
جو آه، عکس تو هم اینجاست، تو هم می‌تونی اون فرد باشی.
من؟
اصلا.
آره. تو حتی می‌تونی عشق اول یکی باشی.
من؟
البته، امکانش خیلی کمه.
واسم سوال شده بود که چرا انقدر مهربون شدی.
عکس‌هایی که امروز گرفته شدن، اومدن.
اوه، آره.
من هنوز تو رو نزدم.
خیلی خوب در اومده.
چرا؟ بامزست، نه؟
آره.
بین همه‌ی عکس‌های امروز، واسه تو از همه دلگرم کننده‌تر بود.
اونی جی مین، زیبایی تو توی کار سخته.
این خیلی خوب در اومد.
چرا این رو به من نشون ندادی؟
من این رو نگرفتم.
خدای من، دیگه کی ممکنه این عکس رو بگیره؟
شاید رو سا؟
نه، رو سا هرچی گرفته بود رو برای من فرستاد.
شاید رو سا یکی رو فراموش کرده بفرسته برات.
شاید؟
امروز چه تاریخیه؟
هشتمه.
هشتم؟
امروز هشتمه؟
آره، امروز روزیه که جو آه با دوستش قرار داره.
امیدوارم بارون نباره.
چرا؟ چون تو با دوستت نمی‌ری نمایشگاه عکس؟
آره.
صبح فقط هوا ابریه، بعد از ظهر هم صاف می‌شه.
نگران نباش.
کی این رو گفت؟
مرجع هواشناسی شخصیت، ها نیول؟
آره.
با رو سا؟
آره.
من از رو سا می‌پرسم و بهت خبر می‌دم.
باشه.
رو سا.
می‌خوای با ها نیول و اوپا موک جین بری اتاق فرار؟
آره! جالب به نظر می‌آد.
پس من بهشون خبر می‌دم.
اونی جی مین، عطرت رو عوض کردی؟
بوش خیلی خوبه.
اوه، این؟
ها نیول برای 100 امین روزمون این رو به من داد.
تا الان نگهش داشته بودم.
- خوبه، نه؟ - آره، اسم عطر چیه؟
از بنفش.
خیلی بهت می‌آد.
بوش خیلی خوبه.
این خوبه، نه؟
خیلی منتظر موندی؟
نه، تازه رسیدم.
خیالم راحت شد.
بریم؟
بله.
گفته بودن که قرار نیست بارون بیاد.
نمایشگاه داخله، پس مشکلی نیست.
احتمالا همتون از بارون شدید شوکه شدید.
در منطقه‌ی سئول از بعد از ظهر باران خواهد بارید.
انتظار می‌رود که باران زیاد ببارد، حداقل 50 میلی متر در ساعت.
لطفا موقع رانندگی در باران مراقب باشید.
سونبه، خیلی ببخشید.
اما می‌شه دفعه‌ی بعد بریم نمایشگاه؟
چی؟
یک دفعه یه چیز ضروری پیش اومد.
حالت خوبه؟ اتفاقی افتاده؟
خب...
یه چیز خیلی ضروریه.
ببخشید، سونبه.
امروز صبح، هشتم، در ساعت 7:30 صبح
خودرویی که آقای چا 47 ساله آن را می‌راند، در باران سر خورد
و از روبرو با یک کامیون باری در حال حرکت برخورد کرد.
در نتیجه، آقای چا و همسرش، خانم لی که در صندلی مسافر نشسته بود،
هر دو در صحنه جان باختند.
چه کلماتی می‌تواند احساسات من را توصیف کند؟
همه‌ی کلمات درونم کافی نیستند.
بسیار کلمات نسنجیده گفتم بدون این که بدانم
تو من رو نگه داشتی.
نمایشگاه چی؟
بارون اومد، به خاطر همین نرفتم.
وقتی در آن فصل عالی، ما شاد بودیم، تو همیشه آن جا بودی
بزرگ‌ترین رویای من همیشه تو بودی.
قلبم
قلبم برای توست
وقتی لبخندت را می‌بینم
من ناهشیار، در آن روزها با تو لبخند زدم
مانند یک عادت به آن خو گرفتم
تو هم مانند من شدی
در هر خاطره‌ی خوبم
(ام عزیز)
وقتی در آن فصل عالی، ما شاد بودیم، تو همیشه آن جا بودی
بزرگ‌ترین رویای من.
می‌تونیم با هم بریم، مگه نه؟
سر راه واینسا و برو.
خدایا...
مین هو، تو از جو آه خوشت می‌آد؟
شاید ام اول اسم یکی از اون‌هاست.
من همش فکر می‌کردم که شاید یکی از دوست من خوشش می‌آد.
شاید این الان هیچ معنی‌ای نداشته باشه.
but you shouldn't keep making opportunities for them to be together.
Do you...
like Ha Neul?
By your side