.
‫این یه داستان واقعیه.
‫دقیقاً همین‌جا توی شهر من، ‫دو سال پیش اتفاق افتاد.
‫آدم‌های زیادی به روش‌های ‫خیلی عجیب غریبی می‌میرن
‫توی این داستان،
‫ولی شما این ماجرا رو ‫توی اخبار پیدا نمی‌کنید
‫یا هیچ جای دیگه‌ای مثل این‌ها
‫چون پلیس و ‫کله‌گنده‌های این شهر
‫انقدر خجالت‌زده بودن
‫که نتونستن ‫قضیه رو حل کنن
‫و روی کل ماجرا سرپوش گذاشتن.
‫ولی اگه بیاید اینجا ‫و از هر کسی بپرسید،
‫همه‌شون همون چیزی رو بهتون می‌گن
‫که من الان می‌خوام بهتون بگم.
‫این داستان از مدرسه‌ی من ‫شروع می‌شه.
‫دبستان مِی‌بروک
‫از پیش‌دبستانی ‫تا کلاس پنجم رو داره.
‫خلاصه، اون چهارشنبه
‫یه روز عادی برای کل مدرسه بود.
‫و اون‌ها یه معلم داشتن ‫که جدید بود.
‫اسمش جاستین گَندی بود.
‫و در اون روز، ‫اون داشت می‌رفت سر کلاسش
‫درست مثل هر روز صبح دیگه.
‫ولی امروز فرق داشت.
‫امروز، هیچ‌کدوم از بچه‌هاش ‫اونجا نبودن.
‫هر کلاس دیگه‌ای تو اون ‫مدرسه همه بچه‌هاشون اومده بودن.
‫حتی اون یکی کلاس سوم که ‫خانم بلت درس می‌داد هم پر بود.
‫ولی کلاس خانم گندی ‫کاملاً خالی بود.
‫خب، نه کاملاً.
‫یه پسر اونجا بود.
‫و اسمش الکس لیلی بود.
‫و اون تنها بچه ‫از کلاس 18 نفره بود
‫که اون روز به مدرسه اومده بود.
‫و می‌دونید چرا؟
‫اون تنها کسی بود که اونجا بود
‫چون شب قبلش ‫ساعت 2:17 دقیقه صبح،
‫همه بچه‌های دیگه بیدار شدن،
‫از تختشون اومدن بیرون،
‫رفتن طبقه پایین،
‫در ورودی رو باز کردن،
‫از حیاط جلویی رد شدن ‫و رفتن تو دل تاریکی.
‫و دیگه هیچوقت برنگشتن.
[ســلاح]
‫همه والدین ‫و آدم‌های توی مدرسه
‫واقعاً ناراحت و پریشون بودن.
‫پلیس تونست بفهمه ‫که بچه‌ها ساعت 2:17 رفتن
‫چون، تقریباً نصف خونه‌ها ‫دزدگیر داشتن
‫که وقتی بچه‌ها رفتن بیرون ‫به صدا در اومدن.
‫بعضی از بچه‌ها ‫حتی فیلمشون ضبط شده بود
‫توسط خونه‌هایی ‫که دوربین داشتن.
‫ولی دوربین‌ها ‫فقط بچه‌ها رو نشون می‌دادن
‫که دارن میرن تو تاریکی.
‫نشون نمی‌دادن ‫بعد از اون کجا رفتن.
‫پلیس خیلی با الکس ‫حرف زد.
‫ازش پرسیدن چرا همکلاسی‌هاش ‫اون کار رو کردن،
‫ولی اون بهشون گفت ‫که نمی‌دونه.
‫ازش پرسیدن ‫که آیا نقشه‌ای در کار بوده،
‫ولی گفت اگه هم بوده، ‫اون هیچوقت چیزی نشنیده.
‫ازش پرسیدن ‫آیا برنامه تلویزیونی‌ای بوده
‫که توش یکی اینجوری ‫فرار کرده باشه،
‫ولی گفت اگه هم بوده، ‫اون هیچوقت ندیده.
‫اون‌ها همچنین با خانم گندی ‫یه عالمه حرف زدن،
‫ولی اون هم هیچی نمی‌دونست
‫و نمی‌تونست کمک‌شون کنه.
‫برای تقریباً یک ماه کامل،
‫اون‌ها مدرسه رو برای ‫تحقیقات گسترده‌شون بسته نگه داشتن.
[مِی‌بروک قوی باش]
‫ولی بعد از مدتی، مجبور شدن ‫دوباره همه چیز رو باز کنن،
‫تا بچه‌هایی که غیبشون نزده بود ‫بتونن دوباره درس بخونن.
‫یه شب قبل از اینکه این کار رو بکنن،
‫یه جلسه بزرگ ‫تو مدرسه گذاشتن.
‫یه عالمه مشاور
‫و آدم‌هایی مثل اون‌ها اونجا بودن
‫تا به همه کمک کنن بفهمن ‫چه حسی داشته باشن
‫و فکر کنم، با هم عزاداری کنن.
‫اینجاست که داستان ‫واقعاً شروع می‌شه.
[جاستین]
‫چیزی که مهمه اینه ‫که غم و اندوهمون رو قضاوت نکنیم.
‫ممکنه احساساتی رو تجربه کنیم ‫که دوست نداریم.
‫احساساتی غیر از ناراحتی.
‫باید مطمئن بشیم ‫که به خودمون اجازه می‌دیم
‫احساساتی مثل خشم رو حس کنیم.
‫خشم بخش بسیار سالمی ‫از چرخه‌ی سوگواریه.
‫می‌تونه به خصوص در موارد ‫رها شدگی قدرتمند باشه.
‫خب، خیلی وقت‌ها هست ‫که ما...
‫این یعنی چی؟
‫"به خصوص در موارد ‫رها شدگی قدرتمند باشه"؟
‫یعنی می‌گید باید ‫از دست متیو ناراحت باشیم؟
‫من می‌گم غیرعادی ‫نیست اگه...
‫همین الان بهتون می‌گم
‫که شما شاید به اتفاقی که افتاده ‫بگید "رها شدگی"،
‫ولی من نمی‌گم. ‫من اینجوری نمی‌بینمش.
‫من چیزی رو می‌بینم که اصلاً ‫هیچ جوره با عقل جور درنمیاد.
‫ما داریم در مورد 17 تا بچه ‫توی یک کلاس حرف می‌زنیم.
‫چه اتفاقی ‫توی اون کلاس افتاده؟
‫چرا فقط کلاس اون؟ ‫چرا فقط مال اون؟
‫آره!
‫ببینید، من ‫احساسات زیادی رو درک می‌کنم،
‫و این مشکلی نداره.
‫پس من رو ببخشید اگه ‫دیگه علاقه خاصی ندارم
‫که بیشتر از این از شما بشنوم.
‫می‌خوام از جاستین گندی بشنوم.
‫آره.
‫اون اینجاست. ‫می‌خوام دقیقاً بدونم
‫اون توی اون کلاس چی کار می‌کرده.
‫من...
‫اول...
‫فقط می‌خوام بگم ‫که چقدر متأسفم برای...
‫تمام اتفاقاتی که افتاده.
‫می‌دونم هیچی نمی‌تونم بگم ‫که اوضاع رو بهتر کنه.
‫حقیقت اینه ‫که منم یه جواب می‌خوام
‫درست به اندازه همه شما.
‫- جون خودت! دروغگو! ‫- ای عوضی.
‫من عاشق اون بچه‌ها بودم.
‫و...
‫من... من می‌دونم...
‫ما می‌دونیم تو دقیقاً می‌دونی ‫چه خبره.
‫می‌دونم... می‌دونم که... ‫که نه...
‫باید زندانیش کنن تا بهمون ‫بگه چی شده!
‫باشه، حالا اینجور حرف‌ها ‫واقعاً لازم نیست.
‫جدی می‌گم.
‫خانم گندی اینجا حضور داره
‫به عنوان یه عضو آسیب‌دیده ‫از این جامعه،
‫و اون هم داره درست مثل ‫همه ما عذاب می‌کشه.
‫شما یا سهل‌انگار بودید ‫یا همدست!
‫بچه‌های ما کجان، ‫خانم گندی؟
‫دیگه کافیه. همه باید ‫به ما یه‌کم فضا بدن.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم. ‫شب خیلی خیلی طولانی‌ای بوده.
‫باید یه‌کم بخوابیم،
‫فردا با فکرهای بازتر ‫بیدار بشیم.
‫کسی رو داری که امشب ‫پیشش بمونی؟
‫پس بهت توصیه می‌کنم بری
‫مستقیم خونه و تو چشم نباشی.
‫حس می‌کنم ممکنه اوضاع...
[سوپرمارکت]
‫ببخشید خانم، دارم برای ‫بلیت اتوبوس پول جمع می‌کنم
‫که برم داداشم رو ببینم. ‫اصلاً پول خرد همراهتون هست؟
‫نه، متأسفم. ببخشید.
[شماره‌ی ناشناس]
‫الو؟
‫- شما؟ ‫- ... بهتره حواست به خودت باشه
‫چون امشب ‫شبی‌ـه که من...
‫ببخشید خانم، ‫دارم برای بلیت اتوبوس پول جمع می‌کنم
‫که برم داداشم رو ببینم. ‫پول خرد دارید؟
‫- نه، متأسفم. ‫- باشه، ممنون.
‫هر کاری که کاربر انجام بده، ‫زیپ‌استرینگ دنبالش می‌کنه.
‫این نخ با سرعت حدود ‫ ‏56 کیلومتر در ساعت پرواز می‌کنه،
‫و با این حال لمس کردنش بی‌خطره.
‫خیلی‌خب، کوسه‌ها، این حقه رو ببینید. ‫اسمش گردابه.
‫این یکی پیچ پنبه‌ایه.
‫این یکی گام به داخله.
‫و بنگ!
‫معرفی می‌کنم، پورتال!
‫زیپ‌استرینگ شناور می‌شه...
‫الو؟
‫بله؟
‫خدایا! چه خبره؟
‫کی اونجاست؟
‫الو؟
‫لعنتی!
[جادوگر]
بیمه درمانیت ‫رو نگه می‌داری،
‫و اگه اجازه بدی بگم،
‫کلی متخصص سلامت روان ‫تحت پوشش این بیمه هستن.
‫بعضی‌هاشون...
‫من... ‫من فقط باید کار کنم، می‌دونید؟
‫فقط باید روزهام رو پر کنم ‫با...
‫آره، من... من باید کار کنم. ‫پس...
‫جاستین، صحنه‌ای که دیشب پیش اومد ‫فقط ثابت کرد
‫که ما والدین خیلی احساساتی ‫اینجا داریم.
‫فعلاً، فکر می‌کنم بهتره
‫که تو یه‌کم از اینجا ‫فاصله بگیری
‫تا مردم فرصت پیدا کنن ‫با خودشون کنار بیان.
‫الکس چطوره؟ حالش...
‫حال الکس خوبه.
‫اون تو کلاس خانم بلت‌ـه، ‫و به ما توصیه شده
‫که بهترین کاری ‫که می‌تونیم براش بکنیم
‫اینه که طبق برنامه نگه‌ش داریم.
‫زندگیش رو تا حد امکان ‫عادی نگه داریم.
‫دوست دارم باهاش ‫صحبت کنم.
‫ما قبلاً این صحبت رو داشتیم.
‫اصلاً امکانش نیست.
‫خب، من... ‫خیلی حالم بهتر می‌شد
‫اگه می‌تونستم فقط ‫باهاش صحبت کنم.
‫- دقیقاً. ‫- چی؟
‫مشکل همینه. ‫که حال تو خیلی بهتر می‌شد.
‫رسانه‌ها زیر ذره‌بین گذاشتنش.
‫بازرس‌ها خونه‌ش رو ‫زیر و رو کردن.
‫اون آسیب روحی دیده.
‫بیا سعی کنیم الکس رو ‫در اولویت قرار بدیم، باشه؟
‫اگه منظورتون اینه ‫که من اهمیت نمیدم
‫به الکس، یا دانش‌آموزان...
‫مسئله اهمیت دادن ‫یا ندادنت نیست.
‫مسئله اینجاست، ‫تو یه الگوی رفتاری داری
‫که توش از خطوط حرفه‌ای ‫فراتر میری
‫- درمورد دانش‌آموزان. ‫- خدای من. باز شروع شد.
‫می‌دونید که، من پام رو ‫از گلیمم درازتر نمی‌کنم.
‫می‌دونید که بغل کردن ‫دانش‌آموزان کار درستی نیست.
‫من یه پسر بچه گریان ‫رو بغل کردم. می‌خواین بندازینم زندان.
‫می‌دونی رسوندن دانش‌آموزان ‫به خونه کار حرفه‌ای نیست.
‫چی؟ از سرویس جا مونده بود. ‫خونه‌اش نزدیک من بود.
‫- کار درستی نیست. ‫- چی...
‫من می‌دونم همه این کارها
‫از این ناشی می‌شه ‫که تو اهمیت میدی.
‫می‌دونم که تو تهدیدی ‫برای این بچه‌ها نیستی،
‫ولی باید متوجه باشی،
‫تو والدین‌شون نیستی، ‫تو معلمشون هستی.
‫یه فرقی وجود داره.
‫و به همین دلیل، نه، ‫نمی‌تونی با الکس لیلی حرف بزنی.
‫آخه فقط...
‫ما تنها کسایی هستیم که موندیم.
‫- امکان نداره. ‫- نگاه کن، نگاه کن، نگاه کن.
‫آره، حسابی چسبیده، ها؟
‫آره، تماس‌های تلفنی هم داشتم.
‫- تهدیدآمیز بودن. ‫- جدی؟
‫فکر می‌کنید کسی که زنگ می‌زنه ‫مسئول این کار باشه؟
‫من... من نمی‌دونم. ‫شاید، شاید هم نه.
‫آره، خب...
‫هر کی که بوده، بهترین کاری ‫که می‌تونیم بکنیم اینه که گزارش بدیم.
‫اگه از من بپرسی، ‫احتمالاً کار بچه‌ها بوده.
‫یعنی...
‫... والا، منم از این ‫کارها می‌کردم
‫وقتی مدرسه می‌رفتم.
‫می‌دونید، کاغذ توالت پیچ کردن ‫خونه‌ها، زنگ زدن و فرار کردن.
‫هیچوقت روی ماشینی ‫"جادوگر" ننوشتم،
‫ولی یکی از رفیقام ‫یه کثافت‌کاری‌هایی با...
‫دستت چی شده؟
‫فقط یه اتفاق احمقانه ‫تو محل کار بود.
‫- هیچی نیست. ‫- چیزی می‌خوری؟
‫- حتماً. ‫- تونی؟
‫تونی؟
‫آره، اون... ‫الان میاد.
‫- آره. ‫- من عجله‌ای ندارم.
‫وای. خب من... ‫انتظار نداشتم بیای.
‫خوشحالم که پیام دادی. من...
‫می‌دونی، خیلی بهت ‫فکر می‌کردم، و...
‫می‌خواستم زنگ بزنم،
‫ولی نمی‌دونستم این کار ‫اوضاع رو بدتر می‌کنه یا...
‫- نمی‌دونم چی... ‫- آره خب،
‫من یه گل ظریف و نازک ‫نارنجی نیستم
‫که اگه اسم تو رو روی گوشیم ‫ببینم پژمرده بشم.
‫- می‌دونم. منظورم این نیست... ‫- خب، آره.
‫تونی. ‫رفیقم نوشیدنی می‌خواد.
‫سلام. سلام.
‫- آره. بفرمایید. ‫- چطورید؟
‫سلام. من یه نوشابه می‌خورم.
‫- یه نوشابه؟ ‫- بله.
‫باشه، قبوله. هرچی.
‫خب، چه خبر؟ ‫چطوری؟
‫خب، همه فکر می‌کنن ‫من یه جادوگرم.
‫فکر نکنم این درست باشه.
‫برو ماشینم رو نگاه کن.
‫پوف. ‫امیدوارم باهاش نیومده باشی اینجا.
‫چرا امیدواری که ‫باهاش نیومده...
‫امیدوارم باهاش نیومده باشی ‫چون...
‫صبر کن...
‫اذیت نکن، پاول.
‫- من اذیت نمی‌کنم. ‫- بی‌خیال.
‫من اذیت نمی‌کنم.
‫من نگرانتم، و...
‫می‌دونی چیه؟ من نیازی ندارم...
‫من به دلسوزی لعنتیت ‫احتیاجی ندارم.
‫باشه؟ من که چیزی نخوردم.
‫باشه. فهمیدم. متأسفم.
‫خب چی، ‫یکی به ماشینت آسیب زده؟
‫کلمه "جادوگر" رو روش نوشتن. ‫پس، آره.
‫جهت اطلاعت، ‫همه فکر می‌کنن تو...
‫من یه جادوگرم.
‫پس، آره.
‫- یه نوشابه. ‫- ممنون.
‫می‌تونم یه‌کم...
‫- رک باهات حرف بزنم؟ ‫- نه.
‫فقط چندتا نظر ‫از طرف کسی
‫که خیلی خوب می‌شناستت.
‫- اشکالی نداره؟ ‫- نه.
‫سعی کن از فکر و خیال ‫بیرون بیای.
‫مردم همه‌شون الان ‫به تو فکر نمی‌کنن، باشه؟
‫کل شهر علیه تو نیست.
‫فکر کنم در این مورد ‫اشتباه می‌کنی.
‫تو یه تمایلی داری که ‫یه‌کم "آخی طفلکی من" می‌شی...
‫- وای. وای. باشه. ‫- ... و یه‌کم بدبین.
‫و یه چیزی که می‌دونم ‫هیچوقت کمکی نکرده اینه.
‫"این" چیه؟ چی؟
‫یه مهمونی تک‌نفره برای ‫دلسوزی به حال خودت.
‫من تنها نیستم.
‫تو اینجایی.
‫می‌دونی منظورم چیه، باشه؟ ‫و من نمی‌تونم بمونم.
‫دانا می‌دونه تو اینجایی؟
‫نه.
‫- واقعاً؟ ‫- واقعاً.
‫ما... می‌دونی، ‫الان جدا شدیم.
‫وای.
‫چیز مهمی نیست.
‫خیلی مسخره‌ای.
‫نگاهش کن. ‫چشم‌هات داره از خوشحالی می‌درخشه.
‫بی‌خیال. ‫یه نوشیدنی واقعی با من بخور.
‫- جاستین، نه. جاستین. ‫- بی‌خیال. خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم؟
‫نه.
‫بس کن، خواهش می‌کنم.
‫تو یه ذره هم عوض نشدی.
‫امروز چه برنامه‌ای داری؟
‫کار.
‫کار. تمام روز. تا دیروقت.
‫باشه. باورت کردم. خدایا.
‫چیه؟
‫نگران... نگران نباش.
‫قرار نیست هی ‫بهت پیام بدم
‫تمام روز و شب. ‫درسم رو یاد گرفتم.
‫جاستین، من فقط می‌گم ‫دارم کار می‌کنم. همین.
‫کارت چطوره؟
‫خوبه. بد نیست.
‫وای. امیدوارم این حال و هوای ‫کلیِ اونجا نباشه.
‫این یعنی چی؟
‫خب، 17 تا بچه ‫گمشده اون بیرون هستن،
‫و من دوست دارم فکر کنم آدم‌هایی ‫که مسئول پیدا کردنشونن
‫در مورد کارشون نمی‌گن، "بد نیست".
‫اولاً، ‫من کارآگاه نیستم.
‫نمی‌دونم این رو می‌دونی یا نه.
‫دوماً، ‫بدجوری سرم درد می‌کنه.
‫نمی‌دونستم قراره در مورد ‫تحقیقات بازجویی بشم.
‫نه، نه، نه. ‫من...
‫قصد بازجویی ندارم.
‫فقط می‌خوام بدونم آیا لازمه ‫خودم این قضیه رو حل کنم.
‫ما داریم روش کار می‌کنیم.
‫- روش کار می‌کنید؟ ‫- آره.
‫باشه خب، خیالم راحت شد.
‫شما روش کار می‌کنید.
‫الان، تو واقعاً ‫باید آروم باشی.
‫هیچ‌کس کم‌کاری نمی‌کنه.
‫نذار خودت رو درگیر...
‫درگیر کارهای جاستین‌وار کنم؟
‫فقط تحقیقات رو به بازرس‌ها بسپر.
‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫منم همینطور.
‫برو گم‌شو.
‫الو؟
‫من صراحتاً بهت گفتم
‫که با الکس تعامل نداشته باشی.
‫خب، از نظر فنی، ‫من باهاش تعامل نداشتم.
‫تو تا خونه‌اش تعقیبش کردی.
‫زنگ در خونه‌ش رو ‫مکرراً زدی
‫بعد از پنجره دید زدی.
‫خب، می‌شه... می‌شه ‫فقط روی این تمرکز کنیم
‫که اون خونه خیلی عجیب غریبه؟
‫جاستین، اگه قبلاً ‫حرفم رو واضح نزدم،
‫اجازه بده الان این کار رو بکنم.
‫می‌خوام که تنهاش بذاری.
‫باشه، چرا پنجره‌هاش ‫با چسب پوشیده شده بود؟
‫این به نظرت عجیب نیست؟
‫احتمالاً چون آدم‌های فضول ‫به خودشون اجازه میدن
‫برن جلو ‫و داخل رو دید بزنن.
‫- ولی، مارکوس... ‫- شوخیت گرفته؟
‫من این لطف رو در حقت می‌کنم
‫که فراموش کنم اصلاً ‫چنین تماس تلفنی‌ای گرفته شده.
‫- چه غلطی می‌کنی؟ ‫- باهاش رفتی بیرون؟
‫دانا؟
‫- باهاش بودی؟ ‫- دانا، نه. من...
‫م... من باهاش بیرون نبودم.
‫- چرا، بودی. می‌دونم بودی. ‫- نه، نه، نه. نه، اون...
‫اون گفت شما جدا شدید.
‫- دروغگو! ‫- نه، نه، نه!
‫- تو بهش نوشیدنی خوروندی! ‫- دانا، بس کن. بس کن!
‫اون سعی می‌کرد باهات ‫خوب باشه، و تو بهش نوشیدنی خوروندی!
‫- هی! هی! نکن! ‫- بس کن!
‫ببین چی کار کردی!
‫لوچیانو، می‌دونم ‫شروع خوبی نداشتیم
‫با تمام اتفاقاتی که ‫درباره‌ی جکوزی افتاد،
‫ولی با این حال تو باعث شدی من...
‫خدای من.
‫الکس، سلام. چطوری؟
‫م... من فقط می‌خواستم سلام کنم
‫چون خیلی بهت ‫فکر می‌کردم، و...
‫می‌خواستم مطمئن بشم ‫حالت خوبه.
‫من خوبم.
‫جدی؟
‫چون می‌دونم برای من ‫دوران خیلی سختی بوده،
‫و حتی نمی‌تونم تصور کنم ‫برای تو چه‌جوری بوده...
‫من باید برم.
‫هی، صبر کن، خواهش می‌کنم.
‫من فقط... ‫فقط می‌خوام مطمئن بشم
‫- که همه چیز خوبه. ‫- دنبالم نیا!
‫الو؟ خانم گندی هستم. ‫می‌خوام باهاتون صحبت کنم.
‫الو؟
‫می‌دونم خونه‌اید.
[آرچر]
‫من میرم سر کار.
‫تمام صبح داشتم ‫بهت زنگ می‌زدم، رئیس.
‫آره، تو راه به یه مشکلی برخوردم.
‫اوضاع چطوره؟
‫یه‌کم صبح ‫شلوغی داشتیم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫مارک رفت چمن‌ها رو بگیره،
‫ولی نداشتنش
‫چون سفارش ‫هیچوقت ثبت نشده بود.
‫لعنتی. گندش بزنن. اون...
‫باشه، ‫تقصیر من بود.
‫آره، صاحب‌خونه قراره جمعه ‫برای بازدید بیاد،
‫و ما هنوز چارچوب باز ‫خواهیم داشت.
‫تقصیر منه. اشتباه منه.
‫و بعد من رسیدم، ‫و دیدم که آلوین
‫در رو با رنگی که ‫تو سفارش دادی رنگ کرده، و...
‫خب؟
‫اون‌ها سبز جنگلی می‌خواستن ‫و این قرمزه.
‫- چی؟ ‫- نگاه کن.
‫گندش بزنن. یه لحظه. ‫رنگ اشتباهی فرستادن...
‫من سفارش رو چک کردم، ‫و ما همین رو سفارش دادیم.
‫اون‌ها چیزی رو فرستادن که ما خواستیم، ‫ولی چیزی که ما خواستیم...
‫باشه. گند زدم.
‫پسش می‌برم، ‫رنگ درست رو می‌گیرم.
‫آقای گراف.
‫بله.
‫ما تک تک این تماس‌ها ‫رو پیگیری می‌کنیم.
‫پس می‌تونم بهتون اطمینان بدم ‫که همین الان که حرف می‌زنیم،
‫افسران ما دارن با جدیت ‫درحال دنبال کردن...
‫هر سرنخی که به این ‫ایستگاه می‌رسه، هستن.
‫خب، فدرال‌ها چی؟ ‫اون‌ها چیز جدیدی ندارن؟
‫تبادل اطلاعات بسیار خوبی ‫همچنان ادامه داره.
‫پس می‌تونم با اطمینان کامل ‫بهتون بگم
‫که اون‌ها هم دارن با جدیت ‫هر سرنخی رو دنبال می‌کنن.
‫در مورد واحدهای سگ‌های ‫پلیس چی؟
‫خیلی وقته هیچ گزارشی ‫در مورد سگ‌ها نشنیدم.
‫چون اون‌ها به شما ‫گزارش نمیدن.
‫آقای گراف، من می‌تونم ‫اشتیاق شما رو درک کنم.
‫و مشکلی ندارم که ‫این صحبت‌ها رو با شما داشته باشم
‫چون، خدا نکنه، ‫اگه بچه من بود،
‫منم دنبال جواب می‌گشتم.
‫ولی باید به من اعتماد کنید ‫که کاری که ما اینجا می‌کنیم...
‫اون معلمه هنوز حرف نمی‌زنه، هان؟
‫اون می‌دونه.
‫من با این حرف مخالفم.
‫شما دارید با جدیت ‫هر سرنخی رو دنبال می‌کنید،
‫و با این حال اون همینجوری ‫آزاد و راحت داره می‌چرخه.
‫آیا اصلاً در موردش ‫تحقیقی کردید؟
‫به طور گسترده. بله، کردیم.
‫پس در مورد گذشته‌اش ‫می‌دونید، هان؟
‫چون من یه‌کم تحقیق کردم.
‫و خیلی چیزها فهمیدم.
‫دو سال پیش به خاطر ‫تخلف رانندگی دستگیر شده. این رو ندیدید؟
‫از مدرسه قبلی که ‫توش درس می‌داد اخراج شده
‫به خاطر رفتار نامناسب.
‫این یکی رو هم ندیدید؟
‫با یکی از اعضای هیئت علمی.
‫اون یه آدم مشکل‌داره، ‫اینطور نیست؟
‫شما فکر می‌کنید ‫اون چی می‌دونه؟
‫فکر می‌کنید اون چی رو ‫به ما نمی‌گه؟
‫چون اون بچه‌ها ‫خودشون از اون خونه‌ها بیرون رفتن.
‫هیچ‌کس اون‌ها رو بیرون نکشیده.
‫هیچ‌کس مجبورشون نکرده.
‫من مطلقاً هیچ چیزی نمی‌بینم
‫که به اون زن اشاره کنه.
‫شما چی می‌بینید که من نمی‌بینم؟
‫من چیزی رو می‌بینم که ‫اصلاً درک نمی‌کنم.
‫آره!
‫ما داریم در مورد 17 تا بچه ‫توی یک کلاس حرف می‌زنیم.
‫و هیچ‌کدومشون در موردش ‫حرف نزدن؟
‫دقیقاً.
‫و ما چندتا والدین ‫اینجا داریم،
‫و هیچ‌کدوم‌مون متوجه ‫نشده بودیم؟
‫من می‌خوام بدونم چه اتفاقی ‫توی اون کلاس افتاده.
‫چرا فقط کلاس اون؟ ‫چرا فقط مال اون؟
‫بچه‌های ما کجان؟
‫همینجوری می‌خوای بری؟
‫کافیه.
‫همه باید بهمون ‫یه‌کم فضا بدن.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫بیاین همگی یه خواب ‫خوب شبانه داشته باشیم.
‫با فکرهای بازتر بیدار بشیم. ‫خواهش می‌کنم.
‫اون جواب‌ها رو می‌دونه!
‫ببخشید خانم، دارم برای ‫بلیت اتوبوس پول جمع می‌کنم
‫که برم داداشم رو ببینم. ‫اصلاً پول خرد همراهتون هست؟
‫متأسفم.
‫متیو؟
‫متیو.
‫متیو!
‫وایسا!
‫صبر کن.
‫متیو؟
‫متیو، کجایی؟
‫کجا رفتی؟
‫با من حرف بزن.
‫با من حرف بزن!
‫متأسفم.
‫متأسفم که ‫نتونستم بگم...
‫که نتونستم...
‫خیلی وقت‌ها می‌خواستم بگم.
‫واقعاً همیشه می‌خوام بگم
‫چون همیشه حسش می‌کنم.
‫خیلی دوستت دارم.
‫این چه کوفتیه؟
‫خونه‌ی ما کجاست؟
‫اونجا.
‫دکل کجاست؟ دکل، ‫دکل، دکل، دکل، دکل.
‫نشونم بده.
‫یالا.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- حالتون چطوره؟
‫من آرچر گراف هستم. ‫من... پدرِ...
‫بله، می‌دونم شما کی هستید. سلام.
‫خوبه. می‌دونم قبلاً ‫مستقیماً با هم صحبت نکردیم.
‫همدیگه رو تو خیلی...
‫- چطوری، آرچر؟ ‫- من خوبم. واقعاً خوبم.
‫من... می‌دونید.
‫با توجه به شرایط، فقط...
‫ادامه میدم.
‫مجبوریم، اینطور نیست؟
‫همینطوره.
‫ببینید، متأسفم که اینجوری ‫تو خونه غافلگیرتون می‌کنم
‫وسط... ‫وسط روز.
‫ولی نمی‌دونم ‫شما می‌دونید یا نه،
‫ولی ما یه فیلم از ‫رفتن متیو از خونه داریم
‫روی دوربین زنگ درمون،
‫و فکر کنم شما هم ‫همین...
‫همین وضعیت رو با بیلی داشتید؟
‫بله، درسته.
‫خیلی‌خب، مطمئنم ‫شما فیلمتون رو به پلیس نشون دادید
‫درست مثل من، ولی من... من...
‫می‌خواستم بدونم اشکالی نداره ‫اجازه بدید من یه نگاهی بهش بندازم.
‫کپی یا چیزی ‫لازم ندارم.
‫من با این کار راحت نیستم.
‫باشه. درک می‌کنم.
‫گری؟
‫آرچر گراف. چطوری؟
‫خوبم.
‫پدر متیو.
‫آره. البته.
‫اوضاع چطوره؟
‫یه سوال عجیب دارم ‫که باید ازت بپرسم.
‫دیدن این یه‌کم سخته.
‫باشه، صبر کن. برگرد به جایی ‫که پا می‌ذاره رو پیاده‌رو.
‫باشه.
‫باشه. همون‌جا.
‫چی می‌بینی؟
‫یک، دو، سه، چهار...
‫... پنج، شش، هفت.
‫ببخشید.
‫یالا. دارم به چی نگاه می‌کنم؟
‫سلام.
‫- می‌خوام باهات حرف بزنم. ‫- خب، من...
‫فکر نکنم حرفی برای ‫گفتن به هم داشته باشیم.
‫فکر کنم تو خیلی حرف ‫برای گفتن داری.
‫تو و هر آدم دیگه‌ای ‫تو این شهر.
‫باور کن، ‫پیام کاملاً واضح و روشنه.
‫من مشکلم. فهمیدم.
‫می‌دونی چیه؟ ‫فکر کنم این اولین
‫حرف صادقانه‌ایه ‫که ازت شنیدم.
‫- تو خودِ مشکلی. ‫- می‌خوای با من درگیر بشی؟
‫- می‌خوای من رو تهدید کنی؟ ‫- من...
‫هیچ‌کس تهدیدت نمی‌کنه.
‫داری راه رو اشتباه میری. ‫باشه؟
‫این شخصیت قربانی که ‫به خودت گرفتی،
‫شاید پلیس رو ‫گول زده باشه،
‫شاید مدرسه رو ‫گول زده باشه...
‫- از فکر کردن به خودت دست بردار! ‫- مارکوس؟
‫من و تو همین الان یه ‫صحبتی با هم خواهیم...
‫هی!
‫فقط همون‌جا بمون.
‫هی!
[پاول]
‫هتل خوبه، ولی؟
‫- خوبه. ‫- آره.
‫ریتز که نیست،
‫ولی انتظار هم ندارم ‫زیاد خرج کنن.
‫آره. خب، فقط برای ‫شش شبه. درسته؟
‫سه شب، در واقع.
‫ظاهراً، لازم نیست ‫اینجا باشم
‫برای جشن بزرگ اختتامیه،
‫پس می‌تونم پنج‌شنبه برم.
‫- عالی نیست؟ ‫- آره. خوبه.
‫چون جمعه بهترین موقع برای ‫شام خوردنه،
‫پس می‌تونیم این بار ‫راجع به بچه‌دار شدن حرف بزنیم.
‫عالیه. باشه. آره. خوبه.
‫فکر کردم ‫از این خوشت بیاد.
‫می‌شه وقتی امروز بابام رو دیدی ‫بهش بگی
‫که چون من برای آخر هفته برمی‌گردم،
‫می‌تونیم برای ناهار ‫سالگردشون بریم؟
‫آره، بهش خبر میدم.
‫خوشحال می‌شه.
‫الان می‌خوای شیفتت ‫رو شروع کنی؟
‫آره.
‫بعدش می‌خوای بری جلسه‌ی ترک؟
‫برنامه‌ای براش نداشتم.
‫فکر نمی‌کنی باید بری؟
‫اگه وقت کنم، ‫میرم.
‫پاول، مخصوصاً وقتی
‫که قراره مدتی رو ‫تنها بگذرونی،
‫فکر می‌کنم مهمه که ‫مرتب بری جلسات.
‫من چیزی نمی‌خورم، دانا. ‫حالم خوبه.
‫اگه حالم خوب نباشه، ‫اون‌وقت میرم جلسه. باشه؟
‫باشه عزیزم.
‫باشه. من دیگه باید برم.
‫باشه. یادت نره در مورد ‫آخر هفته به بابام بگی.
‫باشه.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫یا خدا.
‫سلام، اِد.
‫سلام، رفیق.
‫دانا جمعه برمی‌گرده،
‫پس می‌تونیم یک‌شنبه با شما ‫ناهار بخوریم.
‫چرا زودتر برمی‌گرده؟
‫فکر کنم مرخصش کردن، ‫پس...
‫خواست بهتون خبر بدم ‫که ما هستیم.
‫باشه. خوبه.
‫ناهار سالگرد ازدواج؟
‫آره.
‫چه خوب. ‫خب، تبریک می‌گم و...
‫- خب، ممنون. ‫- سال‌های زیادیه.
‫داری می‌گی من پیرم؟
‫نه. نه قربان. نه، نه، نه.
‫چرا باید به من بگی پیر؟
‫نه قربان. منظورم این نبود.
‫دارم سر به سرت می‌ذارم.
‫خب، تازه دارم ‫شیفتم رو شروع می‌کنم.
‫متوجه شدم.
‫دوشنبه آینده ‫سی روز می‌شه
‫که هفده دانش‌آموز دبستانی ‫ناپدید شدن
‫از منطقه مک‌کارن.
‫اعضای جامعه یک جایزه ‫‏50 هزار دلاری تعیین کردن
‫برای هر اطلاعاتی ‫که منجر به پیدا شدن‌شون بشه.
‫هر فرد یا فعالیت مشکوکی
‫باید به...
‫همون‌جا وایسا. پلیس.
‫لعنتی.
‫وایسا وگرنه بهت ‫شوکر می‌زنم!
‫رفیق، خواهش می‌کنم. ‫وایسا. وایسا. وایسا. وایسا.
‫- خفه شو. ‫- خواهش می‌کنم. من اونجا کار می‌کنم، رفیق.
‫فقط کلیدهام رو گم کردم. ‫خواهش می‌کنم.
‫کلیدهام رو گم کردم. خواهش می‌کنم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- بله، سروان، من خوبم.
‫باشه. خیلی بد زمین خوردیم. ‫خوبی؟
‫سروان، من خوبم. ‫فقط لطفاً به انبار زنگ بزنید.
‫می‌تونید شماره‌ش رو آنلاین ‫پیدا کنید.
‫گوشیم الان کار نمی‌کنه.
‫دستبندها خیلی تنگه؟ دست‌هات خوبن؟
‫بله، خوبن، سروان.
‫- بیا برگردیم سمت ماشین. ‫- نه، نه، نه.
‫یالا. بیا بریم. ‫یک، دو، سه.
‫خواهش می‌کنم، سروان. سروان.
‫- هی، اسمت چیه، آقا؟ ‫- جیمز.
‫جیمز، باشه. همین‌جا ‫لطفاً وایسا، جیمز.
‫- هیچ سلاحی همراهته؟ ‫- نه.
‫نه؟ مواد چی؟ ‫چیزی داری؟
‫نه، قربان.
‫چیزی تو جیبت هست ‫که دست من رو ببُره
‫وقتی دستم رو ‫اون تو می‌کنم، جیمز؟
‫نه، قربان. چیزی ندارم.
‫مطمئنی؟ نمی‌خوام ‫چیزی دستم رو ببُره.
‫من هیچی ندارم، قربان.
‫باشه، جیمز. ‫اونجا ثابت وایسا.
‫نباید از دست پلیس ‫فرار کنی، آقا.
‫لعنتی!
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم سالم باش.
‫گندش بزنن.
‫باشه. بلند شو. بلند شو. پاشو.
‫هی. صدام رو می‌شنوی؟
‫جیمز؟ حواست با منه؟
‫چه غلطی کردی؟
‫من رو زدی، داداش.
‫باشه. الان قراره ‫این اتفاق بیفته.
‫من این دستبندها رو ‫از دستت باز می‌کنم، باشه؟
‫تا یه لحظه دیگه ‫سوار ماشینم می‌شم.
‫و میرم، ولی...
‫داری به من گوش میدی؟
‫نمی‌خوام دوباره اینجا ‫ببینمت، باشه؟
‫از نظر من، ‫من در حق تو بدی کردم،
‫تو در حق من بدی کردی.
‫بیا قضیه رو همین‌جا تموم کنیم.
‫ولی اگه دوباره ‫اینجا ببینمت،
‫داستان فرق می‌کنه. ‫فهمیدی؟
‫جدی می‌گم.
‫باشه، بهت هشدار دادم. ‫حالا، بیا بلند شیم.
‫من این دستبندها رو ‫از دستت باز می‌کنم. یک، دو...
‫چون همین الان، ‫این یه...
‫این یه مسئله کاملاً متفاوته.
‫یکی باید فقط ‫به این یارو بگه
‫بچه‌اش تنها بچه‌ی ‫گمشده نیست.
‫‏17 تا بچه هستن. همه...
‫باشه، گوش کن.
‫تا وقتی که ‫این گزارش نشه،
‫اون فیلم روی یه درایو ‫یه جایی می‌مونه،
‫و تا حدود یک ماه دیگه ‫روش فیلم جدید ضبط می‌شه.
‫و اگه اون شهروند لعنتی
‫تا یه ماه دیگه ‫برنگرده اینجا
‫و شکایت نکنه، ‫این قضیه می‌تونه کلاً فراموش بشه.
‫ولی اگه این کار رو بکنه...
‫پاول، بدجوری ‫تو دردسر میفتی.
‫دستت رو دکتر دیده؟
‫لعنتی!
[جاستین: سلام]
‫سلام؟
‫پاول؟
‫سلام.
‫- کجا بودی؟ ‫- تو خونه‌ای.
‫آره.
‫یکی مریض شد،
‫و اون‌ها همه اعضای ‫تیم من رو، تیم موریس رو...
‫کجا بودی؟
‫من، من بیرون بودم.
‫کجا؟
‫پاول.
‫آشغال عوضی.
‫می‌خوای امروز ناهار رو ‫جای دیگه‌ای بریم یا همون‌جا؟
‫- آره، پیتزا؟ ‫- آره. امروز ناهار مهمون تو؟
‫من این مشکل رو قبلاً هم...
‫عوضی.
‫هی!
‫من بهت چی گفتم؟ ها؟
‫من بهت چی گفتم؟
‫من بهت چه... ‫کثافت.
‫عوضی!
[جیمز]
‫این مسخره‌بازی لعنتیه. ‫این کوفتی رو ببین.
‫اه! گندت بزنن!
‫لعنتی!
‫هی، گوشی جدیده.
‫منم، رفیق.
‫رفیق، ‫دیروز یه کار پیدا کردم.
‫آره، ممنونم، رفیق.
‫ممنون، ممنون، ‫ممنون.
‫آره، فقط، یه ‫مشکل خیلی کوچولو هست
‫چون من... نمی‌تونم شروع کنم ‫تا وقتی که، مثلاً، کفش نو داشته باشم.
‫و، می‌دونی، یه دست لباس کامل.
‫چون، می‌دونی، همونطور که گفتم، ‫جای شیکیه.
‫و...
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن. ‫نه، نه، نه. صبر کن، صبر کن.
‫این چیز خوبیه. ‫من... من یه کار پیدا کردم،
‫و من... من... من دارم... ‫دارم کار درست رو انجام میدم.
‫پس، می‌دونی، ‫می‌تونیم دوباره با هم بگردیم.
‫البته که پول مامان ‫رو پس میدم،
‫ولی نمی‌تونم این کار رو بکنم
‫تا وقتی که، می‌دونی، ‫پول لباس‌ها رو بگیرم،
‫تا بتونم کار رو انجام بدم، ‫تا بتونم پول مامان رو پس بدم.
‫الو؟
‫اه! عوضی کثافت.
‫لعنتی. لعنتی. لعنتی.
‫هی، رفیق، حس می‌کنم نتونستم ‫خوب منظورم رو برسونم
‫که چقدر مهمه که من...
‫فقط، یه ‫مقدار خیلی کم پول دستم بیاد،
‫تا بتونم لباس‌های ‫کار رو بگیرم،
‫تا بتونم کار رو به دست بیارم، ‫مشخصاً.
‫پس لطفاً بهم زنگ بزن تا ‫بتونم این رو بهتر توضیح بدم.
‫ممنون، رفیق. دوستت دارم.
‫همینه!
‫نه.
‫نه؟
‫نمی‌خوام.
‫یعنی چی؟ ‫چرا نمی‌خوای؟ این خوبه.
‫این‌ها خوبن. ‫این‌ها خوبن.
‫ببین، این حدود ‫‏50 دلار میارزه.
‫نه.
‫بیست.
‫ده.
‫پنج.
‫خواهش می‌کنم، رفیق. خواهش می‌کنم.
‫لعنتی.
‫همون‌جا وایسا. ‫پلیس.
‫لعنتی!
‫از نظر من، من در حق تو ‫بدی کردم، تو در حق من بدی کردی.
‫قضیه رو همین‌جا تموم می‌کنیم.
‫ولی اگه دوباره ‫اینجا ببینمت...
‫داستان فرق می‌کنه. ‫فهمیدی؟
‫باشه. ‫بهت هشدار دادم.
‫پاشو گم‌شو.
‫لعنتی!
‫ولم کن ببینم، رفیق.
‫چه کوفتیه؟
‫گندش بزنن.
‫لعنتی، ویلو.
‫خدایا! لعنتی!
‫متأسفم. متأسفم...
‫الو؟
‫خوبی؟
‫چه کوفتیه؟
‫ببخشید! لعنتی! ببخشید!
‫ببخشید!
‫لعنتی!
‫چه کوفتیه؟ چه کوفتیه؟
‫لعنتی.
‫گندش بزنن. آشغال.
‫چه کوفتیه؟ خدایا! لعنتی!
‫لعنتی! گندش بزنن.
‫لعنتی! اه! ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫لعنتی!
[جایزه‌ی 50 ‌هزار دلاری]
‫‏20، 40، 60، 80، 100.
‫هی.
‫من در مورد جایزه ‫‏50 هزار دلاری زنگ می‌زنم
‫برای اطلاعات در مورد ‫بچه‌های گمشده
‫چون می‌دونم کجان.
‫تقریباً مطمئنم همه‌شون. ‫شبیه یه عده‌شون بود.
‫همه‌شون تو زیرزمین ‫این خونه وایسادن،
‫فقط، همینجوری، اونجا وایسادن. ‫و...
‫نمی‌دونم. ‫اون‌ها تو زیرزمینن
‫بی‌حرکت و اینجور چیزها وایسادن.
‫و اونجا هم، مثلاً، ‫دو تا روانی لعنتی هستن.
‫و کلاً، ‫اوضاع خیلی داغونه.
‫ولی... خب این چه‌جوری... ‫این چه‌جوری کار می‌کنه، البته؟
‫چه‌جوری پول رو می‌گیرم؟
‫نه، من... من... ‫من کاملاً جدی‌ام.
‫یعنی، می‌تونم بهتون نشون بدم. ‫مثلاً، بهتون نشون میدم.
‫ولی من فقط... من...
‫واقعاً نمی‌خوام بیام تو، ‫چون، یکی...
‫می‌شه یکی با پول نقد ‫بیاد یه جایی من رو ببینه؟
‫چون مثلاً... من فقط...
‫من واقعاً از ‫کلانتری‌ها خوشم نمیاد، می‌دونید؟
‫یه جورایی من رو می‌ترسونن. ‫من، من فوبیا دارم.
‫هی!
‫من بهت چی گفتم؟ ‫من بهت چه...
‫"من بهت چی گفتم، ها؟ ‫من بهت چی گفتم؟
‫من یه پلیس گنده‌ام، و من..."
‫تو خوبی. تو خوبی.
‫اون واقعی نبود. اون واقعی ‫نبود. اون واقعی نبود.
‫مشکلی نیست. تو خوبی.
‫لعنتی.
‫کثافت! من رو زدی!
‫نه، نه، نه. متأسفم. ‫ببخشید. اتفاقی بود.
‫اتفاقی بود. متأسفم.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫من می‌دونم اون بچه‌ها کجان.
‫برای همین داشتم میومدم کلانتری.
‫- داری دروغ می‌گی! ‫- نه، نه، نه، نمی‌گم. نمی‌گم.
‫قول میدم. قول میدم. می‌دونم ‫کجان. قول میدم.
‫کجان؟
‫اون‌ها تو... تو... توی یه خونه‌ان، ‫دور نیست، تو زیرزمین.
‫چه کوفتی داری می... ‫کدوم خونه؟
‫م... می‌تونم بهت نشون بدم، رفیق.
‫خ... خیلی، خیلی، ‫خیلی نزدیکه.
‫گندت بزنن.
‫ایدز داری؟
‫ها؟
‫ایدز، عوضی. ‫ایدز داری؟
‫فکر نکنم.
‫هپاتیت؟ از این کوفت و زهرمارها؟
‫یعنی، والا، ‫تا جایی که می‌دونم نه.
‫اون که در و دیوارش تیره‌ست.
‫درست همون‌جا ‫آخر کوچه.
‫ببخشید، قربان.
‫نمی‌خوام بی‌ادبی کنم، ‫ولی، مثلاً،
‫از کجا بدونم شما سعی نمی‌کنید،
‫اون جایزه رو برای خودتون بردارید؟
‫قربان؟
‫سروان؟
‫ای بابا.
‫چه کوفتیه؟
‫بذارید از اینجا برم بیرون لعنتی. ‫گندش بزنن.
‫ممنونم.
‫چه کوفتیه؟
‫یا خدا. چه کوفتیه؟ ‫هی، رفیق، خوبی؟
‫یا خدا، داداش!
‫هی! ولم کن، داداش!
‫ولم کن لعنتی! ‫ولم کن لعنتی!
‫هی! لعنتی!
‫کمکم کنید! کمکم کنید! ‫یکی، خواهش می‌کنم کمکم کنید!
[مارکوس]
‫دارم بهت می‌گم، ‫مارکوس. خودم دیدم.
‫یه چیزی خیلی، ‫خیلی اشتباهه
‫که داره داخل اون خونه اتفاق میفته.
‫اگه باورم نمی‌کنی،
‫- خودت برو اونجا. ‫- جاستین، بس کن.
‫اصل مطلب اینه.
‫الکس به اندازه کافی ‫آسیب روحی دیده
‫به خاطر اتفاقات ‫دو ماه گذشته،
‫- همونطور که مطمئنم تو هم دیدی. ‫- مارکوس...
‫به همین دلیله که من این لطف ‫رو در حقت می‌کنم
‫که فراموش کنم اصلاً ‫چنین تماس تلفنی‌ای گرفته شده.
‫اگه رفاه یه بچه ‫زیر سوال بره، طبق قانون...
‫- جاستین. ‫- ... باید ارجاعش بدی
‫به اداره بهزیستی.
‫طبق قانون.
‫واقعاً می‌خوای قضیه رو ‫به اونجا بکشونی؟
می‌خوای این‌طوری من رو بذاری توی منگنه؟
‫فقط برو یه سر به خونه بزن، مارکوس. ‫فقط همین کار رو بکن.
‫من اجازه ندارم ‫همینجوری به خونه‌ها سر بزنم.
‫شغلت ایجاب می‌کنه که گزارش بدی. ‫مجبوری
‫باشه، این کاریه که می‌کنم.
‫والدینش رو دعوت می‌کنم ‫بیان، با من صحبت کنن.
‫یه ملاقات رو در رو ‫تو مدرسه خواهیم داشت.
‫این برات قابل قبوله؟
‫بله، ممنونم. واقعاً ‫از این کارت قدردانی می‌کنم.
‫باشه، پس. خواهش می‌کنم. ‫خداحافظ.
‫بله.
واسه قرارِ ساعت دوتون اومدن
‫مشکلی نیست.
‫خب، بفرستشون تو، لطفاً، ‫مارج.
‫از این طرف، خانم.
‫آقای مدیر میلر، من گلادیس هستم.
‫بله. س... سلام. سلام.
‫بفرمایید تو.
‫- بفرمایید بنشینید، لطفاً. ‫- ممنونم.
‫ممنونم، مارج.
‫ممنون که تشریف آوردید. من...
‫می‌دونم که شماها اخیراً ‫خیلی مورد توجه بودید.
‫و قطعاً همه‌اش هم ‫خواسته‌ی خودتون نبوده.
‫خوشحالم که سر زدم. ‫مشکلی نیست.
‫باشه. من رو ببخشید...
‫ما همدیگه رو ملاقات نکردیم. ‫درسته؟
‫نه، فکر نکنم.
‫باشه...
‫چون تقریباً مطمئنم ‫به یاد میاوردم.
‫می‌دونم که پدر الکس رو ‫قبلاً ملاقات کردم.
‫من خاله‌ی الکس هستم،
‫و مادرش خواهر کوچیکه‌ی منه.
‫باشه. پس شما ‫سرپرست قانونیش نیستید.
‫خب، نه. طبعاً ‫والدینش هستن.
‫باشه. خب...
‫من رو ببخشید، گلادیس،
‫ولی متأسفانه، من باید ‫با والدینش صحبت کنم.
‫خب، از گفتنش متنفرم،
‫ولی والدینش اخیراً ‫احساس ناخوشی می‌کنن،
‫و من پیش‌شون موندم ‫تا در مراقبت از الکس کمک کنم.
‫ج... جدی به نظر می‌رسه.
‫نه. نه، جدی نیست. ‫چیز لاعلاجی نیست.
‫فقط یه‌کم ‫سله.
‫"یه‌کم سل"؟
‫آره.
‫می‌دونید چیه؟
‫شرمنده‌ام که می‌گم
‫فکر کنم واقعاً نمی‌دونم ‫این یعنی چی.
‫فکر می‌کردم یه چیزی‌ـه
‫که آدم‌های خیلی قدیم ‫می‌گرفتن.
‫- چیه؟ بیماری ریوی‌ـه؟ ‫- می‌دونید چیه؟
‫حال اون‌ها کاملاً خوبه، ‫ولی باید تو خونه بمونن.
‫امیدوار بودم بتونم باهاشون ‫حضوری صحبت کنم چون...
‫... این یه‌کم ناجوره،
‫ولی یه فرد نگران ‫شکایتی در مورد وضعیت رفاهی ثبت کرده.
‫و متأسفانه، ‫من باید تماس بگیرم
‫با سرپرست قانونی بچه.
‫این چیزی‌ـه که واقعاً ‫قابل مذاکره نیست.
‫من باید با والدین‌شون ‫حضوری صحبت کنم.
‫ای وای.
‫می‌تونم بیام خونه‌شون ‫اگه این کار رو راحت‌تر می‌کنه.
‫فقط دارم سعی می‌کنم اداره بهزیستی ‫رو درگیر نکنم.
‫- ولی رک بگم... ‫- اداره بهزیستی؟
‫... من قانع نشدم ‫که چیزی اشتباه باشه.
‫کی شکایت کرده؟
‫اجازه ندارم بگم.
‫خب، این خیلی ناراحت‌کننده‌‌ست.
‫حالا دیگه ‫همه اختیار از دست رفته.
‫مورچه تحت فرمان ‫یک ذهن جدا
‫از ذهن خودش حرکت می‌کنه.
‫اینجا، مورچه ‫گاز مرگبارش رو شروع می‌کنه.
‫به به.
‫بفرما.
‫در حالی که قارچ ‫انگلی سرچماغی
‫به تغذیه از بدنش ادامه میده.
‫چه چندش‌آوره.
‫باردهی قارچی ‫در مرحله‌ی بعد رخ میده.
‫شکوفه‌های بزرگ...
‫... که برای پخش کردن ‫هاگ‌های بیشتر عمل می‌کنن...
‫کی می‌تونه باشه؟
‫... که مورچه‌های بیشتری رو پیدا کنن.
‫اه.
‫- خدا رو شکر خونه‌ای. ‫- کیه؟
‫خیلی متأسفم که روز شنبه ‫مزاحمتون می‌شم.
‫می‌شه لطفاً، ‫لطفاً من رو ببخشید؟
‫تازه ‫می‌خواستیم غذا بخوریم.
‫اتوبوس جایی که قرار بود ‫من رو سوار نکرد.
‫و من خیلی دیر ‫متوجه شدم...
‫... که تو نبش اشتباهی ‫ایستاده بودم.
‫و تا وقتی که ‫این رو فهمیدم،
‫کاملاً از دستش داده بودم.
‫پس مجبور شدم تمام راه ‫رو از اون سر شهر پیاده بیام تا برسم اینجا.
‫خب، خیلی متأسفم ‫که این رو می‌شنوم...
‫متأسفم که این رو بهت می‌گم، ‫عزیزم،
‫ولی من در شرف ‫از حال رفتنم.
‫می‌شه لطفاً ‫یه‌کم آب بهم بدید؟
‫متأسفانه این واق...
‫البته که می‌تونید ‫یه‌کم آب بخورید.
‫خیلی ممنونم.
‫متأسفانه الان واقعاً ‫موقع...
‫اسم من گلادیسه، ‫از دیدنتون خیلی خوشبختم.
‫سلام.
‫من عاشق ‫این خونه‌ام.
‫نگاه کن، یه زرافه ‫و یه چراغ سبز چینی...
‫اون به‌نظر اصله. ‫شرط می‌بندم که هست.
‫من عاشق این آشپزخونه‌ام.
‫کابینت‌های سفید و تمیز. ‫چقدر بهش حسودیم می‌شه.
‫حالا، گوش کنید. ‫می‌دونم که مزاحمتم،
‫ولی واقعاً لازم بود ‫با شما صحبت کنم
‫در مورد صحبت دیروزمون.
‫مارکوس، یه لیوان بهش بده.
‫یه کاسه، لطفاً.
‫یه کاسه؟
‫بله، یه کاسه. ‫یه عادت عجیب منه.
‫دیگه حتی سعی نمی‌کنم ‫توجیه‌ش کنم.
‫یه کاسه آب. باشه.
‫ممنونم.
‫م... می‌خواستم بدونید که ‫من با پدر الکس صحبت کردم،
‫که همونطور که گفتم، ‫خیلی مریضه.
‫ولی خبر خوب اینه که، ‫اون بیش از حد مشتاقه
‫که دوشنبه بیاد، ‫با شما بشینه
‫و همه چیز رو روشن کنه.
‫ازتون قدردانی می‌کنم، ‫ولی واقعاً لازم نیست.
‫پس نیازی نیست با مقامات ‫تماس بگیرید، درسته؟
‫این...
‫حتماً، فکر کنم نه.
‫یعنی، هنوز باهاشون ‫تماس نگرفتید، درسته؟
‫گلادیس، من واقعاً باید ‫اصرار کنم که شما...
‫این... این روبان منه؟
‫شما باهاشون ‫تماس نگرفتید، درسته؟
‫نه، نگرفتم. این چیه؟
‫خدای من!
‫وای! ببین چی کار کردم. ‫خدای بزرگ.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫خب، البته که ‫اتفاقی بود.
‫وای. واقعاً داره خونریزی می‌کنه.
‫تِری، برو ضدعفونی کننده
‫- و جعبه کمک‌های اولیه رو بیار. ‫- باشه.
‫نه، نه، نه. ‫این حرف‌ها بی‌معنیه.
‫می‌شه یه پارچه ‫بهم بدی، عزیزم؟
‫فکر کنم موهام رو چید!
‫دارم به 911 زنگ می‌زنم.
‫مارکوس، فکر کنم ‫موهام رو چید!
‫مارکوس، چی کار کرد؟
‫مارکوس؟
‫خب...
‫نگاه کن!
‫هی، چه کوفتیه، رفیق؟
‫خدای من.
‫حرفت رو بزن. ‫فقط به بچه‌ها فکر کن.
‫- از فکر کردن به خودت دست بردار! ‫- مارکوس؟
‫من و تو قراره یه...
‫همون‌جا بمون.
‫هی! وایسا! نه!
‫خدای من.
‫کمکم کن، خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫خدایا. نه!
‫خدای من.
‫هی!
‫خدای...
‫- از مغازه‌ام برو بیرون! ‫- کمکم کن لعنتی!
‫چه کوفتیه؟
‫عوضی.
‫یالا، آشغال عوضی.
‫حالت خوبه؟
‫آره، فکر کنم.
‫من فقط...
‫خراش برداشتم.
‫تو چطور؟
‫منم همینطور.
‫م... می‌خوام ازت تشکر کنم.
‫نه، جدی می‌گم. پس، ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫یعنی، چه کار دیگه‌ای ‫می‌تونستم بکنم؟
‫یارو کنترلش رو از دست داده بود.
‫آخرین باری که باهاش ‫حرف زدم، حالش خوب بود.
‫یعنی، واقعاً خوب بود.
‫من تو زندگیم هیچوقت ‫چیزی شبیه اون ندیده بودم.
‫من دیدم.
‫در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫طوری که اون می‌دوید، ‫من قبلاً دیدمش.
‫می‌تونم یه چیزی بهت نشون بدم؟
‫دختر کوچولوی اون‌ها ‫همونجوری دوید که متیو دوید.
‫همون حالت بدن، دقیقاً همونجوری.
‫درست مثل طوری که مارکوس ‫امروز دنبال تو دوید.
‫‫انگار یه سلاح شده بود.
‫مثل یه موشک حرارت‌یاب ‫که فقط روت قفل کرده بود.
‫خب، بیا. این رو نگاه کن. ‫این خونه‌ی منه.
‫این خونه‌ی بیلی کریمره.
‫حالا، اگه فرض کنی اون‌ها ‫تو یه خط مستقیم میرفتن
‫فقط به سمت هدفشون،
‫و فرض کنیم هر دوشون ‫یه هدف داشتن،
‫این خط‌ها یه جایی ‫این دور و بر همدیگه رو قطع می‌کنن.
‫خدای من.
‫باید یه چیزی در مورد ‫این منطقه باشه.
‫- الکس. ‫- یه... چیه؟
‫الکس لیلی ‫تو این خونه زندگی می‌کنه.
[الکس]
‫کی دیگه می‌تونه یه مثال ‫از یه انگل بزنه؟
‫کسی هست؟
‫- لیسا؟ ‫- یه کرم نواری.
‫یه کرم نواری! خیلی خوبه!
‫اون یکی چندش‌آوره، درسته؟
‫تو روده‌هاتون زندگی می‌کنه ‫و غذاتون رو می‌خوره.
‫بس کن.
‫"بس کن."
‫چه خبر، پهلوون؟
‫با من حرف بزن، پهلوون. ‫امروز مدرسه چطور بود؟
‫- خوب. ‫- خوب؟ دل کسی رو بردی؟
‫نه.
‫نه؟ باشه.
‫خب، ‫امشب همون شبه، رفیق.
‫خاله گلادیس مامانت ‫داره میاد، یادت میاد؟
‫چرا باید اون ‫تو خونه ما زندگی کنه؟
‫چون همونطور که ‫حرف زدیم.
‫اون مریضه، و هیچ جای ‫دیگه‌ای برای رفتن نداره.
‫ولی من حتی ‫نمی‌شناسمش.
‫پوف. می‌فهممت، رفیق. ‫منم نمی‌شناسمش.
‫راستش رو بخوای، مطمئن نیستم ‫مامانت هم خیلی خوب بشناستش.
‫ولی اون فامیله. ‫فامیل مهمه.
‫باید به همدیگه کمک کنیم.
‫هی، یه بچه پیدا کردم.
‫هی. مردان من بازگشتند.
‫هی. روز خوبی داشتی تو مدرسه؟
‫- آره. ‫- باشه، خوبه.
‫واقعاً دوست دارم ‫این خونه رو تمیز کنم
‫قبل از اینکه خاله‌ات گلادیس برسه.
‫پس یه لطفی بکن، ‫اتاقت رو تمیز کن
‫قبل از اینکه مشق‌هات ‫رو شروع کنی.
‫اون که نمیاد تو اتاق من، ‫میاد؟
‫واقعاً دوست دارم یه خونه تمیز داشته باشم.
‫این شامل اتاق تو هم می‌شه، ‫پس یالا برو.
‫می‌دونم. خیلی وحشتناکه ‫که آشغال‌های خودت رو تمیز کنی.
‫باشه؟
‫سلام! بیاین تو!
‫- در رو داری؟ ‫- من دارمش.
‫یه قدم دیگه.
‫فقط می‌گم ‫خیلی حالش بده.
‫نمی‌دونم اینجا ‫جای مناسبی برای...
‫آره، خب، یا جاش اینجاست ‫یا تو خیابون، استیون.
‫خب، می‌دونی، اینجا که ‫آسایشگاه نیست، عزیزم.
‫این رو می‌دونم. می‌دونم.
‫ما برای اینجور چیزها ‫تجهیزات نداریم. باشه؟
‫ما 15 سال بود ‫این زن رو ندیده بودیم.
‫اون حتی به ‫عروسی ما هم نیومد...
‫ببین، مامانم ‫این کار رو براش می‌کرد،
‫پس منم این کار رو ‫براش می‌کنم، باشه؟
‫واقعاً به حمایتت احتیاج دارم.
‫اگه هر لحظه ‫احساس کردی...
‫الکس، عزیزم، ‫چی کار می‌کنی؟
‫گرسنه‌مه.
‫گرسنه‌ته. ‫باشه. خیلی‌خب.
‫خب، برو پایین، یه چیزی بخور
‫و بعد برو دندون‌هات رو مسواک بزن، ‫باشه؟ تقریباً 7:30.
‫و ساکت باش. ‫خاله گلادیس خوابه.
‫اون چقدر قراره ‫پیش ما بمونه؟
‫گفتنش سخته، رفیق.
‫به نظر نمیاد ‫خیلی بهتر بشه.
‫پس قراره برای ‫همیشه پیش ما بمونه؟
‫نه.
‫من...
‫فکر نکنم بیشتر از ‫یه ماه اینجا باشه.
‫- خیلی‌خب، رفیق. ‫- خیلی‌خب.
‫ساعت 2 میام دنبالت، ‫باشه؟
‫- می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫وقت تمومه. ‫مدادها پایین.
‫متیو!
‫چی؟ ‫شما گفتید، "مدادها پایین."
‫متیو، همین الان برو بیرون.
‫الکس، حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫متیو، بیا بریم. ‫کیفت رو بردار.
‫یه شوخی بود. خدای من!
‫- از سرویست جا موندی، پسرم؟ ‫- من خوبم.
‫مطمئنی؟
‫مامان، بابا، کجا بودید؟
‫سلام، پهلوون. مدرسه چطور بود؟
‫چی شده؟
‫الکس؟
‫خوش اومدی.
‫چطوری، عزیزم؟
‫بذار یه نگاهی بهت بندازم.
‫می‌دونی، ‫من تو رو ندیدم
‫از وقتی که یه ‫نوزاد خیلی کوچولو بودی.
‫مامان و بابام چه‌شون شده؟
‫هیچی، عزیزم. ‫حالشون کاملاً خوبه.
‫مامان.
‫هی. مدرسه چطور بود؟
‫دیدی؟ بهت گفتم، ‫حالش کاملاً خوبه. نگران نباش.
‫الکس.
‫حالا، بی‌ادبی نکن.
‫چرا سر میز نمی‌شینی؟
‫چون دارم شام درست می‌کنم. ‫باید ازت می‌پرسیدم،
‫ولی اینجا نبودی،
‫پس فکر کردم ماکارونی و پنیر ‫خوب باشه...
‫بابا!
‫الکس، دیگه بسه.
‫می‌خوام بری طبقه بالا، ‫صورتت رو بشوری،
‫دندون‌هات رو مسواک بزنی، ‫و بعد وقت خوابه.
‫از شام هم خبری نیست.
‫شوخی نمی‌کنم، پسر جوان. ‫برو.
‫بیا. بشین.
‫الکس.
‫بشین.
‫نگران والدینت نباش.
‫اون‌ها فقط دارن استراحت می‌کنن.
‫حالا، قبل از اینکه امروز ‫بری مدرسه، می‌خوام قول بدی
‫که به هیچ جنبنده‌ای ‫نمی‌گی که من اینجا هستم
‫یا اینکه والدینت دارن ‫اینجوری استراحت می‌کنن.
‫شنیدی چی گفتم، الکس؟
‫نگاه کن.
‫اوه.
‫داری نگاه می‌کنی؟
‫وایسا!
‫وایسا، بابا!
‫الکس.
‫بشین.
‫حالا، وقتی بهت می‌گم ‫که نباید با هیچ‌کس...
‫در مورد من یا والدینت ‫حرف بزنی...
‫می‌فهمی چه اتفاقی می‌تونه بیفته ‫اگه قولت رو بشکنی.
‫می‌تونم کاری کنم والدینت ‫به خودشون آسیب بزنن.
‫می‌تونم کاری کنم به ‫همدیگه آسیب بزنن.
‫می‌تونم کاری کنم همدیگه رو بخورن ‫اگه بخوام.
‫می‌خوام این کار رو بکنم، الکس؟
‫باورم می‌کنی؟
‫قول بده که در مورد من ‫حرف نمی‌زنی
‫با هیچ انسان دیگه‌ای. ‫بگو.
‫قول میدم.
‫چون من می‌فهمم، الکس.
‫برو مدرسه. با اتوبوس برو.
‫امروز حرف نمی‌زنی.
‫پسر خوب.
‫باید به والدینت غذا بدی.
‫تو کابینت سوپ هست.
‫فردا، ‫باز هم می‌گیری.
‫الکس.
‫الکس؟
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫من خیلی مریضم، الکس.
‫یه‌کم آب می‌خوای؟
‫خب، آب کمکی بهم نمی‌کنه.
‫من برای آب خوردن خیلی مریضم.
‫برای مدت ‫خیلی طولانی مریض بودم.
‫چی حالت رو بهتر می‌کنه؟
‫خب، امیدوار بودم ‫مامان و بابات
‫حالم رو بهتر کنن،
‫ولی به نظر نمیاد ‫خیلی خوب پیش بره.
‫دوست داری بری ‫بیمارستان؟
‫بیمارستان من رو خوب نمی‌کنه.
‫ولی شاید تو بتونی، البته.
‫تو می‌تونی کمک کنی.
‫چه‌جوری؟
‫خب، تو مدرسه،
‫از هر کدوم از همکلاسی‌هات ‫یه وسیله برام بیار خونه.
‫اون شاید جواب بده.
‫این چه‌جوری حالت رو بهتر می‌کنه؟
‫شاید دقیقاً همون چیزی باشه که لازم دارم.
‫و اگه بهتر بشی، ‫برمی‌گردی خونه؟
‫اگه بهتر بشم...
‫برمی‌گردم خونه.
‫الکس.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫حوصله‌ی بازی نداشتم،
‫و یه چیزی رو جا گذاشتم.
‫واو، واو، واو. ‫هی، هی، هی.
‫حالت خوبه؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫اخیراً خیلی ساکت بودی.
‫ساکت‌تر از معمول.
‫چطوری؟
‫من خوبم. ‫فقط یه چیزی رو جا گذاشتم.
‫اشکالی نداره.
‫الکس، می‌دونی،
‫اگه... یه وقتی خواستی ‫با کسی حرف بزنی،
‫همیشه می‌تونی با من حرف بزنی.
‫این رو می‌دونی؟
‫آره.
‫می‌تونی در مورد هر چیزی که ‫بخوای با من حرف بزنی.
‫می‌خوام الان برگردم.
‫باشه. برو بازی کن.
‫چی کار می‌کنی؟
‫نه...
‫استیون یه مدت پیش ‫سکته مغزی کرده،
‫پس نمی‌تونه حرف بزنه.
‫و من فعلاً دارم از ‫خانواده مراقبت می‌کنم.
‫خوشحالم که هر دوتون اینجایید.
‫الکس، چطوری، رفیق؟
‫من خوبم.
‫حالا، ما قراره ازت ‫چندتا سوال بپرسیم
‫در مورد اتفاقی که ‫تو مدرسه افتاده، باشه؟
‫فردا، ‫مردم میان اینجا.
‫و این خونه رو می‌گردن...
‫و ما باید آماده باشیم.
‫کارآگاه، بفرمایید تو!
‫صبح به‌خیر، خانم لیلی.
‫- امروز چطورید؟ ‫- خوبم.
‫- خوشحالم دوباره می‌بینمتون. ‫- منم از دیدنتون خوشحالم.
‫- کارآگاه کولبرت رو یادتونه؟ ‫- بله.
‫فقط می‌خواستیم امروز برای چند دقیقه ‫بیایم خونه
‫و یه نگاهی بندازیم،
‫محیطی که الکس ‫تو اون زندگی می‌کرده رو ببینیم.
‫و فقط یه ایده‌ای بگیریم که ‫روابط خانوادگی چه‌جوریه.
‫- باشه! ‫- ممنونم.
‫و...
‫هی، الکس. ‫امروز چطوری؟
‫امروز یه‌کم ساکته، ‫درسته؟
‫- بله، همینطوره. ‫- باشه.
‫سلام؟
‫وسایلت رو جمع کن، الکس، ‫فردا می‌ریم.
‫روی خط نمک پا نذار.
‫پلیس اینجاست. ‫فکر می‌کنی معنیش چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫در بزنیم؟ بعداً برگردیم؟
‫شاید بهتره در بزنیم.
‫و چی بگیم؟ چی... ‫چی رو قراره توضیح بدیم؟
‫آره، نمی‌دونم.
‫- بیا فقط... ‫- بیا بریم.
‫هی، این چیه؟
‫اون پلیسه؟
‫اون پاول‌ـه.
‫- می‌شناسیش؟ ‫- آره.
‫سلام؟
‫پاول؟
‫پاول، ‫اون پشت چی کار می‌کنی؟
‫صبر کن.
‫لعنتی! لعنتی!
‫عقب وایسا لعنتی!
‫پاول.
‫پاول، وایسا.
‫وایسا!
‫خدایا.
‫گندش بزنن.
‫کوچولوی عجیب غریب لعنتی
‫پاول. خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫متیو؟
‫متیو!
‫نه.
‫متیو.
‫نه.
‫متیو؟
‫یالا.
‫متیو؟
‫خوبه. ‫درست همینجوری.
‫همینطوره.
‫نه.
‫خدایا!
‫ولم کنید! ولم کنید!
‫متیو؟
‫عزیزم، بیرون رو نگاه کن.
‫ببین با حیاط ‫چی کار کردن.
‫جرمی، ‫همه جا شیشه‌ست.
‫کفشش رو پیدا کن! خدای من!
‫خدای من. خدای من.
‫حالا یه مرد ‫تو آشپزخونه‌‌ست!
‫الکس؟
‫متیو؟
‫پیدات کردم.
‫پدر و مادر الکس هنوز
‫دارن یه جایی با سوپ ‫تغذیه می‌شن.
‫ولی نه توسط الکس.
‫اون به یه شهر دیگه نقل مکان کرد و ‫با یه خاله دیگه‌اش زندگی می‌کنه.
‫شنیدم که اون یکی خانم خوبیه.
‫همه بچه‌های کلاسش...
‫دوباره برگشتن پیش مامان‌باباشون
‫بعضی‌هاشون حتی امسال ‫دوباره شروع به حرف زدن کردن.
[ســلاح]