‫در گذشته های دور...
مردِ سرخ پوستی زندگی میکرد که...
بعد ها بخاطرِ بیماری شروع به مسافرت کرد.
من اینجام.
ما آخرینِ بازماندگان هستیم.
راهِ طولانی ای طی کردیم.
مادر؟
سرخ پوستِ وحشی
ماکوا، دههِ 80 میلادی (منطقه ای در جنوبِ کانادا)
تِدو
وایسید!
صبر کنین!
من مطمئن نیستم خودت افتادی یا با کسی درگیر شدی.
والدینت کار میکنن؟
پدرم یه مکانیکه.
مادرت چطور؟
زیاد نوشیدنی میخورن؟
نمیدونم.
هیچی نمیشه اگه واقعیت رو بهم بگی.
من نمیخوام تو دردسر بیوفتی.
ما به فعالیتی که تو کلاس ها داری خیلی افتخار میکنیم.
ولی میخوام بدونم که مشکلت چیه.
فقط همین؟
میتونم برگردم سرِ کلاسم؟
بشین.
کوفتگی هات از کجا اومدن؟
داشتم میدوئیدم و بعد هم افتادم.
حالا میشه برم؟
میشه خفه شی؟
همهِ اینا تقصیرِ خودته.
ماکو؟
از خونه برو بیرون.
برو دیگه.
ماکو؟
نمیخوام تو خونه ببینمت.
چرا همش اینطوری میکنه؟
ماکو، برو.
یه لحظه فرصت بدین بهم.
اون ترسیده.
ماکو؟
این بار نفس بکش.
خوبه؟
نه.
بِدِش به من.
باید آروم باشی وقتی ماشه رو میکشی.
تمرکزِ حواس نداری.
موقع کشیدنِ ماشه خودتو تکون میدی.
انگار دستِ خودم نیست.
شنیدی با "اِلیس" دوست شده؟
همونی که تو شهر زندگی میکنه؟
دیروز دستِ همدیگه رو گرفته بودن.
ولی...
اون دو سال کوچیکتره.
حتماً آدمِ خوبیه.
بابات بود؟
نمیدونم.
بزن بریم.
ماکو؟
منم.
ماکو؟
"کِین" اعضایِ بدنش رو قربانی کرد.
اما، خدا هیچکدوم رو قبول نداشت.
بنابراین تَردِش کرد.
و این یعنی نتنها بی دلیل به خودش صدمه زده بود...
بلکه بیگناهان رو هم شکنجه داده بود.
چرا خداوند بینِ قربانی کردنِ "اِیبِل" و "کِین" تفاوت قائل میشد؟ (شخصیت های داستانِ آدم و حوّا)
دلیلش اینه...
چون قربانی کردنِ روحی که از قبل شکنجه شده در دیدگاهِ خدا بی ارزشه.
این به اون معنی نیست که "اِیبِل" موجب درد در دنیا شده.
این در طبیعتِ انسانِ که زجر بکشه حتی اگه روحِ پاکی داشته باشه.
اما...
نفرت و مسئولیت پذیر نبودن درد و زجری به دنبال داره که هیچکس مجبور به احساسش نیست.
و بعد هم درست مثلِ یک طاعون بینِ همه پخش میشه.
این داستان چگونگیِ شکل گرفتنِ نفرت رو به ما یاد میده.
قرار گرفتنِ سیلِ بزرگ بعد از این داستان نمیتونه فقط یه اتفاق باشه. (اشاره به داستانِ نوح و کشتیِ حیواناتش)
داری چه غلطی میکنی؟
برو بیرون.
تا حالا به بیرون از اینجا فکر کردی؟
منظورم...
شهر های دیگست.
حتی شهر های فقیر نشین.
ما میتونیم هر چیزی داشته باشیم.
یه خونهِ بزرگ.
ماشین های جدید.
فکر نکنم اینطوری باشه.
ولی، اگه باشه چی؟
بیا از اینجا بریم.
هیچکس نمیتونه پیدامون کنه.
ما هیچ کاری بلد نیستیم و مجبور میشیم پیاده بریم.
من نمیخوام برم خونه.
دیگه طاقت ندارم.
بگیرش.
ماکو؟
منو اینطوری نترسون.
اون "جِیمز" بود؟
نمیدونم.
ولی فکر کنم، آره.
تدو؟
تدو، وایسا.
منو تنها نزار.
نمیدونم چیکار کنم.
کمکم میکنی؟
بَرِش دار.
تو میتونی به پدر و مادرت بگی.
ولی من تا آخرِ عمرم میرم زندان.
جفتمون تو دردسر میوفتیم.
تفنگ مالِ باباته.
اونم تو دردسر میوفته.
و این اصلاً خوب نیست.
والدینت دارن بچه دار میشن.
نباید خرابش کنیم.
باید پنهانش کنیم.
نباید بزاریم کسی بفهمه.
نظرت چیه؟
حتماً داره تو جنگل بازی میکنه.
شاید خرس بهش حمله کرده باشه.
میشه لطفاً خفه شین؟
این چیزا ذهنت رو خراب میکنه.
افکارت به هم گره میخوره.
خاموشش کن.
ماکو؟
خاموشش کن.
ماکو؟
گوش کن چی میگم...
بهت گفتم...
خاموشش کن.
این دیگه چه غلطی بود کردی؟
ماکو؟
خوب بود ولی زانو هاتو خم کن.
رئیسم هر لحظه ممکنه از کارِش اخراج بشه.
همه میدونن چقدر تو منجلاب فرور فته.
فقط منتظره زنگ بزنن و خبرش رو بدن.
صحیح.
عالی بود.
کالیفرنیا (یکی از ایالت های آمریکا)
روزِ تعطیلت چطور بود؟
یکم گُلف بازی کردم.
چطور پیش رفت؟
74
من میخواستم شماره های نهایی رو وارد کنم ولی بعدش متوجه شدم که یه سری از...
هنوز فرصت نکردم بهش فکر کنم.
میتونم اَزَت نظرخواهی کنم؟
آره، معلومه که میتونی.
به عنوانِ یه دوست اَزَت میپرسم.
باشه، چرا که نه؟
البته که میتونی.
ما با هم رفیقیم.
موهام خیلی بلنده؟
اوه.
من نظرِ خاصی ندارم.
خودت چی فکر میکنی؟
من فکر میکنم بلنده.
پس...کوتاهش کن.
همه منو با همین مو میشناسن.
منم با این حرفت موافقم.
یجورایی نشانِ مخصوصته.
دقیقاً.
صحیح.
خیلی بلنده؟
خب...به نظر من...
شاید یه میزانِ درستی برای اون مدل از مو وجود داشته باشه ولی...
من شخصاً نظری ندارم.
حالا اگه اشکالی نداره راجبِ موضوعِ من صحبت کنیم.
یه سری از بچه های دارن از خونه کار میکنن و یکم عقبن.
به نظرم کوتاهش کنم بهتره.
اوکی.
صحبتِ خوبی بود.
باشه...باشه...اوکی.
تو میدونی اینی که دستمه چیه؟
بابایی برگشته.
پس پرستارِ بچه ای که استخدام کردیم کجاست؟
ساعتِ پنج رفت تا برامون شام تهیه کنه.
اوه.
بابایی امروز بهت محل نزاشت؟
به پسرت سلام کن، مایکل.
سلام، فرانسیس
داشتم فکر میکردم شاید بهتر باشه یه مدت مرصی بگیرم و با "فرانسیس" باشم.
چقدر؟
تا وقتی خودش بتونه بره مدرسه.
میخوای یه مادرِ خونه دار بشی؟
اول از همه این که کارم خیلی خسته کنندست و خودتم اینو میدونی.
منم دوست دارم پیشِ پسرم باشم و براش مادری کنم.
من زیاد موافقِ این تصمیم نیستم.
کارت خسته کنندست؟
مایکل؟
من باردارم.
از کِی؟
الان چند هفتست.
اوه.
تمامِ واکنشی که به این خبر داشتی همین بود؟
نه.
نه، این خبرِ خیلی خیلی خوبیه.
واقعاً؟
البته.
این خیلی عالیه.
برای جفتمون.
یه خونهِ بزرگتر میخوایم.
تدو
آماده ای؟
الو؟
تدو؟
سلام، کَمی
تو آزاد شدی.
آره.
صورتت؟
اون دَنیِّله؟
آره.
دنیل؟
ایشون عموته.
برادرِ من.
یکم خجالتیه.
چند سالشه؟
تازه پنج سالش شده.
(داره زیرِ لب دعا میخونه)
خیلی نرمه.
همهِ بچه ها اینطورین؟
آره.
همشون اینطورن.
فکر میکنی بعداً قوی میشه؟
منظورم قدرتشه.
اتفاقی افتاده؟
من میخوام اون معمولی باشه.
معمولی و خوب.
منم همینو میخوام.
بیا برگردیم تو تختمون.
چیکار میکنی؟
میخوای با اسباب بازی هات بازی کنی؟
پس چی میخوای؟
کارتون ببینم.
اوه.
باشه.
آمم...
بیا داخل.
چیزی نیست.
من ترسنا نیستم.
من عموتم.
اینجا میگه فروشنده بودی.
بخاطرش 10 سال حبس بودم.
وقتی بچه بودم با خودم جنس حمل میکردم.
یه چند تا درگیریِ مختصر هم داشتم.
فقط همین؟
من به گذشتم افتخار نمیکنم.
اون چیزا دیگه تموم شدن.
من هیچوقت دزدی نکردم و این مهمه، درسته؟
اگه شانسشو پیدا کنم خوب کار میکنم.
تتوهات چطور؟
نباید اجازه بدیم کسی اونا رو ببینه.
صحیح.
منم اَزَشون خوشم نمیاد.
من یه نگاهی به پرونده میندازم.
ولی به احتمالِ زیاد قرار نیست جلوی مغازه کار کنی.
ماشینِ جدید.
اشکالی هم نداره.
تو ماشینِ "ریک" رو خریدی؟
آره.
تدو؟
مشکلی نیست، من حقوق گرفتم.
هی؟
میخوای با عمو یه دوری بزنی؟
یه چیزِ دیگه هم برات گرفتم.
اینجارو داشته باش.
میخوای با عمو بری؟
کمربند.
آماده ای؟
دماغتو گرفتم.
دماغمو گرفتی؟
منم گوشتو میگیرم.
منم میزارمش تو گوشم.
اصلاً من قورتش دادم.
دماغمو قورت دادی؟
پرتاب کن ببینم.
اون کیه؟
سربازه؟
اون...
بزار نشونت بدم.
ایشون پدرِ پدربزرگته.
اون تو جنگی جهانیِ دوم جنگید.
هیچوقت ندیدمش ولی همه میگفتن که آدم خوبیه.
اونو میشناختم.
مُرد وقتی یه چند سالی از الانِ تو بزرگتر بودم.
ولی پدرش بهم گفته بود که اون توی "ویگوان" بدنیا اومده. (یه جور چادرِ سنتیِ سرخ پوستی)
مادربزرگ؟
آره، اونم مادرِ منه یعنی مادربزرگِ تو.
یادت میاد؟
اون خیلی دوستت داشت.
فکر کنم تو بهترین اتفاقِ زندگیش بودی.
همیشه برام نامه مینوشت و میگفت که تو خیلی بامزه و خوشگلی.
خیلی شبیهِ بابا شدی.
چنتا از لباساشو تو کمد پیدا کردم.
اشکالی که نداره، داره؟
اصلاً مالِ خودتن.
من این بیرون میخوابم.
میتونیم اتاقِ "دنیل" رو بهت بدیم.
خودشم تو اتاقِ من میخوابه.
خونه باید مالِ خودتون باشه.
حداقل تو زمستون.
اینطوری نباش، بیا داخل پیشِ ما.
نه.
تدو؟
من باید این بیرون بخوابم.
باشه.
متاسفم که هیچوقت برای ملاقاتت نیومدم.
دلیلی برای متاسف بودن وجود نداره.
همیشه دوست داریم بیای داخل پیشِ ما.
کی تو بیمارستان بود؟
فقط من و دنیل.
مراسمِ خاکسپاری چطور؟
خیلیا اومدن.
اکثراً بومیِ همین شهر بودن.
حدوداً...
صد نفر.
ماکو چطور؟
نه.
حتی واسه مراسمِ خالش هم نیومده بود
الان کجاست؟
نیویورک
کالبفرنیا
دقیق نمبدونم.
حتی منو یادش هم نمیاد؟
چی میخوای؟
شما "لیزا ولف" هستید؟
بله.
مادرِ "جیمز ولف"؟
بله، شما کی باشید؟
اسمِ من "تدو" هستش.
باید راجبِ پسرتون یه چیزی بهتون بگم.
خیلی بهتون مدیونم.
همه چیز رو بهتون مدیونم.
ایمیلم به دستت رسید؟
من یه فکری دارم.
پس زودتر بگو ببینیم چیه.
وایسا...وایسا...وایسا...تو وایسا
بیا اینجا.
میشه همتون برید بیرون؟
میشه لطفاً اتاق رو ترک کنید؟
واقعاً ببخشید.
خیلی ممنونم...ممنون.
مرسی.
همتون عالی بودین.
آره.
پس...
چیه؟
بگو.
نه؟
آره.
کِی؟
تو قراره حسابی معروف بشی...مخصوصاً با این چهره ای که داری.
من لیاقتش رو دارم.
معلومه که داری...معلومه که داری.
همونا تماس گرفتن، درسته؟
خودشونن؟
خدای من...خودشونن.
خودشونن؟
از اینجا برو بیرون.
باشه...حتماً...الان میرم.
آقای "فِرین"؟
مشتاقِ دیدار.
ماکو؟
تو نباید اینجا باشی.
وایسا.
گرتا؟
خونه ای؟
هلگا؟
شانس آوری اینجا نیستن.
قبل از اینکه کسی ببینتت بیا داخل.
کفشاتو در بیار.
بشین.
بیا.
چطوری پیدام کردی؟
خیلیم سخت نبود.
دور و اطراف پرسیدم.
دنبالِ یه سرخ پوستی میگشتم که تظاهر کردنُ بلد نیست.
اینجا چیکار میکنی؟
خودت اینجا چیکار میکنی؟
تا حالا همچین جایی رو از نزدیک ندیده بودم.
بهش دست نزن.
تو یه بچه داری؟
اسمش چیه؟
فرانسیس.
ایناهاشش.
بیا یکم حرف بزنیم.
نه.
چرا، نه؟
این همه راه تا اینجا اومدی.
چه مرگته، تدو؟
نمیدونم چیزی برای گفتن به هم داریم یا نه.
تو چی میخوای، مرد؟
پول میخوای؟
نه.
پس چی؟
حرف بزن.
خیلی کارا هست که من میتونم برات انجام بدم.
اگه یه جا واسه موندن میخوای، میتونم برات بخرم.
یه ماشین؟
حتی اگه شغل هم میخوای مشکلی نیست.
چه شغلی؟
هر کاری دلت میخواد.
اینجا همه چیز فرق میکنه.
تو شهرِ خودمون چیکار میکردی؟
خفه شو، ماکو.
فقط ببین با خودم چیکار کردم.
به نظرت من همون آدمیم که قبلاً بودم؟
من اعتراف کردم.
لعنتی.
ماجرایِ منم تعریف کردی؟
آره.
واضحه که این پرونده فقط کاملاً دفاع از خود بوده.
هدفِ خاطی مشخص بود و نهایتاً منجر به درگیریِ دو طرف شده.
در نتیجه فقط بررسی شواهد و صحنهِ جرم اهمیت داره.
از نظر فنی تو همچنان متهم شناخته میشی ولی گناهکار نیستی.
و همین باعث میشه اصلاً رنگِ دادگاه رو هم نبینی.
این پروسه چقدر طول میکشه؟
چنین پرونده هایی در کالیفرنیا معمولاً چندین ماه طول میکشن.
ولی تو همین حالاشم تبرئه شدی.
از اینجا به بعد هم فقط کاغذ بازیه.
با این حال امشب باید برگردی بیمارستان.
چند ماه؟
ظاهرِ خوبی نداری...شاید باید برگردی بیمارستان؟
من خوبم.
مایکل؟
من با کارآگاهی که مسئولِ گم شدنِ یه پسر از 35 سالِ پیش تا الانِ صحبت کردم.
اون بهم گفت که تدو اعتراف کرده که تو تو این موضوع شریک جرم هستی.
اطلاعاتی راجبِ این بیانیه داری؟
نه.
با این حال اونا میخوان که به ویسکانسین برگردی و در اونجا با تحقیقاتشون همکاری کنی.
و من به عنوانِ وکیلت پیشنهاد میکنم که حتماً بری.
وگرنه موضوعات خیلی پیچیده تر میشه.
چرا؟
موضوعِ این پرونده قتله.
من تو ویسکانسین هیچ قدرتی ندارم.
ولی با یکی از همکارام تو اون منطقه صحبت میکنم.
اون کمکت میکنه.
مایکل؟
خدای من.
تو حالت خوبه؟
خدای من.
تدو پسر خالم بود.
ما با همدیگه بزرگ شدیم.
با هم دوست بودیم.
اصلاً از تو چی میخواست؟
احتمالاً پول.
ولی مطمئن نیستم.
هیچوقت بهت نگفتم.
ولی مادرم وقتی 13 سالش بود منو به دنیا آورد.
والدینش خیلی وقت بود که مُرده بودن.
پدرم هم 18 سالش بود.
و توسطِ عموش بزرگ شده بود.
عموش کتکش میزد.
حتی اگه میخواستم هم نمیتونستم بهت بگم چه بلایی سرشون اومد.
تقریباً 30 سالِ پیش از اونجا رفتم.
اسمِ منو ماکو گذاشتن.
اسمت ماکو بود؟
من نمیخوام تو بری.
اتفاقی نمیوفته.
من نمیدونم چقدر اطلاعات در دست دارن.
ولی تیمِ جستجو بقایای جسد رو پیدا کرده.
اونا با مادرِ مقتول مصاحبه کردن.
فقط همین.
جز این اطلاعاتِ دیگه ای به دستمون نرسیده که...
خیلی عجیبه.
و از اونجایی که موضوع قتلِ یه پسر بچست ما باید خیلی مراقب باشیم.
ما مجبور نیستیم به تمامِ سوالاتی که میپرسن جواب بدیم ولی عقل حکم میکنه که برای هر چیزی آماده باشیم.
چرا یجوری حرف میزنی انگار من متهم به قتلم؟
احتمالِ اینکه قاضی این سناریو رو کاملاً امکان پذیر بدونه اصلاً کم نیست.
بر اساس شهادت یه آدمِ پیر و احمق؟
من دیدم اتفاقاتی با احتمالِ کمتر از این هم رخ بدن.
سوال اینجاست که اونا تا کجا حاضرن برای ثابت کردن جرم پیش برن.
پس تو یه اشتباهی کردی و حالا میخوای بابتش عذرخواهی کنی.
کاملاً درسته.
کاری که کردی خیلی بد بوده؟
باید خیلی بزرگ باشن.
بزار ببینم چه کاری از دستِ من بر میاد.
دنبالم بیا.
احتمالاً نهایتاً تا آخرِ هفته طول میکشه.
همین چند دقیقهِ پیش چک کردمش و دیدم که بیدار شده اما هنوزم خیلی پرته.
ملاقاتی داری، لیزا.
بزار کمکت کنم.
اگه چیزی لازم داشتی بهم بگو، باشه؟
حالتون چطوره، خانمِ ولف؟
خیلی ناراحت شدم وقتی خبرِ وضعیتتون به دستم رسید.
ظاهراً میدونید من کی هستم.
درسته.
میدونم که تدو داشت پشتِ سرِ من حسابی داستان میبافت.
پلیسا اومدن دمِ در و بازداشتم کردن.
اصلاً جالب نبود.
تقصیرِ خودته.
خب...
من اومدم اینجا تا این ننگ رو از روی اسمم بردارم.
من فکر کردم این ضروریه که خودم شخصاً بیام و بهتون نشون بدم که من اون آدمی که تدو میگفت، نیستم.
در واقع...
من با پسرتون دوست بودم.
منم مثلِ همه از غیبت هاش شوکه شده بودم.
من فقط میدونم تدو بهم چی گفت.
اون بهتون چی گفت؟
تو به پسرم شلیک کردی.
و بعدش هم هیچ احساسی نداشتی.
و بعد هم مثلِ یه سگِ لعنتی دفنش کردی.
تدو از نظرِ روحی سالم نبود.
باور کردنِ حرفهای چنین فردی اصلاً عاقلانه به نظر نمیرسه.
یارو 25 سال از زندگیش رو تو زندان بوده.
این هیچ ربطی نداره.
معلومه که داره.
خیلی هم ربط داره.
من برای خودم کسی شدم.
تدو که همش با همه درگیر میشد و بعدش هم شروع کرد به مواد فروشی، حالا هم که پسرتون رو کشته.
کمک.
خفه شو.
از جات تکون نخور.
چرا من باید جوابگویِ حماقتِ تو باشم؟
جیمز به خاطرِ تو مُرده.
من همیشه میدیدمش وقتی همیشه با صورتِ کبود شده میومد مدرسه.
همش مدام در حالِ گریه کردن بود.
مردم میگفتن تو بردیش و یجایی گُمِش کردی و اونم همونجا مُرده.
این واقعیت نداره.
چرا، داره.
منم تو شرایطِ یکسانی بودم.
والدینِ منو میشناختی؟
آره...
میشناختی.
این تقصیرِ من نیست که سرخ پوستا همشون روانین و بچه هاشونو کتک میزنن.
همه ما از نسلِ ترسو ها هستیم.
چون هر کدوم که به اندازهِ کافی شجاع بود تو جنگ کشته شد.
داری چیکار میکنی؟
پرستار؟
خفه میشی و دیگه راجبِ این موضوع حرف نمیزنی.
لطفاً، نکن.
خفه میشی.
فهمیدی؟
دیگه نمیخوام هیچوقت چنین مزخرفاتی رو از دهنت بشنوم.
میفهمی؟
من حرفی نمیزنم.
دلم نمیخواد دوباره برگردم اینجا.
میدونی اگه برگردم چه اتفاقی میوفته؟
بله.
میدونی؟
بله.
اوکی
بریم تو کارِش؟
اونا همشون منتظرتن.
باشه
بیا داخل پس.
رابطتون با آقای "گی شک" رو چطور تعریف میکنین؟
مایکلِ پسر خالهِ تدو بود.
خودش باید حرف بزنه.
من پسرِ خالهِ تدو بودم.
اون موقع شما رو به اسمِ...
ماکو جی شک میشناختن.
ولی الان شما "مایکل پیترسون" هستید، درسته؟
بله، کاملاً درسته.
خب...
شما در تاریخ 12 اکتبر 1988 کجا بودید؟
از این تاریخ 30 سال گذشته.
چه سوالِ مسخره ای.
هیچ خاطره ای از اون روز ندارم.
ولی تصور میکنم که اگه روزِ چهارشنبه بود باید تو مدرسه میبوده باشم.
با این حال نمیشه چیزی رو با قطعیت گفت.
بعد از مدرسه چطور؟
چیزی یادم نیست.
خب...
گوش کن.
هممون میدونیم که تدو متعادل نبود.
گذشتش پر از خلاف بود و غیره.
با این حال، مادرِ مقتول فکر میکنه که شما در این قضیه دست داشتین.
البته خودِ مادر هم در شرایطِ خوبی قرار نداره.
و واقعیت اینه که زمانِ زیادی از اون زمان گذشته.
بعلاوه، چنین غیبت هایی در این منطقه خیلی شایعه.
مثلاً خیلی پیش میاد که اکثرِ این افراد تو اردوگاه هایِ سرخ پوستیِ دیگه پیداشون بشه.
من اجازه ندارم بگم اما...
غالبِ دفعات به خودکشی ختم میشه.
خدای من.
خودکشی جونِ خیلیا رو میگیره.
من بیشتر از این وقتتون رو نمیگیرم چون میدونم که سرِ من و هم شما خیلی شلوغه.
مشکلی نیست؟
البته که مشکلی نیست.
اگه الان حرکت کنم به موقع به "میلواکی" میرسم. (یکی از شهر های آمریکا)
برای تو هم سفرِ خوبی رو آرزو دارم، مایکل.
ممنونم، جاناتان.
البته.
خوشحالم که تماس گرفتین، آقای فرین
خیلی زود حالم خوب میشه، قربان.
ولی هنوزم کمی درد دارم.
با این حال خیلی خوش شانس بودم.
اوکی.
خیلی هم عالی.
چه خبرِ خوبی...واقعاً ممنونم.
همین الان شنیدم.
تبریک میگم...ترفیعِ بزرگیه.
باید جشن بگیریم...نظرت چیه؟
اوکی.
اعضایِ تیم هم رفتن واسه استراحت، نظرت چیه الان بریم؟
فکر کنم عجولانه حرف زدم.
من باید برگردم خونه.
اوکی.
مایکل؟
تو حالت خوبه؟
نمیدونم.
شرمنده.
مایکل؟
سلام.
چطور پیش رفت؟
تبرئه شدم.
خوبه.
دستت چطوره؟
نمیدونم.
اخیراً بهش توجه نکردم.
میخوای ببینیش؟
آره.
میخوام ببینمش.
مایکل؟
میتونست خیلی بدتر باشه.
الانشم خیلی بده.