‫با یه تعطیلات شروع شد.
‫«آرتور هویتزر جونیور» سال اولی دانشگاه
اشتیاق زیادی برای رفتن به سمت آینده‌ای روشن داشت
‫پدر خودش ، مالک "لیبریتی کنزاس" رو متقاعد کرد
‫که هزینه های لازم برای تحصیل ‫در خارج از کشور را فراهم کند،
که بتونه با نوشتن سفرنامه
کسب و کار خانوادگی رو یاد بگیره
‫تا برای مخاطبین مجله ‫ "پیک‌نیک یکشنبه" منتشر بشه.
‫در طول ده سال بعد، ‫گروهی را جمع کرد
که بهترین روزنامه نگار های مهاجر زمان اون بودن
‫و "پیک‌نیک" را به ‫"گزارش فرانسوی" تغییر داد.
‫گزارش‌های هفتگی واقعی ‫در مورد سیاست‌های جهانی،
‫ هنر ها، مد
رستوران های باکلاس، بهترین نوشیدنی های
‫و داستان‌های متفاوت ‫درباره ی انگیزه های مردم
‫در مکان های دورافتاده
‫جهان را به کانزاس آورده بود.
‫نویسنده هاش از بهترین های کتابخونه های آمریکا بودن
‫«برنسن».
‫«سازرک»،
‫«کرمنتز»،
‫و «روبیک رایت».
یه خبر نگار به عنوان بهترین نویسنده زنده
‫از نظر تعداد جملات در دقیقه سطح بندی میشه
یه نویسنده‌ای که ‫حتی یک مقاله هم ننوشته،
سی سال در همین فضا باقی مونده
‫نویسنده‌ای نابینا که زیرکانه
‫از دید دیگران می‌نوشت.
و یه نویسنده ی بی رقیب
‫در دستور زبان.
‫تصاویر روی جلد، از «هرمس جونز».
‫«آرتور جونیور»، با وجود خوش‌رفتاری
‫با نویسنده های خودش،
با دیگر کارکنان روزنامه خوب برخورد نمیکرد
وا ینه
اون چیه ؟ گفتم بوقلمون می‌خوام!
‫گفتم کبابی و شکم پر باشه،
‫کنارش هم چاقو باشه!
‫سیستم مدیریت مالی او
‫پیچیده، اما مؤثر بود.
‫برای 15 سال بعدی ، هفته‌ای 150 فرانک بهش بده.
‫با نرخ کلمه‌ای 5 سنت آمریکا، ‫بدون احتساب هزینه‌ها.
‫متداول ترین و جالب ترین
‫توصیه ادبی اون ، این بود:
‫فقط یه جوری وانمود کن
‫انگار عمدا اینطوری نوشتی.
‫دقیقا پس از پنجاه سال غیبتش، ‫به "لیبرتی، کانزاس" بازگشت...
به مناسبت مراسم ختم خودش
‫که تا آن زمان تیتر مجله
‫ به نیم میلیون مخاطب در ‫پنجاه کشور افزایش پیدا کرد.
‫یک سبد از سنجاق‌ها، ‫نقاشی ها و جمله های او
‫همراهش به خاک سپرده شد.
‫در کنار یک ماشین تحریر "آندرتی"،
و سه دست ورق های کاغذی مصری
بین سردبیر ها دفن شد
‫در وصیت‌نامه‌اش شرط کرده بود
‫که فورا پس از مرگش؛
‫چاپخانه‌ها از بین رفته و منحل شوند.
نشریه ها تخلیه و فروخته بشن
‫پاداش‌ به کارکنان تعلق بگیره و قراردادشون تموم شه
‫و این مجله برای همیشه متوقف بشه.
‫بنابراین،
‫آگهی ترحیم این ناشر ‫مثل آگهی ترحیم این نشریه بود.
‫با توجه به بخش‌های پر نشده قرارداد مخاطب ها
‫تمام هزینه‌های تحویل ، در خونه شون به آن ها پس داده می‌شود
‫وفاتنامه او ، روی تخته‌ای بالای دفترش است
‫مقاله «برنسن»؛ شاهکاری که
‫فقط توی جمله اولش سه تا فاعل، ‫دو تا فعل و 9 تا غلط املایی هست.
‫بعضی‌هاشون عمدی بوده.
‫داستان «کرمنتز»؛
‫ما ازش 2500 کلمه خواستیم، ‫واسمون 14000 تا نوشت.
‫به اضافه یادداشت‌های پایانی، ‫واژه‌نامه اصطلاحات و دو تا نتیجه‌گیری.
‫یکی از بهترین داستان‌هاشه.
‫- «سازرک»؟ خب نمیتونیم که -
‫همه اسم‌ها رو که عوض می‌کنه، ‫فقط هم از ولگرد و دلال و معتاد می‌نویسه.
اینا مردمش هستن
‫«روبیک رایت» چی؟
‫در دفترش قفله، ولی صدای ‫ماشین تحریرش میاد.
‫هولش نکن.
‫سوال اینه مال کی چاپ نشه؟
‫حتی هزینه چاپ دو تا مقاله هم زیاده
حتی اگه از پس هزینه یکیش بر بیایم
‫یه پیام از سرپرست دارم؛ ‫یک ساعت تا رسیدن مطبوعات مونده.
‫اخراجی.
‫- جدی؟ ‫- تو دفتر من گریه نکن.
‫ "گریه نکنید"
‫سرتیترها رو کوتاه کنید، ‫تبلیغات رو کمتر کنید.
‫به سرپرست بگید کاغذ بیشتری می‌خواییم.
مقاله ی همه باید چاپ بشه
‫او نویسنده‌های خوب را لوس می‌کرد، ‫ترغیب می‌کرد و از آن‌ها محافظت می‌کرد.
‫- نظرت چیه؟ ‫- نظر من؟
‫من بودم با آقای «سازرک» شروع می‌کردم.
اونا خانواده اش بودن
‫"خبرنگاری سوار بر دوچرخه" ‫" هرپسن سازرک"
‫دوشنبه‌های سریعتر صبح می‌شود.
بیاید با ماشین زمانمون اطراف اینجا رو نگاه کنیم
‫یک روز در "انوی" در طول 250 سال.
‫شهر بزرگ اول فقط ‫چند دهکده تجاری بود.
‫فقط نام‌ها دست نخورده باقی موندن.
‫محله "واکس‌زن".
‫میدان "آجرکار".
"کشتارگاه"
"کوچه" دزد ها
‫در این طرف شهر فروشگاه ‫مواد خوراکی و غذایی را...
‫زیر یک سایبان وسیع از ‫شیشه میبینید،
البته الان تخریب شده
‫به خاطر یک مرکز خرید چند طبقه ‫و پارکینگ اختصاصی.
‫مانند هر شهر زنده دیگری، "انوی" خانه ی حیوانات زیادی است
‫راه‌آهن زیرزمینی مال موش‌ها است،
‫بام خانه‌ها مال گربه‌ها،
‫کرم‌ها هم در کانال‌های کم‌عمق بودن
‫پس از رسیدن میزبان‌ها، ‫پسران دردسر ساز،
بازنشسته های بی احتیاط زو تعقیب میکردند
‫و در بلوک "فلاپ" ، دانش آموزان آنجا ‫گرسنه و مضطرب هستند.
پیر ها هم در محله "هاول" زندگی می‌کنند
پیر هایی که شکست خوردن
‫ "اتومویبل".
هم سودمنده و هم سر صدا ایجاد میکنه
از یه طرف سریع میره ، دنده عقب میره
‫ولی از طرفی دود سمی درست می‌کند ‫و باعث تصادفات خطرناک می‌شود،
‫ترافیک شهری را بالا میبره
‫اداره آمار محلی.
‫میانگین بارندگی؛ 750 میلی‌متر.
‫میانگین بارش برف؛ 190،000 دانه.
‫هر هفته 8.5 جسد در ‫رودخانه "بلز" پیدا می‌شود.
که این رقم با وجود بهتر شدن سطح بهداشت تغییری نکرده
‫سکوت شب‌ها با چه صدایی شکسته می‌شود؟
و اونا چه معما هایی رو بیان میکنن ؟
‫شاید این ضرب‌المثل قدیمی ‫ درست می‌گفت؛
‫ "در هر زیبایی ای، رازی نهفته."
‫«موش»، «حشره»، «دلال» "دزد ها ".
‫فکر نمی‌کنی این بار ‫یه ذره زیاده رویه؟
نه اصلا - برای آدم های معمولی -
‫اتفاقا باید واسشون جذاب باشه.
‫«جیب‌بر»، «جنازه»، «زندان»...
‫- حالا نمیشه یه گل‌فروشی هم اضافه کنی؟ ‫- نه، اصلا.
‫- حداقل یه جای قشنگ؟ ‫- از گل بدم میاد.
‫راستی ، می‌تونی نیمه دوم ‫بند دوم رو از متن حذف کنی،
‫یه جای دیگه تکرارش کردی.
باشه
‫ "هنر و هنرمندان"
‫"شاهکار بتنی" ‫"جی.کی.ال برنسن"
‫بحث سخنرانی امروز درمورد نقاش بزرگی ست
‫که قلب هنرهای تجسمی بین هنرمندان فرانسویه
‫آقای «موزس روزنتالر».
‫شهرتش بخاطر سبک جسورانه و دراماتیک
و بهترین اثر هاش در میان سالیشه
‫و البته اثر معروفش ملقب به...
‫ "ده نقاشی دیواری بر سطح سیمانی".
‫از نظر من ایشون یکی از مبتکرترین،
‫و قطعا جنجالی ترین هنرمند نسل خودشه
‫اما چطوری این قطعه هنری بسیار مهم
‫راه خودش رو به اینجا ‫ در مجموعه "کلمپت" پیدا می‌کنه؟
‫داستان در یک سالن غذاخوری شروع می‌شه.
‫نمایشگاه زیرسیگاری، گلدان و دست‌بافت،
‫مجموعه‌ای از صنایع دستی زندانیان تازه‌کار ‫در آسایشگاه روانی "انوی".
البته علت اینکه این آثار ‫در تاریخ ماندگار شدن
‫این بود که نقاشی‌های آقای «روزنتالر»
‫که در آن زمان به جرم دو قتل ‫به پنجاه سال حبس محکوم شد
‫توسط یک دلال آثار هنری
‫به نام آقای «جولین کادازیو» دیده شد،
که اون هم به خاطر فرار از مالیات فروش
‫محکوم و زندانی شده بود.
‫نگهبان.
‫کی این رو کشیده؟
‫شهروند "7524"
اون قسمت به بخش امنیتی بالاتری نیاز داره
‫بنظرت می‌تونی من رو برای یه ‫بازدید دوستانه و کوتاه همراهی بکنی؟
‫نقاشی «سیمون برهنه» اتاق هنر های دستی
‫می‌خوام بخرمش.
‫چرا؟
‫چون ازش خوشم میاد.
‫فروشی نیست.
‫معلومه که هست.
‫نه ، نیست. ‫- چرا، هست.
‫- نه ، نیست. ‫- چرا، هست.
‫نه ، نیست. ‫- چرا هست.
همه هنرمند ها کارهاشون رو می‌فروشن
‫واسه همین هنرمند میشی. با فروختنش
تو نقاشی میکنی که بفروشیش
‫سوال اینه؛ قیمتت چقدره؟
‫پنجاه تا سیگار.
نه ، 75 تا
‫چرا به اون نگهبان نگاه می‌کنی؟
‫«سیمون» اونه.
‫نمی‌خوام این اثر مهم رو ‫با پنجاه تا سیگار بخرم.
‫- گفتم 75. ‫- یا 75 تا سیگار. یا با واحد پول زندان.
‫می‌خوام 250،000 فرانک ‫به صورت قانونی پرداخت کنم،
‫سر قیمتش توافق داریم؟
‫برای پیش پرداخت هم الآن فقط 83 سنت، ‫یه شکلات بلوطی و چهار نخ سیگار دارم.
‫درحال حاضر فقط همین همراهم هست.
‫البته اگه بخوای می‌تونم یه چک ‫به مبلغ قرارمون بنویسم
‫که پولش ظرف 90 روز به حسابت واریز بشه. ‫بانکت چیه؟
‫ولش کن.
‫حالا از کجا یاد گرفتی؟
‫که اینطوری نقاشی بکشی.
‫و اینکه کی رو کشتی؟ و چقدر دیوونه ای ؟
‫یه سری اطلاعات می‌خوام که بتونیم یه خلاصه از زندگیت بنویسیم
‫اینطوری آدم مهم‌تری می‌شی.
‫اسمت چیه...؟
‫«موزس روزنتالر»؟
‫در یک خانواده ثروتمند به دنیا آمد‎
‫و فرزند یک پرورش‌دهنده ‫اسب یهودی مکزیکی بود.
‫«میگل سبسشن ماریا موزس دی‌روزنتالر»
‫با پشتوانه مالی زیاد از طرف خانواده اش ‫در دانشگاه باستان‌شناسی تحصیل کرد.
‫اما تا اواخر جوانی‌اش، همه ی صفت های خوب خانوادگیش رو از دست داد
و اون صفت ها رو با
شلختگی
‫عطش.
‫تنهایی.
‫خطر جسمانی.
‫بیماری روانی.
و قطعا
خشونت جنایی عوض کرد
‫در ده سال اول حبس طولانیش، ‫حتی یک بار هم تلاش به کشیدن نکرد
‫ "اولین روز یازدهمین سال حبس"
‫اجازه ثبت نام دارم، نگهبان؟
‫- نامه ثبت نام داری؟ ‫- این؟
‫حواستون رو جمع کنید. ‫امروز یه زندانی جدید داریم.
‫شهروند 7524، توضیح بده
‫- یعنی چی؟ ‫- درمورد خودت به گروه بگو.
‫- نمی‌خوام بگم. ‫- اجباریه.
‫- خودشون من رو می‌شناسن. ‫- موضوع این نیست.
‫- من هیچ متنی آماده نکردم. ‫- فقط یه چیزی بگو.
‫من 3،647 روزه که اینجام.
‫و 14،603 روز هم مونده تا برم.
‫من هفته‌ای 7 لیتر دهانشویه می‌خورم.
اینطوری
‫فکر کنم قبل اینکه آزاد بشم، ‫خودم رو مسموم می‌کنم.
‫که باعث می‌شه
‫خیلی ناراحت بشم.
‫باید یه تغییری به زندگی‌ام بدم.
‫باید مسیرم رو عوض کنم.
‫حاضرم هرکاری بکنم که حوصله ام سر نره
‫وگرنه
فکر کنم خودم رو بکشم
برای همین توی کلاس هنر های دستی ثبت نام کردم
‫اسمم موزس عه
بشین
‫نگهبان، اسمت چیه؟
‫«سیمون».
بعضی از زن ها جذب مردهای زندان میشن.
مشکلی هم نداره
احساسی در زندانی بودن هست که امید اونا رو برای آزادی بیشتر میکنه
و کمک کننده ست
ببینید
در خانواده فقیر به دنیا اومد، ‫شونزده تا خواهر و برادر داشت.
‫تا 20 سالگی سوادی نداشت،
حالا زنی با دارای زیاد
‫البته سیمون ، همه پیشنهادهای ‫روزنتالر برای ازدواج رو رد کرد.
انگار مکررا هم این درخواست انجام میشده
‫می‌خوام به ساده‌ترین شکل ممکن بگم.
‫دارم سعی می‌کنم جمله مناسب رو پیدا کنم.
‫که احساساتم رو بیان کنم.
‫- دوستت ندارم. ‫- دوستت دارم.
‫- چی؟ ‫- دوستت ندارم.
‫- به این زودی؟ ‫- چی به این زودی؟
از کجا به این زودی میدونی ؟
‫چطوری مطمئنی؟
‫مطمئنم.
ناراحت شدم
دلسردی و ظالم بودنت
‫حرفی که می‌خواستی بزنی رو زدی، ‫منم خواستم جلوت رو بگیرم. همین.
من یه بخشی از چیزی که میخواستم بگم رو گفتم
‫هنوز وسطش بودم، ادامه داشت.
‫نه.
‫- چی نه؟ میشه... ‫-نه.
با من ازدواج - ‫- نه.
باید دوباره ببرمت توی سلولت ؟
وسایل نقاشی لازم دارم
‫پارچه، قاب، قلم‌مو، جوهر تربانتین.
‫- می‌خوای چی بکشی؟ ‫- آینده رو
که تویی
‫هرچند که کسی «جولین کادازیو» ‫رو یک حرفه‌ای نمیدونه،
اما خب اون یه رویایی داشت
اما همون لحظه ای از زندان آزاد شد به ما لطف بزرگی کرد
دیگه کسی گل و میوه نمیکشه
‫دوره ساحل و دریا هم گذشته.
‫از زره و لوازم داخلی هم که دیگه به درد نمیخوره
‫من یه چیز جدید پیدا کردم.
‫هنر مدرن؟
‫هنر مدرن. تخصص جدید ما از الان.
‫- درکش نمی‌کنم. ‫- معلومه که نمی‌کنی.
‫- پیر شدم؟ ‫- معلومه که شدی.
‫- چرا اصلا خوبه؟ ‫- اصلا خوب نیست، اشتباه نکن.
این جواب خوبی نیست
‫منظور من اینه که ، دختره رو توش می‌بینین؟
‫- نه. ‫- باور کن، یه دختر توی نقاشیه.
‫یک راهی که بشه فهمید ‫یه هنرمند هنر مدرن رو درک میکنه
‫اینه که ازش بخوای یه اسب، یا گل، ‫یا کشتی جنگی در حال غرق شدن بکشه.
چیزی که شبیه تصویر واقعیش باشه
‫از پسش بر اومد؟ ‫این رو ببین.
‫با چوب کبریت سوخته، جلوی چشم خودم ‫توی 45 ثانیه این رو کشید.
‫گنجشک عالی ایه ‫واقعا محشره.
‫می‌شه نگهش دارم؟
چرت و پرت نگو ‫معلومه که نه.
مهم اینه که اگه میخواست میتونست اینو بکشه
‫ولی بنظرش این بهتره.
‫و منم یه‌جورایی باهاش موافقم.
‫نقاشی «سیمون برهنه» اتاق هنر ‫سلول جی، احتمالا یک شاهکاره
‫که ارزش مبلغ قابل توجه و خیلی زیادی داره
‫ولی فعلا نه.
اول باید میل به این سبک ایجاد بشه
‫چقدر از حبسش مونده؟
‫یک هفته بعد، دادگاهی جدید ‫از طرف زندانی 7524 برای قتل ایجاد شد
‫آقای «روزنتالر»، ‫چرا ما باید شما رو آزاد کنیم؟
‫چون تصادفی اتفاق افتاده بود
‫من قصد کشتن کسی رو نداشتم.
‫تو گردن دو تا گارسون رو قطع کردی
‫اولین گارسون اتفاقی بود.
‫دومی هم دفاع از خود بود.
‫فرض کنیم که همینطوره،
‫چه کاری می‌تونید برای ابراز پشیمانی، ‫یا حداقل غم برای
‫بریدن سر این افراد انجام بدید؟
‫خودشون خواستن.
چی گفتین ؟ - ببخشید
‫در دادگاه هم قسمتی هست که ‫اگه کسی اعتراض داشت اعلام کنه؟
‫مثل عروسی‌
‫- نه! ‫- خلاصه می‌کنم.
‫هممون می‌دونیم ایشون یه قاتل هستن.
قتل درجه یک هر جوری که بخوای بیانش کنی
در این بحثی نیست
ولی اون از آدم هاییه که یه بار در یه نسل ازش به دنیا میاد
از اون نابغه هایی که مردم ازش حرف میزنن ولی هیچوق از نزدیک نمیبینیشون
‫یه نابغه هنری.
در این شرایط باید بشه تبعیضی قائل شد
این که اون یه روانیه تقصیر خودش نیست
‫با احترام، پیشنهاد می‌کنم
‫می‌شه راه‌های دیگه‌ای رو برای ‫مجازاتش در نظر گرفت؟
شرط «روزنتالر» برای آزادی مشروط در دوره ی محکومیتش قبول نشد
‫سوال دیگه‌ای ندارم.
‫با این حال، «کادازیو» ‫و عموهایش
شروع به تبلیغ از این هنرمند در سراسر جهان کردند
‫«سیمون» کل جهان را سفر کرد.
‫گالری انوی.
‫غرفه بین‌المللی نمایشگاه "لیبرتی" کانزاس.
که احتمال داشت نابود بشه
‫در کل، اون نقاشی ‫سر و صدای زیادی به پا کرد.
‫حتی کار های سابق این هنرمند، ‫که تقریبا فراموش شده بودند،
‫در بازار به فروش خوبی رسیدند.
‫در همین زمان، روزنتالر ‫به کارش در زندان ادامه داد.
جالبه که اون میخواست
مواد اولیه کارش ‫در همان آسایشگاه تهیه بشه.
‫تخم‌ مرغ های له شده.
‫خون گنجشک.
‫روغن زنجیر.
‫ذغال‌سنگ، چوب‌پنبه و کود.
‫و البته آتش.
‫صابون ظرف‌شویی زرد و روشن.
و گندم کرم رنگ
او چیزی بیشتر از فقط یک الهام بود
‫کلید رو بزن.
‫کلید رو بزن، لعنتی.
‫چته؟ ‫برگرد سر کارت
‫نمی‌تونم.
‫برنمی‌گردم. ‫خیلی سخته.
‫شکنجه‌ست.
‫من دقیقا یه هنرمندم که داره شکنجه میشه
بیچاره
‫برو بیرون.
‫همین رو می‌خواستی؟
‫من در مزرعه بزرگ شدم.
‫ما شعر نمی‌نوشتیم. ‫موسیقی نمی‌ساختیم.
‫مجسمه درست نمیکردیم نقاشی هم نمی‌کشیدیم
‫من تکنیک‌های هنر رو از کتاب‌های زندان یاد گرفتم.
و داوطلبانه اونا رو آموزش دادم
‫نمی‌دونم چی می‌دونی، ‫فقط می‌دونم کی هستی
‫می‌بینم زجر می‌کشی، ‫می‌بینم واست سخته،
‫ممکنه حتی بدتر هم بشه
‫ولی بعدش قراره بهتر بشه.
‫قراره مشکلاتت رو حل کنی
‫مشکلت چیه؟
‫- نمی‌دونم چی بکشم. ‫- می‌فهمی چی بکشی.
و خودت رو باور میکنی همونطور که من دارم
و بعد تلاش میکنی
‫و بعد
‫در بهار
‫یا شاید تابستان ‫شاید هم پاییز
یا بدترین حالت ، در زمستان کار جدیدت هم تموم میشه
‫دقیقا قراره اینطوری باشه.
‫اگه نری کلید رو میزنم.
‫گروه هنرمندان فرانسه.
افرادی با نینش متفاوت ، با استعداد ، کثیف
گروهی از وحشی های خلاق
‫اون‌ها الهام بخش یکدیگر بودن
و البته به هم دیگه حمله میکردن
حالا باید نوشیدنی ام رو بخورم
‫یادتون نره ، در اون زمان ، همونطور که می‌دونید
برای یه نقاش یا مجسمه ساز از لحاظ اجتماعی پذیرفته شده بود
که با صندلی یا آجر به همکار خودش حمله کنه
‫یا با چشم‌ کبود و دندون‌های شکسته این طرف و اون طرف بره
شاید دارم خیلی تند میرم ولی به تجربه ی من
روزنتالر میتونست خیلی غیرقابل پیشبینی باشه
دارم کمد خودش در زیر استودیو بلوار "دو پلومبه" رو میگم
که من رو در اونجا
به طور نامناسبی گیر انداخت
در گوشه ی همون کمد
پس او قطعا دیوانه بود
‫البته که کادازیو ها، ‫نماینده اونها بودند.
‫سه سال گذشته.
ما با یه نقاشی کوچیک مسخره تو رو معروف ترین نقاش زنده کردیم
‫آثارت تدریس میشه. در کتاب ها درباره ات مینویسن
‫حتی شاگردهای تو هم موفق شدن و پول زیادی به دست آوردن
‫با این حال، تمام این مدت
‫حتی به ما یه اثر جدید از خودت نشون ندادی.
‫چقدر دیگه باید صبر کنیم؟
جواب نده، چون نپرسیدم
‫دعوت‌نامه ها رو هم چاپ کردیم
‫همه قراره بیان. همه ما ، کلکسیونر ها
منتقد ها حتی اونایی که ازت تقلید کردن
و احتمالا الان بهتر از تو شدن
رشوه ها خیلی ظالمانه خواهند بود
‫ولی ما پولش رو می‌دیم.
‫پس هرکاری که داری می‌کنی، ‫فقط تمومش کن.
‫نمایش دو هفته دیگه‌ست.
اون فکر میکنه تمومه راستش
‫آماده‌ست.
‫یه سال دیگه وقت داشته باشم بهتره
در اون زمان رئیس من نامه ی جالبی دریافت کرد
با پست ویژه
‫ منظورم «آپشر ماو کلمپت» هست
‫یک کلکسیونر. ‫تحسین کننده ی آوانگارد.
‫مجموعه او حتی در روزهای اول خیلی معروف بود
همین طور خونه اش
‫اولین کمیسیون آمریکایی برای اینگو استین
که به اون "خونه ی دراستاپ" میگن
‫وظیفه من این بود که تحقیق انجام بدم و آثارشون رو دسته بندی کنم
البته ایشون هر کاری که دلش میخواست انجام میداد
"پس، سفر طولانی ما از "لیبرتی ‫به "انوی" شروع شد.
‫خانم «کلمپت» عزیز، اگر اجازه دارم "ماو" صدات کنم
‫لطفا با ما همراه باشید تا اولین ‫کار جدید و بسیار هیجان انگیز
‫آقای «موزس روزنتالر» رو میخوایم به نمایش بذاریم
‫که هنوز اجازه دیدنش به خود من داده نشده.
‫ممکنه برای راحت و سریع شدن این دیدار ‫مجبور بشیم
‫که به صورت مخفیانه ‫به محل زندگی این هنرمند برویم.
لطفا به این جزئیاتی که میگم توجه کنین
‫مراقبب باشین، کبریت، فندک ، و اشیاء تیز با خود نیارین
امیدوارم این درخواست رو قبول کنین
‫با احترام زیاد، ‫گالری "عمو و عموزاده‌های کادازیو".
‫کالسکه بلافاصله در ساعت سه صبح، ‫و پس از آخرین تحویل دختران
‫ به دنبال ما آمد.
‫«موزس»، اینجایی؟
‫می‌خوای اول معرفی کنی؟
‫یا نمی‌خوای به مهمون هامون خوش‌آمد بگی که راه طولانی ای رو
‫برای دیدن کار تو اومدن ؟
‫یا نمی‌دونم...
هی ؟
‫سکوت، لطفا!
‫موفق شدم، خیلی خوبه! ‫تاریخ‌ساز میشه.
‫شامپاین رو باز کنید! ‫موفق شدم.
‫موسیقی!
‫چرا مثل فلج ها نشستی روی ویلچیر؟
باید روی میز برقصی موفق شدیم
‫هفته پیش میخواست با چاقو خودش رو زخمی کنه
‫ ولی خوشبختانه در بیمارستان نجاتش دادن
‫خوشت اومد؟
‫خوشم اومد؟
‫آره.
براتون هدیه آوردن
‫«ماو» رو ببین. ‫مجذوب شده
‫نقاشی دیواریه، درسته؟
‫دقیقا. ایشون استاد رنسانسه
‫اون همون ریشه‌های «پیپرنو پیرلویجی» رو داره ‫درست وقتی که...
‫«مسیح در برابر خدا» را ‫در سال 1565 کشید.
‫هیچ‌کس در جهان مثل «ماو کلمپت» از کانزاس نمیتونه این هنر رو درک کنه
باعث خجالته که ما هم اینجا حضور داریم
‫چرا گفت نقاشی دیواری؟
‫توی دیوار نقاشی شده؟
چیکار کردی؟
احمق
‫ می‌بینی؟ ‫نگاه کن!
‫- بنظر من که خیلی محشره. نمیشه
ممکنه بهترین اثر هنر های تکمیلی باشه
‫که روی سیمان در سالن ورزشی حکاکی شده.
‫حتی روی رادیاتور هم کشیده.
‫شاید یکی از هنرمند های هنر کلاسیک
‫بتونه راهی برای جدا کردن نقاشی پیدا کنه.
‫این زندان امنیت بالایی داره، «ماو». ‫جزو اموال فدراله
‫حتی اگه کلی کاغذبازی کنیم
‫سال‌ها باید با گروه وکلای مزخرف مذاکره کنیم.
‫اصلا مطمئن نیستم بشه جداش کرد، ‫نقاشی دیواریه.
‫هی! این که نقاشی دیواریه!
‫که چی؟
اصلا فکر کردی که ما چه هزینه ای کردیم
من و عمو هام تا تورو به اینجا برسونیم ؟
‫نگاهشون کن!
‫ما رو نابود کردی!
‫اصلا می‌فهمی یعنی چی؟
‫تو که گفتی دوستش داری.
افتضاحه
‫از روی صندلی بلند شو تا بزنمت
‫واسه من غرّش نکن، قاتل لعنتی.
‫مرتیکه قاتلِ روانی بی‌استعداد!
‫چرا بهم نگفتی، نگهبان؟
‫چون جلوش رو می‌گرفتی.
باید قبولش کنیم
میل اون به شکست از تلاش ما برای موفقیتش بیشتره
تسلیم شدم شکست خوردیم
‫- شکست خوردیم. ‫- حیف ، ولی واقعیته.
به هر حال این چرت و پرت ها رو کشیده
‫احتمالا جالب‌ترین تصویر محیطیه که تو عمرم دیدم.
‫کارت خوب بود، «موزس».
‫آفرین، «موزس». ‫کار بزرگی کردی.
‫اگه عمیق گچ‌کاری بشه، ‫می‌تونه سالم بمونه.
‫ دوباره میام ببینمش. ‫اگه خدا بخواد.
‫البته تو که قرار نیست جایی بری.
‫همشون «سیمون»ـه.
‫در اون لحظه،
‫هردوی آن‌ها از تصمیم «سیمون» ‫برای استعفا از جایگاه خودش
‫در زندان و آسایشگاه روانی "انوی" ‫در روز بعد آگاه شدند.
"پولی هم از جانب خانواده ی «کادازیو
‫برای ادامه همکاری به عنوان ‫مدل و منبع الهام روزنتالر پرداخت شد.
‫او به پیش کودکی که در نوجوانی ‫به دنیا آورده بود بازگشت
‫و آن‌ها دیگر از هم جدا نبودند.
‫او و روزنتالر، تا آخر عمر هنرمند ‫با هم منظم نامه نگاری میکردند.
‫خانم «کلمپت» مایل هستن ‫قطعه رو پیش‌خرید کنن.
‫- همین قطعه؟ ‫- بله، لطفا.
‫اگه بخوان خرید رو نهایی کنن، این مبلغ ‫برای عموها و شما قابل قبوله؟
‫پیش‌پرداخت هم می‌دین؟
‫«ماو»؟ چقدر پیش پرداخت بدیم؟
‫به اون فرانسوی خسیس بگو ‫هیچ قولی نمیدم
‫ده نقاشی دیواری بر یک سطح سیمانی
‫تا بیست سال بعد متعلق ‫به نام «آپشر کلمپت» باقی ماند.
‫آقای «کادازیو»؟
‫- زندانی‌ها هم رشوه می‌خوان. ‫- کدوم زندانی‌ها؟
‫همشون. اون بیرون یه گروه ‫عصبانی جمع شدن.
‫ادعا می‌کنن این فرد نماینده اون‌هاست.
‫بهشون بگو ما به دزد ها و خلافکار ها رشوه نمی‌دیم. کار اخلاقی ای نیست
منم با خودم 6 میلیون فرانک نیاوردم
‫چطوری اومدین این بیرون؟
‫چی کار کنیم؟
‫در رو قفل کن.
‫در نتیجه، 72 نفر از زندانیان
‫و شش نفر از اعضای گروه ‫هنرمندان فرانسه
‫کشته و یا شدیدا زخمی شدند.
‫و همچنین وزیر فرهنگ
‫آزادی مشروط خودش رو تا ابد به دست آورد
‫و به او "قلمرو شیر در قفس" میگفتند
‫پس از آن، طبق گفته ی ماو کلمپت
‫کادازیو و عموهاش کل دیوار رو با یه
‫هواپیمای 12 موتوره حمل و نقل گولیت،
‫مستقیما از "انوی" به "لیبرتی" ببرند.
‫اینطور بود که هنر آوانگارد،
‫جای خودش را در دل دشت‌های ‫کانزاس مرکزی پیدا کرد.
‫مداد، خودکار، پاک‌کن، سنجاق، ‫تعمیر ماشین تحریر...
‫چرا باید من هزینه های یه هتل توی ‫سواحل اقیانوس اطلس شمالی رو بدم؟
‫چون مجبور بودم اونجا بنویسمش.
‫صبحانه، ناهار، شام، لباس‌شویی، میان‌وعده
مشکل میزت توی خود نشریه چیه ؟
نمیخوای که فراموش کنم 20 سال پیش
من و موزس اونجا چه اثری خلق کردیم عاشقش شده بودن
‫واسه تجدید خاطره رفتم اونجا.
‫- به حساب من! ‫بله لطفا
‫اینم اضافه کن.
‫ "سیاست و شعر"
تفسیر ‫ لوسیندا کرمنتز
‫یکم ماه مارچ.
‫مذاکرات بین دانشجویان و ‫مدیریت دانشگاه
‫در ساعات اولیه صبح پس از ‫یک بحث طولانی و خشن شروع شد.
‫و در نهایت با یک قمار پایان یافت.
اونم با شروطی که در نظر گرفته شده بود
‫این اعتراض موفقیت آمیز نبود...
‫- داره جای فیلش رو کم می‌کنه. ‫- باید با رخ حمله کنه.
برای تمرین غرور و خب کرم های ضد جوش
اما در واقع هر دختران و هم پسران در اینموضوع شرکت داشتند
‫خانم جوان!
‫کفش‌هات!
و همه آنها به تبعیض جنسیتی تاکیید داشتن
یا بهتر میشه گفت ‫حقوق بیولوژکی شون
‫حقوق آزاد بودن همین
این نمیادین شد و مردم درموردش صحبت میکردن
‫پنجم مارچ.
‫شام در خانه "بی".
‫پسر بزرگشان 19 ساله، ‫و از دیروز به خانه برنگشته بود.
‫رادیو رو کم کن!
پدرش نیمه شب موقع پیاده روی با دوستانش دیده بودش
‫شعار آن‌ها؛ ‫ "کودکان غر می‌زنند"
‫ممنون.
و نتونست به مهمانشون خوشامد بگه
‫و از این بابت ممنونم. از ابتدا هم ‫به او اطلاعی نداده بودند.
‫البته قصد توهین نداشتیم.
‫فکر می‌کردیم اگه بهتون می‌گفتیم ‫ممکن بود دعوت ما رو رد کنید.
‫درست فکر می‌کردین.
‫طبق گزارشات اخبار محلی درباره ی کنترل این تظاهرات صحبت میکرد
‫من خدمتکار پیر نیستم
ما هم این فکر رو نکردیم ‫- معلومه که نیستی.
بعد، قرمزی و تورم ‫ماهیچه‌های بیرونی چشم.
‫گوش کن چی می‌گم، ‫من عمدا تنها زندگی می‌کنم.
روابط بالاخره تموم میشن
‫من با انتخاب خودم نخواستم که ‫نه شوهر و نه بچه‌ داشته باشم.
‫این دو تا دلیل جلوی یک زن رو برای نویسندگی میگیره
‫- چرا گریه می‌کنین؟ ‫- چون ناراحت کننده ست
‫- نمی‌خواییم تنها باشی. ‫- تنهایی مثل فقره.
‫من ناراحت نیستم، ‫فقط چشم‌هام می‌سوزه.
‫خونه شما یه مشکلی داره.
‫در نهایت، سوزشی ‫باعث می‌شود که مخاط زیادی
‫از سوراخ‌های بینی خارج شود ‫و گلودرد ایجاد شود
‫نفس نکش.
‫من اینجام، خانم «کرمنتز».
‫متوجه شدم.
‫- چرا گریه می‌کنین؟ ‫- گاز اشک آور.
و
چون ناراحتم
‫می‌شه لطفا برین؟ من دارم خجالت میکشم
‫به پدر و مادرت بگو خونه‌ای. ‫نگرانت شدن.
‫- پشت سنگر ها منتظر من هستن. ‫- من سنگری ندیدم.
‫خب، هنوز دارن می‌سازنش.
‫- چی می‌نویسی؟ ‫- یه بیانیه.
‫راستی، من بهشون گفتم ‫که «پال» رو دعوت نکنن.
‫ممکنه ناراحت باشی، ‫ولی بنظر من حس تنهایی نمی‌کنی.
‫دقیقا!
‫دیدم توی اعتراضات داشتی ‫درمورد ما یادداشت می‌کردی.
میخوای درباره مون داستانی بنویسی ؟ ‫مردم اهل کانزاس.
‫ممکنه.
‫پس باید قرارداد ما رو بخونی.
‫خانواده‌ام فکر می‌کنن نویسنده خوبی هستی.
‫بده ببینم.
‫یه مقدار نم داره.
برگه ها ، یا استعاره ای ؟
‫جفتش. با توجه به جلد و چهار جمله اول.
‫- بیانیه من رو نقد نکن. ‫- نقد منو نمی‌خوای؟
نقد لازم ندارم، دارم؟
‫علت اینکه دادم بخونی این بود که ‫از خوب بودنش تحت تأثیر قرار بگیری.
‫با غلط املایی ها شروع می‌کنیم.
‫اگه دانش‌آموز ها شکست بخورن، ‫دانشکده موفق می‌شه؟
‫فعلا که مشخص نیست.
‫- «پال دوال». ‫- «لوسیندا کرمنتز».
‫مهمان ناخوانده هم اومد. افتضاحه.
‫از ماجرا هاش در شهر می‌گفت.
قطار و اتوبوس ها با شیشه ی شکسته و سنگفرش ها کنده شده
‫بگذریم، اومدم دیگه.
‫«لوسیندا»ی معروف. سلام.
‫نمی‌دونستم قراره بیای. ‫بهم چیزی نگفته بودن.
‫این یه قرار رسمی نیست.
‫عصر بخیر.
بدون من شروع کنین
‫دهم مارس.
‫خدمات شهری یک هفته متوقف شده. ‫شاید بیشتر هم شود.
‫از حمل و نقل عمومی استفاده نمیشه.
زباله‌ها؛ جمع نشده ‫اعتصاب در دانشگاه ها ادامه داره.
‫نه پستی وجود داره، نه شیری.
‫منم.
‫کی اوضاع به روال عادی برمی‌گردد؟
‫هفته بعد؟ ماه بعد؟ کی دوباره زندگی به حالت عادی برمیگرده ؟
‫کسی نمی‌دونه.
‫این چیه؟
‫یه ضمیمه اضافه کردم.
‫- شوخی می‌کنی. ‫- نه.
‫بیانیه من رو تموم کردی؟ اونم بدون من؟
‫یه جوری نوشتم انگار خودت نوشتی
‫فقط از کلمات واضح‌تر، مختصر تراستفاده کردم که شاعرانه نباشه
‫ این اولین بیانیه‌ای نیست که بررسی کردم.
امکان نداره این دانش آموز های زیاده خواه
قرار باشه به کلاس هاشون برگردن.
‫کی بود؟
‫- مامانت. ‫- مامانم!
‫مامانم؟
‫چی می‌خواست؟ ‫بهش گفتی اینجام؟
‫- آره. ‫- چرا؟
‫خودش پرسید. من که دروغ نمی‌گم.
‫- ناراحت شد؟ ‫- فکر نکنم.
‫- چی گفت؟ ‫- سر تکون داد.
‫تو چی گفتی؟
‫گفتم دارم درباره ی تو و دوست‌هات ‫یه مقاله می‌نویسم.
‫- جدی؟ ‫- هزار کلمه اولش هم نوشتم.
‫ازش خواستم باهاش مصاحبه کنم.
‫- موافقت کرد؟ ‫- آره، معلومه.
‫حالا ناراحتم! ‫اصلا نمی‌دونم چه حسی دارم.
‫تو دردسر افتادم؟ ‫چرا مامانم انقدر آروم برخورد کرد؟
‫اصلا درسته؟
اینا رو حق نداری بنویسی درباره ی زندگیم
حالا چیکار کنم ؟
من باید یه روزنامه نگار بی طرف باشم
‫بی‌رحم بودنت رو دوست دارم.
قسمتی از زیباییته
هزار کلمه نویشتی پس ؟
کار بچه ها بود
‫قدرت هزار ساله جمهوری‌خواهان رو ‫توی دو هفته از بین بردند.
‫چرا و چطور؟
‫قبل از شروع از کجا شروع شد؟
زمان دیگه ای بود ‫ "انوی" دیگه ای بود.
‫فکر کنم شیش ماه پیش بود. ‫هنوز خواهرام 12 سالشون بود.
‫با آهنگ ها "کریز" و "لی‌شو" رقصیدی.
‫با مدل‌موی پمپیدو ، ‫یا کروتون، یا فروت‌دی‌مر.
‫با ادبیات محاوره‌ای و اصطلاحات فلسفی ‫و حرکت دست صحبت می‌کردی
فقط برای گرم کردن مکالمه اینکار رو میکردین
‫با تمام چیزهایی که گفتی مخالفم.
‫هر گروهی یک رقیب داشت.
‫پیچ‌ها، با مهره‌ها درگیر بودن. ‫چوب‌ها با سنگ‌ها.
‫ما کتاب‌خون‌ها هم علیه ورزشکار ها بودیم.
‫تا اینکه «میچ‌میچ» سال آخر شکست خورد ‫و مجبور شد برای خدمت بره.
‫به مدت سه ماه توی منطقه "ماسترد".
‫ "احضار اجباری برای خدمت سربازی"
"یک ماه بعد"
وقتی قبول کرد علیه گروه امپریالیست بجنگه چی با خودش فکر میکرد ؟
‫واسه خدمت فرستادنش "ماسترد".
‫- اجباریه. ‫- فرقی نمی‌کنه.
‫- ببخشید؟ ‫- گفتم فرقی نمی‌کنه.
چطور جرعت میکنی ؟
‫کی بهت اجازه داده ‫دوست ما رو تحقیر کنی؟
به این فکر کردی که شاید وسط شب داره توی تاریکی رژه میره ؟
‫با یه کیسه 22 و نیم کیلویی باروت ‫و سیب‌زمینی هایی که باید پوست بکنه،
‫درحالی که زیر بارون داره داره میبرتشون ؟
‫دلش نمی‌خواد توی ارتش باشه.
‫- ولی اجباریه. باید لباس هاش رو آتش بزنه و از اونجا بره
‫حداقل مجازات: شش ماه حبس ‫و علامت سیاه با جوهر دائمی
برای تو که توی کافه نشستی راحته اینو بگی
‫فرقی نمی‌کنه.
‫این یه بار حق با اونه.
‫«میچ‌میچ»، اینجا چی کار می‌کنی؟
‫قرار بود تا دو ماه دیگه ‫توی ماسترد بمونی.
‫پنج سال بعد، من خودم شعر «میچ‌میچ سیمکا» رو
‫از خدمت سربازی ترجمه کردم.
‫صحنه فلش‌بک پرده دوم ‫اجرای "بدرود، زیفرلی"
‫در آفریقای شمالی تیر خورده بودم.
‫در آمریکای جنوبی یک ترکش انفجاری ‫با دست چپم خورد.
‫در آسیای شرقی، من به یک انگل میکروبی نادر گرفتم
و هنوز هم باهامه هنوز داخل شکممه
‫ولی از پوشیدن این یونیفرم پشیمون نیستم.
‫و تا شونزده سال دیگه، حقوق بدون کار میگیرم
‫خب اینم داستان قبل خوابتون
‫چراغ‌ها خاموش
‫دعاهاتون رو بخونید!
‫- آمین. ‫- آمین.
‫«میچ‌میچ».
‫«میچ‌میچ»، می‌خوای چی‌کاره بشی؟
‫- چی؟ ‫- می‌خوای چی‌کاره بشی، «میچ‌میچ»؟
‫با نمره‌ای که آوردم، ‫می‌تونم دستیار داروخانه بشم.
از این راضی ای ؟
‫ناراضی هم نیستم. ‫باید بیشتر درس می‌خوندم.
‫- تو چی، «روبوشون»؟ ‫- من انتخاب دیگه‌ای ندارم.
‫باید توی کارخونه شیشه‌سازی پدرم کار کنم.
‫- باید جاش رو پر کنم. ‫- طبیعیه.
‫«وژرارد»، برنامه تو چیه؟
فکر کنم مثل بقیه پسرعمو هام ‫یه پسر ولخرج جذاب بشم.
‫- پسر عمو هات عالی‌ان. ‫- واقعا دوستشون دارم.
‫تو چی، «مورسو»؟
‫«مورسو»، تو می‌خوای چی‌کاره بشی؟
‫معترض.
‫- چی گفت؟ ‫- گفت "معترض".
‫- یعنی چی؟ نمیدونم -
‫من فکر می‌کردم «مورسو» می‌خواد ‫پروفسور ژئوشیمی بشه.
‫«مورسو» گریه می‌کنه.
‫- هیس! ‫- کی گفت هیس!
‫دیگه نمی‌خوام.
‫«مورسو»، فقط هشت هفته مونده ‫که دوره رو تموم کنیم.
‫منظورم دوره نبود.
‫یعنی تا وقتی بریم خونه، و تا بازنشستگی صبر کنیم، ‫اون دوره 48 ساله زندگی رو میگم
‫اون رو نمی‌خوام.
‫من نمی‌تونم خودم رو به عنوان ‫یه مرد بالغ در دنیای پدر و مادرمون تصور کنم.
‫«مورسو»! از پنجره پرید!
‫- مُرد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ارتفاعش چقدره؟
‫پنج طبقه با سقف بلند.
‫دیروز بارون اومده بود. ‫شاید گِل هنوز نرم باشه.
‫تکون نمی‌خوره.
‫هنوزم تکون نمی‌خوره.
‫دیگه نمی‌تونم به این نشان احترام بذارم
‫صبح روز بعد، «میچ‌میچ» به اتهام فرار از خدمت دستگیر شد
‫کافه "سان‌بلگ" به پاتوق جنبش انقلابی برای نابودی جامعه ی نئولیبرال تبدیل شد
‫چی کار می‌کنی؟
‫«فرانسوا ماری شاروی» رو ‫جای «تیپ‌تاپ» گذاشتم.
میتونن با هم بیان ‫«تیپ‌تاپ " و «شاروی"
‫«تیپ‌تاپ» یه وسیله ست که ‫یه انتشارات موسیقی منتشرش میکنه
اون مال بانک دولتیه
که یارانه دریافت میکنه
اون به دولت وصله
هر حرفی که میزنه ، یه روستا در آفریقا نابود میشه
‫بعد، جنگ غیرقابل پیش‌بینی ای ‫بین بزرگان و جوانان "انوی" پیش اومد.
‫ "آگوست".
‫محکومیت جنبش دانشجویی
‫ "سپتامبر"
از بین بردن مجوز کافه سان بلک با دستور رسمی
‫ "اکتبر"
‫کمیته تبلیغات سیاسی یک برج ‫جاسوسی رادیویی در بام موسسه فیزیک احداث کرد
‫ "نوامبر"
‫محدودیت برنامه غذایی برای ‫کافه‌تریا کارشناسی.
‫ "دسامبر"
‫اعتراض بررسی در کتاب‌خانه مرکزی.
‫ممنوعیت قانونی امانت دادن کتاب حتی برای 5 دقیقه
‫ "ژانویه"
‫«میچ‌میچ» با پشتیبانی خانواده آزاد شد.
‫ "فبریه"
جنبش خوابگاه دختران
و در آخر منجر به
‫ "مارچ"
‫انقلاب صفحه شطرنج.
‫اسب به QB3
‫جناب شهردار، ‫حرکت کرد.
‫اسب، اسب رو می‌زنه.
‫کدوم صفحه‌ای؟
‫- فصل نهم. ‫- پاراگراف آخر.
‫تو به این میگی بیانیه؟
‫- تو کی هستی؟
منظورت چیه ؟
‫صفحه دوم، بیانیه هفتم.
با وجود نیت خوبی که داشتن ‫که تمدنی آزاد ایجاد کنن
‫با این‌حال، دانش‌آموزان قبل از متحد شدن ، ‫به چند گروه تقسیم شدند.
‫صفحه پنج، حکم 1
مشخصه که ‫میخوان جواب پدر و مادرشون رو بدن.
چی میخوان ؟ که از رویاشون محافظت کنن
‫یک ایده مبهم.
‫صفحه یازده، ضمیمه شماره 3.
‫من متقاعد شده‌ام که آن‌ها بهتر از ما هستند.
کی پول برای تولید این همه کپی از
این بیانیه ی مزخرف و شاعرانه رو داده
‫اصلا کی گفت ضمیمه بنویسید؟
من اون قسمتش رو دوست داشتم
‫راستش پیشنهاد خانم «کرمنتز» بود. ضمیمه ها
‫- خانم «کرمنتز» این رو نوشته؟ ‫- فقط چند تا بند رو اصلاح کرد.
چرا اینکار رو کرده ؟ ‫باید روزنامه‌نگار بی طرف می موند
همچین چیزی وجود نداره بی طرفی
‫ما نخواستیم تو یا خانم «کرمنتز» ‫جای ما صحبت کنید.
‫کار تو شطرنج بازی کردنه.
‫اون رو واسه تو نوشتم.
‫من این رو یادگاری نگه می‌دارم، ولی به هر حال ‫با هر حرفی که زدی مخالفم.
‫به خودم یادآوری می‌کنم، ‫من در اینجا یک میهمان‌ام.
این جنگ من نیست. دخالت نکن، لوسیندا ‫دهنت رو باز نکن.
‫باید یه چیزی بگم.
‫تو واقعا دختر باهوشی هستی، ژولیت.
‫اگر میشه فقط یه لحظه ‫لوازم آرایشت رو بذار کنار
میتونی یک دقیقه به جای کسی فکر نکنی؟
‫بعدش شاید متوجه بشی شما با هم متحد هستین
‫حتی پلیس ضد شورش.
‫من با شما موافق نیستم، خانم کرمنتز ‫من فقط به خودم فکر می‌کنم.
‫مثل بقیه.
‫- اینطوری هم نیست. ‫- بعضی‌ها اینطوری نیستن.
‫حرکت بعدی.
‫فکر کردی من خودم نمی‌دونم؟ ‫و مسائل رو جدی نمی‌گیرم؟
‫ مسئله این نیست.
این بی ادبانه بود
‫یادداشتم رو پس می‌گیرم.
‫هرطور که میخواین
‫- عذرخواهی می‌کنم. ممنون -
‫ببخشید.
فهمیدم ‫- ممنون.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله.
‫- از چی مطمئنم؟ ‫- مطمئنی بچه نیستی؟
‫شک ندارم.
‫پس یاد بگیر عذرخواهی رو قبول کنی. مهمه
‫این جنگه! آمریکایی پیر در برابر نوجوان‌های انقلابی فرانسوی
‫برای کی مهمه؟
‫آدم بزرگ‌ها.
‫حرکت بعدیمون. ‫شهردار منتظره.
مشکل ندارم با اینکه با همدیگه هستین
‫ما هممون آزادی داریم.
‫اصلا واسه همین داریم می‌جنگیم.
مشکل من با اینه که انگار ‫ عاشق «زیفرلی» شدی.
اشتباهه مسخره ست
‫زن پیر!
به من توهین نکن
‫ایشون پیر نیست. ‫عاشق من هم نیست.
‫دوست ما ست ‫منم دوستشم.
‫اون گیج شده. اونم می‌خواد کمکمون کنه.
‫اون عصبانیه. ‫اونم خیلی نویسنده خوبیه.
تنهایین نه ؟
‫بعضی‌وقت‌ها.
‫راست می‌گه. باید بی‌طرفی روزنامه نگاری رو ‫حفظ می‌کردم. اگه همچین چیزی وجود داشته باشه
‫لطفا، منو ببخشید خانم «کرمنتز».
‫هنوز جوابی نیست.
‫گلوله‌های پلاسکی ‫و گاز اشک‌آور.
‫وقت تموم!
‫کیش و مات فنی.
‫فقط آتیش بازیه.
‫اون بهترینه.
بحث نکنید
من مشکلی ندارم
‫منم همینطور. ‫به جز خانم «کرمنتز».
فکر میکردم.
‫پانزدهم مارچ.
‫یک پاراگراف ‫در ابتدای کتابم پیدا کردم.
‫دقیق نمی‌دونم «زیفرلی» کی وقت کرد این رو بنویسه
‫آخر همون شب، که خواب بودم؟
‫شاعرانه‌ست، اما بد نیست
اینو نوشته
‫پس‌نویس یک ضمیمه.
‫من یک ستاره دنباله‌دار سریع هستم ‫که در فضا و زمان به سمت ‫بیرون از کهکشان حرکت می‌کنم
‫انگیزه ما چی بود؟
‫یادآوری دو خاطره.
‫تو، با بوی شامپوهای داروخانه،
‫درکنار بوی خاکستر سیگار، ‫و نان سوخته.
‫او، با عطر بنزین ارزان‌قیمت،
‫بوی قهوه شیرین دهنش، کره کاکائو
‫تابستان‌هایش کجاست ؟
‫میگن عطرها را نمیشه فراموش کرد.
‫مغز انسان اجازه ش رو نمیده
‫هیچ‌وقت کتاب مادرم را نخواندم.
بهم میگفتن پدرم در جنگ آخر فوق العاده بوده
‫بهترین پدر و مادر.
‫جمله ضمیمه در پایین صفحه کاملا نامفهوم بود
‫بازنگری یک بیانیه. ‫صفحه چهارم، خط اول.
افزایش
‫زود برمی‌گردم.
‫«زیفرلی»!
‫او ستاره سریعی نیست...
که میخواد از کهکشان فضا و زمان خارج بشه
‫بلکه پسریه که در جوانی خواهد میمیره.
‫در این سیاره غرق خواهد شد.
در جریان دائمی رودی عمیق
که در این شهر قدیمی در جریانه
‫با والدینش نیمه‌شب تماس خواهند گرفت،
‫فورا حرکت میکنن
و در تاکسی دست همدیگه رو میگیرند تا برن بدن پسرشون رو شناسایی کنن
تصویر اون رو در همه جا
مثل آدامس به عنوان یه قهرمان میفروختن
‫به کسانی که امیدوار بودن خودشون رو روزی اینطور ببینن
نارسیسم جوان
‫سی‌ام مارچ.
‫آن طرف خیابان اتفاق جالبی وجود داره
‫زنگ به صدا در میاد ‫و بچه‌ها با عجله به کلاس برمی‌گردند.
به تاب کهنه در حیاط مدرسه تکون میخوره
‫بیا تو!
بو و طعم
‫اتاق غذاخوری پلیس ویژه ‫ روبیک رایت
‫یکی بهم گفت شما حافظه تصویری دارید.
‫- واقعیت داره؟ ‫- درست نیست.
‫من حافظه نوشتاری دارم.
‫من کلمات نوشته شده را ‫با دقت و جزئیات به خاطر دارم.
‫حافظه من در بقیه زمینه‌ها ‫بیشتر فقط حدس زدنه
خانواده ام من رو آدمی فراموشکار میدونن
‫با این حال، شما تمام کلماتی ‫که تا حالا نوشتید رو یادتون هست.
‫رمان، مقاله، شعر، نمایش‌نامه...
بله همه رو یادمه
‫- می‌شه امتحان کنم؟ ‫- اگه مجبورین
‫مگر اینکه بیننده‌های شما ‫بخوان تبلیغ پودر دندان ببینن.
‫اثر مورد علاقه خودم اونیه که درمورد آشپزه، ‫همونی که مجرم ها توش مسموم می‌شن.
‫آیا دانش‌آموزان خواب طعم‌ها را می‌بینند؟
‫این اولین سوال خبرنگار برای این مجله بود
‫که قبل از دیدن «نسکافیه» آماده کرده بود.
‫سرآشپز فوق العاده در دفتر مرکزی ‫در جزیره رودخانه باریک
‫به نام "رانیر دونگله"
‫همه ی این سوالات در آن ‫عصر بی‌پاسخ ماند
‫ادامه بدم؟
‫بفرمایید.
‫به اندازه کافی زود رسیدم.
با اینکه اتاق های یکی مونده به آخر
از پایین عکارت بزرگ مشخص بود
‫که در پشت یک کاغذ نوشته شده بود.
‫دعوتنامه شام با کمیسر ‫سرآشپز: نسکافیه
پیدا کردنش غیر ممکن بود ‫حداقل برای این خبرنگار.
پیدا کردن مکان ها رو بلد نیست
‫آقای «نسکافیه» برای خودش مشهور شده بود
‫سرآشپزها، پلیس‌ها و رئیس ها تحسینشون میکنن
به علاوه ی دزدان و مجرمان و خبرچین‌ها.
‫این یک نمونه عالی از آشپزیه ‫که به اون "آشپزی پلیسی" میگن.
‫ "آشپزی پلیسی" با یک میان وعده پلیس شروع شد
‫اما تکامل پیدا کرد و تبدیل به ‫چیزی غذایی مغذی شد.
‫و اگر به خوبی درست بشه خیلی خوش طعم
شامل
‫قابل حمله، با پروتئین بالا،
‫قابل خوردن با یک دسته، که اون یکی دست بتونه مدارک و اسلحه رو برداره
‫اکثر غذاها نیم‌پز هستند. ‫نباید ترد باشند.
‫غذای بی‌صدا.
‫سس‌ها خشک شده و پودر می‌شوند تا از ‫ریزش و خطر آلوده شدن صحنه جرم جلوگیری شود.
‫مشتری‌ها باید یک چنگال ‫همراه خود داشته باشند،
‫که اکثرا روی آن‌ها اطلاعات مربوط به اینکه از کدام بخش آمده‌اند حک شده باشه
‫قفس مرغ شماره 1
‫نقشه‌ات برای کشتن من چیه؟
‫فکر کنم تو این مورد ‫سوء تفاهمی پیش اومده باشه.
‫خیلی وقته توی قفس مرغ هستی؟
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫روبیک رایت اینجا بود
‫حتی در دوران شاگردی آقای «نسکافیه» ‫در آتش نشانی
‫میل به مدیر بودن داشت، ‫و به هیچ رتبه‌ای پایین تر از
‫سرآشپزی در غذاخوری ‫کمیسر ویژه پلیس شهرداری راضی نبود.
‫بابت تأخیر عذر می‌خوام.
‫مشکلی نیست. ‫اصلا مشکلی نیست.
‫- اینجا جای شماست. ‫- خوش اومدین.
‫آقای «رایت»، مادرم «لویز د لا ویلا» رو ‫معرفی کنم، می‌تونی صداش کنی مامان.
‫- هممون مامان صداش میکنیم. ‫- عصر بخیر، جناب.
‫اینم قدیمی ترین دوست من، «شوفلور»ـه.
‫وقتی باهاش آشنا شدم یه شاگرد جوان بود، و همه دندون هاش هم سر جاش بود
حالا شبیه جنازه شده
‫خدمتکار هم اون گوشه هستن، ‫«پترولمن موپاسان».
نوشیدنی - ‫- چشم، قربان.
‫اینم پسرم «جی‌جی»، ‫با لباس آزمایشگاه جنایی.
‫چی رو از مدارک شخصی من دزدیدی؟
‫پرونده‌های حل نشده.
‫- به آقای «رایت» سلام کن. ‫- سلام آقای «رایت».
‫سلام «جی‌جی».
‫اسم کاملش؛ «ایزیدور شریف د لا ویلا»
‫کمیسر پلیس و تنها پسرش،
‫مردی مجرد و پسرش بی‌مادر، ‫از خانواده‌شون جدا شدن.
و غمشون مشترکه
‫«جی‌جی» شش سالش بود.
‫مدرسه او، اداره و ماشینِ پلیس بود.
‫وظیفه تدریس او با استادان قانون بود
‫اولین نقاشی‌هاش چهره‌نگاری ‫از شاهدان بود
‫اولین کلماتی که یاد گرفت " مورس کد" بودن
به نظر خیلی واضح بوده
‫او به دنیا آمده بود تا روزی ‫جای کمیسر را بگیرد.
‫آره، اسم شما رو توی مجله خوندم.
‫- راضی بودی؟ ‫- البته.
‫نویسنده خوبیه
‫مطمئنا با شهرت این نابغه
‫نیاز به معرفی نداره؛ آشپز «نسکافیه».
‫کاملا می‌شناسم.
‫نوشیدنی، یک مایع شیری و ارغوانی، ‫خیلی معطر بود،
‫نوشیدنی ای که در لیوانی کوچک خنک شده،
‫و یک نسخه مینیاتوری از فلاسک بود ‫که در اردوگاه‌ها و مدارس کاربرد داشت
مثل طلسم
‫که در 60 ثانیه بعدش قرار بود ‫ شکسته بشه
و در این حین ‫چنین اتفاقاتی افتاد
یک
‫آقای «نسکافیه» مراسم ‫عجیب خودش رو شروع کرد.
‫نه می‌توانم بفهمم، و نه توصیف کنم ‫که پشت درهای آشپزخانه چه اتفاقی می افتاد
من همیشه از کار های هنری لذت میبردم
بدون اینکه بخوام راز هنرمند رو بدونم
دو
‫«پترولمن موپاسان»،
تلفن رو برای رئیس برد به خاطر سیگنالی که از تلفن بیرون می اومد
بگو
‫ باید بگم ما پسر شما رو دزدیدیم، ‫و جایی هستیم که نمیتونین پیداش کنین
‫ "آبوگوس" رو آزاد و یا اعدام کن، ‫تا پسرت رو سالم بهت تحویل بدیم.
‫وگرنه تا فردا صبح پسرت ‫به طرز وحشتناکی می‌میره.
سه
‫در نورگیر نیمه‎باز بود.
کلروفورم "بی هوش کننده"
این دزدی با اینکه کمی رویایی بود
اما در انتشارات کامیک در هفته ی بعدش چاپ شد
سه روز قبل
‫با وجود جنگ‌های گروهی "انوی"،
‫ " موج جنایت زمستان" تعداد زیادی از ‫جنایتکاران را کشت.
و همینطور شهرمند های زیادی را هم به کشتن داد
‫با دستگیری ناگهانی «آلبرت آبوگوس» حسابدار
‫به جرم داشتن یک کیف پر از دستمزد سه گروه بزرگ شهر
جامعه قانونمند دوباره امیدی پیدا کرد
‫هرچند، این شرایط موضوع را به کلی تغییر داد
‫خودم نتونستم "آبوگوس" رو بشناسم، ‫اما قفس مرغ رو می‌شناختم.
من این‌ها رو توی مقاله ننوشتم
‫با اسم آقای «هویتزر» آشنایی دارید؟
‫البته، «آرتور هویتزر جونیور».
‫بنیانگذار "گزارش فرانسوی".
‫اولین هفته من توی "انوی" بود که
از شانس بد من دستگیر شدم
‫نزدیک‌ بلوک آپارتمانی "فلاپ"،
‫با چند نفر از دوستانم ‫که تازه آشنا شده بودیم.
‫به چه جرمی؟
‫عشق.
‫می‌دونی، مردم یا از خشم، عصبانیت، ‫غرور شما می‌ترسن و یا نمی‌ترسن
‫ولی اگه توی عشق به سمت اشتباه بری، ‫ممکنه بدجور توی دردسر بیفتی.
‫برای من، شش روز بازداشت داشت.
‫هیچ‌کس براش مهم نبود که ‫نجاتم بده یا سرزنشم کنه.
‫و تنها شماره‌ای که توی حافظه ‫نوشتاری من مونده بود
‫چاپ بخش 92211 بود.
‫البته متأسفیم که نمی‌تونیم هیچ‌کدوم ‫از این آثار رو منتشر کنیم.
خوشحالم میشیم اگر در آینده آثار بیشتری برامون ارسال کنین
‫یا اگه به "انوی" اومدین...
تا حالا ندیده بودمش
‫فقط چون دنبال کار بودم، ‫می‌دونستم چطوری باهاش تماس بگیرم
‫درخواست شغل
‫بذار ببینم
‫روزنامه دبیرستان، باشگاه شعر و انجمن تئاتر.
‫شعر و آهنگ‌سازی ترانه مدرسه.
‫محقق جوان، گزارشگر جوان، و دستیار سردبیر.
‫آتیش‌سوزی و قتل. ‫من از اینجا شروع کردم.
‫البته پدرم صاحب روزنامه بود.
‫یه‌کم ورزش، یه‌کم جنایت، یه‌کم سیاسی.
‫دو بار در فهرست نهایی بهترین مقالات.
‫ساحل شرقی، غرب خاورمیانه، و شرق. کشور بزرگیه
‫بیست ساله که نرفتم اونجا
‫الآن نه. دارم مصاحبه کاری میکنم
‫نمونه مقالاتت خوبن. ‫توی تاکسی دوباره می‌خونمشون.
‫تا حالا نقد کتاب کردی؟
‫اصلا.
‫تا آزاد شدنت یه چند ساعتی ‫اینجا وقت داری.
‫این رو بخون، ‫و 300 کلمه بنویس.
‫بهت 500 فرانک می‌دم، منهای 250 فرانکی ‫که به عنوان وثیقه گذاشتم.
‫ولی با هزینه‌های دیگه جبرانش می‌کنم.
‫پیش‌نویس اولت رو فردا واسم بیار. با هر کیفیتی که نوشتی
‫فقط وانمود کن اشتباهاتت عمدی بوده.
‫ممنونم.
‫گریه نکن.
"شب هزار حلزون"
دارم داستان رو توضیح میدم
چطور کمیسر و تیم نخبه موفق شدن تا
‫به این سرعت جای آدم ربا ها رو پیدا کنند؟
خب
من نمیدونم
با ابزار هایی مه داشتن فکر میکنم
‫سوال رو تکرار می‌کنم.
‫ولی موفق شدن
اونا کی بودند؟
‫هویت آن‌ها بعدا مشخص شد.
‫گروهی از مجرمان و افراد مسلح
که رئیسان بد خواه انوی استخدامشون کرده بودن
‫و شبکه دلال های زیرزمینی شون
‫«جو لفور» راننده، یک نوازنده خوب
‫«استتسون»، «اسپنسر» و ‫«هیرونیموس فون‌آلتمن» مغزهای متفکران هلندی.
‫«مارکونی بروتلی»، ‫آنارشیست مدیترانه‌ای.
گروهی از ولگردها، فامیل های دور
گروهی از دختران معتاد
و یک زندانی باهوش که میخواست خودش رو از هزینه ی مالیات رها کنه
‫صدای چیه؟
‫حباب‌های داخل رادیاتور. فشرده شده.
‫شبیه مورس کده.
‫ممکنه
‫راستی من «جی‌جی»ام. ‫اسم تو چیه؟
من اسمم رو بهت نمیگم ما دزدیدیمت
‫تو که مجرم نیستی. فقط یه ‫دختری که گیج شده
ها - ها به خودت -
‫خفه شو
‫چشم‌هات چه رنگیه؟ آبی؟
‫سلام.
‫واسم لالایی بخون. می‌ترسم.
‫خوابت برد؟
آره
‫کمیسر ، «جی‌جی» رو خیلی دوست داشت
‫هرچند ذهن آشفته اش، ماشین فوق‌العاده ‫برای کشف و بررسی فعالیت‌های مجرمانه،
‫- از شام به بعد درست کار نمی‌کرد. ‫- مامان، گرسنمه.
‫شام. شام.
‫و کالری زیادی می‌سوزوند
‫«نسکافیه» که پس از شش سال برگشته بود، آماده متأثر کردن بقیه بود
‫شام.
‫تغییر خیلی سریع بود
‫«نسکافیه».
حتی وقتی که بو های خیلی کمی از آشپزخانه به کمیسر میرسید
‫او مشغول تنظیم یک نبر بود
‫برای شروع...
‫تخم‌مرغ قناری فلفلی ‫که با مرنگ سرو می‌شود.
‫یه گروه برای ایمن کردن همه ی نقاط خروجی جنوب و غرب بفرستید
‫بعد... برای شمال و شرق هم گروه بفرستید -
کلیه های آب پز شده با آلو ‫از درخت روی پشت بام خانه شهردار
از سه جهت ساختمان تونل بزنید
‫و بعد...
‫رول خمیر پر شده با گوشت چرخ‌کرده.
یه گروه از روی سقف برن
‫سوپ صدف.
از سوراخ آسانسور پایین برین
‫یک کبوتر رنده شده ‫فوق‌العاده از پارک شهری
‫و در آخر
‫پودینگ خامه‌ای.
خدمتکار رو هم بیدار کنین محض اطمینان
‫می‌شه این وسط یه سوالی بپرسم؟
‫بفرمایید. فقط بذارید صفحه رو ‫توی ذهنم یادداشت کنم.
‫معذرت می‌خوام.
‫نوشته‌های شما درمورد متفکرین فرانسوی، ‫سیاه‌پوستان آمریکایی
‫- داستان های رمانتیک جنوبی. ‫- و ضد سیاه‌پوستان.
‫ضد سیاه‌پوستان.
‫کتاب مذهبی، اسطوره‌شناسی، فولکلور، ‫جنایت واقعی و جنایت دروغین
‫داستان‌های ارواح ، پیکورست ، بیلدونگسرومن. "سبک های مختلف رمان نویسی"
ولی در طول این سال ها ‫بیشتر درمورد غذا نوشتید.
‫چرا؟
‫کی؟ چی؟ کجا؟ کی؟ چطوری؟
‫سوالات درستی هستن، ولی من به عنوان دستیار ویراستار یاد گرفتم که تحت هیچ شرایطی
اگر میتونم با میلم مقابله کنم ‫هیچ‌وقت از یک مرد نپرسم "چرا".
طرف رو تحت فشار میذاره
‫عذرخواهی می‌کنم ولی
‫- شکنجه. ‫- می‌خوام جوابم رو بگیرم.
‫اگه میخواین
‫خود اندیشی موضوعیه که بهتره در خلوت انجام بشه یا اصلا انجام نشه
خب
من به خاطر اینکه بحث نکنیم سوالتون رو جواب میگم
‫ولی راستش رو بگم ‫حتی نمی‌دونم قراره چی بگم.
‫یک زیبایی غمگین وجود داره
‫برای مهاجرهایی که در شهر غریبی که ماه در اون کامله قدم میزنن
‫که برای من می‌شه "انوی" فرانسه.
من عموما
من روز های درخشان و ناراحت کننده ام رو با
هیچکس در میون نذاشتم
‫اما همیشه، جایی در آخر خیابان یا بلوار، ‫میزی برای من بود.
‫آشپز، پیشخدمت، بطری، لیوان، آتش.
‫خودم این زندگی رو انتخاب کردم.
تنهایی همراه من بوده که به من قدرت ادامه دادن میداد
‫یادتون هست که کجای داستان بودیم؟
‫معلومه که می‌دونم در همون زمان
در اونطرف خیابان
‫اطلاعات جدید: اونا در طبقه ی بالا قایم شدن
گروه های پلیس در منطقه حاضر هستند
‫شلیک نکنید! ‫شلیک نکنید!
‫در آرامش در این درگیری، سرایدار پیری بود
‫که سرباز قدیمی جنگ بود. آن طرف خیابان قدم میزد تا پیامی رو برسونه
‫ "آشپز را خبر کن"
یک ساعت بعد
با رهبر آدم ربا ها صحبت میکنم
در اون مکان آشپزخونه دارید؟
‫پسرم با غذا بخوره!
‫بذارید یه آشپز بفرستیم اونجا، ‫به همراه لوازم آشپزی.
‫ایشون غذای کافی برای شما ‫و دوستانتون درست می‌کنه.
‫ما غذامون رو خوردیم.
‫پلیس مخفیه؟ یا خود «نسکافیه» ست ؟
‫پای مرغ سیاه.
از آشپز خواستند که غذای مسموم رو بخوره
‫برای پسره می‌برم.
صبر کن
‫طرز تهیه‌اش رو بنویس.
"بعد از شام"
‫کمک...
‫اما «نسکافیه» به خاطر سرسخت بودنش زنده موند
بدنش هر فصل تقویت میشد
با قوی ترین طعم مزه ها
و سس های مختلف در معده اش که معده ی اون با آدم های معمولی فوق داشت
‫البته او میدونست
‫«جی‌جی» از هر نوع تربچه ای متنفره
‫و در دوران کودکی‌اش ‫یک بار هم به تربچه‌ای دست نزدو درباره اش صحبت نکرد
‫اما جالبه که
‫.راننده هم از تربچه متنفر بود
‫شاید هیجان انگیز ترین اتفاقی که
‫در طول آن قرار شام دیدم این بود
‫شوخ‌طبعی.
‫آقای «آلبرت»، حسابداری که از این ماجرا ها بی خبر بود
‫فراموش کرده بودند در قفس مرغه، ‫و ممکن بود از شب پنج‌شنبه تا صبح دوشنبه
‫در سلول خودش از گرسنگی بمیره.
‫البته این بخشی از شخصیت آقای «نسکافیه» بود
‫که یک املت پلیسی برای زندانی درست کرد، که گرم بهش داد
‫که در یک حکم بازرسی قدیمی پیچیده بود
‫در آن روز "آبوگوس" خوب غذا خورد.
‫و می‌رسیم به تبلیغات پودر دهان
‫قرار بود مقاله‌ات درمورد ‫یه آشپز بزرگ باشه.
‫یه بخشی ازشه
"در بخش" بو وطعم
‫خودم می‌دونم. کارم رو بلدم
‫شاید متوجه نشدی که...
‫من برخلاف میل خودم بهم شلیک شد
‫من فقط قرار بود شام به اونجا برم، ‫و به همون خوبی ای بود که گفتم.
‫کلا یه جمله از خود «نسکافیه» نوشتی.
‫خب، یه بخشی از حرف‌هاش رو ننوشتم. ‫چون خیلی ناراحتم کرد.
‫اگه دوست داری می‌تونم بنویسمش.
چی گفت؟
‫«مارتین»... «مارتین»... ‫«گیوم مارتین».
‫یه طعمی داشت.
‫ببخشید؟
‫نمک‌های مسموم تربچه یه طعمی داشتن.
‫یه طعمی که برای من هم آشنا نبود.
‫مثل یه جور خاک فلفلی تند تلخ...
‫تند و کپک زده، یه جورایی
‫و روغنی.
‫تو عمرم همچین طعمی رو نچشیده بودم.
‫طعم خوبی نداشت...
‫فوق‌العاده سمی هم بود،
‫ولی به هرحال طعم جدیدی بود.
برای سن من تجربه ی عجیبیه
‫شجاعتت رو تحسین می‌کنم
‫من شجاع نیستم.
‫من فقط...
‫حوصله نداشتم که
‫بقیه رو از خودم ناامید کنم.
چون من یه خارجی ام میدونی ؟
‫این شهر پر شده از ‫کسایی مثل ما، مگه نه؟
‫منم خارجی‌ام.
‫دنبال یک چیز گم شده‌ام.
‫چیزی که که قبلا جا گذاشتم
‫شاید اگه شانس بیاریم...
‫چیزی که یک زمانی...
‫بهش می‌گفتیم خونه رو پیدا می کنیم.
‫بهترین بخشش همینه.
‫علت نوشتنش همینه.
‫اصلا موافق نیستم.
به هر حال این بخش رو نباید حذف کنی
"سقوط و مرگ"
‫همه اومدن؟
‫فکر کنم خودتون می‌دونید، ‫حمله قلبی بود.
‫معذرت می‌خوام.
‫گریه نکن.
‫- کسی نمیاد جنازه رو ببره؟ ‫- توی سردخونه اعتصاب کردن.
‫- کی همراهش بود؟ ‫- تنها بود.
پیام های تولدش رو می‌خوند.
‫شمع‌ها رو روشن نکن. مُرده.
‫من یه تیکه می‌خوام.
‫منم همینطور.
‫باید یه چیزی بنویسیم. کی مینویسه ؟
من متن رو مینویسم. - ‫- طراحی جلدش هم با من.
‫خودشه.
.بیاید با هم بنویسیم
‫- چی رو بنویسیم؟ ‫- آگهی درگذشت.
‫«آرتور هویتزر جونیور» در شمال کانزاس
‫در 16 کیلومتری مرکز جغرافیایی ‫ایالات متحده آمریکا متولد شد.
‫در پنج سالگی مادرش را از دست داد.
‫فرزند ناشر روزنامه و مؤسس این مجله.
‫"گزارش فرانسوی"، با نام قبلی "پیک‌نیک"
یک نشر خوانده نشده ‫از "لیبرتی کانزاس"
‫- با یک تعطیلات شروع شد. درسته ؟ -
‫یه جورایی.
حالا چی میشه ؟