.
‫آره...
‫آخیش، پاییز!
‫باید خیلی دوستت داشته باشن.
‫که برات مارماهی گرون‌قیمت فرستادن.
‫بحث دوست داشتن نیست.
‫قراره سخت‌تر ازم کار بکشن.
‫اون آمریکایی‌ها هم...
‫حتماً می‌دونن که مارماهی ‫جون میده به مرد تا بهتر کار کنه.
‫حتی روز تولدت فرستادنش.
‫بچه‌ها می‌شنون!
‫من مارماهی می‌خوام! مارماهی!
‫بیاید شام!
‫بابا کلی پای کباب کردن این‌ها عرق ریخته.
‫من میرم میارمش
‫ماره؟
‫مار که انقدر خوشمزه نیست!
‫شرکتِ بابا فرستاده، ‫به خاطر کارِ خوبش.
‫تازه عید هم نیست.
‫نمی‌تونستن بهمون گوشت بدن؟
‫ری‌وان.
‫شامت رو بخور.
‫بجنبید. بخوریم.
‫بذار ویولن‌سل یه چرتی بزنه.
‫این چیه؟
‫عزیزم!
‫حتماً گرون بوده!
‫خب، وسعم می‌رسه کفش خوب بخرم.
‫- کفش‌های مامان خوشگل نیست؟ ‫- غذاتون رو بخورید.
‫با این‌ها می‌تونم خیلی خوب راه برم.
‫[ممنون بابت زحمات و سال‌ها ‫تعهد شما به شرکت کاغذِ سولار.]
‫کاغذِ لعنتی...
‫عزیزم، بیا اینجا.
‫چرا؟
‫بیاید دیگه.
‫بیا، ری‌وان.
‫[ری‌تو - سی‌تو]
‫شماها شرکت سولار رو خریدید، ‫جایی که من 25 سال از عمرم رو وقفش کردم.
‫ولی به محض اینکه صاحبش شدید، می‌گید
‫می‌خواید 20 درصد خط تولید رو تعدیل کنید؟
‫و از من لیست اسامی ‫برای اخراج می‌خواید؟
‫اسامی قدیمی‌هایی که ‫کار رو به من یاد دادن؟
‫اسامی جوون‌هایی که توی این کارخونه ‫مرد شدن؟
‫کارگرهای بی‌گناهی که دلسوزانه ‫مراقب این دستگاه‌ها بودن،
‫می‌خواید من اسلحه رو ‫بگیرم سمت سرِ اون‌ها؟
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫اسلحه برای نشونه گرفتن ‫سمتِ دشمنه!
[!بایست! فکر کن! عمل کن]
‫من نمی‌تونم اون لیست رو بدم.
‫شما آمریکایی‌ها می‌گید
‫اخراج شدن یعنی «تبر خوردن»؟
‫می‌دونید ما تو کره چی می‌گیم؟
‫گردن زدن!
‫پس اخراج شدن
‫یعنی سرت رو با تبر ‫از بیخ و بن قطع کنن!
‫[شغل مادام‌العمر، کفش‌های کهنه]
‫«اگه اتحادیه راه نندازید، ‫شغل مادام‌العمر رو تضمین می‌کنیم.»
‫اون سنتِ زیبا... ‫مثل یه لنگه کفش کهنه دور انداخته شد!
‫به دست شما آمریکایی‌ها...!
‫لعنتی، گلوم...
‫گفتم این کار رو تو انبار انجام بدید.
‫همه‌ش به خاطر اینکه می‌خواستی سیگار بکشی.
‫بس کن، لعنتی!
‫تو خیلی واسه این زحمت کشیدی.
‫می‌تونست بگه، بی‌خیالش.
‫- ولی جوری رفتار می‌کنه انگار شغل خودشه که در خطره. ‫- خب هست!
‫اگه شماها اخراج بشید، ‫من با کی کار کنم؟
‫عجب حس انسان‌دوستی‌ای.
‫لعنتی.
‫وایسا!
‫سلام قربان.
‫می‌خواد یه چیزی بگه
‫تو آمریکا، اخراج حکم تبرخوردن رو داره؟
‫متأسفم. ناچاریم
‫می‌دونید تو کره حکم چی داره؟
‫گردنت رو بزنن!
‫- پس اخراج شدن... ‫- کلاه رو پس بده!
‫...یعنی سرت رو از بیخ قطع کنن!
‫صبر کن!
‫می‌خواد با اون کلاه چی کار کنه؟
‫اون‌ها...
‫مارماهی رو بهت ندادن، نه؟
‫امکان نداره، نه؟
‫عزیزم.
‫چیه؟
‫گفتی می‌خوای یه چیزی بگی.
‫یادم رفت.
‫مگه نمیری سر کار؟
‫درسته، درسته.
‫راست می‌گی.
‫- ری‌وان، بریم. ‫- ری‌وان!
‫روز خوبی داشته باشی.
‫موفق باشی!
‫من 25 سال جون کندم!
‫نفس عمیق.
‫- من... ‫- من...
‫آدم خوبی هستم.
‫مان‌سو!
‫...هستم.
‫- از دست دادن شغلم... ‫- از دست دادن شغلم...
‫- از دست دادن شغلم! ‫- از دست دادن شغلم...
‫انتخاب من نبود!
‫- خانواده مهربونم... ‫- خانواده مهربونم...
‫خانواده مهربونم...
‫حین جستجو برای فرصت‌های جدید ‫کاملاً از من حمایت می‌کنن.
‫...حین جستجو برای فرصت‌های جدید.
‫خانواده مهربونم کاملاً از من حمایت می‌کنن
‫حین جستجو برای فرصت‌های جدید.
‫عزیزم.
‫می‌شه هندزفری بذاری؟
‫یه لحظه.
‫[استخدام در 3 ماه]
‫پس حتماً شب‌ها خوابت نمی‌برده؟
‫داری گریه می‌کنی؟
‫کو اون مرد مجرد شجاعی که ‫از یه مادر مجرد خواستگاری کرد؟
‫من یه شروع تازه داشتم، تو هم می‌تونی.
‫معلومه که می‌تونی!
‫تمام امید و آرزوهات رو جمع کن،
‫و وِرد جادویی خودت رو بخون.
‫آماده؟
‫برو!
‫یه شروع تازه...
‫یه شروع تازه... یه شروع تازه...
‫یه شروع تازه.
‫من نون‌آور یه خانواده‌م.
‫دوباره متولد می‌شم.
‫برای اینکه لقمه نونی سر سفره زن و بچه‌م ببرم...
‫هیچ کاری نیست که نکنم.
‫توی سه ماه،
‫دوباره استخدام می‌شم!
‫حالم عالیه!
‫[سه ماه بعد]
‫[‏13 ماه بعد]
‫سلام نامگو، می‌دونم.
‫امروز ساعت 5.
‫رئیسم واقعاً کنجکاوه تو رو ببینه.
‫شرمنده یهویی می‌گم، ‫ولی می‌تونی ظهر بیای؟
‫ببین، من...
‫توی فروشگاهم، با خانمم.
‫رئیس یهویی برای ساعت 5 پرواز گرفت ‫برگرده چین.
‫توقع زیادیه؟
‫نه نه، صبر کن.
‫صبر کن.
‫به خانمم التماس می‌کنم.
‫همینه. همین الان بیا.
‫ولی یه سؤالی هست که همیشه می‌پرسه. ‫«نقطه ضعفت چیه؟»
‫نقطه ضعف؟
‫این یه موضوعِ حساسِ حیاتی-استراتژیکه، ‫گرفتی؟
‫باشه، ممنون!
‫نقطه ضعف؟
‫ببخشید، می‌دونم جواب دادنش ‫مطلقاً غیرممکنه.
‫نقطه ضعف من چیه؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟ ‫خیلی عاشق گیاهانی.
‫کلاً سیب‌زمینی هستی.
‫دیشب که گفتی حیوونم.
‫نامگو یه راهنمایی خفن بهم کرد.
‫[اخطاریه‌ی عدم پرداخت وام مسکن]
‫فقط اگه بتونم نقطه ضعفم رو خوب توضیح بدم.
‫این یه موضوعِ حساسِ حیاتی-استراتژیکه.
‫اگه استخدام بشی، زیر دستِ زیردستِ سابق خودت، نامگو کار می‌کنی
‫بگو چه حسی در این مورد داری.
‫درسته من مدیر بودم،
‫ولی همیشه خودم رو از قشر کارگر می‌دونستم.
‫پس، از اون لحاظ...
‫فکر نکنم سؤال رو متوجه شده باشی.
‫نامگو...
‫نه، البته که متوجه شدم، ‫منظورم اینه...
‫نامگو زودتر اومده «پاپیروس»، ‫پس تو ازش یاد می‌گیری، درسته؟
‫البته!
‫من همیشه در حال یادگیری‌ام.
‫به محض اینکه دبیرستان رو تموم کردم ‫استخدام شدم.
‫ولی حتی حین کار، ‫مدرک شیمی گرفتم.
‫البته، دانشگاه غیرحضوری بود.
‫البته بعد از اون هم، ‫به یادگیری... ادامه دادم.
‫و البته، مدیریت ایمنی.
‫وقتی سال 2019 جایزه «مرد سالِ کاغذ» ‫رو گرفتم، همین جنبه بود که...
‫توی سابقه‌م برجسته شد.
‫و همون سال،
‫بالأخره خونه‌ی خودم رو خریدم.
‫همون خونه‌ای که توش به دنیا اومدم.
‫البته...
‫زیادی دارم می‌گم «البته»، نه؟
‫خیلی به خاطر این نیست که استرس دارم،
‫بلکه... اعتماد به نفسه؟ ‫اطمینان؟ دلیلش اینه.
‫البته!
‫اگه اشکالی نداره، می‌شه ‫در مورد نقطه ضعفت بگی؟
‫نه.
‫...تنها چیزی‌ـه که نمی‌تونم بگم، نه‌ـه، ‫این بزرگترین نقطه ضعف منه!
‫در مورد کاغذِ «مون» تحقیق کردی؟
‫مون؟
‫می‌گن کاغذ مون بازار ژاپن رو ترکانده، ‫برو سراغش.
‫کاغذِ «پاسیفیک» هم زمستون امسال ‫داره تعدیل نیرو می‌کنه.
‫واقعاً؟
‫یه دندونپزشکی برو، باشه؟
‫فقط برو، خب؟
‫اگه استخدام بشی، سرت ‫شلوغ می‌شه نمی‌تونی بری.
‫نه، خوبم.
‫باز اون دنده‌لجت رو راه انداختی!
‫به هر حال، قبل زمستون یه کاری پیدا کن، باشه؟
‫شرکت به زودی باهات تماس می‌گیره.
‫ممنون.
‫کاغذِ مون یادت نره!
‫من مَردم. من آدمِ خوبی‌ام.
‫تأسیس شده توسط مرد افسانه‌ای کاغذ، مون چانگ‌هو،
‫[چوی سان‌چول، مدیر خط تولید در کاغذ مون]
‫- کاغذ مون... ‫- آقای چوی!
‫بله؟
‫قرار شد در مورد ‫نحوه ساخت کاغذ حرف بزنیم.
‫منم دارم همین...
‫تبلیغات رو بسپارید به شبکه شرکت.
‫‏6 ساعت و 17 دقیقه بعد...
‫خیلی‌ها فکر می‌کنن شرکت‌های کاغذ ‫بی‌فکرانه کل جنگل‌ها رو نابود می‌کنن، درسته؟
‫این حقیقت نداره.
‫چیه؟
‫اول، خبر خوب.
‫یه کار پاره‌وقت پیدا کردم.
‫مامان می‌خواد بره سر کار!
‫همیشه ما رو مقصرِ ‫نابود شدن شغلت می‌دونستی.
‫تبریک، مامان!
‫ممنون.
‫کجا؟ کلینیک دندانپزشکی؟
‫- دکتر «اوه چین‌هو». ‫- دکتر «آخ‌چین‌هو»؟
‫شوخی نداریم.
‫می‌خوام همگی با این حقیقت روبه‌رو بشیم ‫که ما توی بحرانیم.
‫تا وقتی بابا کار پیدا کنه ‫از فعالیت‌های لیست شده پرهیز کنید.
‫به جز کلاس‌های ری‌وان، ‫هر چیز غیرضروری باید حذف بشه.
‫مثلاً...
‫مثلاً، گوشت توی سوپ؟
‫یه ذره هست، بهتر بگرد.
‫مثلاً،
‫ماشینِ من.
‫ماشینت رو با یه چیز کوچیک‌تر عوض می‌کنیم.
‫و خونه‌مون.
‫اگه خونه رو بفروشیم، می‌تونیم وام‌هامون رو ‫صاف کنیم و یه آپارتمان اجاره کنیم.
‫گفتی توی 3 ماه کار پیدا می‌کنی.
‫واسه همین ما مثل همیشه زندگی کردیم، ‫و از سنواتِ خدمتت خرج کردیم.
‫الان اونم ته کشیده.
[مصادره خانه تا 3 ماه دیگر]
‫عزیزم.
‫این خونه...
‫من کلی خاطرات کودکی توی این خونه دارم.
‫بعد از 9 سالگی، به‌طور میانگین ‫هر 10 ماه اسباب‌کشی کردیم.
‫خیلی کار کردم تا این خونه رو پس بگیرم.
‫یعنی، پس بگیریم.
‫با دست‌های خودم،
‫انبار قدیمی رو خراب کردم، ‫گلخونه رو ساختم...
‫و تاب رو.
‫گوشه گوشه‌ی این خونه...
‫عزیزم.
‫اگه ورشکست بشیم، ‫به هر حال ازمون می‌گیرنش.
‫پیانو،
‫میز اتاق نشیمن،
‫دو تا صندلی،
‫تلویزیون،
‫پرده،
‫فرش...
‫همگی برای فروش گذاشته شدن.
‫راکت منم همینطور.
‫دیگه تنیس بی تنیس.
‫بیا کلاس من رو هم بی‌خیال شیم.
‫مجله‌ی بونسای تو...
‫و نتفلیکس رو هم کنسل می‌کنم.
‫هی!
‫قبل از اینکه کنسل بشه، ‫باید یه سریال دیگه ببینم.
‫خب رفقا، حالا خبر بد.
‫چیزی بدتر از این؟
‫توی این شرایط، نمی‌تونیم ‫خرج این همه شکم رو بدیم.
‫منظورت چیه، این همه؟
‫- نرو، ری‌تو. ‫- ری‌وان.
‫سی‌وان.
‫زود می‌بینیمشون، باشه ری‌وان؟
‫بیا.
‫می‌تونید بیاید خونه‌ی ما ‫بهشون سر بزنید. باشه؟
‫سی‌تو و ری‌تو برمی‌گردن. ‫به محض اینکه بابا استخدام شه.
‫موی سگ واقعاً اذیت می‌کنه.
‫متأسفم، بابا.
‫با احتیاط رانندگی کن.
‫بریم تو.
‫بیاید.
‫زود برشون می‌گردونم، قول میدم.
‫سلام، خانم!
‫زود اومدید!
‫خریدار احتمالی اون مرتیکه‌ست؟
‫برای یه خونه 50 ساله بد نیست.
‫پرده‌ها رو ببین.
‫این خونه‌ی خرابه رو خیلی خوب ‫روبه‌راه کردن.
‫انگار کوبیدن از نو ساختن.
‫- ویلای من که نزدیک اینجاست رو بلدید؟ ‫- بله.
‫اون زمین اصلش مال ‫مزرعه‌ی دام‌داری باباش بود.
‫وای، اگه هنوز اون زمین رو داشت...
‫اگه اون گلخونه رو خراب کنیم، ‫می‌شه یه زمین تمرین گلف عالی.
‫حیوون کثیف.
‫خیلی دست به آچاری، یو مان‌سو.
‫برای امروز کافیه.
‫مامان‌ها که رفیق فابریکن.
‫بچه‌ها هم که رفیقن.
‫مرد سالِ کاغذ!
‫اسلحه بابات هنوز خوب مونده...
‫[گواهی خدمت جنگ ویتنام]
‫اوه، اینجا رو ببین!
‫تصور کن بیدار شی و ‫اون کاج قرمزِ تنومند رو ببینی!
‫اون کاجِ سفیده.
‫کاج سفید...
‫یه دوری بزنید. من یه سر ‫میرم خشکشویی.
‫لباس‌هام رو برای مصاحبه بگیرم.
‫تو مَردی! سو! بجنگ!
‫اتاق بچه‌ها رو ببینیم؟
‫چون فقط یه بچه داریم، از اون ‫به عنوان کمد استفاده می‌کنیم.
‫منم همین فکر رو کردم!
‫تشک خوبیه.
‫اینم فروشیه، بخریدش.
‫کجا می‌خواید برید؟
‫اول باید خونه رو بفروشیم.
‫امیدوارم جای دوری نرید.
‫اگه بریم، سی‌تو و ری‌تو ‫نمی‌تونن پیدامون کنن.
‫کی گفته؟
‫ما نمی‌ریم.
‫قول میدم.
‫سی‌وان، ری‌وان ...سی‌وان، ری‌وان
‫سی‌تو، ری‌تو، سی‌تو...
‫بذار رد شم!
‫- دیرم شده واسه جلسه. ‫- لطفاً گوش کن.
‫زنم داره کار پاره‌وقت می‌کنه،
‫خونه‌مون رو گذاشتیم برای فروش،
‫- نتفلیکس رو قطع کردیم... ‫- چی؟
‫قربان؟
‫چوی سان‌چول!
‫چه خبره؟ این کیه؟
‫از سولار اخراج شده.
‫یه لحظه.
‫بیا بیرون.
‫شرمنده‌م.
‫میرید جلسه؟
‫می‌خواستم باهاتون حرف بزنم.
‫حتماً، بگو.
‫بذار ببینم...
‫خدایا، چقدر زور داری.
‫اگه ذره‌ای شرم و حیا داری،
‫این کار رو جایی که مردم ‫قضای حاجت می‌کنن انجام نده.
‫قربان!
‫گفتم بیا بهم سر بزن! ‫یه کباب مشتی می‌زنیم.
‫باشه پس.
‫خدایا.
‫گوش کن.
‫روی تپه روبه‌رویی، یه کافه‌ی ‫شیک هست به اسم «مون شاین».
‫سر راهت یه نوشیدنی بزن.
‫تازه اومدم اینجا جزیره‌ی هوی.
‫واقعاً محشره.
‫برای اولین بار رونمایی می‌شه! ‫یه دادی بزنید!
‫کباب روی آتیشِ هیزمِ خودم ‫بی‌نظیره!
‫بمیر!
‫به ازای هر قطره عرق، ‫یه لیوان نوشیدنی!
‫من واسه این زندگی می‌کنم.
‫[خانم همسر]
‫سلام عزیزم.
‫گوش کن، معلم ویولن‌سل زنگ زد...
‫- کجایی؟ ‫- هان؟
‫- توی کافه‌ای؟ ‫- نه، نه.
‫خب، درسته.
‫درسته، ولی خبری نیست.
‫ببین.
‫تنهام.
‫دیوونه شدی؟
‫عزیزم، بهم اعتماد داری؟
‫معلومه.
‫چرا معلم ویولن‌سل زنگ زد؟
‫من دیگه نمی‌تونم به ری‌وان درس بدم.
‫چی؟
‫استعداد ری‌وان خیلی...
‫برجسته‌ست؟
‫ولی خانم،
‫چطور باورتون کنم؟
‫اون برای ما نمی‌زنه.
‫ما تا حالا جز چند تا نُت ‫چیزی ازش نشنیدیم.
‫درسته.
‫چرا فکر می‌کنید من از شهریه‌ی کلاسم ‫به نفع یه معلم دیگه می‌گذرم؟
‫یه معلم دیگه؟
‫ری‌وان الان باید زیر نظر ‫یه استاد موسیقی یاد بگیره.
‫ولی باید بدونید، شهریه‌ش ‫تو یه سطح دیگه از مال منه.
‫گفتید می‌خواید ری‌وان بتونه ‫مستقل زندگی کنه.
‫اگه اینطوره، این سطح از سرمایه‌گذاری...
‫دو تا نکته رو می‌گم.
‫خیلی‌ها فکر می‌کنن شرکت‌های کاغذ ‫بی‌فکرانه کل جنگل‌ها رو نابود می‌کنن، درسته؟
‫این حقیقت نداره.
‫درخت‌ها برای کاغذ ‫جداگانه کاشته می‌شن، بریده می‌شن،
‫دوباره کاشته می‌شن، رشد می‌کنن و دوباره بریده می‌شن
‫و همه‌ش این نیست. استفاده‌ی مجدد هم هست.
‫ما کاغذ باطله جمع می‌کنیم، بازیافت می‌کنیم،
‫- بعد دوباره جمع می‌کنیم و... ‫- چی داری می‌بینی؟
‫تنها شرکتی که این روزها ‫اوضاعش خوبه کاغذ مون‌ـه.
‫بازار ژاپن رو گرفتن. ‫اون مدیر خط تولید کاغذِ خاصه.
‫یه شغل عالی برای تو. ‫ژاپنیت هم خوبه.
‫[چوی سان‌چول]
‫آره، محشره!
‫فقط یه هفته اونجا زندگی کن.
‫آپارتمان به گرد پاش هم نمی‌رسه!
‫بی‌خیال، کشتی همه‌ش داره میره و میاد!
‫دارم بهت می‌گم.
‫می‌دونم، ولی اونجا خیلی ساکته.
‫هوا تمیزه، محشره.
‫شب‌ها حتی محشرتره...
‫راستی.
‫نه، هیچی نیست!
‫اگه می‌ترسی، مرغ و خروس نگه می‌داریم. ‫اون‌ها مار می‌خورن.
‫چی؟
‫ببین عزیزم...
‫حداقل واسه یه بارم شده بیا کباب بخوریم!
‫گوشت گاو! کی مار کباب می‌کنه آخه؟
‫البته نوشیدنی غیرمجاز نداریم.
‫وزنه‌برداری؟
‫عزیزم! عزیزم!
‫حتی اگه این یارو غیبش بزنه،
‫اینجوری نیست که من بتونم جاش رو بگیرم.
‫درسته؟
‫مگه اون جایگاه چی داره؟
‫رقابت برای اون جایگاه ‫خیلی شدید می‌شه.
‫راستش، جای خیلی خوبیه.
‫کُلی آفتاب، نسیمِ خوب.
‫درسته...
‫چند تا کاندیدای دیگه ‫وجود داره؟
‫ده نفر؟
‫پنج نفر؟
‫[کاغذِ مون]
‫چهار نفر؟
‫این رو به من بفروش. چقدر می‌خوای؟
‫مردانِ کاغذ، بفرمایید.
‫بخش تبلیغات؟
‫هی.
‫حداقل اون لباس‌ها رو بده بشورم.
‫و یه دوش هم بگیر، بو گرفتی!
‫می‌خوای بذاری درخت گلابی‌مون هم خشک بشه؟
‫آفت زده بهش.
‫هی! می‌خوای منم بکشی؟
‫اونقدر خوردی که درد رو حس نمی‌کنی؟
‫عملاً فلج شدی!
‫به خاطر اون آفت‌هاست.
‫پس چیزی که می‌خوام...
‫آفت خودِ تویی!
‫...یه‌کم دوا درمونه.
‫دیر میام.
‫بعد از تست بازیگری جلسه دارم!
‫کاغذ زندگی ماست!
‫مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی کاغذ یا شیمی الزامی است
‫تسلط به زبان ژاپنی امتیاز محسوب می‌شود.
‫ما در کاغذِ فلفل قرمز،
‫همراه با شرکت‌های اروپایی و ژاپنی
‫در حال راه‌اندازی یک سرمایه‌گذاری مشترک سه جانبه در کره هستیم
‫هدف ما تبدیل شدن به برترین کارخانه تخصصی در زمینه کاغذهای امنیتی است
‫یک عکس تا حد امکان بزرگ و جدید ضمیمه کنید
‫به صندوق پستی 76، اداره پست مرکزی شهر گوجونگ ارسال کنید
‫ما درخواست‌های اینترنتی را اکیداً رد می‌کنیم
‫اگر ما از کاغذ استفاده نکنیم، چه کسی استفاده کند؟
‫نام من «گو بوم‌مو» است.
‫به عنوان یک فرد کاملاً آنالوگ،
‫موسیقی را فقط با گرامافون گوش می‌دهم، عکس را فقط با فیلم می‌گیرم
‫و نامه را فقط روی کاغذ می‌نویسم.
‫پیوند من با کاغذ، به محکمیِ کاغذهای تقویت‌شده‌ی مصنوعی
‫حتی قبل از تولدم آغاز شد.
‫با تشویق عمویم، که از نسل اول مردان کاغذ بود
‫در رشته تولید کاغذ در دانشگاه «کانگوون» ثبت‌نام کردم
‫پس از خدمت در نیروی دریایی، در سال 1999 به کاغذِ «نامسون» پیوستم
‫در سال 2013، نظارت بر خط کاغذهای تقویت‌شده را بر عهده داشتم
‫که اکثر مشتریانمان از صنایع دفاعی بودند.
‫بردن جایزه «مرد سال کاغذ» در سال 2018...
‫«به منابع انسانی کاغذ فلفل قرمز»
‫...نقطه اوج فعالیت حرفه‌ای من بود،
‫اما در سال 2023 وزارت دفاع استراتژی خود را تغییر داد
‫که منجر به تعطیلی خط تولید ما شد.
‫کاغذ نامسون با کاغذ «موری» ادغام شد،
‫و تمام پرسنل کاغذهای تخصصی مثل من
‫مجبور به ترک شرکت شدند.
‫اکنون 8 ماه است که بیکارم،
‫و حس می‌کنم باتری‌هایم کاملاً شارژ شده‌اند.
‫در طول این زمان آزاد طولانی،
‫من...
‫[مرد سالِ کاغذ]
‫[گواهینامه ایمنی آتش]
‫[‏2 سال سابقه کار در کاغذ ایشیئی ژاپن]
‫یک، ‫[اسلحه کمری تایپ 64 کره شمالی]
‫دو،
‫سه نفر...
‫روزت چطور بود؟
‫روزِ بابا سخت بود.
‫یه خونه‌ای هست که یه درخت گلابی قشنگ داره،
‫ولی آفت زده و داره زنده زنده می‌خوردش.
‫خیلی ناراحتم کرد.
‫توی این شرایط، نمی‌تونیم ‫خرج این همه شکم رو بدیم.
‫وای، لعنتی!
‫باز هر قارچی دم دستت اومد خوردی!
‫نوشیدنی رو ترک کردی، حالا ‫زدی تو خط هله‌هوله؟
‫بدون پتو کمردرد می‌گیرم.
‫چرا اینجا دراز کشیدی؟
‫از مار نمی‌ترسی؟
‫برای مصاحبه زنگ نزدن.
‫زنگ می‌زنن.
‫مثل من باش.
‫چی؟
‫نور خورشید رو بپیچ لای باد ‫و یه گاز بزن.
‫با یه چاشنی از برگ درخت‌ها.
‫من همیشه حداقل تا مرحله مصاحبه رفتم.
‫من چی؟
‫دوباره توی تست بازیگری رد شدم!
‫پوستم زیادی کلفته
‫برای نقش زنی که داره ‫سرِ قبرِ شوهرش زاری می‌کنه.
‫ولی بازم، خوب بود که بعد از این همه وقت ‫رفتم مرکز هنر.
‫شب خاموشی رو یادته؟
‫اولین نمایشی که با هم دیدیم.
‫پرده دوم، یهو برق رفت.
‫مردم ترسیدن، زن‌ها جیغ می‌زدن،
‫و من داشتم سکته می‌کردم،
‫که تو پیدات شد.
‫یهویی، معلوم نیست از کجا،
‫مثل چراغی که روشن بشه،
‫صورتت...
‫♪ لطفاً شعله‌ای روشن کن ♪
‫♪ در قلب تنهای من… ♪
‫با لبخند،
‫من رو بردی سمت در.
‫«آرا، دنبال من بیا. فقط من.»
‫«جلوی پات رو نگاه کن.»
‫«حالت خوبه؟»
‫اون موقع تو معصومانه‌ترین حالتم بودم.
‫تپل و خوشگل.
‫یادته چی گفتی؟
‫«آرا، پوستت لطیف‌تر از ‫مرغوب‌ترین کاغذ کالکِ...
‫اوکاموتو هست.»
‫آکیموتو.
‫اوکاموتو مارکِ یه چیز دیگه‌ست.
‫«آرا، پوستت...
‫لطیف‌تر از مرغوب‌ترین ‫کاغذ کالکِ آکیموتو هست.»
‫نه پیامی، نه ایمیلی.
‫کاغذ، کاغذ! کاغذِ لعنتی!
‫بابام همه‌ش پیشنهاد می‌داد ‫برات یه کافه بزنه،
‫ولی نه، الا و بلا باید کاغذ می‌بود!
‫حتی اگه استخدامت کنن، 6،7 سال دیگه ‫بازنشسته می‌شی. بعدش چی؟
‫توی دوره‌ای که همه 100 سال عمر می‌کنن؟
‫تو با اون سیستم صوتی خفنت،
‫می‌تونستی با یه کافه‌ی موزیک ‫خیلی بیشتر پول در بیاری!
‫می‌دونی این اواخر چه حسی دارم؟
‫دلم می‌خواد مثل یه زنِ دیوونه ‫بزنم به کوه و بیابون و جیغ بزنم!
‫منم مثل یکی از اون ‫ماشین‌آلاتِ کاغذسازیِ عزیزتم.
‫بهم نرسی، از کار می‌افتم!
‫زود باش و توجه لازم رو نشون بده!
‫وگرنه تیکه پاره‌ت می‌کنم. ‫مثل کاغذ کالک!
‫کاغذ 25 سال نون من رو داده.
‫عزیزم.
‫سرنوشت من اینه، ‫انتخاب دیگه‌ای ندارم.
‫تو هم نونت رو از پولی خوردی ‫که من از کاغذ درآوردم.
‫اون اسکناس‌ها روی کاغذی چاپ شده بود که من ساختم
‫و فیلتر اون سیگاری هم که می‌کشی ‫از کاغذه.
‫اگه ما از کاغذ استفاده نکنیم، کی بکنه؟
‫چی؟
‫اون‌ها نه پیام میدن نه ایمیل.
‫صندوق پست! صندوق پست!
‫هی!
‫دیگه بسمه!
‫تو...
‫مثل کاغذ باطله بی‌مصرفی!
‫ببخشید معطل شدید.
‫- قبل از اینکه دکتر بیاد چک می‌کنم. ‫- بله.
‫شما پرستارید؟
‫تکنسین بهداشت دهان و دندان. فرق داره.
‫الان کلاس ندارید؟
‫دندونم خیلی درد می‌کنه.
‫پس بگید «آآآ».
‫ولی به مهمونی که میاید؟
‫چطوری بیام؟ من کلاس‌ها رو ول کردم.
‫هنوزم می‌تونید بیاید! از معلم بپرسید.
‫خانم لی، برید خونه.
‫باید برید دنبال ری‌وان.
‫بله.
‫تو موجودی پاک، ‫نجیب، صادق و بی‌آلایش بودی!
‫و حالا... آه!
‫وقتی فکر می‌کنم که من مردی مثل تو رو ‫ایده‌آل خودم کردم!
‫وای بر من! ایده‌آلِ زندگی من!
‫مارِ لعنتی!
‫سرش مثلثی‌شکل بود؟
‫پس افعیِ هم‌نوع‌خواره. ‫مادرِ خودش رو هم می‌خوره.
‫یا طرح سیاه‌سفید داشت؟
‫اون‌وقت افعیِ هفت‌قدمه. ‫قبل از اینکه هفت قدم برداری می‌میری.
‫فکر کنم صدای جغجغه هم شنیدم.
‫محل نیش رو ‫بالاتر از قلبت نگه دار.
‫نباید پایین‌تر باشه؟
‫نگران نباش. من این نقش رو یه بار بازی کردم.
‫چه نقشی؟
‫- عزیزم، می‌دونی چی شده؟ ‫- گوش کن...
‫یه مار الان نیشم زد.
‫- چی؟ ‫- ممکنه سمی باشه، بهت زنگ می‌زنم.
‫مارها رو اینجوری دور کنید.
‫لعنتی!
‫[‏1. محل نیش رو پایین‌تر از قلب نگه دارید. ‫‏2. نبُرید، یا زهر رو نمکید.]
‫محض رضای خدا!
‫نباید بری بیمارستان؟
‫خوبم.
‫اگه سمّی بود تا الان مُرده بودم.
‫فکر کنم زیاده‌روی کردی.
‫[شهر مینسان...]
‫سلام، اینجا شرکت کاغذ فلفل قرمزه.
‫اوه، سلام!
‫- هی، نکن! ‫- چی؟
‫بله؟ الو؟ اون چی بود؟
‫صداتون رو بد می‌شنوم.
‫من صداتون رو خوب دارم.
‫از اونجایی که اول جواب دادید ‫صداتون خوب میومد.
‫آهان! دارم میرم همون‌جا.
‫وایسا!
‫اونجا عالیه.
‫از اینجا بهتر می‌شنوید؟
‫بله، الان صداتون عالیه.
‫احیاناً توی خونه‌تون ‫در شهر مینسان هستید؟
‫بله هستم.
‫رئیس من می‌خواد شما رو ببینه.
‫اون خیلی در مورد شما کنجکاوه، آقای گو.
‫- اما... ‫- بله؟
‫رئیسم با پرواز ساعت 5 ‫داره برمی‌گرده زوریخ.
‫متأسفم، ولی اگه همین الان از مینسان ‫راه بیفتید، باید برسید.
‫همین الان؟
‫فکر کنم توقع زیادیه؟
‫باشه، پس بهشون می‌گم شما نمی‌تونید...
‫نه، نه!
‫می‌تونم بیام.
‫البته! میام.
‫پس همین الان براتون...
‫آدرس دفترمون رو می‌فرستم، ‫پس لطفاً همین الان راه بیفتید.
‫البته، بله.
‫فقط سریع لباس عوض می‌کنم ‫و میام.
‫آدرس رو بفرستید!
‫نه، نه! همینجوری که هستید خوبه...
‫عوضی...
[پیام جدیدی نیست]
‫خواهش می‌کنم جواب بده...
‫زود باش، بردار.
…مشترک موردنظر پاسخگو نمی‌باشد
‫هی، چطوری؟ سرت شلوغه؟
‫آنتن نمیده؟
‫امکان نداره! اینجا بهترین آنتن رو داره.
‫صدام رو می‌شنوی، نه؟
‫راستش، من رفتم واسه یه قراری ‫بدون اینکه ببینم کنسل شده.
‫واسه همین زود برگشتم، و ‫حالا خیلی حوصله‌م سر رفته.
‫زنم؟
‫مطمئن نیستم.
‫شاید رفته بیرون.
‫می‌خوای یه نوشیدنی بخوریم و گپ بزنیم؟
‫آره ترک کردم، ولی الان تحت کنترله. ‫می‌تونم به اندازه بخورم.
‫دقیقاً!
‫توی مرغ سوخاری فروشی می‌بینمت.
‫کارت تموم شد بیا. ‫اونجا منتظرم.
‫[کلینیک دندانپزشکی اوه چین‌هو]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- سلام ری‌وان. ‫- دیر کردی.
‫میندازمش دور.
‫ممنون.
‫صبر کردم تا بهتون سلام کنم. ‫من اوه چین‌هو هستم.
‫دندون‌درد شدیدی دارید؟
‫آره.
‫یه وقت سر بزنید.
‫- می‌شه شیشه رو بدید پایین؟ ‫- من خوبم.
‫من کاملاً خوبم، آقای اوه چون‌او.
‫ممنون، دکتر اوه. چین. هو.
‫ممنون!
‫برید خونه دیگه.
‫آبروم رفت...
‫ری‌وان، الان دیگه خوبه.
‫بابا راننده‌ی خیلی ‫خوبی نیست، همین.
‫جوونه. اختلاف سنی زیادی هست.
‫اختلاف سنی؟
‫با کی؟
‫ترجیح میدم با اون مرد ‫در مورد من حرف نزنی.
‫♪ شاید ♪
‫♪ هنوز فقط یک بچه‌ام ♪
‫♪ انگار این‌طوره ♪
‫♪ مادر، چرا من ♪
‫♪ همچنان منتظر توام؟ ♪
‫♪ مادر، چرا من ♪
‫♪ ناگهان این‌قدر دلتنگت شدم؟ ♪
‫♪ شاید ♪
‫♪ هنوز فقط یک بچه‌ام ♪
‫♪ انگار این‌طوره ♪
‫♪ مادر، چرا من ♪
‫♪ همچنان غمگینم؟ ♪
‫♪ مادر، چرا من... ♪
‫ما دو تا نمی‌تونیم ‫زیر یک آسمون زندگی کنیم.
‫می‌خوای با دوئل تمومش کنیم؟
‫آرا می‌دونه داری این کار رو می‌کنی،
‫بازیگرِ تازه‌کار، لی چون‌او؟
‫کی؟
‫داشتی شیرینی می‌پختی،
‫و یهو،
‫تصمیم گرفتی من رو از میون برداری؟
‫دقیقاً!
‫♪ با قلبی غرق در تنهایی ♪
‫♪ به آسمان خیره می‌شوم، ♪
‫♪ و ابرها می‌گذرند ♪
‫♪ مرا گیج می‌کنند ♪
‫♪ سرم را به دوران می‌اندازند ♪
‫♪ همچنان که سنجاقک سرخ پر می‌کشد... ♪
‫متأسفم.
‫ولی تو باید محو بشی
‫تا من بتونم زندگی کنم.
‫حد خودت رو بدون!
‫زنم هنوز عاشقمه!
‫مطمئنی؟
‫چیه؟!
‫یه مرد بیکار دل نداره؟
‫موضوع این نیست!
‫اصلاً موضوع این نیست، ولی...
‫تو...
‫حتی...
‫گوش نکردی به...
‫پیشنهادهای منطقی همسرت!
‫لعنتی، گلوم.
‫کافه موزیک چه اشکالی داره؟
‫اون حتی اینم به تو گفته؟
‫اگه نمی‌تونی پول ‫در بیاری، خونه رو بفروش!
‫برو توی فروشگاه بار جابه‌جا کن!
‫من مهندسم!
‫یه متخصص!
‫خونه...
‫مالِ پدرِ آراست، پس نمی‌تونم بفروشمش.
‫جعبه‌ها...
‫کمرم رو داغون می‌کنن، نمی‌تونم بلندشون کنم!
‫به این افتخار می‌کنی؟
‫اگه فهمیدی، بهم بگو!
‫چرا چیزی نمی‌گی؟
‫و اگه بگم چی؟
‫برمی‌گردی؟
‫تو همونی که مار نیشت زده بود! آشغالِ عوضی!
‫عزیزم!
‫مرتیکه لجن!
‫اسلحه!
‫اسلحه رو بده به من!
‫من سرباز سابق نیروی دریایی‌ام!
‫از دست دادن شغلم...
‫انتخاب من نبود.
‫چند بار باید بگم؟
‫از دست دادن شغلت مسئله نیست!
‫مسئله اینه که چطور باهاش کنار میای!
‫اوه، بی‌خیال...
‫با دو تا گلوله می‌خوای بمیری؟
‫[خانم همسر - 10 تماس بی‌پاسخ]
‫لعنت...
‫...بهش!
‫این‌ها گرون فروش میرن.
‫بله؟
‫چرا مامانت برنمی‌داره؟
‫نمی‌دونم.
‫- مامان خونه‌ست؟ ‫- نوچ.
‫پیامی چیزی نذاشت؟
‫بابات قراره پشیمون بشه!
‫چرا؟ کجا رفته؟
‫- مامان برام لباس گذاشته؟ ‫- آره.
‫نمی‌تونی با جملات کامل جوابم رو بدی؟
‫موفق باشی، بابا!
‫ممنون!
‫معلومه که بلدم.
‫الان که نگاه کردم حفظ شدم.
‫گفتی خیلی تمرین کردی.
‫باید هنرت رو نشون بدی.
‫درود. از اون طرف.
‫[به شهر گوجونگ خوش آمدید]
‫تو ماشین با هم صحبت کردید؟
‫تو ماشین دوست داری.
‫اون گردنبند توری مشکی رو انداخته بودی؟ ‫همون که طرح رُز داشت؟
‫گشتم، نیستش.
‫چیزی زدی؟
‫حق نداری!
‫نمی‌تونیم دوباره اون روزها رو تکرار کنیم!
‫نُه سال!
‫نُه سال دندون رو جیگر گذاشتی و ‫تحمل کردی.
‫همه‌ش دود شد رفت هوا؟
‫تو خواب بالا آوردن، ‫تا مرز خفگی رفتن!
‫بدخلق شدن و...
‫کتک زدن پسر 5 ساله‌م. ‫به بهونه اینکه به دخترت حسودی می‌کنه!
‫هزار بار گفتم.
‫سی‌وان هم بچه‌ی منه.
‫معلومه.
‫تبعیض قائل نمی‌شی. وقتی نامیزونی ‫با همه مثل سگ رفتار می‌کنی.
‫پیش خودت چه فکری کردی؟
‫لباست رو با دکتر «آخ» ست کردی.
‫منم کردی شکلِ یه فندق‌شکنِ لعنتی!
‫دریاسالار انگلیسی، جان اسمیت ‫و پوکاهانتس، احمق!
‫کارتون مورد علاقه ری‌وان!
‫یادت رفته؟ هزار بار باهاش ‫تماشاش کردیم!
‫وقتی به دکتر اوه گفتم پوکاهانتس می‌شم،
‫کلِ کلینیک تصمیم گرفتن ‫سرخپوست بشن!
‫پرستار اونجا هم ‫لباس سرخپوستی پوشیده بود!
‫من و تو قرار بود جفت باشیم!
‫فکر کردی من همچین آدمی‌ام؟
‫چطور تونستی بهم شک کنی؟
‫معلومه که شک می‌کنم!
‫تو خوشگلی! توی لعنتی خیلی خوشگلی!
‫تو هم خوش‌تیپی!
‫این چیه؟ کار کیه؟
‫من دارم می‌جنگم، برای خانواده‌مون.
‫پس باید پشت هم باشیم ‫و همدیگه رو باور داشته باشیم.
‫وفاداری.
‫اعتماد.
‫پس چرا خودت رو ‫توی گلخونه حبس کردی؟
‫اون گلخونه‌ی لعنتی!
‫و رانندگی 3000 کیلومتر در ماه!
‫چرا شلوار ضدآب برداشتی؟
‫چطور ممکنه سرِ مصاحبه کاری ‫مار نیشت بزنه؟
‫فکر کردی من چقدر احمقم؟
‫بگو! اون کیه؟
‫اون عفریته‌ای که باهاش میری ماهیگیری ‫و مرغ می‌خوری،
‫و باهاش درد و دل می‌کنی!
‫عزیزم، با من این کار رو نکن.
‫مصاحبه‌های کاری من،
‫واقعاً مصاحبه‌های سختی هستن.
‫نگاه کردن مستقیم توی چشم کسی...
‫انجام دادنش واقعاً سخته.
‫انکارش نمی‌کنی؟
‫[نوشیدنی با همکاران، صحبت کاری]
‫این چطوره؟
‫جنسش نرم‌تره.
‫نه زیاد.
‫یه لحظه.
‫«ینی»، چی شده؟
‫می‌تونم بعد کلاس هنر ‫با دوست‌هام برم بیرون؟
‫- بابای «مین» می‌رسونتت؟ ‫- آره.
‫این‌ها هم به درد نمی‌خوره.
‫بله، فقط یه دقیقه.
‫یه جفت دارم که خوشتون میاد.
‫برو دیگه، برو!
‫جنسش جدیده، واسه همین...
‫بی‌خیال آقا.
‫صبر کن.
‫فقط یه ثانیه.
‫هنوز نرو.
‫مرکز فقط چند جفت برامون می‌فرسته.
‫فقط یه لحظه.
‫الان میام.
‫آقا!
‫اون یکی آقا رفت؟
‫ظاهراً.
‫ببخشید منتظر موندید.
‫کفش برای خودتونه؟
‫یا کادو؟
‫منم یه دختر دارم.
‫چند سالشه؟
‫بفرمایید تو.
‫دلت تنگ شده، نه؟
‫نوشیدنی خوردن با همکارها، ‫حرف زدن از کار؟
‫برای منم یه سالی می‌شه،
‫واسه همین یه هم‌درد بیکار رو ‫سریع می‌شناسم.
‫به قیافه‌ت نمیاد اهل این کارها باشی.
‫ده سالشه.
‫آهان، دخترتون!
‫چه جور کفشی؟
‫بوت؟ صندل؟
‫- کفش ورنی. خیلی براق. ‫- بله.
‫من تو صنعت کاغذ کار می‌کردم.
‫کاغذِ خاص.
‫ما اسکناس چاپ می‌کردیم، بلیت بخت‌آزمایی...
‫فاکتور، پاسپورت، ‫کاغذ دورِ بستنی قیفی،
‫کاغذِ بهداشتی، ‫فیلتر سیگار...
‫وقتی این رو می‌گم مردم می‌خندن،
‫ولی برای ماهایی که می‌سازیمش، ‫کاغذ سفید یه جور هنره.
‫چرا بخندن؟
‫اون حسِ لمسِ کاغذِ مرغوب...
‫خیلی آرامش‌بخشه.
‫می‌بینم که حسِ لطیفی داری.
‫دختر من تقریباً هیچ‌وقت حرف نمی‌زنه.
‫وقتی هم حرف می‌زنه، ‫فقط حرف‌های بقیه رو تکرار می‌کنه.
‫اونجوری به دنیا اومده. ‫فقط ویولن‌سل می‌زنه.
‫معلمش می‌گه نابغه‌ست.
‫ممکنه حتی در سطح جهانی معروف شه.
‫ولی برای ما نمی‌زنه.
‫به عنوان والدین، باید ‫از استعدادش حمایت کنیم،
‫چون بدون موسیقی ‫هیچ‌وقت مستقل نمی‌شه.
‫معلمش گفت باید با یه ساز ‫‏50 هزار دلاری بنوازه.
‫کریسمس امسال تک‌نوازی داره،
‫ولی فقط چکمه بارونی داره.
‫نمی‌تونم براش ساز بخرم، ‫حداقل کفش که می‌تونم بگیرم.
‫صبر کن.
‫کلاسش الان تموم می‌شه. ‫شاید بیارمش تا امتحانشون کنه.
‫کی می‌بندید؟
‫هر زمانی قبل از 7 می‌تونید بیاید.
‫کلاسش تا 7 تموم نمی‌شه.
‫یک ساعت طول می‌کشه تا تمیزکاری کنم.
‫پس منتظر می‌مونم.
‫ساعت 8!
‫من فقط وقتی پورسانت می‌گیرم ‫که از طریق من خرید کنید.
‫بله.
‫چاره دیگه‌ای نیست.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫هنوز نتونستی دخترت رو سوار کنی؟
‫فکر کنم باید بکسل بشه. ‫ولی خیلی گرون در میاد.
‫اون‌وقت، پول کفش‌ها...
‫[من تعمیرکار ماشین‌آلاتم...]
‫بذار ببینم مهارتم به دردی می‌خوره.
‫تازه اونم الانترای محبوب من!
‫اوه، بدون عینک، ‫شبیه مدل‌ها شدی.
‫اینجا چی داریم؟
‫پس این سرِ راهِ خونه‌ته.
‫پس اینه!
‫استارت بزن...
‫♪ راه می‌روم هر جا که قدم‌هایم مرا ببرند، ♪
‫♪ و می‌گذارم باران بشوید ♪ ‫♪ و ببرد این احساسات مرا ♪
‫♪ بی‌پایان، بی‌هدف ♪
‫♪ قلبم شناور است ♪ ‫♪ اینجا و آنجا در باران ♪
‫♪ خرس عروسکی می‌خندد، ♪
‫♪ چراغ‌های فروشگاه می‌خندند ♪
‫♪ نمی‌توانم فراموش کنم ♪ ‫♪ ویرانه‌های روزهای رفته را ♪
‫♪ همچون درونِ کیفی دور انداخته شده ♪
‫♪ راه می‌روم هر جا که قدم‌هایم مرا ببرند، ♪
‫♪ و می‌گذارم باران بشوید ♪ ‫♪ و ببرد این احساسات مرا ♪
‫♪ بی‌پایان، بی‌هدف ♪
‫♪ قلبم شناور است ♪ ‫♪ اینجا و آنجا در باران ♪
‫♪ رهگذران نمی‌دانند، ♪
‫♪ چراغ‌های تنهای خیابان نمی‌دانند، ♪
‫♪ حجم سرگیجه‌آور روزهای دور ♪
‫♪ همچون باغچه‌ای که بی‌محابا ♪ ‫♪ به شکوفه نشسته است ♪
‫♪ راه می‌روم هر جا که قدم‌هایم مرا ببرند، ♪
‫♪ و می‌گذارم باران بشوید ♪ ‫♪ و ببرد این احساسات مرا ♪
‫♪ بی‌پایان، بی‌هدف ♪
‫♪ قلبم شناور است ♪ ‫♪ اینجا و آنجا در باران ♪
‫عزیزم.
‫عزیزم!
‫پلیس اینجاست.
‫باید چی کار کنیم؟
‫توی کلانتری همه چیز رو توضیح میدم.
‫همه‌ش تقصیر...
‫یو سی‌وان.
‫چی داشتی می‌گفتی؟
‫همه‌ش تقصیر منه که ‫پدر بدی بودم.
‫خودت گفتی هول نکنیم!
‫سوار شو!
‫در...
‫مامانِ «دونگ‌هو» ‫عمداً جواب نمیده؟
‫دونگ‌هو چطور تونست ‫دوستش رو اینجوری لو بده؟
‫امکان نداره فکر سی‌وان بوده باشه.
‫مغازه بابای دونگ‌هوئه. ‫پس دونگ‌هو پیشنهاد داده.
‫معلوم نیست؟
‫[مامانِ دونگ‌هو]
‫حتماً خیلی احساس تنهایی و ترس می‌کنه، ‫بچه‌ی نازنینم.
‫همه‌ش تقصیر توئه!
‫ببخشید!
‫یه لحظه! صبر کنید!
‫یه دقیقه صبر کنید!
‫ببینید، مادرش داره ماشین رو پارک می‌کنه.
‫می‌شه باهاش بریم تو؟ ‫اون هنوز بچه‌ست.
‫بسیار خب.
‫ممنون.
‫سرت رو بگیر بالا. نگاهم کن.
‫دونگ‌هو پات رو کشید وسط، مگه نه؟
‫دونگ‌هو؟
‫چرا باید اون...
‫هی. گوش کن...
‫انجام دادن یه خلاف به تنهایی ‫خیلی ترسناک و وحشتناکه.
‫به هر حال من اینطور فکر می‌کنم.
‫من هیچ‌وقت تنهات نمی‌ذارم.
‫پس، به همکاریت نیاز دارم.
‫چون ما یه تیم هستیم.
‫راستش، اونی که پیشنهاد داد...
‫هی، هی، صبر کن. صبر کن!
‫به خودت مسلط باش.
‫بهم گوش کن.
‫خانواده‌ی ما الان توی جنگه.
‫چی؟
‫نه، منظورم با هم نیست.
‫من و تو، توی این جنگ، ‫باید از خانم‌هامون محافظت کنیم، درسته؟
‫اسلحه‌ی پدربزرگ رو یادته؟
‫پدربزرگت انگشت‌های یه سرباز ویتنامی مُرده رو باز کرد
‫و اون اسلحه رو برداشت، فکر می‌کنی چرا؟
‫تا یادش بمونه اگه اول شلیک نکرده بود، ‫دشمن با همون اسلحه بهش شلیک می‌کرد.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫تمام مردها...
‫تو چی کار کردی، هان؟
‫بیا دست‌هات رو بشوریم.
‫بپر بالا!
‫دونگ‌هو می‌گه سی‌وان می‌خواسته گوشی‌ها رو بفروشه ‫و به مامانش کمک کنه. لعنتی!
‫مغازه‌ی خودته.
‫بیا فراموشش کنیم.
‫اگه رضایت ندی، ‫یه سال حبس می‌خوره.
‫یه مادر نمی‌تونه بذاره همچین بلایی سر پسرش بیاد
‫مگه نه؟
‫هی، مان‌سو.
‫وانو.
‫یه نخ بده.
‫بفرما.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫دوباره سیگاری شدم.
‫ولی عزیزم، اشکالی نداره ‫یه لحظه با دوستم حرف بزنم؟
‫فقط حرف.
‫مشکلی نداری که، نه؟
‫خب...
‫دونگ‌هو پای سی‌وان رو کشید وسط. ‫این چیزی‌ـه که دونگ‌هو شهادت میده.
‫سی‌وان فقط اون اطراف ایستاده بود.
‫چه مزخرفاتی!
‫دونگ‌هو دوربین مداربسته رو خاموش کرد،
‫ولی اون یکی رو نه.
‫نمی‌دونست باید سیستم امنیتی ‫رو خاموش کنه.
‫اگه زنت بفهمه
‫که تو شب‌ها از اون مغازه ‫برای خوش‌گذرونی استفاده می‌کنی چی؟
‫و اگه بشنوه که این رو ‫واسه همه مردهای محله تعریف کردی، چی؟
‫ای بیکارِ بوگندویِ آشغال!
‫می‌کشمت عوضی!
‫یه چیز دیگه.
‫تو خونه‌م رو نمی‌خری.
‫«میری»، بریم.
‫خریدنش رو فراموش کن.
‫عزیزم، مراقب باش.
‫اون بالان؟
‫زیادن؟
‫چند تا؟
‫بازم هست؟
‫اون توله...
‫دو، چهار، شش...
‫نباید پس‌شون بدیم؟
‫بیا ناپدیدشون کنیم.
‫وانو به هر حال چاره‌ای جز ‫لاپوشونی نداره.
‫مگه نه؟
‫البته.
‫چه درختی می‌کاری؟
‫وقتی سیب‌ها رسیدن، مربا درست می‌کنیم.
‫ریشه‌ها روی گوشی‌ها رشد می‌کنن؟
‫خوشمزه‌ترین چیزها روی کثافت رشد می‌کنن.
‫کود از فضولات درست می‌شه.
‫باشه، ممنون.
‫قضیه پدربزرگ واقعیه؟
‫تو این خونه خودش رو دار زد؟
‫مزرعه دام‌داریش رو یادته؟
‫یه مریضی گرفتن،
‫و مجبور شد همه‌شون رو بکشه، ‫‏20 هزار تا دام.
‫چطوری؟
‫زنده‌زنده چالشون کرد.
‫ولی اون همیشه یه‌کم ناپایدار بود.
‫از وقتی تو ویتنام جنگیده بود.
‫توی انبار قدیمی، اون...
‫می‌دونی... ولی من ندیدم.
‫هی.
‫پیش من بشین.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫مامان نمی‌دونه.
‫نگاه نکن، نگاه نکن!
‫من دیگه نمی‌کشم.
‫بگیر بندازشون دور.
‫پاپیروس...
‫شما اونجا مصاحبه دادید؟
‫رد شدم.
‫- اسم گو سی‌جو... ‫- نشنیدم.
‫و گو بوم‌مو؟
‫مطمئن نیستم...
‫ما داریم به کسایی که اونجا مصاحبه دادن ‫سر می‌زنیم.
‫اتفاق غیرعادی‌ای اخیراً نیفتاده؟
‫احساس خطر نکردید؟
‫اون دو نفر ناپدید شدن.
‫شاید فکر بدی راجع به من بکنید،
‫ولی حتی بعد از شنیدن خبر مرگشون،
‫فکری که به سرم می‌زنه اینه که، ‫کدوم آدم خوش‌شانسی استخدام شده؟
‫من گفتم «ناپدید شدن».
‫بده به من.
‫و بعد،
‫آقای یو، شما به من گفتید، «مُردن».
‫چرا فکر می‌کنید اون‌ها مُردن؟
‫خب...
‫توی دنیای امروز، اگه ‫کسی ناپدید بشه،
‫معمولاً یعنی...
‫«توی دنیای امروز، اگه کسی ‫ناپدید بشه، معمولاً یعنی...»
‫همسرِ گو سی‌جو گزارش مفقودیش رو داد،
‫و بعد از ردیابی گوشیش، ‫ماشینش رو پیدا کردیم که ول شده بود.
‫گفت بعد از اخراج شدن، ‫به شدت افسرده بود.
‫اوه خدای من.
‫تلفن شامل تمامِ زندگیِ یک نفره، مگه نه؟
‫با کی حرف زدی،
‫و همچنین، با کی نتونستی حرف بزنی.
‫‏[‏9 تماس بی‌پاسخ]
‫این دیگه چیه؟!
‫همون شماره‌ست! تماس‌های بی‌پاسخ.
‫چتر.
‫بالأخره جواب دادی.
‫شما با گوشی مردی تماس گرفتید که ‫مفقود شده.
‫ببخشید، شما کی هستید؟
‫من رئیس منابع انسانی پاپیروس هستم.
‫آقای گو با شرکت ما مصاحبه داشتن، ‫و من زنگ زدم بگم استخدام شدن.
‫این مثل یه جور طلسمه.
‫چی؟
‫ما اولش می‌خواستیم یه متقاضی دیگه رو استخدام کنیم ‫ولی نتونستیم با اونم تماس بگیریم.
‫اسم اون آقا چی بود؟
‫اون آقا... صبر کنید، اسمش...
‫بالاترین امتیاز رو آورد.
‫گو... گو... گو...
‫بوم‌مو.
‫و می‌دونستم این اسم رو قبلاً دیدم.
[گو بوم‌مو]
‫نگاه کن بچه جون!
‫همدیگه رو می‌شناختن؟
‫پس، دو تا مرد کاغذی بودن.
‫همدیگه رو می‌شناختن. ‫و هم‌زمان ناپدید شدن.
‫ما اطراف ماشین رو ‫خیلی دقیق گشتیم.
‫ردِ خون آقای گو رو پیدا کردیم...
‫خون...
‫و چی باعث شده خون آقای گو ‫از رگ‌هاش بریزه بیرون؟
‫یه اسلحه.
‫یه اسلحه کمری.
‫ساخت کره شمالی.
‫یه پوکه پیدا شد.
‫توسط من.
‫یه پوکه!
‫خیلی ترسناکه.
‫تا وقتی مجرم رو بگیریم، ‫باید خیلی مراقب باشید.
‫ری‌وان.
‫آخه چه بچه‌ای همچین آهنگی گوش میده؟
‫به محض اینکه مفقود شدم ‫باهاتون تماس می‌گیرم.
‫این موضوع شوخی‌بردار نیست.
‫با احتیاط برونید!
‫ری‌وان!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫ری‌وان عزیزم...
‫گریه نکن... گریه نکن.
‫گریه نکن.
‫برشون می‌گردونم، ‫باشه؟ دیگه گریه نکن.
‫فقط باید یه کار دیگه بکنم.
‫[‏25 سال]
‫♪ بعد از اینکه ترکم کردی، ♪
‫♪ حفره‌ای که در سینه‌ام گذاشتی ♪ ‫♪ بسیار آزارم می‌دهد! ♪
‫♪ با فکر اینکه خواهم مُرد، دعا می‌کنم ♪
‫♪ لطفاً این درد را از من بگیر... ♪
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫آقای چوی سان‌چول؟
‫فکر کردی گوزنم؟
‫- لعنت بهش. ‫- تمام روز منتظر بودم.
‫من یو مان‌سو هستم.
‫تا قبل از اینکه اخراجم کنن مدیر کاغذهای خاص ‫در شرکت سولار بودم.
‫همونی که تو دستشویی دیدم؟
‫من کلی وقت آزاد دارم، ‫و اونقدر بهت حسودیم می‌شه،
‫که هر روز اینستاگرامت رو چک می‌کنم.
‫اوه.
‫یعنی تعقیبم می‌کردی؟
‫میای با هم یه نوشیدنی بخوریم؟
‫انگار خودت قبلاً خوردی.
‫بسیار خب.
‫بعد از 25 سال جون کندن،
‫بهم 25 دقیقه وقت دادن تا وسایلم رو جمع کنم.
‫از دفتر اومدم بیرون،
‫و نگهبان وسایلم رو ریخته بود تو جعبه ‫و اونجا وایساده بود، جعبه به دست.
‫نذاشتن از راهرویی که همیشه ‫ازش رد می‌شدم برم.
‫از در پشتی انداختنت بیرون؟
‫دقیقاً.
‫کثافت‌های لعنتی!
‫آشغال‌های بی‌شرف!
‫غذات رو بخور.
‫بازم نه!
‫اگه نخوری، اون دفتر رو ‫از پیشت برمی‌دارم!
‫باید بخوری، تا بازوهات قوی بشن، ‫و آرشه کشیدنت قوی‌تر بشه.
‫چرا مردهای این خونه همه ‫دارن یه چیزی رو ازم پنهون می‌کنن، ری‌وان؟
‫چرا آخه؟
‫جونشون رو دوست ندارن؟
‫نرخ کیفیت من 96 درصد بود.
‫روی اون ماشین‌های قدیمی «بومین».
‫جایزه مرد سالِ کاغذ رو ‫به هر ننه قمری نمیدن.
‫هی، بخور. این رو بخور.
‫درسته.
‫اگه به هر ننه قمری می‌دادن، منم گرفته بودم.
‫هی، منظورم این نبود!
‫ببخشید، لعنتی.
‫ولش کن، بخور.
‫«لعنتی»؟
‫نه، من...
‫ایول! خوشم اومد.
‫خیلی حال کردم، ایول!
‫جونشون رو دوست ندارن؟
‫پس دیدیش، یا فکر می‌کنی دیدیش؟
‫اگه همینجوری کار کنم می‌میرم.
‫با این حجم کار، ‫من یه مدیر دیگه نیاز دارم.
‫درسته.
‫هم‌سطح خودت!
‫منم همین رو می‌گم!
‫مان‌سو، رفیق، داری گریه می‌کنی؟
‫دلت برام می‌سوزه؟
‫چرا انقدر دل‌رحمی؟
‫به کله‌گنده‌ها بگو.
‫چی بگم؟
‫بگو یکی دیگه رو استخدام کنن!
‫اون خسیس‌های عوضی؟
‫اگه ساکت بمونی، بدتر می‌کنن!
‫درخواست کن!
‫یه روز سرِ کار غش کن!
‫مرخصی استعلاجی بگیر! ‫تولید می‌خوابه!
‫اون‌وقت عقلشون سر جاش نمیاد؟
‫عقلشون بیاد سر جاش؟ ‫اخراجم می‌کنن.
‫من رو پیشنهاد بده.
‫ما تیم خوبی می‌شیم!
‫مکمل همدیگه.
‫تیم اِی، تیم بی.
‫باشه.
‫سعی می‌کنم باهاشون حرف بزنم.
‫خدای من.
‫پس بهترین کارت اینه؟
‫می‌دونم، رگه‌های آب داره.
‫دستورالعمل سلولزِ پیوندیِ اون عوضی‌های «بومین»ـه
‫ولی می‌دونی،
‫چاره دیگه‌ای ندارم.
‫حتی اگه از دستگاه‌های اون‌ها استفاده می‌کنی
‫مجبور نیستی از دستورالعملشون هم استفاده کنی
‫چطور با حقوق مدیر خط تولید این خونه رو خریدی؟ ‫و اون ماشین رو؟
‫ممکنه فکر کنن داری ‫زیرمیزی می‌گیری.
‫من اینجوری فکر نمی‌کنم،
‫ولی ممکنه بقیه ‫اینجوری فکر کنن، منظورم اینه.
‫واقعاً همچین فکری نمی‌کنم. بیا.
‫برو بالا.
‫حالت خوبه؟
‫کارت تمومه.
‫بزنیم به سیم آخر، باشه؟
‫چاره دیگه‌ای نیست.
‫چاره دیگه‌ای نیست...
‫اون لعنتی رو بده بالا!
‫خیلی سرده...
‫سرم...
‫کجا نگه‌ش می‌داری...؟
‫چه حسِ رهاییِ لعنتی‌ای!
‫هوای تازه می‌خوام!
‫بریم بیرون.
‫نوشیدنی خوردن جلوی آتیش ‫آرزوی دیرینه منه!
‫تو خیلی خفنی.
‫بیا بگیر.
‫بازم خوردی؟
‫سوپرمنِ سو
‫تو بهترینی!
‫‏6 ماهه اومدم اینجا ‫و این اولین آتیش‌بازیمه.
‫فکر می‌کردم هر روز کباب می‌زنم.
‫وقتی به چیزی که می‌خوای می‌رسی، ‫همین می‌شه.
‫حق با زنم بود.
‫کاش چاره‌ی دیگه‌ای داشتم
‫چی؟
‫ولی اگه جا بزنم، مرگِ اون دو نفر دیگه بی‌معنی می‌شه
‫مثل مرگ یه مگس.
‫نه...
‫نباید مگس‌ها رو کباب کنی!
‫[خانم همسر]
‫ببخشید، نمی‌تونم تصویر رو وصل کنم.
‫عیبی نداره. تو من رو ببین.
‫نمی‌خواستم امیدوارت کنم،
‫ولی دارم میرم پیش ‫دوستم از کاغذ مون.
‫خیلی سرش شلوغه، شرکت ‫به یه مدیر خط تولید دیگه نیاز داره.
‫یادته کارآگاه‌ها چی گفتن؟
‫- در مورد مصاحبه‌شونده‌ها. ‫- آره.
‫که اون‌ها مُردن.
‫خب؟
‫که چی؟
‫نگرانم.
‫- تو هم شب‌ها میری بیرون... ‫- هی، من چیزیم نمی‌شه.
‫چطور اینقدر مطمئنی؟
‫چون من...
‫منم؟
‫هی، نمی‌شه ولش کنی ‫و همین الان بیای خونه؟
‫نمی‌خوام این رو بگم، ولی نه.
‫بار رو تنهایی به دوش نکش.
‫حتی یه برگ کاغذ هم ‫با هم راحت‌تر بلند می‌شه.
‫این ضرب‌المثل مورد علاقه ‫صنعت ماست. یه برگ کاغذ.
‫اگه ما چهار تا پشت هم باشیم، ‫می‌تونیم از پسش بربیایم.
‫شش تا.
‫می‌دونم، سی‌تو ری‌تو.
‫میارمشون خونه.
‫توی باغبونی یا بونسای هم ‫استعداد داری‌ها.
‫آدم‌ها تا 100 سالگی عمر می‌کنن، وقت داری.
‫این آخرین مصاحبه‌مه.
‫تا الان داشتم می‌کندم، ‫حالا باید درخت بکارم.
‫اگه کار بدی بکنی،
‫منم باهات انجامش میدم، باشه؟
‫هی، نگران نباش.
‫فکر کنم دوستم بیدار شد.
‫- گونه‌ت... ‫- فردا زنگ می‌زنم، باشه؟ خداحافظ.
‫عزیزم!
‫من زمین رو کندم.
‫اونجا؟
‫واقعاً یه چیزی اونجا بود.
‫حیوون رو تیکه کرده بود؟
‫آره.
‫مثل وقتی که پارسال ‫برامون گوشت کباب کرد؟
‫یه حیوون کامل رو چال کرده بود ‫تا به درخت کود بده.
‫حتماً براش خیلی سخت بوده.
‫پس اون بوده،
‫یه حیوون...
‫مصاحبه خوب پیش رفت؟
‫آره.
‫خوب خوابیدی؟
‫حتماً برات سخت بوده.
‫چیزی که حین گذروندن اون مصیبت ‫فهمیدم اینه که...
به یه نقشه خلاقانه نیاز داری
‫نکته مهم تغییرِ زاویه‌ی دیده
‫در مرحله اجرا، ‫باید سرسخت و جسور باشی
‫هر وقت که لازم شد، در هر لحظه‌ای ‫باید بتونی «نه» بگی.
‫ما سیستم «چراغ‌خاموش» داریم.
‫اخیراً یه کارخونه تمام اتوماتیک ساختیم.
‫چراغ‌خاموش؟
‫- چون هوش مصنوعی نیازی به چراغ نداره. ‫- درسته.
‫دورانِ ضربه زدن به رول کاغذ با چوب ‫تموم شده.
‫بله، البته.
‫به هر حال، ما خیلی فوری به شما نیاز داریم
‫تا بر اجرای آزمایشی نظارت کنید.
‫وقتی می‌گید تمام اتوماتیک، کارگرها...
‫...باید تعدیل بشن، درسته؟
‫هدفِ سیستم همینه. ‫چاره دیگه‌ای نیست.
‫اعتراضی دارید؟
‫اگه خوشتون نمیاد، می‌تونید بگید نه.
‫ابداً.
‫مگه می‌شه جلوی پیشرفت ایستاد؟
‫ولی به هر حال، به یک نفر نیاز دارید ‫که مراقب همه چیز باشه، مگه نه؟
‫پس 5 سال پیش، یه مناقصه مخفی ‫در شرکت چاپ و نشر اسکناس و اوراق بهادار بود؟
‫بله، اون موقع رقابت شدید بود.
‫سولار، جایی که من کار می‌کردم، یکی از ‫سه شرکت تعیین شده بود.
‫ما حتی فکر شرکت در مناقصه رو هم نکردیم.
‫پس کی شرکت کرد؟
‫دو نفر به عنوان نماینده ‫دو شرکت بزرگ کاغذسازی روبه‌روی هم قرار گرفتن.
‫کی رقیبِ این جنگِ خونینِ مناقصه بود؟
‫گو بوم‌مو و...
‫گو سی‌جو!
‫روزی که از مأموریتش به دائجون برگشت...
‫حرف زدن تو خوابش ‫نصفه‌شب بیدارم کرد.
‫شروع کرد به گریه و ناله،
‫چیزهایی می‌گفت مثل «این انصاف نیست!» ‫و «به من توهین نکن!»
‫بعدش،
‫باورتون نمی‌شه...
‫مطمئنم خواب بود،
‫ولی آب دهنش رو جمع کرد و...
‫تف کرد رو صورت خودش.
‫خودش هم جا خورد و بیدار شد.
‫روزی که از دائجون برگشت؟
‫«خیلی بی‌انصافیه»؟
‫همونطور که می‌دونید، شرکت چاپ و نشر ‫اسکناس و اوراق بهادار در دائجون‌ـه.
‫اون موقع بود که شروع شد؟
‫همین‌جا فقط آهنگ گوش می‌داد، ‫از صحبت با من دوری می‌کرد.
‫بعد از اینکه اخراج شد، همه‌ش یه‌جا می‌نشست، ‫افسردگی گرفت...
‫وای خدای من.
‫داروهاش رو هم نبرده.
‫عزیزم،
‫آخه کدوم گوری هستی؟
‫شوهرتون احیاناً اسلحه کمری داره؟
‫می‌تونم بپرسم چرا ‫اینقدر طول کشید جواب بدید؟
‫اگه سلاح گرم دارید، ‫باید گزارش بدید، درسته؟
‫اون این کار رو نکرد.
‫تازه،
‫همراه شوهرم ناپدید شده.
‫ممکنه...
‫باهاش خودکشی کنه.
‫لطفاً زود پیداش کنید.
‫یکی از این‌ها بود؟
‫این یکی؟
[کلت مدل 64 کره‌ی شمالی]
‫زنِ گو بوم‌مو واقعاً این رو گفت؟
‫پس حواستون به گو بوم‌مو باشه.
‫چهره‌ش یادتون بمونه.
‫یعنی گو بوم‌مو، گو سی‌جو رو کشته و فرار کرده؟
‫وای، این...
‫عزیزم!
‫حرفی داری؟
‫اولین روز کاریت مبارک.
‫این آخر هفته، گوشت کباب کنیم؟
‫- نه. ‫- عمراً!
‫الان دیگه هوا زیادی سرده.
‫کلینیک رو ول کن و دوباره تنیس رو شروع کن. ‫برات یه راکت نو می‌خرم.
‫دیگه بازی نمی‌کنم.
‫پول پس‌انداز می‌کنم.
‫سی‌تو ری‌تو، برید خونه!
‫خونه!
‫ری‌وان، بیا اینجا! ‫اونجا بازی نکن.
‫حلزون! حلزون!
‫به بنگاه زنگ زدم.
‫گفتم خونه رو نگه می‌داریم.
‫اوه.
‫ما اینجا درخت سیب کاشتیم، ‫چطور بفروشیمش؟
‫دقیقاً.
‫ری‌وان!
‫بعداً می‌بینمت.
‫آفت داره زنده زنده می‌خوردش.
‫…تا امروز صبح کمتر خواهد شد.
‫بعد از باران دیشب که ‫انگار سوگوارِ رفتن پاییز بود،
‫دما هم به شدت کاهش یافت، ‫و ما را یک قدم به زمستان نزدیک‌تر کرد.
‫- الان میری مدرسه؟ ‫- با دونگ‌هو زود قرار گذاشتیم.
‫شما دو تا هنوز دوستید؟
‫حتی بعد از اون اتفاقی که دفعه قبل...
‫[چاره دیگری نیست]
‫[بر اساس رمان «تبر» ‫نوشته دونالد ای. وست‌لیک]