.
‫اینجا! اینجا!
‫این طرف!
‫حدس بزن چی شده؟
من نمی‌خوام...‏
‫وایسا!
‫چی شده، عزیزم؟
‫مامان! زانوم گلی شد!
‫حالا یه خونه شد!
‫سلام، لینت، بازرس شارون رایت هستم
‫از شرکت وام اکسپرس.
‫لطفاً، لطفاً، لطفاً در مورد بدهی وام معوقتون ‫با من تماس بگیرید.
‫اگه به زودی ازتون خبری نشه، مجبورم این موضوع رو ‫به تیم بازپس‌گیری اموال ارجاع بدم،
‫و واقعاً نمی‌خوام مجبور به این کار بشم.
‫بازرس شارون رایت، ‫شرکت وام اکسپرس.
‫888-555-0113
‫اگه شما هم تحت فشار مالی هستید، تنها نیستید.
‫آماری که امروز توسط بانک مرکزی منتشر شد، ‫تورم مداوم،
‫افزایش اجاره‌بها، و یک نگرانی روزافزون...
‫کِن. پاشو.
‫امروز روز بزرگیه. ‫داریم خونه رو قولنامه می‌کنیم، یادت نیست؟
‫- یه دقیقه‌ی دیگه. ‫- پاشو. هر روز صبح همین رو می‌گی.
‫یکی از اقتصاددانان دانشگاه واشنگتن ‫اینطور بیان کرد...
‫مامان، پاشو.
‫... اصول بنیادین اقتصاد آمریکا در حال فروپاشیه،
‫به خصوص در بازار کار ‫و بازار مسکن.
‫در واقع برای کارهای مشابه، به مردم ‫کمتر از گذشته دستمزد پرداخت می‌شه.
‫به لطف تورم، دستمزدهای طبقه‌ی متوسط ‫در حال کاهشه.
‫صد دلار قبلاً کلی خرید خونه می‌شد.
‫حالا دو برابر اون رو خرج می‌کنید ‫و کیسه‌هاتون از قبل خالی‌تره.
‫اقتصاددانان معتقدند ‫این فقط مربوط به قیمت مواد غذایی نیست.
‫طبق آمارهای جدید،
‫اکثریت مستأجران بیش از ‫یک سوم درآمد خود را صرف مسکن می‌کنند.
‫30 درصد آمریکایی‌ها می‌گویند ‫توانایی پرداخت یک هزینه‌ی اضطراری هزار دلاری را ندارند.
‫عواقب آن می‌تواند فاجعه‌بار باشد، ‫شامل نرخ‌های تخلیه ملک،
‫از دست دادن شغل، ‫و مشکلات سلامت روان.
‫اونجوری نگاهم نکن.
‫کی می‌تونه با صدای پاهای اسب‌مانند ‫تو بخوابه؟
‫اون بیرون نخواب ‫تا مجبور نباشی صدام رو بشنوی.
‫انقدر عوضی نباش.
‫برای سر و کله زدن با ‫انتقادهای دائمی تو خیلی زوده.
‫ساعت 2:30 تو دفتر وکیل با دیوید ‫قرار داریم تا اوراق رو امضا کنیم.
‫پس نباید دیر کنی. می‌شنوی چی می‌گم؟
‫آره، باشه. لازم نیست هر دو دقیقه ‫بهم یادآوری کنی، خب؟
‫اگه امروز پول رو واریز نکنیم، ‫از خونه بیرونمون می‌کنن.
‫می‌فهمی؟
‫- مامان؟ می‌فهمی؟ ‫- سلام، مامانی.
‫سلام، عزیزم.
‫بیا اینجا.
‫چطور خوابیدی؟
‫- خیلی خوب. ‫- خوشم اومد.
‫- کن، اون یکی کفشت کو؟ ‫- چی؟
‫پس باید سر راه چک رو ‫از بانک بگیری، درسته؟
‫- البته، حواسم هست. ممنون. ‫- باشه. 2:30.
‫یالا، کن.
‫در ادامه از رادیو پورتلند 90.7 اف‌ام،
‫تمام صبح تماس‌های شما رو پاسخ می‌دیم
‫تا بدونیم آیا شما هم در این اقتصاد ‫احساس فشار می‌کنید یا نه.
‫تعارف رو کنار بذاریم، دوستان.
‫همه چیز داره گرون می‌شه ‫جز حقوق‌های ما.
‫- آخرین آمار بانک مرکزی تأیید کرد... ‫- برای خونه هیجان داری؟
‫- آره. ‫- آره.
‫چه دوران خوبی.
‫می‌دونی صاحب‌خونه بودن ‫چه معنایی داره، مگه نه، کن؟
‫یعنی خدمات اجتماعی ‫دیگه نمی‌تونه تو رو از ما بگیره.
‫آره. و می‌تونم اتاق خوابم رو قرمز کنم.
‫اگه بی‌خانمان باشی یا تو مسافرخونه زندگی کنی
‫یا حتی فقط درگیر مشکلات باشی، ‫همه فکر می‌کنن حقت همینه.
‫فقط یه افزایش اجاره‌بها،
‫یه شیفت از دست رفته سر کار، ‫کافیه تا هر کسی دچار مشکل شه.
‫همه فکر می‌کنن،
‫«اون‌ها به خاطر کاری که کردن ‫بی‌خانمان شدن.» خب، نه.
‫گاهی فقط یه لغزشه، ‫یه قبض سنگین میاد، و بوم،
‫بیرونت می‌کنن، تو ماشینت زندگی می‌کنی، ‫و هیچ راه برگشتی نیست.
‫نادر به نظر میاد، ولی نیست. ‫در ازای هر یه نفری که خونه پیدا می‌کنه،
‫چهار نفر دیگه از خونه‌شون بیرون انداخته می‌شن. ‫به این فکر کنید.
‫و اگه حکم تخلیه تو سابقه‌ت باشه، ‫هیچ‌کس بهت خونه اجاره نمیده.
‫فکر کنم آمریکایی‌ها از بدو تولد ‫یاد می‌گیرن که از آدم‌های فقیر متنفر باشن.
‫حتی آدم‌های فقیر هم از آدم‌های فقیر متنفرن. ‫این تو خونِ این کشوره.
‫دستمزدها در حال کاهشه، قیمت‌ها بالا میره،
‫مسکن کاملاً از کنترل خارجه.
‫واقعاً به نظر من و خیلی‌های دیگه
‫اصول بنیادین جامعه‌ی آمریکا ‫داره فرو می‌پاشه،
‫به خصوص وقتی پای ‫کار و مسکن وسط باشه.
‫«بی‌خانمان شاغل» ‫باید یه عبارت متناقض باشه.
‫و حالا من اینجا تو ماشینم زندگی می‌کنم، ‫و تو باشگاه دوش می‌گیرم، و فقط...
‫وقتی سر کارم حالت خوبه؟
‫در مورد کار تو نانوایی می‌پرسی؟
‫آره. دوباره ازش می‌پرسم.
‫من باهات موافقم. برای پولدارها، ‫پورتلند یه داستان موفقیت بزرگه.
‫اجاره‌ها سر به فلک کشیده، ‫سرمایه‌گذاری‌ها، ساخت‌وسازهای لوکس...
‫زندگی برای صاحب‌خونه‌ها عالیه...
‫روز بزرگی‌ـه برات، هان؟
‫آره. ‫هرچند تا امضا نشه، یه جوری‌ام.
‫- اصلاً نمی‌تونم... ‫- مامان حالش خوبه؟
‫آره، می‌دونی. ‫اون مثل همیشه یه خرابکار به تمام معناست.
‫باشه. بزن.
‫مدیر اینجاست، کن. ‫پاشو، باید بریم.
‫در مورد کار پرسیدی؟
‫آره، پرسیدم. الان چیزی نیست.
‫این دفعه شربت کنارش باشه؟
‫- نه، روش. ‫- نه، کنارش.
‫- نه، روش. ‫- دیروز گفتی کنارش.
‫- نه، من این رو نگفتم. ‫- نمی‌تونی همه‌ش نظرت رو عوض کنی.
‫- پنج دلار. ‫- برام مهم نیست.
‫- «ممنون.» ‫- آره، بده من.
‫صبح به‌خیر، کنی.
‫- کن، تا سه دقیقه‌ی دیگه کارم تمومه. ‫- باشه.
‫در نهایت...
‫تفاوت‌های بین رویکرد پول‌گرایی ‫و کینزی فقط...
‫... تفاوت در نظرات ‫در مورد چگونگی به حداکثر رساندن رشد اقتصادی‌ست.
‫شبیه هیلاری کلینتونه.
‫نیروی محرک در اینجا...
‫- اون به مراقبت تمام وقت احتیاج داره. ‫- آره، می‌دونم. تحت کنترله.
‫- مراکزی برای این کار هست. ‫- ما فقط بین دوتا مرکز گیر کردیم.
‫یکی پیدا کن. کلاس درس من جای اون نیست.
‫- آره، می‌فهمم. ‫- اسم من کنی‌ـه.
‫- باشه، ولی کنی نمی‌تونه اینجا باشه. ‫- آره، می‌دونیم.
‫- می‌دونی که داشتم سر به سرش می‌ذاشتم، درسته؟ ‫- آره.
‫- تو به اونجا برنمی‌گردی. ‫- برنمی‌گردم.
‫- هیچوقت. ‫- نه.
‫- ما الان داریم یه خونه می‌گیریم، کن. ‫- باحاله.
‫خوب به نظر میام؟
‫- خوب به نظر میای. ‫- مطمئنی؟
‫بهتره مامان اینجا باشه.
‫چرا اینقدر استرس دارم؟
‫من... ازت می‌خوام...
‫ازت می‌خوام که... قوی باشی.
‫قوی و فقط خودت باش،
‫و فقط دوست‌داشتنی باش.
‫این... ایناهاش.
‫سلام، دیوید. خیلی متأسفم. ‫تو ترافیک گیر کردیم...
‫- اشکالی نداره. ‫- آره...
‫- این کنی‌ـه، یادت میاد؟ ‫- البته.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫این مایک گرگوری، وکیل منه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام، مایک.
‫ممنونم بابت تخفیف ‫و مهلتی که بهم دادی.
‫خواهش می‌کنم! پدرم می‌خواست ‫شما صاحبش بشید، پس...
‫دورین باهات نیست؟
‫لازمه که هردوتون وام رو امضا کنید.
‫البته. ‫یعنی، بهم پیام داد که...
‫باید اینجا باشه. ‫احتمالاً چند دقیقه‌ی دیگه می‌رسه.
‫قضیه اینه که وقت زیادی نداریم. ‫باید برم یه ملک رو تو سنت جانز ببینم.
‫نه، داره میاد. ‫داره میاد. بهش زنگ می‌زنم.
‫حتماً.
‫استرس‌زاست. ‫فکر کنم نمی‌دونم چه انتظاری داشتم.
‫باشه، حس می‌کنم ‫اینجا خیلی تلاش کردیم.
‫فقط...
‫- سلام، گوش کن... ‫- کجایی؟
‫من... من، مثل اینکه، گیر کردم. تو کجایی؟
‫من تو دفتر وکیلم.
‫خب، باید بهشون بگی ‫من نمی‌تونم بیام.
‫من... من الان نمی‌تونم در این مورد حرف بزنم. ‫ببخشید.
‫جدی می‌گی؟
‫باید... باید برم.
‫دورین... می‌رسه؟
‫دورین هستم. می‌دونید چی کار کنید.
‫شارون رایت از وام اکسپرس...
‫دورین هستم. می‌دونید چی کار کنید.
‫دنیز مرخصی استعلاجی گرفته، ‫پس من تا وقتی برسی جاش رو پر می‌کنم.
‫سعی کن دیر نکنی...
‫نه. بدبخت شدیم.
‫اون چیه؟
‫یه ماشینه.
‫ماشین کی؟
‫مال من. خریدمش.
‫سر راه کار از کنار اون نمایشگاه رد شدم. ‫فروش ویژه‌ی مزدا داشتن.
‫- جدی نمی‌گی. ‫- این ماشین سفید خوشگل رو دیدم.
‫پس رفتم تو، چونه زدم، ‫و یه معامله‌ی عالی کردم.
‫پس به جای اینکه بیای ‫دفتر وکیل طبق برنامه‌مون،
‫کار رو ول کردی، رفتی نمایشگاه ماشین، ‫و یه ماشین خریدی؟
‫آره، تقریباً.
‫چقدر شد؟
‫اوم، 25 تا پیش دادم، ‫پس قسط ماهم تقریباً هیچی نیست.
‫‏25 هزار دلار؟
‫پول خودمه، درسته؟
‫تو همین الان کل پول ‫پیش‌پرداختمون رو خرج یه ماشین کردی؟
‫خب، من اجازه دارم پول خودم رو خرج کنم.
‫- تا وقتی بمیرم تو «فرد مایر» کار می‌کنم. ‫- هیچ ایده‌ای داری این یعنی چی؟
‫سال‌ها پس‌انداز کردم، پس فکر کردم، ‫چرا یه بار یه کار خوب برای خودم نکنم؟
‫چرا امروز این کار رو کردی؟ ‫اون پول برای خونه‌ست.
‫میرم تو، ‫یه نوشابه برمی‌دارم،
‫و بعد کنی رو برمی‌دارم ‫و می‌برمش یه دوری بزنیم.
‫چون تو حراج مزدا بودی ‫نیومدی؟
‫- واقعاً؟ ‫- اسمش حراج فوق‌العاده‌ی مزداست.
‫پس حراج فوق‌العاده‌ی مزدا، هان؟ ‫ما رو از خونه بیرون می‌کنن.
‫این رو می‌فهمی؟
‫یعنی، واقعاً عقلت رو از دست دادی؟ ‫جایی برای رفتن نداریم.
‫میفتیم تو خیابون‌ها. ‫چی رو نمی‌فهمی؟
‫واقعاً متأسفم. ‫کار خیلی بدی بود.
‫و من... من مادر خیلی بدی‌ام.
‫می‌دونم ناراحتی، ‫و این آخرین چیزی‌ـه که می‌خوام،
‫ولی راستش، بهت نگفتم ‫چون می‌دونستم ناراحت می‌شی، و...
‫«ناراحت»؟ من همین الان مجبور شدم به دیوید ‫التماس کنم تا فردا بهمون مهلت بده...
‫دیوید یه کلاهبرداره.
‫وامش یه وام مزخرفه، ‫و خونه‌ از اون هم مزخرف‌تره.
‫همه چیز اینجا داره از هم می‌پاشه.
‫خدایا. اون‌ها کنی رو ازمون می‌گیرن.
‫- می‌دونستم اینجوری رفتار می‌کنی. ‫- لعنتی، لعنتی.
‫باشه، به من گوش کن، باشه؟ ‫بهت گفتم که درستش می‌کنم.
‫بهت گفتم تعمیرش می‌کنم. ‫خوشگلش می‌کنم.
‫خیلی خوشگلش می‌کنم. ‫چون نکته همینه.
‫دیگه هیچوقت فرصتی ‫مثل این گیرمون نمیاد.
‫این تنها شانس ماست. این رو می‌فهمی؟
‫یه پیشنهاد دیگه هست. ‫فردا اون پیشنهاد رو قبول می‌کنه.
‫- این رو می‌فهمی؟ ‫- من نمی‌تونم.
‫- کنی رو ازمون می‌گیرن. ‫- من الان این بحث رو با تو نمی‌کنم.
‫- لطفاً فقط کلیدها رو بده. ‫- نه. کلیدها رو بهت نمیدم.
‫من الان این بحث رو نمی‌کنم!
‫دعوا نکنید!
‫من پسش می‌برم. ‫خودم باهاشون حرف‌ می‌زنم.
‫- بهشون می‌گم تو اشتباه کردی. ‫- ولی من اشتباه نکردم.
‫کردی. کردی. فقط کلیدها رو بده. ‫فقط کلیدها رو بده.
‫- اون کلیدهای لعنتی رو بده! ‫- هی!
‫- اون کلیدهای لعنتی رو... ‫- دعوا نکنید.
‫از اینکه دعوا می‌کنید متنفرم!
‫هی، عزیزم؟
‫دوست داری با ماشین ‫جدید من یه دوری بزنیم؟
‫- خدایا. ‫- خیلی باحاله، مامان.
‫باشه. باشه.
‫ولی این... مامان، این در مورد کنی‌ـه.
‫این خیلی باحاله.
‫یالا. ‫می‌ریم بستنی‌فروشی و جشن می‌گیریم.
‫بی‌خانمان می‌شیم، و تو توی اون ‫مزدا لعنتی زندگی می‌کنی، مامان.
‫- می‌خوای خونه رو بخری؟ ‫- کنی برمی‌گرده به اون آسایشگاه.
‫خودت بخرش. خدا پشت و پناهت.
‫- برو دنبالش، باشه؟ ‫- می‌دونی که من تنهایی نمی‌تونم وام بگیرم.
‫- می‌دونی که! ‫- آره، و تقصیر کیه؟
‫و من دوباره تو خیابون آواره می‌شم. ‫این چیزی‌ـه که می‌خوای؟
‫چند وقته یه شغل رو نگه داشتی ‫قبل از اینکه گند بزنی و سر همه داد بزنی
‫و شروع کنی به تهدید کردن آدم‌ها ‫و پرت کردن چیزها؟
‫متأسفم. نه، یالا. التماست می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم. این کار رو نکن.
‫التماست می‌کنم. خواهش می‌کنم. ‫بیا فقط پسش بدیم، باشه؟
‫من میرم نمایشگاه، بهشون می‌گم...
‫می‌شه ول کنی؟ گم‌شو.
‫تموم شده. امضا شده. ‫قرارداد همینه، باشه؟
‫تموم شده، تموم شده. ول کن. تموم شده.
‫خدایا. لعنتی.
‫باشه، می‌دونی چیه؟
‫من 25 هزار دلار رو جور می‌کنم.
‫تو دیوونه‌ای، ‫و عقلت رو از دست دادی.
‫عقلت رو از دست دادی. ‫کنی، اون عقلش رو از دست داده.
‫باشه، فقط یادت نره امشب کنی رو ‫از خونه‌ی مونا برداری، باشه؟
[‏6:12 عصر]
‫سلام، دیوید کلرمونت از ‫املاک پورتلند هستم.
‫پیغام بذارید و باهاتون تماس می‌گیرم.
‫دیوید، سلام، لینت هستم. ‫بابت امروز متأسفم.
‫فقط یه چیزی هست که ‫می‌خواستم باهات در موردش صحبت کنم.
‫یه‌کم فوریه. ‫می‌شه لطفاً با من تماس بگیری؟
‫ممنون.
‫خوبی؟
‫- دوباره دیر کردی! ساعت 6:30ـه. ‫- می‌دونم، تامی.
‫- سلام، دیوید. ‫- داری کنار می‌کشی؟
‫نه، فقط بانک گند زده ‫و چک رو به موقع نرسوندن
‫و شاید فقط یه‌کم بیشتر وقت لازم داشته باشیم ‫چون فردا آخر هفته‌ست.
‫باشه، دیگه کافیه. ‫من بیشتر از حد سخاوتمند بودم.
‫می‌دونم. اگه فقط می‌تونستی... ‫می‌دونم که بودی، دیوید.
‫می‌دونی که خودم متوجه‌ام. ‫فقط یه‌کم بیشتر وقت لازم دارم، همین.
‫- فقط یه روز دیگه لازم دارم. ‫- لینت، بس کن!
‫فردا صبح ساعت 9.
‫اگه تمام پول تو حسابم باشه، ‫معامله رو جوش می‌دیم. وگرنه، منتفی‌ـه.
‫- ‏25 هزار دلار تا ساعت 9 صبح. ‫- باشه.
‫- آخرین فرصته، لینت. ‫- آره. فردا.
‫لعنتی.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫نه.
‫می‌تونم یکی بدی؟
‫- کودی. ‫- می‌دونم.
‫- اسکات، سلام. ‫- زنگ زدی؟
‫- آره. ‫- وقت داری همدیگه رو ببینیم؟
‫بله، اتفاقاً می‌تونم.
‫وقتم آزاده، درسته.
‫همون جای همیشگی، باشه؟
‫بله، عالیه. ‫حتماً می‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫- پونزده دقیقه دیگه؟ ‫- سی دقیقه.
‫حتماً.
‫اون طرف. هرچی می‌خوای بردار.
‫- کجا میری، دختر؟ ‫- باید...
‫- امکان نداره. نه. ‫- درمورد کنی‌ـه. باید برم.
‫- خیلی متأسفم. ‫- همیشه کنی‌ـه!
[‏7:14 عصر]
[‏7:15 عصر]
‫سلام.
‫- هیچوقت تو رو بدون لباس رسمی ندیده بودم. ‫- می‌دونم.
‫گفتم یه‌کم تنوع بدم.
‫به نظر خوب میاد.
‫تعجب کردم زنگ زدی. ‫هیچوقت بهم زنگ نمی‌زنی.
‫- نه، می‌دونم. هیچوقت نمی‌زنم. ‫- اتفاقاً موقع خوبی بود.
‫امشب وقتم آزاد بود.
‫عالیه. خیلی خوشحالم.
‫خب چرا زنگ زدی؟
‫خب، من...
‫- یه ایده‌ای برامون داشتم که می‌خواستم در میون بذارم. ‫- ایده؟ باشه.
‫فکر هیجان‌انگیزیه؟
‫- خب، باشه. پس، می‌دونی... ‫- می‌دونی چیه؟ بذار برات یه نوشیدنی بگیرم.
‫- ببخشید! ‫- بله، سلام.
‫- دوتا نوشیدنی خنک، لطفاً. ‫- حتماً.
‫- ایده. ‫- بله، یه فرصت سرمایه‌گذاری فوق‌العاده.
‫من تو کنتون زندگی می‌کنم اون منطقه رو می‌شناسی؟
‫- گاهی از تو اخبار، بله. ‫- آره.
‫آره، می‌دونم، درسته؟ خیلی...
‫من اونجا زندگی می‌کنم،
‫و صاحب‌خونه‌ها تصمیم گرفتن 40 هزار دلار ‫زیر قیمت به ما بفروشنش،
‫که فکر کردم خوبه...
‫- معامله‌ی خیلی خوبیه. ‫- باشه.
‫- این تنها شانس ما برای... ‫- «ما» کیه؟
‫مادرم و برادرم.
‫اوم... آره، باید بری دنبالش.
‫آره، قضیه اینه که ‫ما پول پیش رو...
‫بفرمایید. دوتا نوشیدنی.
‫ممنونم.
‫- به افتخارش. ‫- به افتخارش.
‫آره.
‫خب، قضیه چیه؟
‫خب، قضیه اینه که ما این پول پیش رو داشتیم، ‫و امروز یه جورایی خراب شد،
‫و فقط می‌خواستم بدونم شاید...
‫می‌خواستم بدونم شاید بتونی... ‫اون پول رو بهم قرض بدی.
‫‏25 هزار دلار.
‫برای خونه؟
‫آره، نه، ولی از طریق شرکتت،
‫چون می‌دونم تو این کارها ‫خیلی خوبی، و...
‫صبر کن، شوخی می‌کنی؟
‫شوخی می‌کنی، درسته؟
‫اگه مجبور نبودم ازت نمی‌پرسیدم...
‫فقط واقعاً، فقط...
‫فقط الان یه‌کم کمک لازم دارم.
‫- می‌خواستم بدونم اگه... ‫- نه.
‫- اگه می‌تونستی از آدم‌های سر کار بپرسی. ‫- آره، نه.
‫شاید راهی باشه که بتونی شاید...
‫من دنبال راهی برای ‫هیچ معامله‌ای با تو نیستم، لینت.
‫حتماً. آره.
‫ببین، گوش کن. گوش کن.
‫ازت خوشم میاد.
‫باشه؟ ازت خوشم میاد. دختر خوبی هستی.
‫ولی نمی‌خوام بدونم که تو با ‫مادرت و برادرت زندگی می‌کنی.
‫می‌دونی؟
‫مثلاً، میام اینجا که خوش بگذرونم، ‫نه اینکه در مورد این چیزها حرف بزنم.
‫خب؟
‫به اندازه‌ی کافی نگرانی دارم.
‫بچه‌هام همه‌ش ازم چیز می‌خوان، ‫هیچوقت هم «ممنون» نمی‌گن.
‫- می‌دونی؟ ‫- آره.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- آره، عالی‌ام. واقعاً عالی‌ام. ‫- آره؟
‫- هنوز دوست داری بریم شام؟ ‫- آره، آره، آره. همیشه.
‫باشه.
[‏8:28 شب]
[‏8:29 شب]
‫بله، عزیزم. وقتی برسم خونه ‫در موردش حرف می‌زنیم، باشه؟
‫به خواهرت شب‌به‌خیر بگو. ‫باشه. دوستت دارم.
‫باشه.
‫لعنتی.
‫کوفتی.
‫هی، لینت، یه سوال عجیب.
‫سوئیچ ماشین من رو ندیدی؟
‫دارم چه غلطی می‌کنم؟
‫لعنتی.
‫کوفتی.
‫می‌دونم ماشین من رو برداشتی، لینت.
‫همین الان بهم زنگ بزن! جدی می‌گم!
‫بهم زنگ بزن!
[‏9:23 شب]
[‏9:24 شب]
‫- سلام. ‫- لین، لین!
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫- دلم برات تنگ شده بود. ‫- سلام.
‫چه خبر؟ ‫فکر کردم پیک هستی.
‫باشه. بیا تو. ‫راحت باش.
‫خدای من.
‫بهتره دلیل خوبی داشته باشی. ‫تاکسی اینترنتی من پنج دقیقه‌ی دیگه می‌رسه.
‫- اینجا خونه‌ی جدیدتونـه؟ ‫- این خونه مجردی قدیمی رابرته.
‫می‌دونی، دارم به سلیقه‌ی خودم درش میارم، و... ‫یعنی، این منظره رو ببین.
‫جای قبلی این رو نداشت. ‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫یه عالمه اونجا هست.
‫- آره. ‫- یکی هم برای من بیار.
‫این غافلگیری خوشایند رو مدیون چی هستم؟
‫باید یه چیزی ازت بپرسم.
‫نه، نه، نه! ‫به اون لیوان‌ها دست نزن.
‫مال رابرت‌ان. ‫اگه بشکونیش، من رو می‌کشه.
‫لیوان‌های تمیز بالای سینک هستن.
‫به هر حال، کاش می‌تونستم بمونم ‫و باهات نوشیدنی بخورم،
‫ولی هفته‌ی پیش ده دقیقه ‫دیر رسیدم.
‫یه کاری می‌کنه که ‫مادربزرگم می‌کرد.
‫مثلاً، بهت نمی‌گه چرا عصبانیه، ‫ولی فقط یه جوری نگاهت می‌کنه
‫مثل یه سگ کوچولوی عصبانی ‫که داره زور می‌زنه،
‫چپ‌چپ نگاه می‌کنه...
‫واقعاً تهدیدآمیز و ترسناکه.
‫نمی‌تونم زیاد بمونم. ‫به هر حال باید برم دنبال کِنی.
‫چرا طوری رفتار می‌کنی که انگار مادرشی؟
‫داری سعی می‌کنی ثابت کنی ‫یه دختر کوچولوی خوبی یا یه چیزی تو این مایه‌ها؟
‫- گم‌شو. ‫- خب، فقط دارم می‌گم، زیادی مایه می‌ذاری.
‫لعنتی. بوی بدی میدی. قیافه‌ت داغونه.
‫اینطور به نظر میاد؟ هیچ ایده‌ای نداری.
‫بهت گفتم که تازه از ‫سن دیگو برگشتم؟
‫یه سری کارهای مجلس رو ‫تو «کرونا دل مار» باید انجام می‌داد.
‫که یه داستان کاملاً دیگه‌ست، ‫ولی یه وقت دیگه برات تعریف می‌کنم.
‫دیگه قرار نیست تو هایت بمونیم.
‫می‌گن تخت‌هاش طبی‌ـه، ‫و خیلی واضحه که نیست.
‫مثل مقوا می‌مونن. ‫تبلیغات دروغه.
‫تو رو کاناپه بزرگ شدی،
‫و حالا داری از یه تخت ‫شیک تو هایت شکایت می‌کنی؟
‫می‌دونی چیه، لینت؟ برو بابا. ‫من اون رو محرمانه بهت گفتم.
‫خدایا، تو همیشه... خیلی رو اعصابی!
‫این کوفتی حتی پاک نمی‌شه.
‫من انجامش میدم.
‫می‌تونی این رو باز کنی؟
‫- می‌شه عجله کنی؟ واقعاً باید برم. ‫- باشه، گلوریا. من یه مشکل دارم، باشه؟
‫و اون سه هزاری که بهم بدهکاری رو یادت میاد؟
‫امشب واقعاً بهش احتیاج دارم چون دورین ‫نقشه‌ی خرید خونه رو خراب کرد.
‫اون پول رو پس می‌خوام، باشه؟
‫- می‌دونستم این کار رو می‌کنه. ‫- گلوریا.
‫گلوریا، جدی می‌گم.
‫- این رو نگاه کن. ‫- لعنتی.
‫گلوریا، امشب واقعاً ‫پولم رو لازم دارم.
‫- نه! الان این بحث رو نمی‌کنم. ‫- جدی می‌گم. ما رو از خونه بیرون می‌کنن.
‫- می‌فهمی؟ ‫- ماشینم پایینه. این بحث رو نمی‌کنم.
‫نه، بی‌ادب نباش.
‫من گذاشتمش اونجا. به هر حال این نسخه‌ش رو ‫ترجیح میدم چون جوابم رو نمیده.
‫- مگه نه، بابی؟ پسر خوبیه. ‫- خدای من.
‫به هر حال، تو فقط حسودیت می‌شه ‫چون شوهر من آدم مهمی می‌شه.
‫آره، تو زندان.
‫هرچند یه‌کم استرس دارم چون ‫فکر نکنم دیگه من رو جذاب بدونه.
‫باشه، لینت، اینقدر سخت نگیر، باشه؟
‫نمی‌تونی سرزده بیای و برای پول ‫ازم باج عاطفی بگیری.
‫این کاری بود که شش ماه پیش با من کردی ‫وقتی ضمانتت رو دادم.
‫لینت، من تو زندان بودم.
‫اون موقعیت با این موقعیت فرق داره. ‫تو تنها شماره‌ای هستی که از حفظم.
‫مثلاً، تاس اینجوری افتاده. ‫باشه؟ آروم باش.
‫یه نگاه به من بنداز. فکر می‌کنی ‫چقدر تو زندان دووم میارم؟
‫- آره، زیاد نه. ‫- باشه، دقیقاً. این قضیه رو حل می‌کنه.
‫باورنکردنیه.
‫گلوریا، یالا.
‫نمی‌تونی از رابرت اون پول ‫لعنتی رو بخوای؟
‫از اسکات بپرس.
‫پرسیدم. گفت نه.
‫حتی دیگه بهم زنگ هم نمی‌زنه. ‫تو بین‌مون رو خراب کردی.
‫خب، الان تموم شده، پس...
‫هرچی. می‌دونم تو قطعاً ‫خیلی بیشتر از 3 هزار دلار ازش گرفتی،
‫پس بیا بی‌حساب بشیم.
‫نمی‌تونی از اون دوتا رفیق دیگه‌ای ‫که داری بپرسی؟
‫چه مرگته، لینت؟ ‫من دیگه با اون‌ها رفیق نیستم.
‫خب، تا هفته‌ی پیش که بودی. ‫حالا یهو نیستی؟
‫چیه، مأمور فدرالی؟
‫یا خدا، لینت. می‌دونی ‫اگه رابرت بشنوه چی می‌شه؟
‫من رو بیرون می‌ندازه! ‫برمی‌گردم همون‌جایی که بودم.
‫پولم رو بده و منم گورم رو گم می‌کنم!
‫- ماشینم اینجاست. نمی‌تونم این بحث رو بکنم. ‫- باید برم تو خیابون‌ها زندگی می‌کنم، گلوریا.
‫- تو باورنکردنی‌ای! ‫- کنی رو ازم می‌گیرن. چطور...
‫وقت خیلی بدیه، لینت!
‫ماشینم پایینه!
‫می‌شه سر من داد نزنی؟ ‫من دارم پول خودم رو می‌خوام.
‫من نمی‌تونم وسط شب ‫‏3 هزار دلار ظاهر کنم!
‫مگه من چه شکلی‌ام، ‫بانک مرکزی؟
‫نمی‌تونم هر وقت پول لازم داری ‫عابربانک شخصی تو باشم.
‫می‌دونی چیه؟ ‫تو بهم گفتی سرم به کار خودم باشه!
‫پس می‌دونی چیه؟ ‫منم سرم به کار خودمه.
‫شاید به خاطر همینه که هیچی ‫تو زندگی لعنتیت درست پیش نمیره.
‫شاید به یه تلنگر نیاز داری.
‫ببین، حالا حالم بد شد. ‫حالا حالم بد شد.
‫پیرهنم رو می‌خوای؟ ‫می‌خوای اون کلاه‌گیس رو هم برداری؟
‫می‌دونی چیه، لینت؟
‫دوست‌ها حساب کتاب نمی‌کنن.
‫دفعه‌ی بعد که یه کار خوبی برات کردم، ‫مطمئن می‌شم حسابش رو نگه دارم.
‫چطوره؟
‫می‌دونی رابرت اگه بفهمه ‫رمز گاوصندوقش رو دارم چی کار می‌کنه؟
‫خیلی بد می‌شه.
‫خدای من.
‫سریع من رو از اینجا بیرون می‌ندازه.
‫پونصد تا. می‌خوای بخواه، نمی‌خوای نخواه، ‫این بهترین کاریه که می‌تونم بکنم.
‫نه! پونصد؟ ‫نه، من سه هزارتا رو لازم دارم.
‫لینت، چرا الان داری ‫این کار رو با من می‌کنی؟
‫ماشینم اینجاست!
‫می‌دونی چیه؟ اشکالی نداره. ‫من حلش می‌کنم. همه چیز مرتبه.
‫- من دیوونه شدم. اون هنوز دوستم داره. ‫- بله.
‫باشه، می‌خوای جایی پیاده‌ت کنم؟
‫فقط یه لحظه وقت می‌خوام. ‫می‌تونم یه دقیقه بمونم؟
‫اتفاقاً عالی می‌شه، ‫چون یه بسته برام میاد.
‫باشه. ‫و یادت نره دو قفله کنی، باشه؟
‫دوستت دارم! خداحافظ!
[‏10:15 شب]
[‏10:16 شب]
‫کودی.
‫کودی؟
‫سلام.
‫منتظرت بودم. ‫فقط یه سوال ازت داشتم.
‫- باید به اتوبوسم برسم. ‫- نه، می‌دونم. یه دقیقه طول می‌کشه.
‫چه خبره؟
‫من خیلی احمق بودم، باشه؟ ‫و چند وقت پیش یه پولی تو گاوصندوقم گذاشتم.
‫و...
‫از اون دیجیتالی‌هاست، می‌دونی؟
‫- از اون‌ها که رمز رو وارد می‌کنی؟ ‫- آره.
‫و امشب سه بار اشتباه زدم، ‫و قفل شده.
‫می‌خواستم بدونم می‌دونی ‫چطور می‌تونم بازش کنم.
‫- به قفل‌ساز زنگ بزن؟ ‫- زدم. خیلی دیره.
‫وقت ندارم.
‫امشب لازمش دارم. ‫می‌دونی چطور ممکنه بازش کنم؟
‫من از کجا بدونم؟
‫- چون... ‫- چون؟
‫- خب، فکر کردم شاید بدونی چطور... ‫- چرا این فکر رو کردی؟
‫فقط فکر کردم شاید بدونی چطور ‫گاوصندوق رو باز کنی چون زندان بودی، درسته؟
‫من زندان بودم؟ کی بهت گفته؟
‫تامی بهم گفت.
‫تامی لعنتی.
‫- خب، می‌دونی؟ ‫- نه، ببین.
‫دروغ نمی‌گم. تمام این قضیه ‫الان خیلی مشکوک به نظر میاد.
‫- من فقط می‌پرسم. من فقط... ‫- من می‌خوام به این اتوبوس برسم، باشه؟
‫لعنتی!
‫کودی؟ کودی.
‫کودی، بهت 200 دلار میدم ‫اگه فقط بیای و یه نگاهی بهش بندازی.
‫کودی، بهت پول میدم. ‫بهت 200 دلار میدم.
‫فقط بیا و یه نگاهی بهش بنداز.
‫فقط یه نگاه.
‫- گفتی چه نوع گاوصندوقیه؟ ‫- فقط... منظورت چیه؟
‫فقط از این معمولی‌هاست.
‫کجاست؟
‫تو آپارتمان منه.
‫سه دقیقه از اینجا فاصله داره.
‫توش چیه؟
‫فقط پولمه که باید ‫همین الان از اونجا درش بیارم.
‫کودی، دارم ازت کمک می‌خوام.
‫تنها چیزی که می‌خوام اینه که ‫بیای و یه نگاهی بندازی.
‫- فقط یه نگاهی بهش بندازی. ‫- نامزد داری؟
‫هم‌خونه‌ای، کسی؟ تنها زندگی می‌کنی؟
‫تنها زندگی می‌کنم.
‫خوبه.
‫خب؟
‫باشه.
‫آره، آره، آره. ‫می‌تونم برات یه نگاهی بهش بندازم.
‫- فقط یه نگاهی بهش بندازی؟ ‫- برای چهارصدتا.
‫- چهارصدتا؟ ‫- آره.
‫- خوبه؟ ‫- چهارصدتا. بزن بریم.
‫- قبوله؟ ‫- آره، حله.
‫آره، خوبه.
‫برای یه متصدی کافه جای قشنگیه.
‫ممنون.
‫پس این...
‫آره. نظرت چیه؟
‫این مال فروشگاه "هوم دیپو " نیست.
‫می‌تونیم بازش کنیم؟
‫من از کجا باید بدونم؟
‫خب، یعنی، نمی‌تونیم فقط...
‫می‌تونیم به زور بازش کنیم یه جوری؟
‫پس می‌خوای بشکنمش؟ ‫همینه، هان؟
‫نه، اینطور نیست ...من بهت 400 دلار میدم، پس
‫چهارصدتا برای نگاه کردن، ‫و منم نگاه کردم.
‫برای نگاه کردن؟ باشه. ‫دزدی که نیست. مال خودمه.
‫مال توئه؟
‫- بله! ‫- درست مثل این آپارتمان که مال توئه؟
‫بله.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله، هستم.
‫واقعاً؟
‫مال هم‌خونه‌مه.
‫هم‌خونه‌ت؟ ‫بهم گفتی تنها زندگی می‌کنی.
‫مال هم‌خونه‌ی سابقمه.
‫پس اون رفته، گاوصندوقش رو جا گذاشته، ‫و تمام وسایل کوفتی تو رو توش جا گذاشته.
‫- بله، باشه؟ ‫- این چیزی‌ـه که اتفاق افتاده، هان؟
‫- به همین داستان چسبیدی؟ ‫- آره.
‫لینت، مزخرف نگو. ‫حقیقت رو بگو.
‫مال دوستمه، باشه؟ ‫آپارتمان دوستمه.
‫گاوصندوق شوهرشه ‫که باید پول رو ازش در بیارم.
‫و باید امشب درش بیارم. ‫و این حقیقت لعنتیه.
‫برای خانواده‌مه.
‫برای خانواده‌مه، باشه؟
‫واقعاً باید زودتر ‫این رو بهم می‌گفتی.
‫متأسفم.
‫نباید دروغ می‌گفتم.
‫بهش احتیاج دارم، کودی.
‫باورم نمی‌شه دوباره دارم این کار رو می‌کنم.
‫ببین، تنها راه...
‫تنها راه باز کردن اون گاوصندوق اینه که ‫بذاری یکی لایه‌هاش رو سوراخ کنه.
‫- لایه‌هاش رو سوراخ کنه؟ ‫- آره.
‫نمی‌تونیم بیاریمش اینجا؟
‫می‌تونی اگه می‌خوای کل ساختمون ‫بفهمه داری چی کار می‌کنی.
‫نمی‌تونیم بی‌صدا انجامش بدیم؟
‫فکر کردی من یه دریل ‫با صدا‌خفه‌کن دارم؟
‫نه. هیچ راهی نیست. باید ببریمش بیرون.
‫ارزون هم در نمیاد.
‫چقدر؟
‫هشتصد تا.
‫می‌خوای انجامش بدی یا نه؟
‫- مجبورم. ‫- ولی پولش رو داری، درسته؟
‫آره، تو گاوصندوقه.
‫می‌دونی، بهتره سر به سرم ‫نذاشته باشی.
‫یه تماس می‌گیرم.
‫می‌دونی که اون ماشین همسر سابق منه. ‫همین الان بگو کجاست.
‫آشغال عوضی!
‫اگه کاری با اون ماشین کرده باشی، ‫می‌کشمت!
[دنبال نکن، جذب کن] [انتخاب‌هات دست خودته]
[‏23:23 شب]
[‏23:24 شب]
‫نگه‌ش دار.
‫ممنون.
‫شما دارید اسباب‌کشی می‌کنید؟
‫آره.
‫اعیان‌نشین شدن.
‫- بدترین چیزه. ‫- آره.
‫آره، یه لحظه، یه لحظه.
‫یه لحظه.
‫جواب نمیدی؟
‫- کجا می‌ریم؟ ‫- جنوب خیابان هشتاد و دوم.
‫خونه‌ی الانت چه شکلیه؟
‫- خونه‌ی من؟ ‫- آره.
‫- خونه‌م؟ ‫- آره.
‫یه‌کم داغونه. ‫یه سری کارها باید براش انجام بشه.
‫حدود 12 ساعت وقت دارم ‫این پول رو جور کنم وگرنه...
‫قسط همه‌چیم عقب افتاده.
‫هیچ‌کس تنهایی بهم خونه اجاره نمیده، چون... ‫می‌دونی...
‫چه بد.
‫کجا زندگی می‌کنی؟
‫خیلی دور.
‫با پولی که تامی میده ‫فقط از پس همین برمیام.
‫دو ساعت با اتوبوس راهه.
‫خانواده داری؟
‫دیگه نه.
‫پس این یارو بلده این رو باز کنه؟
‫یعنی، می‌فهمیم دیگه، درسته؟
‫و ما فقط پولی که بهم بدهکاره رو ‫ازش برمی‌داریم، درسته؟
‫می‌بندیمش، و بعد می‌تونیم فقط...
‫برش گردونیم.
‫- برش گردونیم کجا؟ ‫- برگردونیم آپارتمان.
‫- آپارتمان؟ ‫- آره.
‫همین‌جاست.
‫چه خبر؟
‫سلام، مامان.
‫چه خبره، مامان؟
‫دوستت دارم.
‫مطمئن شو تنها نیست، لطفاً. ‫و بپا صداش رو زیاد نکنه.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫بزن بریم.
‫کارل، بیدار شو، بیدار شو، بیدار شو.
‫پس گاوصندوق مال توئه، ‫و رمزش رو فراموش کردی.
‫توش چیه؟
‫فقط پولمه.
‫- پولت؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫بریم سراغش.
‫کلیدها.
‫کارل، تو باز کردن گاراژ کمکم می‌کنی، لطفاً؟
‫خودت رو جمع و جور کن.
‫یالا. جدی می‌گم. یالا.
این رو این همه راه با این دختر لاغر مردنی آوردی؟
‫- عجب. ‫- یالا. این طرف.
‫عجب!
‫اگه از من بپرسی، ‫این خیلی پوله.
‫عجب.
‫جالبه...
‫این چه کوفتیه، کارل؟ هان؟
‫نه.
با این نمی‌شه
‫خب، می‌دونی باید چی کار کنیم.
‫باید سنتی عمل کنیم.
‫- نه، اونجوری خرابش نکن. نکن... ‫- خفه شو.
‫اون کار رو نکن. لعنتی.
‫نکن... باید برگرده سر جاش.
‫آره، یکی دیگه، عزیزم.
‫خودشه.
‫عجب!
‫اینجا چی داریم؟
‫آره.
‫چه کوفتیه؟
‫گفتی این گاوصندوق کیه؟
‫مال منه.
‫- مال تو؟ ‫- آره.
‫- مال توئه، هان؟ ‫- آره.
‫- همه‌ی این‌ها مال توئه؟ ‫- آره.
‫چی داریم؟
‫چندتا ساعت رولکس مردونه‌ی خوب اینجا داریم.
‫کلی پول نقد، ‫و کلی هم مواد.
‫- از کجا می‌شناسیش، رفیق؟ ‫- از کافه.
‫از کافه؟
‫- کارل. ‫- بله.
‫این آشغال رو واسه چی ‫میاری پیش من، داداش؟
‫- داری چه غلطی می‌کنی؟ ‫- این مال توئه، هان؟
‫برو بابا، مال منه. مال منه.
‫- من فقط پولم رو می‌خوام، باشه؟ ‫- این چیزی‌ـه که می‌خوای؟
‫اگه پولت رو می‌خواستی، ‫پس این کوفتی از کجا اومده؟
‫این یه...
‫یه چی؟
‫- یه چی؟ ‫- این یه...
‫- مال منه. ‫- ببخشید؟
‫- مال منه. ‫- نه، نیست.
‫- اون کوفتی رو بده به من. بده به من. ‫- گاوصندوق مال کیه؟
‫- به تو ربطی نداره. ‫- اون کوفتی رو بده!
‫عوضی، این رو از کی دزدیدی؟
‫مال یکی از دوست‌هامه.
‫- این مال کیه؟ ‫- رفیق، چه مرگته؟ آروم باش!
‫بهت که گفتم. ‫مال یکی از دوست‌هامه.
‫حالا شد مال دوستت، هان؟ ‫حالا داریم به حقیقت می‌رسیم.
‫فقط بهم بگو این گاوصندوق ‫لعنتی مال کیه.
‫- اون همسر موقتشه. ‫- هان؟
‫آره، برای یه تاجر نگه‌ش داشته.
‫طرف نمی‌فهمه.
‫- تو از کجا می‌دونی؟ ‫- براش مهم نیست.
‫- آره؟ ‫- فقط همینه.
‫اون رو برای یه تاجر نگه داشته.
‫پس چرا آوردیش پیش من، هان؟
‫عوضی.
‫دارن ما رو بازی میدن، کارل.
‫چه غلطی می‌کنی؟ ‫دستت رو از رو بردار!
‫- بده‌ش به من! ‫- اون کیف لعنتی رو بده!
‫لعنتی.
‫لعنتی! کیف رو بده!
‫عقب وایسا.
‫حالت رو می‌گیرم!
‫کارل!
‫لعنتی!
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی!
‫به من گوش کن! به من گوش کن!
‫لعنتی.
‫می‌کشمت!
‫کارت تمومه!
‫لعنتی، لعنتی...
‫کارت تمومه، عوضی!
‫خدایا.
‫از اینجا گم‌شو بیرون!
‫گوش کن. متأسفم. متأسفم.
‫فرار کن!
‫کودی!
‫سوار شو!
‫- بزن کنار. ‫- چیه؟ حالت بده؟
‫- هی، بزن کنار. ‫- باشه، باشه، باشه.
‫حالت خوبه؟
‫لینت. آروم باش، باشه؟
‫- آروم باشم؟ ‫- آره.
‫حتماً.
‫خدای من. دارم چی کار می‌کنم؟ چه غلطی...
‫پول رو گرفتیم، درسته؟
‫جوابش رو نمیدی؟
‫یه نوشیدنی بزن.
‫یه‌کم آرومت می‌کنه.
‫آرومم می‌کنه؟
‫ما زنده‌ایم، درسته؟
‫اصلاً اون گاوصندوق لعنتی مال کی بود؟
‫یه سیاستمداری.
‫یعنی نمی‌تونه دنبالش بگرده. ‫نه با وجود اون موادها.
‫خوبه.
‫پس می‌شماریش؟
‫- می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟ ‫- بستگی داره.
‫کی آزاد شدی؟
‫تامی چی بهت گفت؟
‫- تامی؟ ‫- تامی وراج.
‫- می‌خوای بدونی تامی چی گفت؟ ‫- آره، چی بهت گفت؟
‫فقط گفت از یه جایی دزدی کردی.
‫این چیزی‌ـه که گفت؟
‫- آره، ولی این کل داستان نیست. ‫- کل داستان چیه؟
‫برام پاپوش دوختن.
‫- برات پاپوش دوختن؟ ‫- آره، این کل داستانه.
‫کی برات پاپوش دوخت؟
‫- یه دختری. ‫- یه دختری؟
‫آره.
‫قرار بود یه چیز باشه، ‫یه چیز دیگه شد.
‫زندگی همینه، مگه نه؟
‫این...
‫چقدره؟
‫چی؟
‫چقدره؟
‫حدود 19 هزار دلاره.
‫نوزده هزارتا؟
‫این خیلی پوله.
‫می‌خوای بقیه‌ش رو برگردونی ‫همونطور که گفتی؟
‫نه.
‫نه، لازمش دارم. ‫برای اون خونه‌ای که بهت گفتم لازمش دارم.
‫قرار بود امروز قولنامه‌ش کنیم، ‫و من...
‫اگه تا فردا صبح به دستم نرسه، ‫بدبخت می‌شم.
‫من فقط...
‫می‌خوام یه بار ببرم، می‌دونی؟
‫من به خیلی از آدم‌هایی که ‫برام مهمن آسیب زدم و...
‫چندتا کار خیلی بد کردم، و فقط...
‫فقط...
‫خیلی راه زیادی اومدم که حالا جا بزنم، پس...
‫آره.
‫من فقط...
‫من فقط... من فقط ‫چهار هزارتای دیگه لازم دارم.
‫چهار هزارتا، هان؟
‫به چی می‌خندی؟
‫تو...
‫تو کسی رو نمی‌شناسی ‫که یه مرسدس بخواد، هان؟
‫- چی، حالا مرسدس داری؟ ‫- آره، یه مرسدس دارم.
‫بذار حدس بزنم، ‫مال اون یارو مالک گاوصندوقه؟
‫- نه، راستش مال یکی دیگه‌ست. ‫- یکی دیگه؟ یا خدا.
‫ولی مال همسر سابقشه، ‫پس فکر نکنم گزارش بده،
‫چون مجبور می‌شه بهش بگه کی برداشتتش.
‫فکر کنم بتونم اون چهار هزارتا رو ‫برات جور کنم اگه مرسدس واقعی باشه.
‫- همین الان می‌تونی چهار هزارتا جور کنی؟ ‫- می‌تونم چهار هزارتا جور کنم.
‫اول باید ببینمش.
‫مطمئن شم که سر به سرم نذاشتی.
‫تو پول رو نشونم بده، ‫منم می‌برمت پیش ماشین.
‫بزن بریم.
‫باید بریم خونه‌ی من تا ‫پول نقد رو برداریم.
‫کجایی؟ من سر کارم.
‫مونا داره دیوونه می‌شه. ‫کنی اونجا داره گریه می‌کنه.
‫قرار بود ساعت‌ها پیش اونجا باشی. ‫فکر می‌کنه دیگه برنمی‌گردی.
‫- لعنتی. ‫- چرا همه‌ش این کارها رو می‌کنی؟
[‏1:15 بامداد]
[‏1:16 بامداد]
‫متأسفم، فقط... ‫دیگه تکرار نمی‌شه، مونا.
‫- نگران نباش. ‫- واقعاً...
‫روز کاری بدی داشتم، و فقط...
‫می‌دونی... امروز سخت بود.
‫دوستت دارم، مونا.
‫منم دوستت دارم، کنی.
‫به زودی می‌بینمت.
‫کن، متأسفم، عزیزم. ‫فقط... روز کاری دیوونه‌کننده‌ای داشتم.
‫و می‌دونی... ‫تامی خیلی اذیت کرد، و...
‫تو... تو من رو برای دیر کردن می‌بخشی؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫خوش گذشت؟
‫باشه، یه آقایی تو ماشینه که... ‫می‌خوایم سریع یه جایی پیاده‌ش کنیم.
‫- و بعد می‌ریم غذا بخوریم، باشه؟ ‫- غریبه‌ست؟
‫نه، نه... اون آدم باحالیه.
‫- واقعاً، واقعاً؟ ‫- آره، باحاله.
‫- واقعاً باحال؟ ‫- آره، آدم باحالیه.
‫- آره؟ ‫- آدم خیلی باحالیه.
‫- باشه! ‫- این یکی باحاله، باشه؟
‫این یکی باحاله.
‫پسر خوبی باش، کن.
‫- اون جای منه. ‫- برو عقب، عزیزم.
‫این... این کودی‌ـه، کنی.
‫- سلام، کودی. ‫- چه خبر؟
‫خوبم.
‫کودی نامزدته؟
‫نه، اون فقط... ‫فقط همکارمه.
‫باحاله.
‫تو دوستی داری، کنی؟
‫- آره. ‫- دوتا دوست داری، مگه نه؟
‫- آره. ‫- ایول! اسمشون چیه؟
‫اریکا، آزیکا.
‫- ولی یکیشون قهر کرد، نه؟ ‫- دلت شکست، کنی؟
‫آره. ما تمام مدت با هم بودیم.
‫ولی مشکل در مورد، می‌دونی...
‫یکی دیگه دوستی‌مون رو بهم زد.
‫چه بد. درکت می‌کنم، رفیق.
‫- کنی دی‌جی‌ـه. ‫- واقعاً؟
‫- آره. ‫- بله، هستم.
‫- اسم دی‌جی‌ت چیه؟ ‫- دی‌جی کنی.
‫دی‌جی کِنی! باشه.
‫- یا گاهی کِنی رپر. ‫- باشه.
‫- شعر داری؟ ‫- آره.
‫می‌خوام بگم هی، هی ‫کودی خیلی باحاله
‫و پادشاه اینه که چطور با رفقا بگرده
‫و خیلی کارش درسته!
‫خیلی خفن بود، دی‌جی! بزن قدش. بزن قدش.
‫- بهت گفتم خوبه. ‫- آره، ترکوند، رفیق.
‫باید یه چیزی بذارم. باید بشنومش.
‫- یه... ‫- این کوفتی چطور کار می‌کنه؟
‫- به یه آداپتور احتیاج داری. ‫- این چیه؟
‫باید این کوفتی رو واقعاً ارتقا بدی.
‫آدمش رو داری؟
‫می‌دونی که من همیشه آدمش رو دارم.
‫لعنتی. آروم باش.
‫در رو قفل کن.
‫لینت، چرا باید همه‌ش ‫بهت زنگ بزنم؟
‫ساعت 2 صبحه. کنی باید تو تختش باشه.
‫کجایی؟ مونا گفت که ‫یکی دیگه تو ماشینت بوده؟
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫لعنتی.
‫ترسوندیم.
‫- می‌تونی در رو باز کنی؟ ‫- آوردیش؟
‫آره. چطوره؟
‫خیلی‌خب.
[‏2:08 بامداد]
[‏2:09 بامداد]
‫همینه؟
‫آره.
‫چرا درش بازه؟
‫چون هول کردم.
‫لعنتی، باورم نمی‌شه هنوز اونجاست.
‫- کلید رو داری؟ ‫- تو کیفه.
‫باشه، باشه.
‫ماشین رو بهت نشون دادم. ‫پول رو نشونم میدی؟
‫برای یه مرسدس دزدی ‫‏4 هزار دلار می‌خوای؟
‫آره.
‫می‌دونی، بعد از تمام ‫کارهایی که با هم کردیم...
‫اصلاً به من هم فکر می‌کنی؟
‫حتی اون 800 دلار رو هم بهم ندادی.
‫ولی من... ‫من می‌خواستم بهت یه پولی بدم.
‫آره، ولی می‌تونستی همون‌جا ‫دم اغذیه‌فروشی این کار رو بکنی.
‫چرا این کار رو نکردی؟
‫خب، چون...
‫چون ما سر ماشین معامله کردیم.
‫ببین، یه معامله‌ی جدیده.
‫نصفش رو می‌خوام.
‫نصف پول‌ها.
‫نصف...
‫- ولی ماشین خیلی بیشتر می‌ارزه... ‫- می‌خوام پول نقد رو نصف کنیم.
‫یه مرسدس دزدی. هیچ ‫ایده‌ای داری من رو تو چه خطری می‌ندازی؟
‫در مورد چی حرف می‌زنی؟ ‫تو چهار هزارتا پیشنهاد دادی.
‫چهار هزارتات رو می‌خوای؟ ‫ببین، چهار هزارتات اینه.
‫- اون همه‌ش الکی بود؟ ‫- آره، همه‌ش الکی بود.
‫منم داشتم بهت دروغ می‌گفتم ‫مثل تو که به من دروغ می‌گفتی.
‫- آروم باش. ‫- لینت، پول رو نصف کن.
‫- معامله این نبود. ‫- این تنها راه عادلانه‌ست.
‫- اون ماشین کوفتی 50 برابر می‌ارزه... ‫- بعد از تمام کارهایی که کردیم؟
‫ماشین به درک!
‫- من این رو لازم دارم. ‫- برای چی لازمش داری، هان؟
‫منم پول لازم دارم! هیچی ندارم!
‫- بهت گفتم لازمش دارم. ‫- من یه شغل مزخرف دارم.
‫می‌دونی چیه؟ خونه‌ت به درک! ‫حالا همه‌ش رو می‌خوام.
‫- نه. ‫- آره.
‫- نه. معامله این نبود. ‫- اون کیف لعنتی رو بده.
‫- اون کیف لعنتی رو بده، لینت. ‫- برو بابا.
‫اون کیف لعنتی رو بده، لینت!
‫خواهرم رو ول کن!
‫- نکن... ‫- کیف رو بده!
‫- ولش کن. ‫- باهات شوخی ندارم.
‫- خواهرم رو ول کن. ‫- خفه شو، کنی.
‫خواهش می‌کنم این کار رو نکن.
‫- کیف رو بده، لینت! ‫- نه، لازمش دارم!
‫- لازمش دارم! ‫- اون کیف لعنتی رو بده! کیف رو بده!
‫- این کار رو نکن! ‫- اون کیف لعنتی رو بده!
‫- نکن! ‫- اون کوفتی رو بده...
‫بده‌ش به من!
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫خواهرم رو ول کن!
‫یاخدا.
‫باشه، باشه. کنی، چیزی نیست.
‫خوبم. نگران نباش.
‫باشه، باشه، باشه.
‫تو من رو مجبور کردی. ‫می‌دونی که من رو مجبور کردی.
‫گم‌شو!
‫گم‌شو...
‫گم‌شو، لینت.
‫نگرانتم.
‫خیلی زیاد.
‫چرا... چرا باید اینقدر دیوونه‌بازی دربیاری؟
‫کن؟
‫پنکیک با شربت و کره می‌خوره.
‫- ولی می‌تونید شربت رو کنارش بذارید؟ ‫- آره، می‌تونم. برای شما؟
‫فقط قهوه، تلخ. ‫فقط مطمئن شید کنارش باشه.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫یادت میاد بابا می‌رفت اونجا ‫و اون پیشخدمت رو دید؟
‫اسمش چی بود؟ ‫باهاش لیتوانیایی حرف می‌زد.
‫عاشق این بود که به زبون خودش حرف بزنه. ‫یادت میاد؟ اسمش چی بود؟
‫دومینیکاس. یادت میاد؟
‫یادته می‌خواستم بریم اونجا سفر؟ ‫می‌خواستم...
‫چندتا پاسپورت بگیریم و فرار کنیم.
‫خودمون رو از اینجا خلاص کنیم.
‫کنی.
‫کنی، نگاهم کن.
‫کودی آدم خوبی نبود. آدم بدی بود.
‫آدم باحالی نبود. من اشتباه کردم.
‫و داشت سعی می‌کرد خونه رو بدزده. ‫خونه‌ای که تمام عمرمون توش زندگی کردیم.
‫این چیزی‌ـه که می‌خوای؟
‫دلم برای بابام تنگ شده.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم دلت تنگ شده. ‫بابا ما رو ترک کرد، کن. می‌دونی که.
‫باشه؟ و...
‫من هنوز دوستت دارم.
‫ولی نمی‌تونم تحمل کنم.
‫- چی رو؟ چی رو نمی‌تونی تحمل کنی؟ ‫- کلی چیزهای مزخرف.
‫آره، باشه، خب، من عصبانی شدم.
‫عصبانی شدم چون داشت ‫سعی می‌کرد ازمون دزدی کنه، باشه؟
‫داشت سعی می‌کرد ازمون دزدی کنه.
‫به خاطر همین عصبانی شدم.
‫می‌دونم. بابا بهم گفت ازت محافظت کنم.
‫تو قرار بود برادر بزرگم باشی. ‫هستی؟
‫بله.
‫تو برادر بزرگ منی، باشه؟ ‫من خواهر کوچیکه‌اتم.
‫تو این ماجرا با من هستی یا نه؟ ‫کمکم می‌کنی یا نه؟
‫من مرد خانواده‌م، ‫و کمکت می‌کنم.
‫تو مرد خانواده‌ای.
‫به خاطر همینه که من و تو ‫با هم این کار رو می‌کنیم.
‫- بله. ‫- با هم ایم.
‫برای خانواده ‌انجامش می‌دیم، ‫و می‌دونی چیه؟
‫با هم می‌ریم و اون پول ‫لعنتی رو می‌گیریم، باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه؟
باشه
[‏2:57 بامداد]
[‏2:58 بامداد]
‫الو؟
‫سلام، تامی هست؟
‫اوم، شما؟
‫فقط بهش بگو لینت‌ـه.
‫چه غلطا؟ همون‌جا وایسا.
‫ببین کی اینجاست.
‫خیلی وقته، هان؟
‫چی تو رو به اینجا کشونده، لینت؟
‫هنوز جنس می‌فروشی؟
‫- مغازه رو که می‌بینی سرپاست، نه؟ ‫- آره، شاید.
‫هی! اینجا نه.
‫پس تو باید همون کنی معروف باشی.
‫- بله، خودمم. ‫- بله، خودتی.
‫می‌دونی چیه؟ بیا، این رو ببین.
‫- من زولتار هستم... ‫- عالیه!
‫آره؟ تا حالا یکیش رو بازی کردی؟
‫- بله، کردم. ‫- هی. بزن بریم.
‫پین‌بال قدیمی. ‫به ژتون و این‌ها هم احتیاج نداری.
‫این... بلدی باهاش بازی کنی؟
‫- بله. ‫- بلدی؟
‫- بله. ‫- باشه.
‫بیا اینجا و بذار زولتار به اشتراک بذاره...
‫فقط باید پنج دقیقه ‫با تامی حرف بزنم، باشه؟
‫یا خدا. چه خبره؟ ‫این رو از کجا آوردی؟
‫دیوار موش داره، موش هم گوش داره. ‫این چیزی نبود که بهمون یاد دادی، تامی؟
‫خیلی جنس خوبیه.
‫اون بالایی‌ـه کیه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫و اگه حتما می‌خوای بدونی، ‫اون نامزد منه.
‫چه خوب.
‫نامزدته، واقعاً؟
‫حق نداری بیای خونه‌ی من،
‫وسط شب، ‫و شروع کنی به چرت‌وپرت گفتن، لینت.
‫درست مثل تمام سال‌هایی که تو ‫بهم چرت‌وپرت می‌گفتی؟ کل پنج سال؟
‫من هیچوقت نمی‌خواستم تو اینجا زندگی کنی. ‫تو التماس کردی.
‫التماس کردم چون بچه بودم، ‫و داغون بودم. به خاطر همین التماس کردم.
‫دنبال کمک بودم، تامی.
‫اونقدرها هم بچه نبودی، بودی؟
‫- برو بابا. ‫- لین؟
‫لین؟
‫- چیه؟ ‫- خوبی؟
‫آره، آره، آره. دو دقیقه، باشه؟
‫- باشه. ‫- باشه.
‫خوبه. یه ثانیه دیگه میام بیرون.
‫به چندتا دختر بی‌پناه دیگه کمک کردی، هان؟
‫دیگه اون کار رو نمی‌کنم.
‫دیگه کسی رو مجبور نمی‌کنی به زور باهات ازدواج کنه؟
‫می‌دونی، من...
‫می‌دونی، اینقدر من رو داغون کرده بودی، ‫فکر می‌کردم عاشقتم، تامی.
‫کاری که مجبورم کردی بکنم... اشتباه بود.
‫مال خیلی وقت پیشه.
‫زندگیه دیگه.
‫من 16 سالم بود.
‫خب چقدر برای اون بهم پول میدی؟ ‫چقدر می‌ارزه؟
‫نصف کیلوئه.
‫من شش هزار دلار پول نقد ‫دم دستم ندارم.
‫پس دیگه پول نقد نداری، ‫مثل همیشه که داشتی،
‫مثل وقتی خودم می‌دیدم؟
‫می‌تونی کسی رو پیدا کنی که بخرتش.
‫- نه. ‫- آره می‌تونی. همین الان.
‫من مجبور نیستم هیچ کاری ‫برات بکنم.
‫این کمترین کاری‌ـه که می‌تونی بکنی.
‫موادت رو بردار.
‫رفیقم سه هزارتا میده.
‫نه، من چهارتا لازم دارم.
‫وسط شبه. ‫کس دیگه‌ای رو می‌شناسی
‫که برای موادت پول بیشتری بده، ‫برو پیش همون.
‫باشه، آدرسش کجاست؟
‫اسمش بلیک‌ـه. ‫اون خونه‌ها رو تو «میدو ویل» می‌شناسی؟
‫بالای تپه‌ها؟
‫چطور می‌تونم فراموش کنم؟
‫وقتی رسیدی زنگ در رو بزن.
‫به یه شرط این رو بهت میدم.
‫نمی‌خوام دیگه هیچوقت بیای اینجا. ‫زنگ نزن، پیدات نشه. هیچی.
‫فهمیدی؟
‫باید این‌ها رو برداری. مال توئن.
‫خودت برو بیرون.
‫نمی‌تونی وانمود کنی ‫اتفاقی نیفتاده، تامی.
‫کنی، یالا.
‫باشه.
‫چیزی نیست، کنی.
[‏3:41 بامداد]
[‏3:42 بامداد]
‫بی‌گناه به نظر میاد.
‫نیست.
‫حق با تو بود، تامی!
‫- اون وحشیه. ‫- چقدر می‌گیری ساکت شی؟
‫اونقدرها هم بچه نبودی، ‫بودی؟
‫... اونقدر بچه... نمی‌خوام بشنوم.
‫دختر خوبی باش، خب؟
‫اون برامون مواد آورده.
‫اون مواد آورده، پس چیزی نگو.
‫- من اینجا رو دوست ندارم. ‫- می‌دونم. اشکالی نداره.
خودم و خودتیم، خب؟
‫همونی که هستی رو بهت میگم!
‫مثل یه عوضی رفتار می‌کنی، ‫منم بهت می‌گم عوضی!
‫اصلاً چرا آوردمت بیرون؟
‫عوضی، چرا باید ‫خونه بمونم پیش تو، عوضی کثیف؟
‫شروع به پولدارتر کردن دوست‌هام می‌کنم...
‫باشه، اینجا همدیگه رو می‌بینیم، آره؟
‫- مطمئنی؟ ‫- همین‌جا بمون.
‫بالأخره تنها شدیم.
‫دور از همه‌ی اون آدم‌های وحشتناک.
‫نوشیدنی میل داری؟
‫نه.
‫می‌شه با کفش نیای رو فرش؟
‫سعی می‌کنم تمیز نگه‌ش دارم.
‫خب، همین‌جا می‌ایستم.
‫می‌دونستی 421 هزار واحد باکتری
‫روی یه لنگه کفش هست؟
‫- بفرما. ‫- نه، من نمی‌خوام. ممنون.
‫خب، اگه خواستی همین‌جاست.
‫خب... بگو.
‫دوست تامی؟
‫چطور باید این کار رو بکنیم؟
‫می‌خوای جنس رو ببینی؟
‫نه، نه، نه. بهت اعتماد دارم.
‫نمی‌شناسمت، ولی به تامی اعتماد دارم. ‫یعنی، چطور می‌خوای پول بگیری؟
‫- پی‌پل؟ ‫- نه.
‫کارت به کارت؟
‫- من خیلی خوب انعام میدم. ‫- نه، پول نقد لازم دارم.
‫پول نقد، آره.
‫احتمالاً بهتره اثر انگشتمون ‫روش نمونه.
‫پس پول نقد.
‫نگران نباش.
‫همین‌جا دارمش.
‫چی گفتیم؟
‫- ‏2 هزار دلار، درسته؟ ‫- من با تامی 3 هزار دلار توافق کردم.
‫‏2 هزار دلار برای مواد.
‫می‌دونی چیه؟ الان شد 4 هزار دلار.
‫پس یا پول رو میدی ‫یا منم گورم رو از اینجا گم می‌کنم.
‫چهار هزار.
‫تامی ‌گفت قدیما ‫خیلی شر و شور بودی.
‫ببخشید، چی؟
‫تامی ‌گفت قدیما خیلی شر و شور بودی.
‫وقتی 16 سالم بود، آره.
‫پس این مثل یه سفر به خاطراته؟
‫پول، مواد، مهمونی‌.
‫فقط می‌خوام بدونم، هنوزم شر و شور هستی؟
‫مواظب باش. چون به نظر میاد، ‫هنوز یه‌کم شر و شور هستی.
‫ببین، من... نمی‌دونم ‫فکر می‌کنی چه خبره.
‫برام مهم نیست تامی چی گفته. ‫اون... دیوونه‌ست، خب؟
‫بحث نمی‌کنم. ‫اون پول لعنتی رو بده.
‫واضحه که می‌دونی چه‌خبره. بفرما.
‫اوپس، از دستم لیز خورد.
‫مال توئه.
‫هزار دلار.
‫دو هزار دلار.
‫چیه؟ مال توئه.
‫یه‌کمش اونجاست. یه‌کمش اینجاست.
‫دختر خوب.
‫و چهار هزار دلار.
‫- از سر راهم برو کنار. ‫- من سر راهت نیستم.
‫- آره، از سر راه لعنتی من برو کنار. ‫- ببین.
‫- من کاری نمی‌کنم. فقط باید... ‫- فقط از سر راهم برو کنار.
‫- فقط باید بدونم آرومی. ‫- برو کنار.
‫- باشه، میرم. ‫- برو کنار.
‫- نه. ‫- میرم کنار.
‫- نه، اون کار رو نکن.
‫- مواظب باش. ‫- اون کار رو نکن.
‫چنگ ننداز. برای اون پول اضافی دادم.
‫اون کار رو نکن. اون کار لعنتی رو نکن.
‫ولم کن برم! ‫فکر می‌کنی می‌تونی بهم زور بگی؟
‫فکر می‌کنی من آشغالم؟ ‫این چیزی‌ـه که فکر می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی چون پول داری، ‫می‌تونی بهم زور بگی.
‫- یا خدا! ‫- قرار نیست بهم زور بگی!
‫- این رو می‌فهمی؟ ‫- خدای من! تو دیوونه‌ای.
‫دیوونه؟ دیوونه‌ی لعنتی؟
‫می‌خوای دیوونه‌ی واقعی رو ببینی؟
‫ولم کن برم! خفه شو!
‫ولم کن برم!
[‏4:37 بامداد]
‫کنی! [‏4:37 بامداد]
[‏4:38 بامداد]
‫کنی؟
‫چه کوفتیه...
‫- برادرم کجاست؟ ‫- شیشه رو بذار زمین.
‫اون عوضی بهم حمله کرد! ‫پول لعنتی من رو دزدید!
‫آروم باش. لعنتی...
‫نزدیک نیا!
‫نگه‌ش دار، رفیق! نگه‌ش دار!
‫- لین! ‫- کنی!
‫لین! خواهرم رو ول کنید!
‫یکی این روانی عوضی رو متوقف کنه!
‫- متأسفم. ‫- تو... تو خوبی؟
‫من خوبم. من خوبم.
‫متأسفم.
‫چه مرگته، پسر؟
‫از خونه‌ی من گم‌شو بیرون.
‫پول رو گرفتم، عزیزم. پول رو گرفتم.
‫بیا بریم خونه.
‫بیا بریم خونه. باشه.
‫باشه.
[‏5:22 صبح]
[‏5:23 صبح]
‫شب خوبی بود؟
‫خوب از برادرت مراقبت کردی؟
‫آره. تمام شب رو صرف جور کردن ‫پولی کردم که تو خرج ماشین کردی.
‫تمام 25 هزار دلار.
‫و وقتمون تموم شده.
‫پس لطفاً، لطفاً لباس بپوش.
‫و با من بیا تا وام رو امضا کنی.
‫خواهش می‌کنم.
‫تکون نخور.
‫باشه، اون یکی دراومد.
‫اگه ما...
‫اگه همین الان این کار رو نکنیم، ‫خونه رو از دست می‌دیم.
‫باشه؟
‫- پس التماست می‌کنم. ‫- عزیزم، من... من خیلی خسته‌م.
‫- این بحث رو نمی‌کنم. ‫- التماست می‌کنم.
‫- هردومون خسته‌ایم، باشه؟ ‫- لینت، می‌دونم نمی‌خوای بشنوی.
‫ولی من اون وام رو نمی‌خوام، ‫و این خونه رو نمی‌خوام.
‫- بس کن. ‫- خواهش می‌کنم، التماست می‌کنم.
‫- از این خونه متنفرم. دوست دارم آتیشش بزنم. ‫- التماست می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫این کاری‌ـه که من می‌کردم.
‫خاطرات زیادی داره.
‫تو هیچوقت در مورد ‫خریدنش جدی نبودی، بودی؟
‫تمام این مدت، من رو تماشا کردی...
‫من رو تماشا کردی...
‫تماشا کردی کاری که می‌کنم ‫و کاری که کردم رو،
‫و بازم، هیچی نگفتی.
‫سعی کردم بهت بگم. تو نشنیدی.
‫نه، نگفتی. ‫به جای گفتن، یه ماشین خریدی.
‫چون نمی‌تونم تحمل کنم ‫سرم جیغ بزنی و دیوونه‌بازی دربیاری.
‫نمی‌زنم! منظورت چیه، جیغ زدن؟
‫من دیگه اون آدم نیستم. ‫من اون آدم نیستم.
‫دیگه اون کار رو نمی‌کنم.
‫- می‌دونی چیه؟ من... ‫- اون کار رو نمی‌کنم. من...
‫همین الان دارم از پشتت ‫شیشه درمیارم.
‫فقط نمی‌خوای با من زندگی کنی، ‫قضیه اینه.
‫نمی‌خوای با من زندگی کنی، می‌خوای؟
‫یا خدا.
‫نمی‌خوای.
‫تو...
‫- کنی با من میاد. ‫- کنی نمیاد.
‫- ازت می‌ترسه. ‫- آره، میاد. کنی من رو دوست داره.
‫البته که دوستت داره، ‫ولی ازت می‌ترسه.
‫کنی به من احتیاج داره. می‌دونه ‫من هیچوقت کاری نمی‌کنم که بهش آسیب بزنه.
‫جدی؟ ‫پس امشب کجا بردیش؟
‫من مادرشم، لینت.
‫من از قبل از اینکه تو به دنیا بیای داشتم از کنی مراقبت می‌کردم
‫خب، می‌دونی چیه؟ ‫من برای گرفتنش باهات می‌جنگم.
‫این یه شوخیه؟ مسخره‌بازی درمیاری؟
‫و چی می‌خوای بگی؟ ‫که سعی کردی خودکشی کنی؟
‫که رفتی مواد زدی؟
‫تو... تو یهو خشن می‌شی، ‫و نمی‌تونی یه شغل رو نگه داری؟
‫از این کار خیلی خوشحال می‌شی، ‫مگه نه؟ خوشت میاد.
‫بهشون می‌گی یه دختر ‫داغون داری.
‫می‌دونی، تو وقتی فرار کردی ‫و با تامی ازدواج کردی
‫کنی رو کاملاً فراموش کردی.
‫و من اون موقع مشکلی نداشتم مادرش باشم، درسته؟ ‫اون موقع از این قضیه خوشحال بودی.
‫به چه حقی این رو می‌گی؟! من فقط...
‫من 16 سالم بود! داشتم سعی می‌کردم ‫با کسی باشم که واقعاً دوستم داشت.
‫- چطور برات پیش رفت؟ ‫- پیش نرفت چون نمی‌تونستم...
‫نمی‌تونستم...
‫نـ... من...
‫فکر می‌کنی... فکر می‌کنی من نمی‌دونم...
‫فکر می‌کنی من نمی‌دونم کی هستم؟
‫هیچ ایده‌ای نداری.
‫کجا بودی؟
‫من بهت احتیاج داشتم وقتی اون...
‫بهت احتیاج داشتم که...
‫فقط به مامانم احتیاج داشتم.
‫من نمی‌تونم نجاتت بدم.
‫نمی‌تونم کمکت کنم، پس...
‫لعنتی.
‫می‌تونی به سرزنش کردن من ادامه بدی، ‫ولی الان یه زن بالغی.
‫می‌خوای من رو سرزنش کنی؟ بفرما.
‫تو فقط یه آشغال بی‌ارزشی.
‫فقط همه چیز رو با خودت می‌کشی پایین.
‫دیگه نمی‌تونم این رو تحمل کنم.
‫با مونا برنامه‌ریزی کردم. ‫هفته‌ی بعد من و کنی می‌ریم اونجا.
‫آره.
‫هی، لینت. دیوید هستم.
‫خیلی متأسفم.
‫نظرم عوض شد.
‫پیشنهاد بالاتر از ‫خریدار دیگه رو قبول کردم.
‫من به خانواده‌ت تمام فرصت...
‫مامان.
‫ازم پرسیدی دیشب چی کار کردم.
‫جنگیدم.
‫برای این خانواده جنگیدم.
‫با تنها راهی که بلدم.
‫ولی فکر کنم چیزی رو گفتی ‫که باید می‌شنیدم.
‫پس... ممنونم.
‫و حالا باید برای خودم بجنگم.
‫مراقب کنی باش.
‫اون به مادرش احتیاج داره.
‫شاید این فرصتی باشه .که زندگی‌مون رو درست کنیم
‫لین.
[شب همیشه از راه می‌رسد]