‫پولا رو بده بیاد!
‫اسم؟
‫استیو هارمون.
‫سن؟
‫هفده.
‫عضو کدوم گروه خلافکاری؟
‫من عضو هیچ گروهی نیستم.
‫هیچی.
‫قبلاً بازداشت شده بودی؟
‫نه.
‫بیماری داری؟
‫ایدز؟
‫- ایدز داری؟ ‫- نه، من ایدز ندارم.
‫جیب‌هات رو خالی کن.
‫پدر و مادرم اینجان؟
‫پسرم، پدر و مادرت اینجا نیستن.
‫من الان... باید یه وکیل بگیرم؟
‫- باید ساکت باشی. ‫- خب، می‌تونم زنگ بزنم به...
‫هیولاها توی تاریکی گریه نمی‌کنن.
‫وقتی اون به ما نگاه کرد و بهمون گفت هیولا، ‫باید این جواب رو می‌دادم.
‫دهنت سرویسه!
‫بذار درها وا شه. وایسا!
‫بیا ببینم چیکاره‌ای، بچه‌ننه!
‫باید می‌گفتم از وقتی که اومدن و ‫منو از خونه‌ام بُردن...
‫تنها فایده‌ای که تاریکی برام داشته
‫لرزها و ترس‌هایی بود که ‫بهم یادآوری می‌کردن هنوز زنده‌ام.
‫و این ترسناک‌ترین چیز تو دنیا برای منه.
‫اینکه بدونم زنده‌ام.
‫بدونم زنده‌ام و توی رویا نیستم.
‫همه‌چی توی شب آرومه،
‫برای همین می‌تونم صدای بوم بوم بوم ‫قلبم رو از توی قفسه سینه‌ام، بشنوم.
‫هر وقت به خودم توی آینه خیره می‌شدم،
‫هر وقت صدای فریاد ‫زندانی‌های چند سلول اونورتر رو می‌شنیدم
‫که هر شب دقیقاً در یه زمان مشخص فریاد می‌کشیدن...
‫تو هیچ گهی نمی‌خوری! ‫خفه‌خون بگیر!
‫گلوی اون احمق رو ببر!
‫یه هیولا در مقابل فریاد نمی‌زنه.
‫نمی‌تونه.
‫من فریاد می‌زنم.
‫فریاد زدم.
‫«هیولا» ‫ترجمه و زیرنویس: صادق
‫وقتی هوا روشنه، در روزها،
‫حس بودن توی یه فیلم بهم دست می‌داد.
‫این همون فیلمه.
‫داستان من.
‫به نویسندگی و کارگردانی و ‫بازیگر نقش اول، استیو هارمون.
‫داخلی، اتاق نگهداری، روز.
‫استیو هارمون مقابل ‫وکیل تسخیری خود نشسته است.
‫اون پرونده‌ها مال ‫افرادیه که وکیل‌شون هستی؟
‫این تمام پرونده‌ها نیست.
‫چندتاشون بهت گفتن بی‌گناهن؟
‫همشون.
‫میشه یه چیزی بگم؟
‫یکم احساس مریضی می‌کنم.
‫تب داری؟
‫نه، فقط... ‫میشه یه لحظه چشمام رو ببندم؟
‫باشه.
‫- کُت منو می‌خوای؟ ‫- نه، نیازی نیست.
‫من بی‌گناهم.
‫عالیه.
‫- باید می‌گفتی "من اینکار رو نکردم." ‫- من اینکار رو نکردم.
‫حرفم رو باور می‌کنی؟
‫مهم نیست باور می‌کنم یا نه. ‫بهرحال کارم رو انجام میدم.
‫یه لحظه؟
‫باشه.
‫خب، آماده‌ای که درمورد پیشنهاد تجدیدنظر کنی؟
‫خوب بهش فکر کن، مورین.
‫تو کلی پرونده روی دستت داری، ‫منم تا قبل ساعت 6 میرم خونه،
‫برای همین می‌خوام کار بقیه رو راحت کنم.
‫اون فقط هفده سالشه.
‫خب که چی؟ ‫اقداماتش منجر به یه قتل شدن.
‫اگه ادامه بدی، ‫بدجور ترتیب پسره رو میدم.
‫- اون بی‌گناهه. ‫- چی داری میگی؟
‫من فیلم دوربین‌های امنیتی و چندتا شاهد دارم.
‫- که شاهد داری. ‫- اون پیرزنه رو دارم، خب؟
‫حرفش خیلی محکمه.
‫پیشنهاد رو قبول کن. ‫داری وقت و پول بقیه رو تلف می‌کنی.
‫بیست سال؟ اون پسر خوبیه.
‫تاحالا هیچوقت توی دردسر نیوفتاده. ‫پدر و مادر خوبی داره.
‫اون آدمی که تو فکر می‌کنی، نیست.
‫به نظر من همونیه که فکر می‌کنم.
‫پنج تا هفت سال، چطور؟
‫پیشنهاد رو قبول کن. ‫بار آخر گفتم.
‫داخلی، دادگاه.
‫نورهای فلورسنتی که سیاه و سفید رو ‫روشن می‌کنن و خاکستری رو از بین می‌برن.
‫هیچ جایی برای خاکستری در دادگاه وجود نداره.
‫- گذشته، هارلم، شب. ‫- می‌دونی منظورم چیه؟
‫فقط کافی بود برم خیابون 145 و ‫بپیچم دست راست.
‫خونه‌ام همونجاست.
‫هی، حواست باشه کدوم گوری داری میری بچه!
‫- ببخشید. ‫- چی شده، رفیق؟
‫این کاکاسیاه چش شده؟
‫- تو چه مرگته، پسر؟ ‫- من معذرت می‌خوام.
‫می‌دونم بچه‌ی همین اطرافی. مگه نه؟
‫مشکلی نیست، رفیق.
‫اسمت چیه؟ ‫اسکات؟ سم؟ یا یه کوفتی...
‫استیو.
‫- استیو. ‫- آره.
‫استیو.
‫حالت خوبه؟
‫سعی می‌کنم.
‫همه برخیزید.
‫قاضی لیونل جیمز وارد می‌شوند.
‫صبح همه‌گی بخیر.
‫صبح بخیر.
‫لطفاً بشینید.
‫- دادستانی آماده‌ست؟ ‫- بله، عالیجناب.
‫- وکیل مدافع؟ ‫- آماده‌ایم، عالیجناب.
‫- "به خدا ایمان داریم." ‫- آماده‌ایم، قربان.
‫اگه سوالی داشتی، بنویس.
‫وقتی فرصتش پیش اومد، سعی می‌کنم ‫جواب بدم.
‫آخر هفته‌تون چطور بود؟
‫خب، آخرهفته‌ی من که خوب بود. ‫یه غذای تایلندی گرفتم.
‫و پخش دوباره‌ی سریال دانتون اَبی رو تماشا کردم.
‫خواهر کوچک‌ترم ازدواج کرد.
‫یادت باشه، کار ما اینه که تو رو ‫جلوی هیئت منصفه یه انسان معمولی نشون بدیم.
‫- تنها مجرد خانواده‌ای؟ ‫- به زودی باید آستین بالا بزنم.
‫اوبرایان؟
‫با خانواده رفته بودیم شمال ایالت، عالیجناب.
‫عالیه. شروع کنیم.
‫هیئت منصفه رو بیارین داخل.
‫هیئت منصفه وارد می‌شوند.
‫در سنین و نژادهای مختلف.
‫یه دسته انسان بصورت رندوم ‫که چشم‌هایی مثل حیوانات داشتن.
‫پوچ.
‫برای همین وقتی چشم تو چشم میشیم، ‫روشون رو برمی‌گردونن؟
‫شبیه کسایی هستن که ‫اخبار رو دنبال نمی‌کنن.
‫من یه انسانم؟
‫... منابع مالی این کانون‌های کوچک رو تأمین می‌کنن.
‫آره، حتماً. نه مشکلی نیست. ‫همونجا می‌بینمت.
‫آره. باشه، حتماً.
‫وای، چه خوب شده، جِر. ‫این چادر سرخ‌پوستی رو دوست دارم.
‫جدی؟
‫- خوبه. کِی تمومش کردی؟ ‫- دو دقیقه پیش.
‫وقتی رسیدی اسم ما رو بنویس.
‫باشه، ممنونم.
‫میشه مربا رو بدی؟
‫- خیلی‌خب، بعداً می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫ممنون.
‫برای امتحانت آماده‌ای دیگه؟ ‫آماده؟
‫- درس خوندم. ‫- درس خوندی.
‫آخه حسابان به چه دردم می‌خوره؟
‫- امتحان رو شوخی نگیر، متوجهی؟ ‫- باشه.
‫تو یه سال اولی هستی، هر نمره‌ای مهمه. ‫خیلی با کالج نزدیکی، عزیزم.
‫آره، باشه.
‫- باشه؟ ‫- خدافظ، مامان.
‫خب، امشب باید مراقب جری باشی. ‫امشب شبِ چیدن برنامه تحصیلیه. میشه به پدرت یادآوری کنی؟
‫باشه.
‫امشب قراره وحشی‌بازی دربیاریم.
‫- پارک نرو. ‫- باشه.
‫بیست دلار توی کشوی بالایی گذاشتم.
‫صبح بخیر.
‫روی چی کار می‌کنی؟
‫تبلیغات یه شرکت بیمه.
‫- جدی؟ ‫- آره. خوشت میاد؟
‫آره، خوشم اومد.
‫- آدم اولش به اینجا توجه می‌کنه، بعد اینجا؟ ‫- آره، دقیقاً.
‫- می‌دونی دلیلش چیه دیگه؟ ‫- نه.
‫- نسبت طلایی؟ ‫- نه.
‫بهت گفته بودم. نگفته بودم؟
‫- فکر نمی‌کنم. ‫- اوه، خیلی‌خب.
‫موقع عکاسی هم می‌تونی ‫از این قانون استفاده کنی.
‫این یه فرموله که میگه ‫وقتی فضایی ایجاد می‌کنی که...
‫شامل دو مربع و یک مستطیل میشه، ‫یه تقارن دلپذیر به وجود میاد.
‫داخل مستطیل هم ‫دوتا مربع و یه مستطیل دیگه وجود داره.
‫اگه طرحش رو بکشی، شبیه ‫یه حالت حلزونی میشه که توی طبیعت وجود داره.
‫مثل صدف دریایی.
‫آره، مثل یه ملوانک.
‫آره.
‫همینطور توی اهرام ثلاثه و ‫نقاشی "شام آخر" داوینچی هم میشه پیداش کرد.
‫اصلاً چرا من میرم مدرسه ‫وقتی می‌تونم همینجا بمونم و باهات حرف بزنم؟
‫چون من دوستت دارم،
‫ولی اگه نری، ‫هنوز اونقدر بزرگ نشدی که بخوای جلوم دووم بیاری.
‫- جدی؟ من و تو؟ ‫- آره. بوم.
‫- چی شده؟ می‌خوای چیکار کنی؟ ‫- چیه؟
‫باشه. باشه. ‫من باید برم، باشه؟
‫خیلی‌خب. بیا ببینم.
‫- باشه؟ ‫- آره، راه بیوفت.
‫- امشب باید بری جلسه توی مدرسه. ‫- خوشبحال من.
‫آره.
‫- ببینم، امتحانت رو بترکون، باشه؟ ‫- باشه.
‫بیانیه‌ی آغازین. ‫شبیه مونولوگ می‌مونه.
‫یه مقدمه‌چینی...
‫- تا به لحظه هیجانی برسیم. ‫- خانم‌ها و آقایون،
‫تا به موضوع اصلی برسیم.
‫من آنتونی پتروچلی هستم،
‫دستیار دادستان ایالت نیویورک،
‫و در این پرونده نماینده‌ی مردم نیویورک هستم.
‫در بعدازظهر دوازدهم سپتامبر سال گذشته، ‫دو مرد...
‫ریچار اِوانز معروف به "بوبو" و جیمز کینگ،
‫وارد یک سوپرمارکت ‫در خیابان 115 در هارلم شدن،
‫تا از اون محل سرقت کنن.
‫خانم‌ها و آقایون هیئت منصفه، ‫من عیسی بریگز هستم،
‫و وکیل مدافع آقای جیمز کینگ.
‫حالا آقای پتروچلی این پرونده رو ‫با عناوین بسیار گسترده و پر آب و تاب، معرفی می‌کنه.
‫من مورین اوبریان هستم، ‫وکیل مدافع آقای استیو هارمون.
‫قانون ایالت به درستی اشاره به این داره
‫که قوانین جامعه به منظور ‫محافظت از شهروندانش، تنظیم شدن.
‫ولی بذارین یادآوری کنم
‫که قوانین این کشور، در دو مسیر پیش میره.
‫آنها البته به منظور محافظت از قربانی هستن،
‫همچنین برای محافظت از ‫متهم هم مورد استفاده قرار می‌گیرن.
‫در حین انجام این جرم،
‫این دو مرد، صاحب مغازه رو به قتل رسوندن.
‫پای آدم‌های زیادی به دادگاه باز میشه ‫که گناهکار نیستن.
‫و هیچ‌چیزی بدتر از این نیست که
‫کسی رو که مرتکب جرمی نشده، به زندان بیاندازیم.
‫باهم درگیر میشن، یک گلوله شلیک میشه،
‫و باعث میشه زندگی آگوینالدو نِزبیت به پایان برسه.
‫نه حتی یک شک منطقی برای ‫موکل من استیو هارمون وجود نداره
‫که در سرقت و قتل آقای آگوینالدو نِزبیت ‫دست داشته،
‫بلکه هیچ دلیلی وجود نداره
‫که باور کنیم ایشون ‫جرمی در زندگی‌شون انجام داده باشن.
‫پیش از این سرقت، نقشه‌ای کشیده شده بود که ‫دو نفر دیگه...
‫داوطلبانه در این جرم، شریک شدن.
‫داوطلبانه؟
‫یکی از این دو نفر، به گناهکاری اقرار کرده.
‫شریک جرم دوم که قرار بود ‫قبل از سرقت بره توی مغازه
‫تا بررسی کنه و مطمئن بشه
‫هیچ افسر پلیسی توی اون مکان نیست،
‫و اون مرد...
‫- اون مرد استیون هارمون هست. ‫- نه.
‫دو مدافعی که مقابلتون می‌بینید،
‫هر دو داوطلبانه در ‫سرقتی که به اون اشاره کردم، شرکت کردن،
‫که اونها رو نسبت به مرگ ‫آگوینالدو نِزبیت مسئول می‌کنه،
‫با توجه به قوانین موجود درباره قتل.
‫ببخشید، قربان!
‫- حقیقت اینه که، آقای اوانز... ‫- عالیجناب!
‫- آقای کروز، آقای کینگ... ‫- قربان!
‫و آقای هارمون...
‫قاتل هستن. ‫قاتل.
‫اغلب افراد جامعه‌ی ما، اشخاصی ‫محترم و سخت‌کوش هستن.
‫متأسفانه، افراد دیگه‌ای در محله‌ی ما هستن ‫که شبیه ما نیستن.
‫اونا بچه نیستن.
‫اونا مردان جوونی هستن که ‫فرق بین درست و غلط رو می‌دونن.
‫اون یه هیولاست.
‫اینم یه هیولاست.
‫ایشون هیولا نیستن.
‫ایشون یه پسر 17 ساله‌ست.
‫و سیستم عدالت امریکایی به ما میگه ‫وقتی به استیو هارمون نگاه می‌کنیم،
‫اون رو بی‌گناه بپنداریم.
‫عبارتی هست که شما هزار بار شنیدین.
‫"بی‌گناه، تا وقتی خلافش ثابت بشه."
‫و اگر ایشون رو بی‌گناه درنظر می‌گیرین، ‫که باتوجه به قانون باید اینکار رو بکنین،
‫ما به شما ثابت می‌کنیم ‫هیچکدوم از مدارکی که دادستان ارائه می‌کنه،
‫فرض بر بی‌گناهی ایشون رو به چالش نمی‌کشه.
‫ممنونم.
‫ما گذشته‌ی استیو را می‌بینیم،
‫که با دوچرخه‌اش به مدرسه میره.
‫مانند پسر شماست.
‫ما مثلاً دو ساعت می‌خوابیم و ‫ساعت‌های دیگه رو مهمونی می‌گیریم
‫مشروب می‌خوریم، قمار می‌کنیم و ‫از اینجور کارها.
‫می‌دونی، خیلی... خیلی حال داد.
‫- خوشم اومد. ‫- آره، می‌دونم.
‫منم خوشم اومد، واقعاً میگم.
‫ولی سوالم اینه که، داستانش چیه؟
‫روایت درمورد چیه، استیو؟
‫فکر کنم درمورد چیزی که می‌بینم.
‫باید بیشتر از این باشه.
‫به کشمکش احتیاج داری، ‫به یه حادثه‌ی محرک.
‫یه قهرمان.
‫من مدام اینو بهتون میگم.
‫این کافی نیست که ‫فیلم زیبا یا غافلگیرکننده باشه.
‫زیبا بودن یه موضوع دیگه‌ست.
‫شما این فرصت رو دارین ‫تا مردم رو تحت‌تأثیر قرار بدین.
‫متوجهی؟
‫آره. آره، فکر کنم.
‫فیلم و داستان نمی‌تونن انتزاعی باشن؟
‫آره، مثل یه نقاشی.
‫عکس‌ها می‌تونن داستانگو باشن، درسته. ‫ولی فیلم درمورد این نیست.
‫فیلم مجموعه‌ای از تصاویره که به ترتیب خاصی ‫کنار هم چیده شدن تا شروع، میان و پایان داشته باشن.
‫همه بگین، چرا هنرمندها فیلم می‌سازن؟
‫بخاطر شهرت.
‫جواب مسخره‌ایه. بیشتر فکر کن.
‫پول، قدرت، احترام.
‫به ندرت این اتفاق میوفته. ‫شما تخم‌جن‌ها خیلی بدبین هستین.
‫چون هنرمندها یه داستانی دارن ‫که می‌خوان اون رو تعریف کنن، درسته؟
‫چاره‌ای نداری. ‫چون اگه توی خودت نگهش داری، عذاب می‌کشی.
‫با این میل که اون رو بنویسی، ‫بسازیش و به اشتراک بذاریش، زنده‌ای.
‫خب اگه همچین حسی نداشته باشیم، چی؟
‫یعنی هنوز داستانت رو پیدا نکردی.
‫♪ بعضی وقت‌ها زندگی خیلی مسخره‌ست، مگه نه؟ ♪
‫♪ می‌دونم خدا یعنی عشق ♪ ‫♪ ولی این چیه؟ ♪
‫♪ افتادم توی سیاه‌چاله‌ی روحم ♪ ‫♪ مثل یه تن آجر ♪
‫♪ فکر می‌کنی همه‌ی اینا توی ذهنمه ♪ ‫♪ فکر کنم مریضم ♪
‫♪ می‌دونم خدا یعنی عشق ♪ ‫♪ ولی این چیه؟ ♪
‫♪ مهم نیست اگه دنیا روی سرم خراب شه ♪
‫♪ خراب شه، خراب ♪
‫♪ حتی اگه این دیوارها روی سرم خراب شه ♪
‫♪ خراب شه، خراب ♪
‫♪ من و تو می‌تونیم کل شب باهم باشیم ♪
‫♪ ولی وقتی صبح بشه هنوزم منو دوست داری؟ ♪
‫خیلی خوب بود.
‫اوه! شرمنده.
‫- آره، عصبانی شدی. ‫- چی میگی؟
‫عصبانی شدی.
‫بگیرش ببینم.
‫- برو چپ! دیر ننداز! ‫- بدبختا!
‫اون کاکاسیاه چی داره میگه؟
‫عالی بود، پسر.
‫آهای کاکاسیاه! ‫چه خبرا، بچه؟
‫چه خبر، بچه؟
‫بیا اینجا ببینم.
‫- خیلی‌خب، رفیق. ‫- توپ رو بده.
‫پسر خودمه، کاکاسیاه. ‫خفه‌خون بگیر.
‫جریان این عکس‌ها که می‌گیری چیه؟
‫چندتا عکس از منم بگیر ‫که دارم دهن اینا رو توی زمین صاف می‌کنم.
‫آره؟ دهنشون رو صاف می‌کنی؟
‫وایسا. طرف خوبمو بگیر. ‫وایسا، بذار ژست بگیرم. ایول.
‫خوبه؟
‫بچه هارلمی.
‫- داری منو؟ ‫- دارمت، رفیق.
‫کینگ عزیزتون رو ببینین ‫داره توی این خیابونای هارلم واسه خودش می‌گرده.
‫اون فیلمه رو دیدی دِد پرز؟
‫آره، فیلم موردعلاقمه. ‫منم می‌خوام فیلم بسازم.
‫خدایی؟
‫اون صحنه رو یادته که ‫دوربین آروم تیک تیک می‌کنه؟
‫تیک، تیک، تیک.
‫با اسلوموشن سه بعدی و این مزخرفات؟ ‫گه‌گیجه می‌گیری.
‫- آره، یادمه. ‫- بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫تاحالا تو زندگیت یه تفنگ واقعی از نزدیک دیدی؟
‫- چی؟ ‫- آخه چطوری می‌خوای دد پرز رو کارگردانی کنی
‫وقتی حتی هنوز ‫شلیک یه گلوله از تفنگ رو ندیدی؟
‫برای همین باید بیشتر ‫با من بچرخی، بچه جون.
‫می‌تونم دنیای واقعی رو نشونت بدم، ‫منظورمو می‌فهمی؟
‫آره، اشکالی نداره ‫سرم تو کار خودم باشه و فقط عکس بگیرم؟
‫اینجا کشور آزادیه، پسر. ‫به تخمم.
‫- آره؟ ‫- ایول.
‫ایول.
‫پاشو بازی کن، پسر. بزن بریم.
‫پولاتو می‌برم، کاکاسیاه.
‫- پاس بده! ‫- توپ توی هواست!
‫روی این شرطبندی کردیم. ‫وایسا.
‫پات رو از خط گذاشتی اینور. ‫پاس بده!
‫دهنشون سرویسه، ‫ببین چطوری به خاک می‌مالمشون.
‫ببین، ببین! آخری!
‫آ باریکلا!
‫به این میگن پرتاب.
‫حواستو جمع کن.
‫برید بیرون!
‫- ترسو! ‫- دهنتو ببند!
‫- خفه شو! ‫- تو اونجا بودی؟
‫جرات نداری! ‫جفتتون بی‌جراتین!
‫هیچ کاری نمی‌تونی بکنی!
‫هیچ کاری!
‫نه؟ دهنت و سرویس می‌کنم.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫با خانم اوبرایان حرف زدی؟
‫آره.
‫داره تلاشش رو می‌کنه.
‫از اون دادگاه کلی آشغال میان بیرن
‫اونم فکر می‌کنه هرکی اونجاست ‫بوی گندش به مشام می‌رسه.
‫آره.
‫می‌خواد من رو توی جایگاه شهود قرار بده تا ‫داستان از زاویه دید خودم بگم.
‫- خوبه. باید داستانت رو بگی. ‫- آره.
‫فقط می‌خوام حقیقت رو بگم.
‫می‌دونی، من هیچکار اشتباهی نکردم.
‫تو منو باور می‌کنی، مگه نه؟
‫وقتی به دنیا اومدی، ‫کل زندگیت رو جلوی چشمم تصور کردم.
‫قراره فوتبال بازی کنی، مثل خودم.
‫میری کالج، مثل خودم.
‫با یه دختر خوشگل آشنا میشی،
‫یه نفر درست مثل مادرت.
‫من حتی...
‫به این فکر کردم که...
‫تصور می‌کردم بخاطر کارهای احمقانه‌ای ‫که می‌کنی، از دستت عصبانی میشم.
‫کارهایی که هر بچه‌ای انجام میده.
‫ولی هیچی شبیه این نبود.
‫نمی‌دونم، ‫هیچوقت به ذهنم خطور نکرد.
‫به ذهن منم خطور نمی‌کرد.
‫من فقط می‌خواستم ‫با دوستام فارغ‌التحصیل بشم.
‫برم کالج.
‫می‌دونی، مثل...
‫مثل خودم باشم.
‫حالا حتی نمی‌تونم به اونا فکر کنم.
‫سعی می‌کنم چیزی حس نکنم.
‫سخته، مگه نه؟
‫می‌دونم که خیلی بهت سخت می‌گذره.
‫منم هیچکاری نمی‌تونم درموردش بکنم.
‫مشکلی برام پیش نمیاد، بابا.
‫فرصت تمومه.
‫قبلاً اینقدر پیر و شکسته ندیده بودمش.
‫قبلاً وقتی اخم می‌کرد، ‫اینقدر روی پیشونی‌اش چروک نمی‌افتاد.
‫موهای سرش اینقدر خاکستری نبودن.
‫دستاش اینقدر نمی‌لرزیدن.
‫یک، دو سه.
‫رفیقم کجاست؟ می‌بینیدش؟
‫آقای ساویکی می‌گفت من از طریق زیبایی‌شناسی ‫به درک انسانیت خودم می‌رسم.
‫می‌گفت این قابلیت منه.
‫پیدا کردن چیزی که ارزش ثبت شدن داره،
‫به یاد آوردن شکل و بافتش.
‫سعی می‌کردم اینجا هم همینکار رو کنم.
‫به درکی از اینجا برسم.
‫اینکه چطوری سفید و قرمز از ‫دیوار بتونی زده بیرون.
‫اینکه چطوری در پس‌زمینه توی قاب قرار می‌گیرم و...
‫شاید بهتر باشه دیگه اینکار رو نکنی.
‫آدمای اینجا دوست ندارن کسی نظارتشون کنه.
‫فقط آروم باش.
‫یکم هوا بخور.
‫گذشته.
‫یه جوری پُز بگیر که ‫می‌خوای به مامانت نشون بدی.
‫- آفرین. خیلی خوب بود. ‫- از یک تا ده، چطوره؟
چطوره؟
‫ده اندازه‌ی نیکی میناژه.
‫- دروغ نگو. ‫- پنج. تازه با تخفیف.
‫رفتی روی تختم؟
‫فقط همین یه باره.
‫- همین یه بار؟ ‫- از همدیگه خوششون میاد.
‫خفه شو! وای خدا!
‫توی یه روز نوجوونی معمولی،
‫هر سه ساعت با دوستات ‫چندتا قانون می‌شکنی.
‫توی وسایل نقلیه عمومی،
‫توی خیابون.
‫ممکنه بخاطر تف انداختن، شاشیدن، ‫حرف زدن، راه رفتن یا وایسادن جریمه بشی.
‫می‌دونستی فیلم تب جنگل رو ‫توی این خیابون فیلم‌برداری کردن؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫می‌دونستم.
‫آره، فیلمای زیادی اینجا ساختن.
‫می‌دونستی برای نقش لاگاردیا تست دادم؟
‫- جدی؟ ‫- اهمم.
‫- می‌تونم توی یکی از فیلمای تو بازی کنم. ‫- که می‌خوای تو فیلمای من بازی کنی.
‫برای اینکه تو فیلمم باشی، باید تست بدی.
‫- چی؟ ‫- خب بذار ببینیم چیکاره‌ای.
‫نه.
‫- وایسا ببینم. ‫- چیه؟
‫- می‌خوام یه چیزی رو ببینم. ‫- چیو؟
‫دادستانی کارآگاه جان کاریل را به جایگاه فرا می‌خواند.
‫دست چپ‌تون رو روی انجیل بذارید. ‫دست راست‌تون رو بلند کنید.
‫سوگند می‌خورین به یاری خدا، حقیقت رو بگین و ‫تمام حقیقت و چیزی به جز حقیقت نگین؟
‫سوگند می‌خورم.
‫کارآگاه کاریل،
‫آیا این تصاویر رو می‌شناسید؟
‫بله.
‫اونها توسط عکاس صحنه جرم گرفته شدن.
‫خیلی دلهره‌آوره.
‫خانم‌ها و آقایون، ‫همونطور که می‌بینین
‫قربانی از حمله‌ی وحشیانه و ‫بی‌رحمانه‌ای رنج برد.
‫من شیفتم تا 9 شبه.
‫برای همین یه استراحت تأخیری برای نهار گرفتم.
‫و... اونشب غذای چینی می‌خواستم.
‫وقتی رفتم همه‌چی روبراه بود.
‫وقتی برگشتی با چی مواجه شدی؟
‫دیدم آقای نزبیت روی زمین افتاده.
‫دریای خون راه افتاده بود.
‫در صندوق پول‌ها باز بود و ‫چندتا بسته سیگار هم برداشته بودن.
‫- با پلیس تماس گرفتی؟ ‫- بله.
‫کارآگاه کاریل،
‫وقتی به صحنه رسیدین ‫قربانی دارای علائم حیات بود؟
‫- نه. ‫- من روزهای سه‌شنبه خرید می‌کنم.
‫و وقتی داشتم خیابون رو میومدم بالا،
‫یه پسری رو دیدم.
‫همون پسری که اونجاست.
‫که جلوی در مغازه ایستاده بود و ‫از ورود افراد جلوگیری می‌کرد.
‫آلت قتل به نام قربانی ثبت شده بود.
‫یک نفر ادعا کرده که
‫می‌دونه سیگارها سر از کجا درآوردن.
‫رفیقم چندتا سیگار بهم داد که ‫گفته بود یه سوپرمارکت زده بود.
‫براتون عجیب نبود که اون شخص ‫همچنین اطلاعات حساسی رو باهاتون درمیون گذاشته؟
‫حساس؟ ما که عاشق همدیگه نیستیم.
‫گلوله به پهلوی راست برخورد کرده
‫و سپس به سمت شُش بالا رفته.
‫ما ریچارد اِوانز رو دستگیر کردیم، ‫که به نام خیابونی‌اش بوبو شناخته می‌شد.
‫شما می‌دونستین آقای اوانز و آقای کینگ ‫قصد سرقت از سوپرمارکت رو داشتن؟
‫من دیدم که کلاهشو برداشت، ‫پیشونی‌اش رو تمیز کرد،
‫بعدش از یه طرف دیگه رفت.
‫بافت شُش پاره شد و ‫خونریزی شدید داخلی شروع شد.
‫اونوقت کی به شما ‫گفته که ایشون در سرقت نقش داشتن؟
‫- بوبو اوانز. ‫- بذارین بپرسم...
‫ایشون همون فردیه که ‫به نام بوبو اوانز شناخته میشه؟
‫آره، خودشه.
‫- یکیشون پرسید پولا کجاست؟ ‫- یه سرقت بزن در رو بود.
‫یعنی چی؟
‫اونا چندتا عکس از ‫آدم‌های مختلف بهم نشون دادن.
‫- عکس بوبو اوانز. ‫- اولش نشناختمش.
‫سبب مرگ ضربه به اندام داخلی بود.
‫- یعنی اطلاعاتی که من دارم، نادرسته؟ ‫- نه.
‫- سوالی ندارم، عالیجناب. ‫- منظورت چیه سوالی نداری؟
‫من به کینگ اشاره نکردم، ‫من به بوبو اشاره کردم.
‫قضیه اون اتهام ضرب و شتم چی بود؟
‫- اعتراض دارم. ‫- رد میشه.
‫یعنی آقای نزبیت توی خون خودشون خفه شدن؟
‫بله.
‫خاطره.
‫دیگه حرفی ندارم، عالیجناب.
‫دادگاه به ساعت 9 صبح موکول میشه.
‫استیو، بیا اینجا.
‫- آقا. ‫- وایسا، وایسا، تند نرو پسر.
‫- خانم... ‫- جناب!
‫چیکار دارین می‌کنین؟ نیازی نیست که...
‫اگه تا خلافش ثابت نشه هنوز بی‌گناهه، ‫پس چرا نمی‌تونم باهاش حرف بزنم؟
‫- ببخشید. ‫- بهش دست نزن.
‫اونوقت به مشکل می‌خوریم. ‫استیو!
‫- مشکلی نیست. ‫- استیو!
‫خانم...
‫همیشه به خودم میگم...
‫- نیویورک‌سیتی. نگاه کن. ‫- آدمایی که اطرافت هستن رو بشناس.
‫هارلم. مثلاً ‫اون یارو رو اونجا می‌بینی؟
‫آره.
‫می‌بینم که هر روز از بقلش رد میشی.
‫اصلاً کنجکاو نیستی که چرا اونجاست و
‫هر روز همونجا می‌شینه و ‫هیچکاری نمی‌کنه؟
‫- فکر نمی‌کنی اونجا خسته میشه؟ ‫- نه، یعنی آره.
‫یا بهتر، اون کاکاسیاه‌های بی‌قرار اونجا رو چی میگی
‫که مدام عقب و جلو میرن؟
‫فکر می‌کنی اتفاقی هی بهمدیگه برخورد می‌کنن؟
‫- نه. ‫- حتی عمیق‌تر میشم.
‫اون مغازه لباسشویی رو نگاه کن.
‫تا حالا متوجه نشدی که هرکی میره داخل ‫یا میاد بیرون، لباسی همراهش نیست؟
‫اگه از کنار اون حرومزاده راه بری، ‫نه بوی نرم‌کننده حس می‌کنی،
‫نه بوی مواد شوینده، حتی ‫بوی لباس چرک هم نمیده.
‫- می‌دونی چرا؟ ‫- چرا؟
‫چون این یه سیستمه، پسر. ‫دارن پول درمیارن.
‫طبقه‌ی بالا رو نگاه کن. ‫همون بالا. پرده قرمزه رو می‌بینی؟
‫- آره. ‫- دختره رو می‌بینی که داره بیرون رو می‌پاد؟
‫می‌دونی چی پشت اون پرده‌هاست؟
عوضی ها
‫تو کار فروش دختر هم هستن، ‫جدی میگم، رفیق.
‫هرکسی داستان خودشو داره.
‫صاحب‌های لباسشویی، فاحشه‌ها،
‫قماربازا، دختربازا، ‫صاحبخونه‌ها، همسایه‌ها.
‫لعنتی، حتی پلیس هم داستان خودش رو داره.
‫اوضاع بی‌ریختیه.
‫ولی باید برم خونه.
‫- این اطراف غریبی نکن، رفیق. ‫- باشه.
‫بعداً می‌بینیمت ریزه.
‫- تا بعداً. ‫- حتماً.
‫توی خیابون و همین اطراف.
‫حواستو جمع کن.
‫ولی رفیق خوب کیه؟
‫کی داره؟
‫الان به این نیاز ندارم. ‫خیلی خوشگله.
‫وای!
‫- این چیه، پسر؟ ‫- من بهش میگم مرد تغییرشونده،
‫چون توی جعبه‌اش اسمی نداشت.
‫می‌دونی من اسمشو چی می‌ذارم؟
‫چی؟
‫من مرد افریقایی‌ام.
‫بامزه بود، بابا.
‫ببینم، اگه یه ابرقهرمان بودی، ‫دوست داشتی کی باشی؟
‫اوم...
‫بذار فکر کنم.
‫- نمی‌دونم. ‫- برو اونور! دور بزن!
‫اگه تو ابرقهرمان بودی، ‫دوست داشتی کی باشی؟
‫معلومه پلنگ سیاه.
‫تو چطور، استیو؟
‫اگه می‌تونستی انتخاب کنی که ‫ابرقهرمان باشی، دوست داشتی کی باشی؟
‫چرا باید دلم بخواد یه ابرقهرمان باشم؟
‫- همین الانش برادرتم دیگه. ‫- آفرین، خوب بود.
‫- دوست داشتم. خوشم اومد. ‫- می‌خواستی کی باشی؟
‫سوپرمن؟ همم؟
‫- خوبه؟ ‫- ایول.
‫آره، با اون عینک و وسایلش،
‫و اگه آدما سربه‌سر خانواده‌ی من می‌ذاشتن،
‫چون اعتماد همه‌چیزه،
‫دهنشون رو سرویس می‌کردم.
‫باید مراقب باشی ‫دهن کیو سرویس می‌کنی.
‫می‌دونی من فکر می‌کنم بهتره کی باشی؟
‫کی؟
‫بتمن.
‫اونوقت من می‌تونم رابین باشم.
‫بتمن و رابین.
‫- شما یک تماس از... ‫- استیو هارمون
‫یک زندانی در MDC ‫مرکز تادیبی ایالت نیویورک دارید.
‫درصورت تقبل هزینه‌ی تماس، ‫فوراً عدد 3 را شماره‌گیری نمائید.
‫- استیون. ‫- بابا؟
‫صداتو خوب ندارم، حالت خوبه؟ ‫چی شده؟
‫نه، هیچی نشده، فقط...
‫فقط زنگ زدم ببینم در چه حالی هستین و ‫بگم، سلام حالتون چطوره؟
‫خب، ما خیلی نگرانت شده بودیم.
‫جدی؟ الان... الان کجایی؟
‫آه، ما الان انتهای خیابون 158 هستیم.
‫حال جری خوبه؟
‫دارم میرم دنبالش.
‫خیلی دلش برات تنگ شده.
‫واقعاً؟ بهش بگو سلام رسوندم.
‫چه گهی داری می‌خوری، بچه؟ ‫تلفن رو قطع کن ببینم.
‫- گورتو گم کن ببینم. گمشو! ‫- استیون؟
‫- ببخشید، داداش. ‫- استیون؟
‫استیون؟
‫کی بود؟ همه‌چی روبراهه؟
‫آره. کاری بود.
‫- اوه، ببخشید. ‫- معذرت می‌خوام. ببخشید.
‫بنظرت چطور داره پیش میره؟
‫خب، تا الان چیزی ندیدیم که ‫بی‌گناهی تو رو ثابت کنه.
‫نصف اون هیئت منصفه...
‫برخلاف چیزایی که ‫به ما گفتن وقتی باهاشون حرف زدیم...
‫از همون لحظه‌ی اولی که چشمشون به تو افتاد، ‫تصمیم گرفتن که گناهکاری.
‫تو یه پسر جوون و سیاه‌پوستی که ‫داری محاکمه میشی.
‫دیگه چی لازمه که بدونن؟
‫من فکر می‌کردم میگن ‫بی‌گناه تا خلافش ثابت بشه.
‫بستگی داره که ‫هیئت منصفه پرونده رو چطوری می‌بینه.
‫بهش بعنوان یه مسابقه نگاه کن ‫که کی داره حقیقت رو میگه.
‫دادستانی دور دادگاه می‌چرخه و ‫خیلی مسئول و مهم جلوه می‌کنه.
‫هیئت منصفه پیش خودشون فکر می‌کنن ‫"خب، اون بنظر خیلی صادق می‌رسه."
‫"چرا باید ‫درمورد همچین چیزی دروغ بگه؟"
‫کار ما این نیست که ‫نشون بدیم داره دروغ میگه.
‫کار ما اینه که ‫نشون بدیم داره اشتباه می‌کنه.
‫خب، ما توی جلسه امروز ‫یه شاهد دیگه هم داریم.
‫بیا درمورد این پسره حرف بزنیم. ‫آزوالدو کروز.
‫- چی می‌تونی درموردش بهم بگی؟ ‫- گذشته.
‫کروز.
‫پسر عوضی دومینیکی، یه آشغال تمام عیار.
‫چته تو؟ ‫حواست به دوربینم باشه.
‫اینجارو، استیو هارمون.
‫از کلاس هشتم به بعد دیگه ندیدمت.
‫ولی الان توی مدرسه‌ی عوضی ها توی بالاشهری، آره؟
‫- می‌ذاری اینطوری مسخره‌ات کنه، هارمون؟ ‫- می‌خوای چیکار کنی، هارمون؟
‫می‌خوای باهام دربیوفتی؟
‫بهتره دوربینم نشکسته باشه.
‫- پس باهام دربیوفت، سوسول! ‫- بیخیال، بیا!
‫زودباش.
‫- بزن دیگه. ‫- استیو!
‫حواسم بهت هست، هارمون. ‫مطمئن باش دوربینت واسه نمایش آماده‌ست.
‫آره، می‌گیریمت.
‫ستاره‌ی جهانی.
‫بچه سوسول!
‫چند سالتونه، آقای کروز؟
‫پونزده.
‫آقای کروز، شما در این سرقت که ‫منجر به یک قتل شد، شرکت داشتید؟
‫بله.
‫میشه بهمون بگید چرا؟
‫خب، چون از بوبو می‌ترسیدم.
‫گفته بود اگه توی سرقت کمکش نکنم، ‫منو خط‌خطی می‌کنه.
‫من از اون و جیمز کینگ می‌ترسیدم،
‫همینطور از استیو.
‫اونا همشون از من بزرگترن.
‫پیشنهاد ریچارد اوانز که بوبو معروفه، ‫به شما چی بود؟
‫گفته بود یه جایی رو مدنظر داره.
‫گفته بود کارم فقط اینه که ‫جلوی کسی که خواست بیاد دنبالشون رو بگیرم.
‫پس وقتی بوبو ‫اشاره کرد آدم‌های دیگه هم توی این سرقت هستن،
‫مشخصاً اعلام کرد نقش هرکدومشون ‫توی این سرقت چی بود؟
‫قرار بود کینگ هم باهاش بره و ‫اونجا رو بریزن بهم،
‫و استیو هم باید نگهبانی می‌داد.
‫چون به پول نیاز داشتین، توی سرقت دست داشتین؟
‫نه، من... اینکارو کردم ‫چون از بوبو می‌ترسیدم.
‫آقای کروز، شما به پلیس اعتراف کردین که
‫یه عضو فعال توی این جرم بودین، درسته؟
‫بله، درسته.
‫پس، بنابر صحبتی که داشتین،
‫میشه گفت تا گردن توی جرمی که ‫منجر به کُشته شدن یک نفر شد، گیر کردین.
‫این درست نیست؟ ‫همینطوری قضیه رو نمی‌بینین؟
‫فکر کنم.
‫دادستانی به شما حق انتخاب نداده؟
‫اینکه یا خودتون برید زندان یا ‫یک نفر دیگه رو بندازید زندان.
‫این انتخاب شما نبود؟
‫ببین، من که توی دادگاه دروغ نمیگم.
‫دارم حقیقت رو میگم.
‫پس، دروغ گفتن تحت قسم، نادرسته
‫ولی مشکلی نداره که برین توی یه سوپرمارکت
‫و سرقت مسلحانه انجام بدین؟
‫این... نادرست نیست؟
‫اون یه اشتباه بود.
‫آقای کروز، شما عضو یه گروه خلافکاری هستین؟
‫من عضو رایدرز هستم.
‫حالا چطوری عضو گروه رایدرز شدین؟
‫باید روی یکی نشونه‌گذاری کنی.
‫منظورت از اینکه "باید ‫روی یکی نشونه‌گذاری کنی" چیه؟
‫یعنی باید زخمی‌اش کنی، ‫جایی که معلوم باشه.
‫پس برای عضویت در گروه رایدرز، باید ‫صورت یک غریبه رو زخمی کنی.
‫آره، ولی دیگه اینکار رو نمی‌کنن...
‫ولی شما فقط چون از ‫بوبو می‌ترسیدین توی این سرقت شرکت کردین،
‫نه بخاطر اینکه خودتون ‫می‌خواستین نفعی از سرقت ببرین؟
‫بله.
‫حرف دیگه‌ای ندارم.
‫یه داستان برات تعریف می‌کنم، پسر. ‫یه دوست.
‫اسمش مِگا بود. ‫بهش می‌گفتن مگا میلیون.
‫چون یه پسری بود که ‫انگار یهو توی لاتاری برنده شد.
‫یه حرومزاده‌ی پولداری بود، درسته؟
‫ولی یه پولدار هم‌محله‌ای بود. یه پسربچه.
‫یه رفیق صمیمی هم داشت. ‫رفیقش اسمش کیو بود.
‫انگار دوتا داداش ناتنی بودن، منظورمو می‌گیری؟
‫می‌دونی، فکر کنم اون بچه‌ها ‫داشتن کلی پول توی هارلم درمی‌آوردن.
‫مگ می‌خواست ایمانش رو بسنجه.
‫حرکت کن دیگه.
‫حرکت کردم. نوبت توئه.
‫- تو که حرکت نکردی. حواسم بهت بود. ‫- حرکت کردم. نه، حواست نبود.
‫بیخیال، پیرمرد. ‫تقلب نکن.
‫- باشه. ‫- وایسا، اشتباه شد.
‫- بهت حمله کردم. ‫- باشه، خیلی‌خب.
‫حالا مگا و کیو تصمیم گرفتن ‫حالا که باهمدیگه اینقدر پول درآوردن،
‫برن یه خونه‌ی خوب باهمدیگه بگیرن، ‫بعنوان دوتا رفیق، دوتا برادر.
‫بعد از اینکه باهمدیگه یه گاوصندوق گرفتن،
‫مگ کم‌کم متوجه شد که
‫هر بار یکمی از پول‌ها کم می‌شد.
‫متوجه منظورم هستی؟
‫برای همین بهش گفت، ‫"گوش پسر، تو برادرمی،
‫تو بهترین رفیقمی. ‫تو مثل همخون منی."
‫"ولی باید بدونم داداش، ‫داری از پول‌ها کِش میری؟"
‫به محض اینکه کیو گفت نه، ‫مگ یه گلوله توی صورتش خالی کرد.
‫الان صد سال بهش حبس خورده.
‫با اینکه بهش اعتماد نداشت، ‫ولی الان به چی رسید؟
‫خب، فکر کنم متوجه شد که ‫این بیرون نمیشه به هیچکس اعتماد کرد، می‌دونی؟
‫اوه، اینکه... بخشی از زندگیه.
‫گوش کن پیرمرد،
‫میشه اینقدر سخن‌های گوهربارت رو ‫به رخ ما نکشی و بازیت رو بکنی؟
‫می‌دونستی که اگه ‫بخوای برسی به اون بالا،
‫و مثلاً یه ببر پیدا کردی،
‫برای همین با خودت میگی "من سوار این ‫ببر میشم و میرم اون بالا. دست هیچکس بهم نمی‌رسه."
‫اونم سوار ببر خودش شده بود.
‫وقتی رسیدن اون بالا، اون اونجا نبود.
‫پس اون... پس آدما کجا بودن؟
‫پسره توی ببر بود.
‫عدم اعتماد.
‫چطوری رفته بود توی ببر؟
‫ببر اون رو خورده بود.
‫آدم که نمی‌تونه سوار ببر بشه.
‫اون به ببر اعتماد کرد، مگه نه؟
‫آخه چه مزخرفی داری میگی؟ ‫گوش کن ببینم...
‫خیلی‌خب پیرمرد، بازیت رو بکن. ای بابا.
‫- بازی کردم، نوبت توئه. ‫- ببر و شیر و خرس.
‫با شاهت بیا سراغم.
‫ایده‌ی امریکایی از تعریف یه پسر خانواده.
‫... از تعریف یه پسر خانواده.
‫فکر کنم دارم ‫اون ایده رو پس می‌زنم.
‫من کاکاسیاهم استیو رو می‌بینم.
‫استیو، برو واسه مامان یکم سیر و ریحون بگیر.
‫الان کار دارم.
‫پسر، اگه الان بلند نشی و نری مغازه...
‫میشه حداقل چندتا بستنی بگیرم؟
‫با کوکی؟
‫آره.
‫هرچی می‌خوای بگیر. ‫فقط زودتر برو. بجنب.
‫- باشه، صبر کن. ‫- ممنونم، بروس.
‫- بعد از چند هفته تحقیقات... ‫- صداشو بیشتر کن.
‫پلیس بالاخره چند نفر رو دستگیر کرده
‫که در تیراندازی وحشیانه‌ی ‫سوپرمارکت نزبیت نقش داشته‌اند.
‫دفتر دادستانی حکم دستگیری چهار مردی
‫که صاحب مغازه، یعنی ‫آگوینالدو نزبیت رو به قتل رسوندن، صادر کرده.
‫درحال حاضر، پلیس اطلاعات بیشتری در ‫اختیار ما نذاشته و باید تا دستگیری‌ها، منتظر بمونیم.
‫گزارش زنده، من کِیتی گرینبام هستم.
‫پول کجاست، مامان؟
‫- مامان؟ ‫- چیه؟
‫پول؟
‫توی کیفمه. برو.
‫لطفاً شلوارت رو هم بکش بالا.
‫- نه، نمی‌بینم. ‫- نمی‌بینی؟
‫اصلاً ندیدم، چیه؟
‫همینجاست. ببین. ‫تو داری به رنگ نگاه می‌کنی.
‫بجای اینکه به...
‫فضا نگاه کنی.
‫- می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- عصر بخیر، خانم هارمون؟
‫من کارآگاه کاریل هستم. ‫ایشون هم افسر پلیس ویلیامز.
‫حالتون چطوره؟
‫جریان چیه؟
‫چطوری؟ اینطوری؟ چطوری؟
‫- اینطوری کمتر زشت بنظر میای. ‫- پس بهش نگاه نکن.
‫- به دوربین نگاه نکن. ‫- دستم رو بذارم پشت دستم؟
‫استیو؟
‫اینطوری بذار.
‫- خیلی‌خب، استیو... ‫- یه...
‫سرتو بگیر بالا.
‫بیا بیرون رفیق.
‫استیو هارمون؟
‫بله.
‫شما به جرم قتل آگوینالدو نزبیت دستگیر شدین.
‫گفتین می‌خواین سوال بپرسین.
‫هرچی بگید علیه شما در دادگاه استفاده میشه.
‫بهش دست نزنین.
‫- چرا به پسرم دستبند زدین؟ ‫- شما حق گرفتن وکیل دارین.
‫دارین بچه‌مو کجا می‌برین؟
‫- اگه از پس هزینه‌ی وکیل برنمیاین... ‫- استیو، مامان پشت سرته.
‫حکم‌تون کجاست؟ وایسین.
‫کجا می‌برینش؟ اون هیچکاری نکرده.
‫- دارین کجا میرین؟ ‫- آقا!
‫- دارین کجا میریم؟ ‫- جواب مارو بدین!
‫- اشتباه گرفتینش. ‫- اینطوری باهاش رفتار نکنین.
‫- پشت سرت میایم، باشه؟ ‫- جریان چیه؟
‫- کجا میرین؟ کدوم حوزه؟ ‫- دارین کجا می‌برینش؟
‫- کجا میرین؟ ‫- استیو؟ استیو؟
‫صدامو نمی‌شنوین؟ کجا میرین؟
‫- ما همینجاییم. ‫- ها؟
‫کجا میرین؟ ‫خیلی‌خب، باشه.
‫استیو!
‫جریان چیه؟ چه اتفاقی داره میوفته؟
‫تو... تو برو.
‫برو... برو جری رو بیار.
‫الان نور خیلی خوب روت افتاده.
‫- واقعاً؟ ‫- می‌بینمت.
‫- فقط همینو بلدی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫می‌تونی یکم بیشتر تلاش کنی؟
‫- باشه. ‫- این همون تسته که می‌گفتم.
‫- رنه. ‫- خیلی‌خب. گنگستری. تیپ گنگستری.
‫- مزه‌ی اولین بوسه. چهارمین بوسه. ‫- خب، من داشتم فکر می‌کردم.
‫درمورد چی؟ وایسا!
‫- صدای خنده‌اش. ‫- کارگردان منم.
‫- من کارگردانم. ‫- مزه‌ی غروب بالاشهر.
‫کی گفته؟
‫- من یه تصویر دارم. ‫- یه الهاماتی داری؟ منم دارم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫من یه دختر شکلاتی خوشگل می‌بینم.
‫- من یه خانم سیاهم! ‫- آره، خوشگل و خوشمزه.
‫صدای تماس بدنش با بدن من.
‫هشتگ، جادوی دختر سیاه.
‫دختر برانکسی که اومده هارلم. می‌بینمش.
‫- همیشه هارلم بودم. ‫- همیشه هارلم بوده. همینجا بمون.
‫تو صورت اون کاکاسیاه. ‫حرومزاده برگشت به من گفت...
‫هی! اینجارو، منو ببین، استیو!
‫بیا ببینم.
‫تو خیابون چه گهی می‌خوره؟ ‫کارای بعد از مدرسه.
‫فازت با اون بچه کلاه زرده چیه؟
‫می‌دونم دارم چیکار می‌کنم. آروم بگیر.
‫این وقت شب از کدوم قبرستونی میای؟
‫از خونه‌ی دوستم. درس می‌خوندیم.
‫ایول. درس می‌خوندین.
‫خیلی‌خب.
‫این پسرعمومه، بوبو.
‫چه خبرا، بی؟
‫من و بوبو اینجا نشسته بودیم و ‫درمورد یه سری مسائل حرف می‌زدیم.
‫درمورد تموم افرادی که درموردشون حرف زدیم و ‫می‌شناسیمشون که توی این محله بودن.
‫تمام زندگی‌شون توی یه محله گیر افتادن.
‫بدون هیچ موفقیتی، هیچی.
‫تا حالا شده فکر کنی چرا؟
‫اعتماد. نمی‌تونی به هیچکس اعتماد کنی.
‫هیچ شرافت و هیچی درکار نیست.
‫قضیه همینه. ‫نمیشه به اینا اعتماد کرد.
‫داداش.
‫ببین، استیو.
‫اعتماد داداش، همه‌چیزه.
‫می‌دونی توی این خیابونا هواتو دارم.
‫نیازی نیست نگران باشی. ‫می‌دونی پشتت درمیام.
‫می‌دونی، من باید بدونم که ‫این اعتماد دو طرفه‌ست.
‫باهم هم‌نظریم. گرفتی؟
‫می‌فهمی ریزه؟ ‫می‌تونم بهت اعتماد کنم هوامو داری، مگه نه؟
‫دقیقاً منظورم همینه.
‫کافی بود همینو بشنوم. ‫نیازی به گفتن نیست، داداش.
‫خیلی‌خب، عزیز. تو آماده‌ای.
‫بزن بریم، رفیق.
‫حافظه خیلی عجیبه.
‫شاید فکر می‌کنین من یادم میاد ‫اصلاً چرا نیاز داشتم باهاش حرف بزنم.
‫- بریم جرسی... ‫- و از هم‌صحبتی باهاش لذت ببرم.
‫ولی یادم نمیاد.
‫چندتا از کتاب‌هات رو آوردم.
‫نمی‌خوام خیلی از درسات عقب بیوفتی.
‫همین‌الانشم خیلی عقب افتادی.
‫می‌دونم.
‫مردم از اینجور وضعیت‌ها خلاص میشن.
‫موفق میشن و پشت سرشون رو هم نگاه نمی‌کنن.
‫این آدمی که تو هستی رو عوض نمی‌کنه، استیو.
‫متوجهی؟
‫آره.
‫هنوز می‌تونی آموزشگاه فیلمسازی‌تو بری.
‫هنوز می‌تونی کارای بزرگی انجام بدی.
‫آره.
‫آره، می‌تونم.
‫می‌دونم اونطور که باید، ‫تو رو به کلیسا نمی‌بردم، ولی...
‫چند خط رو علامت زدم، ‫ازت می‌خوام اونا رو بلند بخونی.
‫ببخشید، نمیشه بهش کتاب بدین.
‫فقط بعد از من تکرار کن، باشه؟
‫اینجا؟
‫- آره. ‫- وایسا، همینجا، همین الان؟
‫"خداوند قدرت منه."
‫- "و سپر من." ‫- "و سپر من."
‫"قلب من به نورش گرمه."
‫"و به من کمک می‌کنه."
‫- "قلبم به سوی خوشبختی گام برمی‌داره." ‫- "قلبم به سوی خوشبختی گام برمی‌داره."
‫"و با سرودم..."
‫"او را ستایش می‌کنم."
‫خوبه.
‫می‌دونی، اسمت رو از روی پدرم گذاشتم.
‫اون بهترین مردی بود که می‌شناختم.
‫ما نوادگان آدم‌های خیلی خاصی هستیم. ‫می‌شنوی چی میگم؟
‫هیچوقت اینو فراموش نکن.
‫تو این نیستی.
‫خاطره.
‫گناهکار، مگر اینکه خلافش ثابت بشه.
‫باید تبدیل به چه آدمی بشی تا ‫25 سال تا ابد اینجا دووم بیاری؟
‫شب‌ها صدای مردا رو می‌شنیدم که ‫قاطی می‌کردن و داد می‌زدن.
‫- فحش می‌دادن، حمله‌ی عصبی! ‫- آزادم کن، کاکاسیاه!
‫نگهبان‌ها با زندانی‌ها بدرفتاری می‌کردن.
‫- زندانی‌ها با نگهبان‌ها بدرفتاری می‌کردن. ‫- من همینجام!
‫قبلاًها خیلی گرسنه‌ام میشد،
‫ولی معده‌ام رو طوری تمرین دادم ‫که نخوام زیاد غذا بخورم.
‫اینطوری وقتی کسی غذامو می‌دزده، ‫چیزیم نمیشه.
‫هرکاری اینجا می‌کنم از توی ‫لنز گناهکار علیه گناهکار سنجیده میشه.
‫موقعیت باخت-باخت‌ـه.
‫می‌خوام همین الان فریاد بکشم.
‫- استیو! ‫- زودباش کوچولو، وقتت تمومه.
‫بجنب.
‫دادستانی بوبو اوانز رو به جایگاه دعوت می‌کنه.
‫- اعتراض دارم! اعتراض دارم! ‫- نه!
‫به چی اعتراض دارین؟ ‫کسی چیزی نگفت.
‫- چرا لباس زندانی تنشه؟ ‫- نه!
‫- وایسا! ‫- کثافت آشغال! خبرچین!
‫نظم! نظم!
‫- آقای کینگ! ‫- ببخشید. ببخشید!
‫- ببخشید. تقصیر من بود. ‫- چیزی نیست. ردیفه.
‫من تحمل همچین برون‌ریزی‌هایی رو ‫توی دادگاهم ندارم.
‫یه بار دیگه اینکار رو بکنی، میگم ببرنت.
‫عذر می‌خوام. عذر می‌خوام، آقای قاضی.
‫خودش نخواست کت‌شلوار بپوشه. ‫ما پیشنهاد کردیم.
‫برو.
‫بجنب. برو بالا.
‫دست چپ.
‫دست راست بالا.
‫سوگند می‌خورین به یاری خدا، حقیقت رو بگین و ‫تمام حقیقت و چیزی به جز حقیقت نگین؟
‫- آره. ‫- بفرما بشین.
‫آقای اوانز. شما ‫لباس زندانی به تن دارین.
‫وضعیت فعلی شما چیه؟
‫هفت و نیم تا ده سال ‫توی زندان گرین هِیون بهم خورده.
‫- دلیل حبس شما چیه؟ ‫- فروش مواد.
‫خیلی‌خب.
‫آقای اوانز، لطفاً بگین 12 سپتامبر پارسال ‫چه اتفاقی افتاد؟
‫من و گینگ یه سوپرمارکت زدیم.
‫رفتیم اونجا و بیرون وایسادیم.
‫بعدش یه علامت از اون گرفتیم.
‫ببخشید، کی؟
‫همون پسره که اونجا ‫کنار زن موقرمزه نشسته.
‫ثبت کنین که ‫آقای اوانز، آقای هارمون رو شناسایی کرد.
‫لطفاً ادامه بدین.
‫ما رفتیم تو،
‫اونی که پشت پیشخون بود، ‫ترسید و آتیش رو گرفت دستش.
‫- می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- ببخشید، آتیش؟
‫- پولا رو رد کن بیاد! ‫- یه تفنگ.
‫پولارو بده ببینم.
‫تفنگشو بگیر!
‫بگیرش!
‫بجنب! بجنب!
‫زودباش!
‫- نگاه کن! نگاه کن! ‫- بهت گفته بودم!
‫زودباش! چندتا سیگار بردار. ‫زودباش، بدو بریم!
‫لعنتی، زودباش، بدو!
‫هر چی می‌خواستیم ‫برداشتیم و زدیم به چاک.
‫غیر از پول دیگه چی برداشتین؟
‫چندتا سیگار.
‫بعدش چی؟
‫رفتیم یه مغازه مرغ سوخاری توی لِنوکس، بال و ‫سیب‌زمینی و نوشابه پرتغالی گرفتیم.
‫آقای اوانز، بقیه‌ی پول سرقت چی شد؟
‫من و کنیگ باهم تقسیم کردیم.
‫خیلی‌خب. قرار بود کس دیگه‌ای هم ‫توی اون پول سهیم باشه؟
‫آره.
‫پسره‌ی دومینیکی هم قرار بود یه سهمی ببره. ‫همینطور آدمِ کینگ.
‫آقای اوانز، بابت شهادت امروزتون ‫باهاتون یه معامله‌ای شده.
‫می‌تونین بهمون بگین ‫اون معامله چی بوده؟
‫خبرچین عوضی!
‫اگه جریان رو تعریف کنم،
‫به حکمم تخفیف می‌خوره و ‫فقط ده سال دیگه به حبسم اضافه میشه.
‫- خبرچین بی‌ناموس. ‫- امروز قراره حقیقت رو بهمون بگین؟
‫بله.
‫دیگه حرفی ندارم، عالیجناب.
‫آقای اوانز، شما کِی با آقای هارمون صحبت کردین
‫درمورد سرقت؟
‫من هیچ صحبتی سرقت باهاش نداشتم. ‫اون آدمِ کینگه.
‫آقای هارمون روز سرقت چی پوشیده بودن؟
‫نمی‌دونم. شاید شلوار جین.
‫جزئیات دیگه‌ای درمورد ‫پوشش‌اش یادتون نمیاد؟
‫منکه به لباس‌های پسرا نگاه نمی‌کنم.
‫خیلی‌خب، آقای اوانز.
‫قرار بود دقیقاً آقای هارمون چیکار کنه
‫اگه یک نفر رو داخل سوپرمارکت می‌دید؟
‫- بهمون علامت بده. ‫- چه‌جور علامتی؟
‫یه چیزی که ‫بهمون بفهمونه اون تو پلیس هست.
‫یعنی قرار بود چشمک بزنه؟ ‫دست تکون بده، یا آستینش رو لمس کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫گفتین نقشه‌ی سرقت رو ‫با کنیگ کشیدین، ایشون بهت نگفت؟
‫فکر می‌کردم کینگ حواسش هست. ‫بهم گفته بود همه‌چی ردیفه.
‫درمورد سرقت با ‫آزوالدو کروز هم حرف زدین؟
‫چندتا چیز بهش گفتم.
‫بهش گفتین اگه توی سرقت ‫بهتون کمک نکنه، بهش آسیبی می‌رسونین؟
‫نه، خودش می‌خواست بیاد.
‫ایشون شهادت دادن که ‫فقط از ترس شما توی این سرقت نقش داشته.
‫من هیچکس رو اگه خودش نخواد ‫توی همچین موقعیتی قرار نمیدم.
‫چون نمیشه به کسی که ‫دلش به قضیه نیست، اعتماد کرد.
‫با آقای هارمون بعد از سرقت حرف زدین؟
‫نه.
‫اون پولی هم دریافت کرد؟
‫نه، وقتی فهمیدیم طرف مُرده ‫مجبور بودیم یه مدت آفتابی نشیم.
‫ما یعنی کی؟
‫من و این کاکاسیاه. من و کینگ.
‫دهنتو.
‫ممنونم.
‫صحبت دیگه‌ای ندارم.
‫آقای اوانز، دقیقاً قبل از اینکه برای سرقت ‫وارد سوپرمارکت بشین، داشتین چیکار می‌کردین؟
‫منتظر اون بودم تا بیاد بیرون.
‫کی؟ استیو هارمون؟
‫آره. خودش.
‫صحبت دیگه‌ای ندارم، عالیجناب.
‫ولی آقای اوانز، شما گفتین که قبل از سرقت ‫با آقای هارمون حرف نزدین.
‫میگین که کینگ به شما گفته ‫قرار بود ایشون توی قضیه باشه،
‫ولی حتی نمی‌دونین چطور ‫آقای هارمون قرار بود بهتون علامت بده
‫که یک نفر داخل سوپرمارکته.
‫و طبق دانسته‌های شما،
‫آقای هارمون هیچ پولی بابت ‫شراکتِ مورد بحث‌شون در سرقت دریافت نکردن.
‫اون آدمِ کینگه.
‫به من ربطی نداشت.
‫ممنونم، آقای اوانز.
‫سرتو بگیر بالا. ‫می‌خوای اونا ازت نااُمید بشن؟
‫دادستانی صحبتی ندارن، عالیجناب.
‫بسیارخب.
‫متأسفانه امروز بیشتر از این ‫برای فیلم راشامون وقت نداریم.
‫عاشقش شدم. آره.
‫آره. مطمئنم همینطوره، کسپر.
‫می‌دونین، توی اولین قرار با همسرم ‫اون رو بردم تماشای این فیلم.
‫با آکیرا کوروساوا اون رو مجذوب خودم کردم.
‫من فقط می‌خوام بدونم ‫که کی داره حقیقت رو میگه.
‫فکر می‌کنی فقط ‫یک حقیقت وجود داره، الکساندرا؟
‫خیلی‌خب.
‫بیاین یه آزمایش انجام بدیم.
‫اگه از من و بعدش خانم ساویکی ‫درمورد اون قرار اول بپرسین،
‫و بعدش هم از کسی که ‫پشت سر ما توی سالن نشسته بود سوال کنین،
‫اونوقت جواب‌های کاملاً ‫متفاوتی می‌شنوین، اینطور نیست؟
‫- چرا... چرا باهاتون ازدواج کرد؟ ‫- این برای من هم سواله، کسپر.
‫ولی چرا از یه رویداد، برداشت‌های ‫متفاوتی وجود داره؟
‫چون همه، همه‌چیز رو متفاوت می‌بینن.
‫دقیقاً.
‫همسرم بهتون میگه که ‫دست‌های من چقدر عرق کرده بودن.
‫چون همش سعی می‌کردم دست‌هاش رو بگیرم.
‫یا اینکه بی‌وقفه هرچی رو که ‫می‌دیدم، براش زمزمه می‌کردم.
‫من چی بهتون می‌گفتم؟
‫که البته قبلاً تو زندگیم اینقدر خوشحال نبودم.
‫نکته اینجاست که هرکدوم از ماها ‫دیدگاه خودش رو نسبت به وقایع داره،
‫و هر تصمیمی که برای فیلم می‌گیرین، ‫هر خط دیالوگی که می‌نویسین،
‫هر نمایی که تدوین می‌کنین، ‫بازتاب دیدگاه شما نسبت به اون واقعه‌ست.
‫شما دیدگاه‌تون رو می‌پذیرین و ‫حقیقت خودتون رو بیان می‌کنین.
‫همونطور که خودتون می‌دونین.
‫- خانم اوبرایان. ‫- بله، آقای قاضی.
‫طرف مدافع قصد داره ‫آقای لیروی ساویکی رو به جایگاه دعوت کنه.
‫چی؟
‫سورپرایز.
‫ممکنه اسمتون رو برای ‫ثبت در صورت‌جلسه اعلام کنین؟
‫- لیروی رابرت ساویکی. ‫- ممنونم، آقای ساویکی.
‫ممکنه بپرسم شغل شما چیه؟
‫من یک معلم در دبیرستان استایوسنت هستم.
‫یکی از معتبرترین ‫دبیرستان‌های دولتی محسوب میشه.
‫بله، یکی از بهترین مدارس شهره.
‫استیو هارمن رو از کجا می‌شناسین؟
‫من دو ساله که استیو رو می‌شناسم.
‫از سال اولش، عضو ‫برجسته‌ای توی کلوپ فیلم‌سازی من بود.
‫دانش‌آموزها توی کلوپ فیلم‌سازی چیکار می‌کنن؟
‫درمورد زبان فیلم حرف می‌زنیم،
‫زیبایی‌شناسی فیلم، ‫و اثربخشی در داستان‌گویی.
‫همینطور پروژه‌های خودشون رو می‌سازن.
‫میشه نظرتون رو درباره‌ی کارهای استیو بیان کنین؟
‫فکر می‌کنم استیو ‫یه مرد جوون فوق‌العاده‌ایه.
‫اون باهوش، بااستعداد و ‫به شدت پُر تلاشه.
‫ایشون رو یک ‫مرد جوون صادق هم می‌دونین؟
‫کاملاً صادق.
‫هرکاری که می‌کنه، به دنبال حقیقته.
‫پس اگه به شما بگه که ‫بصورت اتفاقی توی اون سوپرمارکت بوده...
‫بدون شک باورش می‌کردم.
‫ممنونم.
‫حرف دیگه‌ای ندارم.
‫آقای ساویکی، گفتین که شما ‫معلم مدرسه‌ی آقای هارمون هستین، درسته؟
‫صحیحه.
‫توی محله‌ی ایشون هم زندگی می‌کنین؟
‫نه، زندگی نمی‌کنم.
‫پس، با اینکه شما ‫می‌خواین شخصیت ایشون رو ضمانت کنین،
‫درسته اگر بگیم که ‫شما نمی‌دونین آقای هارمون چیکار می‌کنه
‫وقتی برمی‌گرده به محله‌ی خودش؟
‫- بله یا خیر؟ ‫- خیر.
‫شما هیچی درمورد فشارهایی که ‫ممکنه توی زندگی‌اش حس کنه که
‫اون رو به راه‌های نادرستی می‌کشونه، ‫نمی‌دونین، درسته؟
‫خب، اگه بخوایم روراست باشیم،
‫آدم هیچوقت نمی‌تونه ‫خودش رو جای کس دیگه‌ای بذاره.
‫صحیح. تاحالا خونه‌ی ایشون رفتین...
‫معذرت می‌خوام، حرفم هنوز تموم نشده بود.
‫متأسفم، یه سوال بله یا خیر بود.
‫باشه، بسیارخب.
‫نه.
‫درسته با اینکه نمی‌دونم ‫زندگی استیو به چه شکل هست
‫چه در خونه و چه در محله‌اش،
‫به هیچ وجه نمی‌تونم باور کنم استیوی که من می‌شناسم
‫توانایی انجام ‫هیچکدوم از این کارها رو داشته باشه.
‫استیو تازه داشت خودش رو پیدا می‌کرد،
‫و اینکه الان اینجاست، ‫و تمام این بلاها داره سرش میاد،
‫غیر قابل باوره.
‫می‌دونین بعد از ساعت 10 شب ‫به چه کارهایی مشغول میشه؟
‫- بله یا خیر؟ ‫- خیر.
‫- بعد از نیمه‌شب هم باهاش هستین؟ ‫- نه نیستم.
‫نه. آیا در بعدازظهر 12 سپتامبر ‫سال گذشته، همراهش بودین؟
‫- می‌دونستین داشته چیکار می‌کرده؟ ‫- مشخصه که نبودم.
‫دیگه سوالی ندارم.
‫می‌تونین تشریف ببرین.
‫من می‌بازم، مگه نه؟
‫من قراره ببازم. ‫فقط بهم بگو.
‫نمی‌دونم.
‫چرا، می‌دونی.
‫چرا، چرا می‌دونی. فقط بگو.
‫اونا اصلاً نمی‌دونن من کی‌ام.
‫هیچکس توی اون ‫دادگاه نمی‌دونن من چجور آدمی‌ام.
‫چی باید بدونن؟
‫مهم نیست.
‫حتی نمی‌تونن بشنون.
‫من نمی‌تونم 25 سال اون تو بگذرونم.
‫- گوش کن. ‫- نه، من...
‫باید یه فکری درموردش بکنیم.
‫دیگه چی؟ می‌تونیم یه درخواست بنویسیم؟
‫درخواست چی؟
‫نمی‌دونم. یه چیزی که بهمون یکم ‫زمان بده و ازشون بخوایم پرونده رو رد کنن.
‫- هیچ دلیلی برای رد پرونده وجود نداره. ‫- خب از شاهدهای بهتر استفاده کنیم. چون..
‫- باید بهشون بفهمونیم جای من اونجا نیست. ‫- استیو!
‫- جای من اونجا نیست. ‫- گوش کن.
‫نه! تو نمی‌دونی ‫چون تاحالا اون تو نبودی.
‫به من نگاه کن.
‫من هرکاری که بلدم دارم انجام میدم، ‫ما هم یه فرصت داریم.
‫یه فرصت داریم، باشه؟
‫هر حکمی هم بدن، ‫ما باز دوباره تلاش می‌کنیم.
‫بازم تلاش می‌کنیم.
‫می‌دونی، ما بهترین شاهد رو داریم.
‫تو.
‫باید توی جایگاه بشینی.
‫من می‌خوام هیئت منصفه بهت نگاه کنن، ‫و تو هم بهشون نگاه کنی،
‫و بگی که اینکار رو نکردی.
‫از پسش برمیای؟
‫باشه.
‫خبر خوب اینه که ‫بوبو به نقشش توی سرقت اعتراف کرده.
‫همچنین گفته کینگ باعث مرگ اون مرد شده.
‫خبر بد اینه که فیلم دوربین‌های امنیتی ‫تو رو مقابل سوپرمارکت نشون میدن،
‫و اون زن شهادت داده که ‫تو رو دیده اونجا توقف کردی.
‫تو هم بهم گفتی کینگ رو می‌شناختی. ‫اگه ما نتونیم در ذهن هیئت منصفه...
‫بین تو و کینگ ‫فاصله ایجاد نکنیم،
‫به مشکلات بزرگی برمی‌خوریم.
‫اگه کینگ بگه... شهادت بده ‫همون کاری که ازم خواستن رو انجام دادم، چی؟
‫نمی‌تونه. وقتی دستگیر شد ‫به پلیس گفته بود بوبو رو نمی‌شناسه.
‫و دادستانی می‌تونه ثابت کنه که اون یه دروغه.
‫استیو...
‫اینکه چطوری قراره دوران جوونی‌ات رو بگذرونی
‫به این بستگی داره که ‫هیئت منصفه چقدر تو رو باور کنه.
‫هارمون.
‫می‌خوای امروز بیدار شی یا نه؟
‫از وقت نهار جا موندی.
‫یه چیزی واست آوردم بخوری، پسر.
‫خب، تشکری در کار هست؟
‫ممنونم.
‫دادگاه درمورد اینکه چی واقعیه، نیست.
‫درمورد حقیقت هم نیست.
‫درمورد اینه که تو خودت رو بشناسی.
‫چون اون آدما، ‫وکیل‌ها، هیئت منصفه،
‫فقط یه سیاهپوست دیگه می‌بینن ‫که رپ می‌خونه و تو خیابونا ولگردی می‌کنه.
‫ولی این تو نیستی.
‫تو لایق این نیستی، پسر.
‫چندتا سوال ازت می‌پرسم.
‫وقتی از جوابت خوشم اومد، ‫می‌ذارم سر لیوان رو به بالا باشه.
‫وقتی از جوابت خوشم نیاد، ‫برش می‌گردونم.
‫وقتی برش گردوندم،
‫تو باید متوجه شی ‫مشکل جوابی که دادی کجا بود، فهمیدی؟
‫اهمم.
‫آیا قبل از شروع دادگاه ‫با جیمز کینگ آشنایی داشتی؟
‫نه.
‫یعنی، آره. کم و بیش.
‫آخرین باری که قبل از سرقت ‫باهاش حرف زدی، کِی بود؟
‫فکر کنم تابستون پارسال.
‫یعنی، نمی‌دونم.
‫اون از اون آدمایی نیست ‫که من زیاد باهاشون حرف بزنم.
‫آقای هارمون،
‫آیا شما در سرقت سوپرمارکت، نقش دیده‌بان رو داشتین،
‫یا داخل سوپرمارکت رو ‫بررسی کردین تا اون سرقت صورت بگیره؟
‫ببین، پسر.
‫وقتی امروز وارد دادگاه میشی
‫هرچیزی که بگن، هیچ معنی‌ای نمیده. ‫هیچی نمیگن که حقیقت باشه.
‫تو این نیستی.
‫تمام این وحشی‌ها و ‫آدم‌های عوضی اینجا
‫همشون میگن بی‌گناهن،
‫ولی سیستم میگه همه گناهکارن.
‫پس می‌خوای فرق بین ‫بی‌گناه و گناهکار رو بدونی؟
‫باید پای حقیقت خودت وایسی.
‫و یادت باشه، همیشه توی چشماش نگاه کنی...
‫هواخوری تمومه.
‫طرف مدافع، استیو هارمون رو به جایگاه فرا می‌خونه.
‫دست چپ روی انجیل. ‫دست راست بالا.
‫سوگند می‌خورین به یاری خدا، حقیقت رو بگین و ‫تمام حقیقت و چیزی به جز حقیقت نگین؟
‫سوگند می‌خورم.
‫بفرما بشین.
‫استیو.
‫ممکنه بهم بگی بعدازظهر 12 سپتامبر کجا بودی
‫و موقعیت شما نسبت به ‫سوپرمارکت آگوینالدو نزبیت، چی بود؟
‫من داشتم می‌رفتم خونه.
‫هوا گرم بود، برای همین ‫رفتم توی سوپرمارکت تا یه نوشیدنی بگیرم،
‫و وقتی داشتم می‌رفتم ‫داخل مغازه، با آقای کینگ برخورد کردم.
‫سلام کردیم.
‫من رفتم نوشیدنی‌ام رو گرفتم، ‫بعدش رفتم خونه.
‫می‌دونستی آقای اوانز و آقای کینگ ‫قصد سرقت از اون سوپرمارکت رو داشتن؟
‫نه. نه، اصلاً نمی‌دونستم.
‫پس اصلاً سراغت نیومدن
‫تا بهت بگن نقش دیده‌بانی ‫در این سرقت رو داشته باشی؟
‫نه، سراغم نیومدن.
‫اصلاً حتی می‌دونستی که
‫یه دیده‌بان سرقت باید چه کارهایی انجام بده؟
‫نه.
‫راستش، نمی‌دونستم.
‫ممنونم.
‫حرف دیگه‌ای ندارم.
‫آقای هارمون، شما آقای جیمز کینگ رو می‌شناسین؟
‫- هم‌محله‌ای هستیم. ‫- زیاد باهم حرف می‌زنین؟
‫- هر از گاهی. ‫- "هر از گاهی."
‫آخرین باری که قبل از سرقت ‫باهم حرف زدین، کِی بود؟
‫من... دقیقاً یادم نمیاد، ‫ولی خیلی وقت پیش بود.
‫شاید... شاید اوائل تابستون پارسال؟
‫صحیح. درمورد چی باهم حرف زدین؟
‫خب، نمی‌دونم.
‫خیلی سخته که هر مکالمه‌ای رو ‫با هرکسی داشتین، یادتون باشه، درسته؟
‫- درسته. ‫- بله.
‫- استرس دارین، آقای هارمون؟ می‌خواین استراحت کنین؟ ‫- نه، مشکلی نیست.
‫- مطمئنین؟ ‫- بله.
‫خیلی‌خب. با بوبو هم زیاد هم‌صحبت بودین؟
‫شاید بهش سلام کرده باشم،
‫ولی هیچ مکالمه‌ای باهاش نداشتم. ‫اصلاً نمی‌شناسمش.
‫یادتون میاد شهادت آقای اوانز چی بود؟ ‫گفتن شما رو دیدن از سوپرمارکت اومدین بیرون؟
‫درست قبل از سرقت. یادتون میاد؟
‫شنیدم چی گفت.
‫- همین اتفاق افتاد؟ ‫- من توی سوپرمارکت بودم.
‫دوباره برام تعریف کنین. ‫شما رفتین توی مغازه، چون...
‫چون تازه داشتم از مدرسه برمی‌گشتم، ‫و هوا گرم و منم تشنه‌ام بود...
‫برای همین رفتم توی ‫سوپرمارکت و یه نوشیدنی خریدم.
‫صحیح، پس تشنه‌اتون بود
‫- و می‌خواستین یه نوشیدنی بگیرین؟ ‫- درسته.
‫- نوشیدنی هم خریدین؟ ‫- بله.
‫- چی؟ چی گرفتین؟ ‫- یه نوشابه‌ی خامه‌ای.
‫خانم هنری گفتن شما رو دیدن ‫که جلوی درگاهِ مغازه ایستاده بودین.
‫شهادت دادن که داشتین بهشون علامت می‌دادین، ‫کلاهتون رو برداشتین و دست روی ابروهاتون کشیدین.
‫من دست روی ابروهام نکشیدم. ‫اصلاً اینطور نبود.
‫فقط داشتم نزدیک می‌شدم ‫تا نور آفتاب روی خیابون رو بهتر ببینم.
‫همین.
‫جلوی در ایستاده بودین، ‫زیاد از اینکارها می‌کنین؟
‫جلوی در می‌ایستین و به نور خیره می‌شین؟
‫بعنوان یه فیلمساز، کارم همینه.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫هیچ علامتی در کار نبود؟ ‫کلاهتون رو برداشتین و دست روی ابرو کشیدین...
‫- این علامت نبود؟ ‫- علامتی درکار نبود.
‫- علامت نبود؟ ‫- علامت نبود.
‫شاید حقیقت اینه،
‫که شما داشتین به این دو مرد ‫برای سرقت علامت می‌دادین، درسته؟
‫نه.
‫بیاین برگردیم سراغ آقای کروز. باشه؟
‫ایشون شهادت داده که شما قرار بود ‫برین توی فروشگاه و بررسی کنین پلیس نباشه.
‫اعتراض دارم.
‫آقای قاضی، معتقدم آقای کروز گفتن فقط ‫شنیدن که قضیه از این قراره.
‫طور دیگه‌ای سوالم رو مطرح می‌کنم، عالیجناب.
‫آقای هارمون، شما شنیدین آزوالدو گفت
‫که متوجه شده بود شما نقش دیده‌بان رو دارین؟
‫شنیدم چی گفت.
‫یعنی میگین آقای کروز هم دروغ میگه، درسته؟
‫ممکنه یه نفر بهش گفته باشه ‫من توی این قضیه نقشی داشتم،
‫ولی خودم می‌دونم که نداشتم.
‫راستش رو بخواین، فکر نمی‌کنم ‫آزوالدو خیلی ازم خوشش بیاد.
‫چرا؟
‫چون وقتی داشتم با دوربینم توی محله ‫فیلم می‌گرفتم، بهم گفت عوضی.
‫خب، بیاین تمرکز کنیم آقای هارمون، باشه؟
‫شما آقای کینگ رو یک دوست می‌دونین یا یک آشنا؟
‫آشنا.
‫آقای آزوالدو کروز چطور؟
‫- دوست یا آشنا؟ ‫- آشنا.
‫آقای اوانز چطور؟ ‫ایشون رو دوست می‌دونین یا آشنا؟
‫آشنا. اگه بشه گفت.
‫"اگه بشه گفت." یعنی شما با تمام افرادی که ‫توی این سرقت دست داشتن، آشنا بودین، درسته؟
‫- اعتراض دارم! ‫- اعتراض دارم، آقای قاضی.
‫- خودشون بهتر می‌دونن. ‫- وارده.
‫هیئت منصفه ‫آخرین بیانیه رو درنظر نگیرن.
‫هیچکس در این مسئله دخیل نیست
‫تا زمانی که هئیت منصفه تصمیم‌شون رو بگیرن.
‫و بله، آقای پتروچلی، ‫شما خودتون بهتر می‌دونین.
‫باید بترمگه بشینه.
‫از دادگاه عذرخواهی می‌کنم، عالیجناب. ‫دیگه سوالی ندارم.
‫استیو، تو می‌دونی
‫آقای کروز، آقای کینگ ‫یا آقای اوانز کجا زندگی می‌کنن؟
‫نه.
‫- تاحالا خونه‌شون رفتی؟ ‫- نه.
‫- تاحالا خونه‌ی تو اومدن؟ پدر و مادرت رو می‌شناختن؟ ‫- نه. به‌هیچ‌وجه.
‫- دوستات رو می‌شناختن؟ ‫- نه.
‫حرف دیگه‌ای ندارم.
‫خانم‌ها و آقایون هیئت منصفه،
‫یک مرد بی‌گناه به قتل رسیده. ‫به شکل وحشیانه و بی‌رحمانه‌ای.
‫از شما بی‌سوادها نمی‌پرسم. ‫دارم از بقیه سوال می‌کنم.
‫حالا، آقای هارمون می‌خواد فیلم بسازه.
‫معلمش، آقای ساویکی، بهشون ‫مبانی داستان‌گویی رو آموزش میده.
‫خودشون گفتن. نه من.
‫اون نمی‌خواد یه روزنامه‌نگار بشه،
‫یا یه تاریخ‌شناس محقق ‫که به دنبال حقیقت هستن.
‫اون می‌خواد از خودش داستان درست کنه.
‫خب، ما الان با حقایق و شواهد سر و کار داریم،
‫و شما هم برای همین اینجایین تا ‫بدون احساس و بدون دلسوزی، قضاوت کنین.
‫اجازه ندین...
‫اجازه ندین این آدم‌ها ‫باعث دلسوزی شما بشن.
‫- خفه‌خون بگیر بابا! ‫- حواست باشه! ترسیدی؟
‫دادستانی چند نفر رو باتوجه ‫به کلیشه‌ها، متهم به جرم می‌کنه.
‫اگه هرکدوم از این افراد رو ‫توی خیابون می‌دیدین، باورشون می‌کردین؟
‫فکر کنم این مشخص می‌کنه آقای اوانز چجور آدمیه.
‫بهشون اعتماد می‌کردین؟
‫ایشون هیچ مشکلی نداشتن که ‫ببینن یک آدم بی‌گناه تیر خورده.
‫ایشون مشکلی نداشتن برن مرغ سوخاری بخورن
‫درحالیکه یک مرد بی‌گناه مُرده، ‫و توی خون خودش غرق شده.
‫در ابتدای پرونده، دادستانی موکل من رو ‫به عنوان هیولا مورد خطاب قرار داد.
‫استیو هارمون هیولا نیست.
‫ولی آدم‌هایی که اومدن اینجا ‫تا علیه ایشون شهادت بدن،
‫اونها هیولا هستن.
‫موکل من، استیو هارمون،
‫هیچ نفعی از سهیم بودن ‫توی این سرقت نمی‌برد.
‫ولی چیزهایی زیادی برای از دست دادن داشت.
‫بنابراین ازتون می‌پرسم، چرا باید اینکار رو می‌کرد؟
‫چرا استیو باید برای انجام هرگونه جرمی ‫وارد اون سوپرمارکت می‌شد؟
‫تو یه دوست نیستی.
‫تو برای من هیچکسی نیستی.
‫یه هم‌محله‌ای، یه آشنا.
‫هرلحظه ممکنه بیاد.
‫گذشته.
‫- روز ‫- داره میاد. اونجاست.
‫دیدی؟ بهت گفته بودم.
‫اون روز.
‫عزیز. اینجارو!
‫- می‌دونستم اینجاها پیدات می‌کنم. ‫- هارلم.
‫- چه خبرا؟ ‫- داشتم می‌رفتم خونه.
‫- ایول. ‫- آره.
‫گوش کن چی میگم.
‫برو توی اون سوپرمارکت و ‫بهم بگو کسی رو اونجا می‌بینی یا نه.
‫چرا؟
‫به تو چه چرا؟ ‫من دارم بهت میگم.
‫بررسی کن اوضاع امن باشه،
‫بیا بیرون و یه علامت بهمون بده. ‫من چمیدنم، پسر.
‫من واقعاً باید برم خونه.
‫رفیق، سر به سر من نذار.
‫دست بجنبون.
‫برو اون تو. هیچ وقتی ازت نمی‌گیره بچه.
‫بیا من حواسم به دوچرخه‌ات هست. ‫برو دیگه پسر.
‫ما همینجاییم.
‫منتظر چی هستی؟ کاری نداره که.
‫باشه.
‫قبلاً به این لحظه فکر کردم.
‫خیلی.
‫من 93 قدم برداشتم و ‫از اون چهارراه توی مدیسون دور شدم.
‫من...
‫من فرار نکردم.
‫یه دلار و بیست و پنج سنت.
‫تازه اومدی این محله؟
‫نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫من بیشتر مشتری‌هام رو می‌شناسم.
‫- جدی؟ ‫- این اطراف می‌بینمت، پسر.
‫روز خوبی داشته باشین.
‫خیلی‌خب.
‫بنظر همه اینجا هستن.
‫مهم نیست چه اتفاقی میوفته،
‫ما می‌تونیم دفاع از پرونده‌ات رو ادامه بدیم.
‫تموم نشده.
‫می‌تونیم درخواست استیناف بدیم.
‫باشه.
‫- دادستانی آماده‌ست؟ ‫- بله.
‫- مدافعین؟ ‫- آماده‌ایم، عالیجناب.
‫هیئت منصفه به حکمی رسیدن؟
‫بله، آقای قاضی.
‫لطفاً مدافع استیو هارمون برخیزند.
‫ما هئیت منصفه ‫مدافع استیو هارمون رو...
‫بی‌گناه از تمام جرائم می‌دونیم.
‫چی؟
‫خوش به حالت، مرد جوون.
‫پایان دادگاه.
‫بیا اینجا، بیا.
‫بریم خونه.
‫هنوز صدای فریاد مردهای چهار سلول پائینی رو می‌شنوم.
‫هنوز نگاه سنگین ‫نگهبان‌ها روی خودم رو وقتی خوابم، حس می‌کنم.
‫بعضی وقت‌ها مجبوم هوای اطراف خودم رو در آغوش بگیرم
‫تا به خودم ‫یادآوری کنم، قرار نیست برگردم اونجا.
‫ولی بعدش به خون‌های ‫روی جسد اون مرد فکر می‌کنم
‫و حس گناه می‌کنم.
‫اون 93 قدم رو یادم میاد،
‫و برای هیچکس هم تعریف نکردم.
‫به اُمید اینکه از ذهنم پاک بشه.
‫پسر.
‫مرد.
‫انسان.
‫هیولا.
‫حس خوبی داره.
‫شما وقتی به من نگاه می‌کنین، ‫چی می‌بینین؟
‫ترجمه و زیرنویس صادق