‫- جورج واشینگتن یه آدم عوضی بود.
‫- بچه‌ها، می‌شه به رییس جمهور توهین نکنیم،
‫کسی که اولین رییس جمهور ایالات متحده‌ست؟
‫ یه آدم کاملا عوضی.
‫ میگل، مراقب حرفات باش.
‫ ببخشید، آقای دانبار.
‫ خیلی خب،
‫مشخصه که تو دیدگاه‌های ‫خیلی تندی درباره‌ی واشینگتن داری،
‫همونطور که باید هم داشته باشی، حق داری داشته باشی.
‫کسی می‌تونه در این‌باره نظرش رو بگه؟
‫ برده‌ها، هه.
‫ برده‌ها‌، خوبه.
‫ برده‌ها خوبن؟
‫ میگل، واضحه که من نمی‌خواستم بگم
‫که برده‌داری خوبه.
‫-ادامه بده، سدی. ‫- چی؟
‫ داشتی درباره‌ی واشینگتن صحبت می‌کردی.
‫ خب، منظورم اینه که، اون برده داشته،
‫و منظورم اینه که، آره، اون این همه کارهای بزرگ رو انجام داده
‫مثلاً مردم بریتانیا رو کشته
‫و جاده خاکی‌های بیشتری رو درست کرده یا هرچی،
‫اما برده‌ها درخت‌ها رو قطع می‌کنن تا جاده درست کنن.
‫اون به برده‌های دستمزد نداد.
‫ و این یعنی جنگل زدایی،
‫مثل جنگل‌های بارانی در برزیل.
‫این خیلی بده.
‫ مگه اون همچنین به چندتا از برده‌هاش هم آسیب نرسوند؟
‫ نه، جان اف کندی بود که این کار رو کرد.
‫ جی ال نبود که...
‫بچه‌ها، به نظر من،
‫به نظر من اگه به واشنگتن
‫به عنوان یه انسان جایزالخطا نگاه کنیم،
‫مثل خیلی از اشخاص تاریخی‌مون،
‫اونا ابرقهرمان نبودن.
‫اونا مردم بودن.
‫اونا، اونا کثیف و پیچیده بودند،
‫اما به نظرم اگه ما
‫به دست آورد‌هاش همراه با نقص‌هاش نگاه کنیم،
‫به نظرم ما همه می‌تونیم
‫واشنگتن رو یه کم بیشتر درک کنیم.
‫- نمی‌دونم. هنوز به نظر یه آدم عوضی می‌آد.
‫- خیلی خب، بیاید تمومش کنیم، باشه؟
‫یه لطفی به من بکن، مقاله‌هات رو تو دراپباکس من بذار
‫فردا ساعت ۱۲ شب
‫یا این که من شماها رو جریمه می‌کنم
‫هر روز ۱۰ امتیاز، باشه؟
‫خداحافظ.
‫- ببخشید دیر کردم. ‫- هی، اشکالی نداره.
‫تو بهم پیام دادی. مشکلی نیست.
‫ باید برای یه جلسه آماده می‌شدم.
‫رئیسم داشت غر می‌زد، به خاطر همین بود.
‫ مشکلی نیست. مرسی که اون رو آوردی.
‫ سلام، بابا!
‫ سلام، عزیزم!
‫حالا دیگه کل روز رو با منه.
‫- آره؟ ‫- به خاطر کودکستان، آره.
‫- چی شد؟ ‫-قرنطینه شدن؟
‫ نه، برای چند هفته احتیاط می‌کنن
‫تا آمار بیاد پایین،
‫-که خوبه. ‫- اها.
‫ ببین، حتی این که من الان اینجام
‫یعنی این که داریم قانون رو نقض می‌کنیم
‫اما می‌دونم که می‌خوای ببینیش،
‫-به خاطر همین الان دیدیش. ‫- خب، ممنونم.
‫ من اصلی‌ش رو نگه می‌دارم
‫اما وکیل می‌گه که کپی دادگاه
‫کاملا کافیه برای...
‫ماسکت کو؟
‫- توی ماشینه.
‫ می‌خواستی بپوشیش؟
‫ نه واقعا.
‫کل روز من تو آپارتمانم دارم درس می‌دم.
‫هیچ جا نمی‌رم.
‫ با این حال، حفظ ظاهر مهمه.
‫مردم تو رو می‌بینن.
‫ باشه، نصیحتت رو قبول می‌کنم.
‫خیلی خوب به نظر میای.
‫منظورم اینه که، چشمات و پیشونیت خوبن.
‫مدل موی جدید زدی. معلومه.
‫ تدریس چطور بود؟
‫ آم، خوب بود.
‫چالش برانگیزه. من دارم ازش گذر می‌کنم.
‫هی، یه دقیقه بیا اینجا.
‫من این رو برات آوردم.
‫وقتی جعبه‌های آخرت رو ‫بر می‌داشتی، این رو جا گذاشتی.
‫ خب، نمی‌تونم تو ماشینم جا ‫ شم. می‌شه از هم مجزاش کنی؟
‫ می‌تونم، اما طول می‌کشه.
‫-می‌تونم من بیارمش. ‫- نه.
‫ حتی لازم نیست بیام داخل
‫-اگر تو... ‫- نه، فکر خوبی نیست.
‫ چرا فکر خوبی نیست؟
‫ خودت می‌دونی چرا.
‫ پس اون اینجوریه که، اون توی ‫جاپارک من ماشینش رو گذاشته؟
‫- نه، اون جایی که پارک کرده، ‫الان جای اضافه‌ست.
‫به روانشناس زنگ زدی؟
‫ لعنت بهت، کیم.
‫ خوبه. خوبه. می‌دونی چیه؟
‫- هم؟ ‫- دوچرخه رو نگه دار، بفروشش.
‫هرچی که بخوای.
‫ ممنون.
‫ همین پس.
‫از بابا خداحافظی کن.
‫ خداحافظ عزیزم، دوستت دارم.
‫ دوستت دارم.
‫ چی کار می‌کنی؟
‫ مم، خب، تو محوطه‌ی مدرسه بیماری شیوع پیدا کرده.
‫همه‌ی ما رو فرستادن خونه.
‫- خب، تو باید امتحان بشی.
‫ نه، یه نگهبان شب بود.
‫همه‌ی ما توی دفتر مشاوره
‫با اون هم جهت نیستیم.
‫ خب با مدرسه چی کار کردن؟
‫ می‌خوان که امن نگهش دارن
‫به خاطر همین تعطیلش کردن.
‫قراره برای حداقل چند هفته شهر اشباح بشه.
‫مثل این که گیر افتادی پیش من.
‫ اوه، وحشت.
‫ تو تا کیف دیگه توی ماشین دارم.
‫می‌خوای از درس‌های زیادت
‫استراحت کنی و اون‌ها رو بیاری؟
‫ گرفتمت.
‫ آه!
‫آره.
‫سلام؟
‫ آره، نه، من خوبم.
‫من، خوبم، اینجا فقط یه سری مسائل تکنیکی دارم.
‫الان دارم وارد سایت می‌شم.
‫آره. لعنتی.
‫ها؟ نه، نه، نه، من...
‫من می‌فهمم که الان پدر و مادر
‫دارن دائما صدات می‌کنن، می‌فهمم.
‫همچنین این هم می‌فهمم که تو
‫کارهای بهتری می‌تونی در دوره‌ی پاندمی انجام بدی.
‫من احمق نیستم.
‫گوش کن، آخرین باری که چک کردم
‫یادمه که یه استاد تاریخ بودم،
‫نه یه متخصص آی تی، باشه؟
‫دارم بهترین کاری رو انجام ‫ می‌دم که از دستم برمی‌آد.
‫اگه برای تو خوب نیست،
‫به نماینده‌ی اتحادیه‌ی من زنگ بزن.
‫سلام به همگی، ببخشید.
‫ببخشید که دیر کردم.
‫آم، یه کم مسائل تکنیکی.
‫برید به صفحه‌ی 248.
‫خدایا، توی لعنتی پشتیبانی تکنیکی می‌خوای، ها؟
‫آره؟ ریبوت کردی؟
‫تو، تو ریستارت کردی؟
‫لعنتی، ریستارت کردی، ها؟
‫ من می‌خوام کووید لعنتی بگیرم.
‫جدی می‌گم. پدرش رو در می‌آرم.
‫ نامرئی‌ها دوباره زخم زبان می‌زنند؟
‫ اگه که یادتون رفته، بدونید ‫ که من تو آخرین مسابقه‌ی MMA،
‫نفر سوم شدم.
‫ آره، تو بین آدم‌های نفرت انگیز، از همشون بدتری.
‫هرشب، قبل از این که بخوابم،
‫جدا به این فکر می‌کنم که ازت جدا شم.
‫ شرط می‌بندم که این تنها چیزی نیست که ‫ توی تخت خواب بهش فکر می‌کنی.
‫ مرسی که برگر من رو گرفتی.
‫دفعه‌ی بعد برات می‌گیرم.
‫ اوکیه، نگرانش نباش.
‫آه، من از بی‌حوصلگی می‌میرم،
‫قبل از این که از کووید بمیرم.
‫می‌دونی باید چیکار کنیم؟
‫یه مهمونی بگیریم و گیج بشیم.
‫ کجا؟ همه خونه‌ان، حتی پدر و مادرها.
‫ یه انباری کهنه از قرن 18 هست.
‫ گارد امنیتی داره.
‫ از کجا می‌دونی؟
‫ من شب‌ها با مامانم قدم می‌زنم.
‫همیشه اون بیرون یه گارد امنیتی ‫ می‌بینم که داره پیام می‌ده.
‫چه ساختمون‌های دیگه‌ای
‫به خاطر کویید، خالی هستن؟
‫ مدارس.
‫ آره، ولی مدارس، مامور حفاظت دارن.
‫ در واقع، نه، ندارن.
‫حداقل مدرسه‌ی ما نداشت. تعطیلش کردن.
‫ چی داری می‌گی؟
‫ مامانم گفت که یه سرایدار ویروس گرفت
‫به خاطر همین اون‌ها ریسک نمی‌کنن.
‫ پس چی، کاملا خالیه؟
‫ بچه‌ها، مدرسه‌ست. جای این کارها نیست.
‫ به خاطر همین عالیه.
‫اگه تازه اونجا ویروس شیوع پیدا کرده،
‫پس هیچ کسی نزدیک اونجا نمی‌شه
‫حداقل برای چند روز.
‫این لعنتی مثل رادیواکتیو می‌مونه.
‫ این بحث حتی خودمون رو هم مجاب نمی‌کنه که
‫بریم اونجا.
‫ ترور، تو توپ‌های پیت بالت رو فروختی؟
‫ نه هنوز.
‫ اینم از این!
‫گیج می‌شیم و مدرسه رو با گلوله پر می‌کنیم.
‫ احمقانه‌ست.
‫ اوه، بیخیال.
‫از بعد از پاندمی، پارک پینتبال رو تعطیل کردن.
‫می‌دونم که دلت تنگ شده بری.
‫تنها چیز به درد نخوریه که تو توش خوبی.
‫ مرسی رفیق.
‫منظورم اینه که با یه چیزی ‫باید سدی رو تحت تاثیر قرار بدی.
‫ عوضی نباش.
‫ نه، به نظرم جالبه.
‫-باید انجامش بدیم. ‫- نمی‌دونم.
‫مامانم توی دفتر مشاوره کار می‌کنه.
‫اگه دستگیر بشیم، برای کارش مشکل درست می‌شه.
‫ دستگیر نمی‌شیم.
‫اگه کسی سر برسه،
‫از یه در کناری یا یه چیزی می‌ریم بیرون.
‫می‌تونیم از هر سرایدار پیری فرار کنیم، درسته؟
‫الان می‌دونم که تو هم پایه‌ای.
‫پایه‌ای؟
‫ فقط درصورتی که ترور هم باشه.
‫ این عوضی هست.
‫ هی!
‫ببخشید!
‫ هی، چرا ماسک‌تون رو نپوشیدید؟
‫ ما خوبیم، داداش.
‫مثل گروه‌های درسی می‌مونه،
‫باعث ایمنی جمعی می‌شه.
‫ باید ماسک‌تون رو بپوشید.
‫ من ایمنم، بهت قول می‌دم.
‫نصف اوقات، حداقل یه پوشش می‌پوشم.
‫ با اون زبونت، یکی از همین روزها
‫حسابی پدرت در می‌آد.
‫ ما نوجوانیم، ما شکست ناپذیریم.
‫ دارم می‌گم که، اگه انگلیسی‌ها تفنگ نداشتن،
‫و آمریکایی‌ها تفنگ نداشتن،
‫پس نیروهای نظامی هم تفنگ لازمشون نمی‌شد.
‫ درسته؟ من کاملا موافقم، اما اون‌ها تفنگ داشتن.
‫منظورم اینه که اون‌ها خواستگاه دومین اصلاحات هستن.
‫خب، خیلی مسخره‌ست.
‫ببخشید، من نمی‌دونم.
‫ نه، این حرف رو نزن.
‫من دوست دارم وقتی اینطوری سفره‌ی دلت رو باز می‌کنی
‫و افکارت رو بیان می‌کنی
‫خیلی نیروبخشه
‫نیروبخش و جذابه.
‫من فکر می‌کنم، فکر می‌کنم که بحث تفنگ
‫اینه که حق طبیعی شهرونداست
‫تا بتونن از خودشون محافظت کنن
‫تا احساس امنیت کنن، احساس کنن که
‫یه جورایی کنترل آینده‌شون رو دارن.
‫ تو خودت تفنگ داری؟
‫فکر نمی‌کنم درست باشه که
‫احساسات یا تفریحات من
‫با بحث کلاسیمون قاطی بشه.
‫ این یعنی آره.
‫ به نظرم هدف اصلاحات این بود که
‫از شهروندان در مقابل همه محافظت کنه.
‫می‌دونی، دولت‌ها،
‫دولت‌ها همیشه با هم‌وطنانشون (اسم مذکر)
‫ صادق و خوش نیت نبودند.
‫ اهای؟ بدون جنسیت صحبت کن.
‫هم‌وطنان (بدون جنسیت)، لطفا.
‫ هم‌وطنان (بدون جنسیت).
‫مرسی، جنسیس.
‫ نمی‌دونم.
‫ دیگه نگو که نمی‌دونی.
‫بهمون بگو نظرت چیه.
‫ من فقط نمی‌خوام بهم شلیک کنن، درسته؟
‫یه چیزی در مورد پاندمی اینه که
‫حداقل هر ماه نمی‌شنوی که
‫توی یک مدرسه تیراندازی شده.
‫این یه چیزیه که لزومی نداره نگرانش باشی.
‫ نکته‌ی خوبیه.
‫می‌دونی، من همیشه با نظراتت موافق نیستم
‫اما اونا، اونا همیشه خیلی خوب بهشون فکر شده
‫اونا، اونا برجسته‌ان.
‫خیلی خب، حالا می‌شه بریم به جعبه قطع‌هامون؟
‫ ساعت 12 شب چی؟
‫ بعدا، بابای من میاد پایین
‫حداقل تا ساعت 12:30 که تلوزیون ببینه.
‫سدی، می‌تونی بیای خونه‌ام؟
‫ آره، خاله‌ام مشکلی نداره باهاش.
‫دور و بر ساعت 6 می‌آم.
‫ترور، با فردا شب مشکلی نداری؟
‫ نه.
‫ توپ‌های پینت بال رو می‌آری؟
‫می‌آرمشون.
‫ کلید مامانت رو چطور؟
‫ منظورت چیه؟
‫ خب، ما که نمی‌خوایم پنجره رو بشکونیم
‫تا بتونیم وارد مدرسه بشیم و پینتبال بازی کنیم.
‫کلیدهات رو لازم داریم.
‫ مرد، بیخیال.
‫ بهش فشار نیار.
‫ ببین. مشکلی نیست.
‫می‌آرمشون. می‌آرمشون.
‫می‌گم که، اگه نمی‌تونی این کار ‫ رو بکنی، می‌تونیم از سدی بخوایم که
‫که از آقای دانبار، مجموعه‌اش رو بگیره.
‫ میگل! تو یه خوکی.
‫ اصلا باحال نیست که این رو گفتی.
‫ هرچی، اون همیشه می‌گه
‫"سدی، لطفا ادامه بده
‫سدی، خواهش می‌کنم، ما ‫می‌خوایم بشنویم که تو چی می‌گی
‫سدی، وقتی مدرسه شروع شه،
‫می‌شه یه لباسی بپوشی که
‫که متناسب با سایزت باشه؟"
‫ تو بی ادبی.
‫ و نفرت انگیز.
‫ دارم شوخی می‌کنم. درسته، ترور؟
‫ من رو درگیر نکن.
‫ تو عوضی‌ای.
‫ ببخشید. دارم شوخی می‌کنم.
‫سیدس، من دارم شوخی می‌کنم، اما نه درباره‌ی اون.
‫این مرد یه آدم عجیبه
‫که قطعا از دیدن تو
‫و لباس‌هات لذت می‌بره.
‫ باشه، دیگه ادامه نده.
‫ اوه، اون یه آدم عجیب نیست؟
‫ اون نفرت انگیزه، ولی نکته این نیست.
‫نکته اینه که تو داری بد رفتار می‌کنی
‫و نباید ادامه بدی.
‫- زنش اون رو ترک کرد. ‫- چی؟
‫ آره، مامانم بهم گفت که اون داره طلاق می‌گیره.
‫فکر کنم مشکل عصبانیت داره.
‫می‌گم، ما اصلا نمی‌دونیم
‫چون باهاش یه کلاس هم نداشتیم،
‫اما ظاهرا اون از دست یه دستیار معلم،
‫که پارسال با حال بد اومد، دیوونه شد.
‫- جدی می‌گی؟
‫ اما دانبار عوضی چی کار کرد؟
‫ نمی‌دونم. اما می‌دونم که درباره‌اش نوشتن.
‫فکر کنم با این حال، هنوز مجازاتش به حالت تعلیقه.
‫ اینم از این.
‫این مرد، روانیه. معما حل شد.
‫- نباش... ‫- چی؟
‫نه، سدی. لطفا ادامه بده.
‫ دارم می‌گم که اون به نظر خوب می‌آد.
‫فقط ناراحته.
‫همه‌ی ما بعضی وقتا اوقات سختی داریم.
‫ اوه، تو می‌خوای باهاش دوست باشی؟
‫میگل، من واقعا جدی‌ام.
‫تو می‌خوای قبل از تعطیلات تابستون باهاش خوب شی
‫مثل یه معجزه می‌شه.
‫ خیلی خب. بعدی لطفا.
‫واقعا؟
‫ می‌دونی چیه؟ تو درست می‌گی میگل.
‫با اون احمق دوست شو.
‫ این چیزیه که من می‌گم.
‫ نه، نذار اونجوری با سدی حرف بزنه.
‫خیلی به هم ریخته‌ست.
‫برای من مهم نیست که اون تو ازدواجش مشکل داره.
‫شاید زنش اون رو ترک کرده باشه
‫به خاطر این که می‌دونه اون دوست ‫داره دانش آموزها رو اذیت کنه.
‫عوضی نباش، این چیزا این طور اتفاق نمیفتن.
‫کارما است.
‫ شنیدمش.
‫ آره، اون عوضیه.
‫می‌دونی، اگه برگردیم مدرسه،
‫شاید به دروغ بگم که اون من رو اذیت کرد
‫اگه من رو ناراحت کنه.
‫ وای، شما بی‌عاطفه‌تر از من هستید، لعنتی!
‫ این دیگه چه کوفیته؟
‫اوه، بیخال، مرد. واقعا؟
‫مرد، بیخیال. برو کنار.
‫چه غلطی می‌کنی، مرد؟
‫جدی، مرد.
‫برو کنار.
‫چه غلطی می‌کنی، مرد؟
‫- پیاده روها
‫حق تقدم دارن.
‫ اوه، آره، تو می‌خوای بزنی به ماشین من
‫پیاده روی لعنتی؟
‫واقعا؟ ‫- باشه، من عذر می‌خوام که
‫زدم به ماشینت، اوکی؟ ‫- آره، آره،
‫توی لعنتی عذر می‌خوای.
‫ من دارم می‌دوم چون یه کم استرس دارم.
‫ درسته، گوش کن، برام مهم نیست که استرس داری.
‫به ماشین من نمی‌زنی، می‌فهمی؟
‫ می‌فهمم، آره.
‫ چه غلطی می‌کنی؟ مرد!
‫- لعنت بهت! عوضی! ‫- لعنت بهت!
‫چه غلطی می‌کنی مرد؟
‫- لعنت بهت، فلوریدایی عوضی... ‫- چه غلطی...
‫ اوه، اوه، اوه، لعنتی.
‫داری چه غلطی...
‫ هی.
‫گوش کن، هیچ کسی نمیاد این جا تا
‫بهت کمک کنه، اوکی؟
‫پس، برو گمشو.
‫ آقای دانبار؟
‫ ببخشید.
‫ نظرت چیه؟
‫ درباره‌ی چی؟
‫اتصال اینترنت،
‫خیلی خوب نبود.
‫نشنیدم، نشنیدم که چی گفتی.
‫ داشتم درباره‌ی وضع دشواری که وقتی واشنگتن مرد،
‫تو کشور وجود داشت، حرف می‌زدم.
‫ چه وضع دشواری؟
‫ منظورم اینه، نمی‌دونم.
‫ نگو که نمی‌دونی، سدی.
‫عجله کن، بگو، بهمون بگو نظرت چیه.
‫به نظر میاد که قلبا مثل یه سرباز بود.
‫شاید باهوش‌ترین آدم نبود،
‫اما تواناترین بود.
‫یعنی، شاید این بهاییه که باید بپردازی تا
‫یه رهبر قدرتمند باشی.
‫اون هیچوقت خودش رو باهوش‌تر ‫ از چیزی که بود، تصور نمی‌کرد.
‫اون قدردان به نظر می‌اومد، حتی ساده.
‫ قدردان برای چی؟
‫ برای امیدی که چه چیزایی ‫برای کشور می‌تونست باشه.
‫ پس می‌گی که اون جایگاه ‫خودش رو تو تاریخ می‌دونست؟
‫ دقیقا، اون وقتی مرد، می‌دونست چه اثری داشته.
‫غرورش اونطور نبود که بخواد پادشاه بشه.
‫ آره، آره.
‫کاملا موافقم.
‫خیلی خب، کافیه.
‫مرسی. مرسی، سدی.
‫همگی، آخر هفته‌ی خوشی داشته باشید.
‫ اون راه، اون راه،
‫اون راه، اون راه، اون راه!
‫ تو انجامش می‌دی؟
‫در مال توست.
‫ واقعا؟
‫باشه، خیلی خب، تو انجامش نده.
‫فقط بنشین اینجا.
‫سلام؟
‫ همگی خوبید؟
‫ نه، اصلا.
‫ برو داخل.
‫ باورم نمی‌شه دارم این رو می‌گم،
‫اما یه جورایی دلم واسه این جا تنگ شده بود.
‫ صبر کن، چراغ‌ها روشن هستن.
‫ترور، مطمئنی کسی این جا نیست؟
‫ این چیزیه که مامانم گفت.
‫- چیزی می‌بینید؟ اون... ‫- بچه‌ها...
‫- این، این یه چرخه. ‫- بچه‌ها.
‫- بیاید بریم. بریم. بریم. ‫- هیس، هیس.
‫ چی کار داری می‌کنی؟
‫ اون بر می‌گرده می‌ره. ما وقت نداریم بدویم.
‫عجله کنید!
‫- لعنتی. ‫- عجله کنید!
‫- لعنتی. ‫- عجله کنی...
‫- بیاید بریم. ‫- باشه.
‫ خیلی ساکته.
‫ ترسناک ساکته.
‫ بچه‌ها، قبلا وقتی اینجا خالی بود، اینجا بودید؟
‫ فقط یه بار با مامانم، به خاطر همین.
‫ هی بچه‌ها، چرا داریم آروم حرف می‌زنیم؟
‫- هیس! ‫- مرد!
‫ نمی‌شنوم چی می‌گی، چی؟
‫- اوه خدای من. ‫- هیس!
‫- هیس!
‫- لعنتی! ‫- مرد!
‫- لعنتی، عوضی، آشغال!
‫- هیس! ‫- خفه شو!
‫- هیس! ‫- به من نگو هیس.
‫ باشه، چون کسی این جا نیست.
‫هیچ کس این جا نیست، تو هستی؟ ‫- مرد!
‫ کسی این جا نیست؟ اینجا.
‫ فکر نکنم کسی این جا باشه.
‫ ما کاملا تنهاییم، عوضی‌ها!
‫ به نظرم این جا رو اداره کنیم.
‫ آره!
‫- آره! ‫- هورا!
‫- هورا!
‫ آره!
‫- هورا! ‫- آه!
‫آه، آه، آه.
‫-آه. ‫- بلند شو!
‫ و بعد، اون کوچولوی زشت سال دومی،
‫جرات این رو داشت که به من بگه
‫که بهترین بازیگر زنی که توی باشگاه درامشون دارن
‫من داخل دیالوگ‌های اون می‌رفتم.
‫یعنی این که، من نقش اصلی هستم.
‫من اگه بخوام، می‌تونم داخل دیالوگ‌های تو برم.
‫- عزیزم، کاملا بهت حق می‌دم.
‫تو ستاره‌ای.
‫- چه شنونده‌ی خوبی، اوپس!
‫- این یعنی این که ما می‌تونیم ‫ امشب با هم صحبت کنیم؟
‫- می‌دونی ما تاحالا چی کار نکردیم؟
‫- می‌تونم حدس بزنم.
‫- می‌تونی؟
‫- ما داریم در مورد حد و حدود ‫ خوشگذرانی صحبت می‌کنیم؟
‫- چدش آوره. من رو وارد این بحث نکن.
‫- با هیچوقت با همدیگه قدم نزدیم.
‫- می‌خواید دوباره پر بشه؟
‫- هنوز سه چهارم لیوان پره.
‫- من سعی ندارم تو رو گیج کنم
‫- بده که بگم من ناامید شدم؟
‫- هیچ وقت اون باری رو براتون تعریف کردم که
‫اقیانوس شناسی رو ول کردم و یواشکی اومدم این جا
‫تا بتونم دختران دوره‌ی پنجم ‫ که لباس می‌پوشن رو ببینم؟
‫خیلی دخترهای خوبی
‫توی دوره‌ی پنجم هستن، درسته؟ درسته؟
‫اوکی، خب به هرحال، اون روز داشت بارون می‌اومد
‫به خاطر همین هیچکس رفتار خوبی نداشت.
‫به خاطر همین من اینجا قایم شده بودم و منتظر بودم
‫ولی کسی نمی‌آد.
‫اما وقتی که می‌خواستم برم،
‫خانم بیشاپ می‌‌آد تو، تا از ‫دستشویی مربیان ورزش استفاده کنه.
‫داشتی می‌گفتی؟
‫- واقعا؟
‫- حتی نمی‌دونم.
‫- شماها می‌دونستید که تو ‫کلاس نهم، من لیدی مکبث بودم؟
‫مدرسه به ما اجازه داد از صحنه
‫برای شب شروعمون استفاده کنیم.
‫- یادت می‌آد؟
‫- اون شب؟
‫- نه، مونولوگ اون نقش رو.
‫- بعضی‌هاش رو.
‫- باید برامون اجراش کنی.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫- نه.
‫- بدو. ‫- بدو.
‫- لطفا، من می‌خوام ببینمش. ‫- منم همینطور.
‫- نه.
‫- بدو، می‌خوام بشنومش. ‫- بدو.
‫- لطفا؟
‫بدو.
‫جنسیس، جنسیس،
‫جنسیس، جنسیس، جنسیس، ووه!
‫- بیاید ببینیمش.
‫آری، شما ای ارواح سیه کار، بر ‫ سینه‌ی من درآیید،
‫زَهره‌ی مرا بدرید، و شیر را در سینه‌ی من،
‫ به زهر بدل کنید.
‫و شما ای خادمان دوزخ،
‫آسمان را از سیاه‌ترین دودهای جهنم بپوشانید
‫تا خنجر برّان من نبیند
‫آن زخمی را که
‫بر سینه مهمان می‌زند.
‫و آسمان از پسِ پرده‌ی تاریک بدین جنایت سیاه ننگرد
‫مبادا فریاد برآورد که...
‫لعنت بهت، میگل!
‫فکر می‌کردم من خوب بودم.
‫اون چراغ رو هم خاموش کن، احمق.
‫میگل! تو عوضی‌ای.
‫- چرا من عوضی‌ام؟
‫- خیلی خوب. واقعا، واقعا تاثیرگذار.
‫ترور، اگه من جای شما بودم فرار نمی‌کردم.
‫من دیگه چهره‌هاتون رو دیدم.
‫به علاوه، من شماها رو می‌شناسم،
‫به خاطر همین من می‌تونم
‫یه توضیح خیلی دقیق از این که
‫شما کی هستید به پلیس بدم.
‫اوه، ببخشید، صبر کن.
‫باشه. ‫- لعنتی!
‫خدا لعنت کنه. ‫- خدایا!
‫- برگرد.
‫اوه، این یکی خوب بود.
‫اوه، خوبه.
‫ببین، مدرسه فکر نمی‌کنه که
‫من این کارها رو کردم.
‫خیلی خب.
‫شما چه طورید؟ خوبید؟
‫اوکی، تنها سوال دیگم
‫از تو اینه که
‫برای این کار، گلوله داری؟
‫چی؟
‫شماها نمی‌خواین که من بازی کنم؟
‫- جدی هستی، آقای دانبار؟ ‫- کاملا جدی ام.
‫خیلی خوش می‌گذره.
‫شما رو تحویل پلیس نمی‌دم. ‫ قسم می‌خورم این کار رو نمی‌کنم.
‫من، من اینطور آدمی نیستم.
‫این کار رو نمی‌کنم.
‫- پس چی کار، چی کار می‌خوای بکنی؟
‫- فقط می‌خوام بازی کنم، این ‫ تنها کاریه که می‌خوام بکنم.
‫فقط می‌خوام بازی کنم.
‫بچه، بیاید، نظرتون چیه،
‫شما تنها کسایی بودید که حسابی توی خونه
‫موقع این پاندمی، حوصله‌تون سر رفته بود؟
‫بیاید این کار رو بکنیم.
‫باشه، پس بیاید همه‌ی این‌ها رو پر کنیم.
‫دو تا تیم می‌شیم.
‫تو موقعیت‌های مختلفی توی مدرسه وایمیسیم.
‫ترور، این‌ها همه توپ‌های تو هستن؟
‫- آره.
‫- چند وقت یک بار بازی می‌کنی؟
‫- من توی پینت ورلد، یه سیزن پس دارم.
‫- ببخشید، توی چی سیزن پس داری؟
‫- من یه سیزن پس توی پینت ورلد دارم.
‫- تو یه سیزن پس توی پینت ورلد داری، واو!
‫و شب‌ها تو تختت می‌خوابی و
‫به این فکر می‌کنی که چرا ‫ روابطت با دخترها خوب نیست.
‫- اوه، لعنتی. ‫- دارم شوخی می‌کنم.
‫دارم دستت می‌اندازم.
‫اما جدا، تو یه ستاره‌ی راک می‌شی
‫چون دو تا زن توی تیمت داری.
‫میگل، تو با من می‌آی.
‫- صبر کن، چرا من توی تیم توام؟
‫- چون واضحه که من بهترینم
‫و تو ضعیف‌ترین.
‫- باشه، پس چرا داری یه فرد ‫ ضعیف رو می‌آری توی تیمت؟
‫- منظوری نداشتم، مرد. منظوری نداشتم.
‫من فقط، من فقط این بازی رو همیشه می‌کنم، خب؟
‫- من یه، یه حس ششم دارم.
‫با نگاه کردن به یکی می‌تونم بگم که
‫خوب هستن یا نه،
‫و به نظر نمی‌آد که تو بتونی
‫با یه شاتگان، یه انبار رو بزنی.
‫درست می‌گم، ترور؟
‫- ما پارسال واسه تولدم بازی کردیم، آره.
‫چی؟ تو خوب نیستی.
‫- خفه شو.
‫- درسته.
‫- خوبه، اوکی. اینا قانون‌ها هستن، اوکی؟
‫قوانین بازی:
‫هیچ ضربه به سر، شانه، بازوها و پاها نباشه.
‫اگه پاتون آسیب ببینه، می‌لنگید.
‫اگه با تمام سرعت بدوید، رد صلاحیت می‌شید
‫داری تقلب می‌کنی، اوکی؟
‫سه شلیک بگذره تو می‌ری بیرون.
‫- این خیلی احمقانه می‌شه.
‫یه چیز دیگه، از من متنفر نباشید.
‫خیلی خب، بچه‌ها.
‫تلفن‌ها داخل. بیاید شروع کنیم.
‫خیلی خب؟ بیاید.
‫- چی؟
‫- باید انجامش بدیم. عجله کن.
‫من نمی‌خوام که موقع بازی
‫مردم به همدیگه علامت بدن.
‫- نه، من تلفنم رو بهت نمی‌دم.
‫- می‌شه قول بدیم این کار رو نکنیم؟
‫- آره، ما بهت قول می‌دیم.
‫- قول، جدی؟
‫می‌دونی که من دو دهه‌ست
‫دارم تدریس می‌کنم.
‫حرف یه بچه‌ی 17 ساله همونقدر ارزش داره که
‫حرف یه مدیر، که یعنی اصلا ارزش نداره.
‫پس تلفن‌هاتون رو توی قفسه بزارید.
‫- یعنی، درست می‌گه.
‫می‌گم که من با کسایی بازی کردم
‫که به اعضای تیمشون همیشه علامت دادن.
‫یه جورایی سخته این کار رو نکنی
‫وقتی دارید می‌بازید و ناامید شدید.
‫چون حرفش یه نکته‌ای داره.
‫- تحلیل متخصص. خیلی ممنونم.
‫مطمئنا، نمره‌های اضافی برای این ترم.
‫- واقعا؟
‫- بچه‌ها، بیخیال. من واقعا آدم خوبیم.
‫من باحالم و این کار برای من
‫مثل یه ماشین زمان می‌مونه.
‫که با شما الان دارم این کار رو می‌کنم.
‫این خیلی جالبه.
‫فکر نکنید انقدر پیر شدم که دیگه
‫یادم نمی‌آد چجوری بود
‫همسن شما بودن، چون یادم می‌آد.
‫بیاید، بیاد بازی کنیم.
‫منم داخل هستم.
‫بدویید، تلفن‌هاتون رو بدید من.
‫مرسی.
‫تلفنت رو بده من. بدو.
‫جنسیس، بدو.
‫مرسی.
‫این بازی، اراده‌ی زیادی برای کار تیمی می‌خواد.
‫این بازی نیاز به تفکر استراتژیک داره.
‫خانم‌ها و آقایان، این بازی
‫یعنی گرفتن پرچمی که
‫دقیقا در وسط واقع شده.
‫ما در دو سر مخالف مدرسه شروع می‌کنیم.
‫سدی، ترور و جنسیس.
‫شما در ورودی جنوبی مستقر شید.
‫میگل و خودم تو لبه‌ی
‫تو کناره‌ی باله‌ی شرقی شروع ‫ می‌کنیم. یه لطفی به من بکن،
‫وقتی دیدی که ساعت 12 شد،
‫وقت رفتنه، خیلی خب؟
‫اون چراغ سبزه.
‫- خب، پس ما چی کار می‌کنیم؟
‫- فقط من رو دنبال کنید.
‫آتیش بازی رو نگاه کنید. اینجا.
‫- تو بیرونی.
‫- خب ببینید، ما سه نفریم، با بهتریم.
‫من از وسط می‌رم.
‫بهتون علامت می‌دم بیاید جلو، از کناره‌ها بیاید.
‫- انگلیسی، دیوونه.
‫- اطراف رو ببینید و مطمئن شید کسی نیست
‫و بهم علامت بدید بیام جلو.
‫سر راهمون، جلوی قفسه می‌ایستیم.
‫بهترین پوشش نیست،
‫اما بهتر از هیچیه.
‫- خیلی داری درگیرش می‌شی.
‫- تاحالا یه گلوله بهت پرتاب شده؟
‫- آره، مثل بادکنک آبی نمی‌مونه.
‫- بادکنک آبی درد داره.
‫- حالا می‌ریم. بیاید.
‫- عجله کنید.
‫- خوبه.
‫پرچم دقیقا اونجاست، داخل دفتر.
‫اینجا صبر کنید.
‫- هیس.
‫- برای چی صبر می‌کنیم؟
‫- صبر کن! ‫- چی؟
‫- اون اونجاست؟
‫- دقیقا کنار دستگاه نوشابه‌ست.
‫- به خاطر همین ما رو شکست می‌ده.
‫- فقط یه راه وجود داره که بفهمیم.
‫وقتی اون من رو بیرون بکشه، لحظه‌ای هست که
‫اون تمرکزش فقط روی منه.
‫من یه راه رو می‌پوشونم.
‫- با عقل جور در نمی‌آد.
‫- می‌آد. اون داره خودش رو قربانی می‌کنه.
‫- مطمئنی این کار جواب می‌ده؟ ‫- به هیچ وجه.
‫ببینید، احتمال داره یا یکی یا هردوتون
‫بتونید با من فرار کنید.
‫تنها استراتژی‌ایه که ما داریم.
‫- باشه، اما...
‫- ببینید، به سه شماره.
‫یک، دو، سه!
‫- وایسید!
‫- اوه، لعنتی!
‫- لعنت بهش!
‫- آه! لعنت بهش!
‫- سلام!
‫- اوکی، خب به نظر می‌‌آد که من هم ‫تیمی اشتباهم رو انتخاب کردم.
‫من رو تو آینه‌ی اونجا دیدی؟
‫آره؟ ‫- آره.
‫- مهارت‌های تاکتیکی عالی
‫آینده‌ی خوبت رو پیشگویی می‌کنن.
‫شماها آماده‌اید راند دوم رو شروع کنیم؟
‫نباید یه دقیقه وقت بذاریم
‫تا دوباره گروه بندی بشیم؟
‫- نه، نه.
‫ما، ما نمی‌خوایم بیشتر از یکی دو ساعت
‫اینجا بمونیم
‫چون گارد امنیتی ممکنه دوباره برگرده.
‫با این حال، می‌دونی چیه؟
‫من خیلی می‌خوام که تیم‌ها رو عوض کنیم.
‫سدی، می‌خوای بیای با من؟
‫چیه، من چیزی گفتم که بامزه بود؟
‫- نه، اصلا نه، آقای دانبار.
‫- چرا می‌خوای اون بیاد تو تیم تو؟
‫- خب، ترور، دو چیز
‫اول این که اون توی جهت یابی خیلی خوبه
‫و همه‌ی شما در راند آخر
‫کاملا این قضیه رو می‌دونستید
‫هم تیمی کنونی من اینطور نیست.
‫- و دومین؟
‫- و دومی اینه که، شما باید این رو بدونید،
‫من از اون خیلی خوشم می‌آد.
‫چی؟ چی، من چی گفتم؟
‫- آقای دانبار، خیلی عجیبه.
‫- چرا خیلی عجیبه، جنسیس؟
‫اما من الان داره یه شایعه رو پخش می‌کنم
‫که از بعضی دانش آموزا تو مدرسه شنیدم.
‫- داری درباره‌ی چی صحبت می‌کنی؟
‫- من تو جلسه‌ی زوم شما بودم.
‫هرچیزی رو که شماها گفتید شنیدم.
‫من حتی شنیدم که شماها
‫امشب می‌آید اینجا
‫به خاطر همین هم من اینجام، ‫که یه ذره بهم خوش بگذره.
‫- این چیزا گفته شد، یعنی این که...
‫- آره، ما داشتیم شوخی می‌کردیم.
‫- اما مساله اینه که من فکر نمی‌کنم
‫فکر نمی کنم که اونا شوخی بودن.
‫جنسیس، به نظرم اگه
‫اون حال و هوا تو رو تحت تاثیر قرار می‌داد،
‫تو من رو تحویل پلیس می‌دادی.
‫این کار رو می‌کنم.
‫به نظرم شما همگی دروغ می‌گفتید
‫و شغل من رو نابود می‌کردید.
‫و این خیلی بده.
‫نیست؟ خیلی بد نیست؟
‫و چرا؟
‫همش به خاطر اینه که من یه مقدار ‫علاقه نسبت به سدی نشون دادم؟
‫یا ببخشید، باید بهش بگم سدی کوچک؟
‫- آقای دانبار، کاملا اشتباه متوجه شدی.
‫ما هیچوقت چنین کاری
‫نمی‌کنیم. ‫- فکر نمی‌کنم که کاملا
‫هم اشتباه متوجه شده باشم.
‫به نظرم تو کاملا اشتباه متوجه شدی، میگل.
‫به نظرم تو کاملا درباره‌ی من اشتباه می‌کنی.
‫چهره‌های شما. شماها خیلی مسخره‌اید.
‫دارم شوخی می‌کنم.
‫من عصبانی نیستم. من عصبانی نیستم.
‫چهره‌های شما.
‫با این حال، می‌خوام که تو راند بعدی، تنها بازی کنم
‫اگر که مشکلی نیست.
‫شما مشکلی ندارید، بچه‌ها؟
‫وقتی دست کوچک به پنج تا می‌خوره، بازی یکی می‌شه؟
‫خوب به نظر می‌آد؟
‫آره؟ باشه.
‫- این دیگه چه کوفتی بود؟
‫- میگل، تو داری می‌لرزی.
‫- لعنتی.
‫- بچه‌ها، به نظرم ما باید بریم بیرون از اینجا.
‫- آره، اینطور فکر می‌کنی؟ بریم.
‫- وایسید، تلفن‌هامون چی؟
‫- لعنتی، لعنتی. ‫- تلفن من برام مهم نیست.
‫باشه؟ بیاید فقط از اینجا خارج شیم.
‫- دیوونه شدی؟
‫من بدون تلفنم از اینجا نمی‌رم.
‫جدی‌ام.
‫- خیلی خب، شماها بدون من برید.
‫ما تلفن‌هاتون رو برمی‌داریم
‫و توی ورودی جلویی می‌بینیمتون.
‫- بدویید.. ‫- آره، هرچی.
‫آره، بیاید بریم. اونجا می‌بینمتون.
‫- یا عیسی مسیح. ‫- لعنتی.
‫چرا تلفن‌هامون رو لازم داریم؟
‫- چون. مشکلی پیش نمی‌آد.
‫- خب پس اون چی بود؟
‫- چی؟
‫- اون کنترل اینستاگرامت رو می‌دونست.
‫- که چی؟
‫- یعنی، چیز شخصی... ‫- چی، ترور؟
‫- شماره‌ای چیزی از خودت بهش دادی؟
‫- شماره‌ی خودم رو بهش دادم؟
‫- دارم می‌پرسم.
‫- نه، اون تو اینستاگرام من رو فالو می‌کنه.
‫مساله‌ی بزرگی نیست.
‫- اما صفحه‌ی تو شخصیه،
‫که یعنی باید بهش دسترسی می‌دادی به صفحه‌ات.
‫ما همه‌ی عکس‌هامون روی
‫پیج تو هست. ‫- آره، کاراگاه. خب که چی؟
‫- تاحالا بهت دایرکت داده؟
‫- نمی‌دونم.
‫- نه، لعنت بهش. یادت می‌آد.
‫- من به خیلی‌ها دایرکت می‌دم.
‫- باشه.
‫- من درباره‌ی این حرف نمی‌زنم.
‫فقط می‌خوام برم خونه.
‫- لعنت بهش.
‫- فکر کنم یکی یه قفل دیگه زده روش.
‫که کسی نتونه داخل یا خارج شه.
‫بیاید از همون راهی که اومدیم برگردیم.
‫- آره، اما صبر کنید.
‫گوش کنید.
‫- چی؟ متال؟
‫- زنجیر.
‫یه کم داره من رو سست می‌کنه.
‫فکر کنم با زنجیر از پشت
‫بستنشون.
‫- احتمالا آره، چی؟
‫- ترور، وقتی ما اومدیم داخل،
‫بیرون زنجیر نبود.
‫- داشتی می‌دیدی؟
‫- نه، اما... ‫- پس از کجا می‌دونی؟
‫- پس چرا باز نمی‌شه؟
‫- نمی‌دونم، بیاید از همون راهی که اومدیم برگردیم.
‫بیاید!
‫- مرد سرسخت، چرا اصلا یه پنجره رو خرد نمی‌کنی؟
‫- فایده‌ای نداره.
‫سیم خاردار روی پنجره
‫- بسه، خدایا، جن، بسه!
‫- من تلفنم رو لازم دارم.
‫بدون اون از اینجا نمی‌رم.
‫- لعنت.
‫- لعنتی... ‫- ترور!
‫- چیه؟
‫- یه مشکلی هست.
‫یه مشکل لعنتی هست.
‫- اینجا، تکون بخور.
‫- ادامه بده.
‫- آره، دارم همین کارو می‌کنم.
‫تقریبا گرفتمش.
‫آقای دانبار؟
‫- می‌دونی، این توهین واقعا جدیه
‫که دارایی مدرسه رو خراب کنی.
‫- بیاید بریم بیرون از اینجا.
‫- من نمی‌آم.
‫- جن!
‫لعنت!
‫- چه غلطی داری می‌کنی؟
‫- مرد، ما دیگه بازی نمی‌کنیم.
‫- چه غلطی می‌کنی مرد؟ بسه.
‫جن، بیا بریم. ‫- تلفنم!
‫- بیخیال تلفنت شو.
‫- بچه‌ها، ما باید از اینجا بریم بیرون.
‫- آره. من از این لعنتی خسته شدم.
‫- نه، اون همه‌ی درها رو قفل کرده.
‫- چی؟
‫من دیگه اینجا نمی‌مونم.
‫بازی‌مون تموم شده.
‫- واقعا؟ بازی پینتبالتون تموم شد؟
‫- ببین، یه نفر آسیب می‌بینه.
‫و اگه شلیک کردن رو تموم نکنی،
‫شاید اون یه نفر تو باشی.
‫خوبه. بازی تموم شده.
‫- اگه نگم که من یه کم
‫نا امید شدم، دروغ گفتم.
‫می‌دونی، شاید واشینگتن یه آدم عوضی بوده.
‫اما فکر نکنم هیچوقت تسلیم شده باشه.
‫- هی، باید بریم.
‫- اگه بخوایم به ورودی غربی برسیم،
‫باید از کنار اون رد بشیم.
‫- ما داریم می‌ریم مرد.
‫- اینجا یه کشور آزاده.
‫- چرا نمی‌آی بیرون؟
‫- من الان حق دومین اصلاحاتم گذشتم
‫این کافی نیست؟
‫- اوکیه. ‫- چی؟
‫باید دقیقا از کنارش بگذریم.
‫- اون تفنگش رو انداخت بیرون.
‫- خب، اگه یه دونه دیگه داشته باشه چی؟
‫- من اینجا نمی‌مونم.
‫- باشه.
‫- لعنتی.
‫مشکلی نیست. اون فرار کرد.
‫- اوه، اوه. ‫- هی، مرد، چه غلطا؟
‫ما گفتیم کارمون تموم شده!
‫- اوه اوه! ‫- ترور،
‫این پینت نیست، اوه خدای من.
‫- ترور! ‫- اوه لعنتی! خون!
‫- چی؟
‫- چه غلطا؟ ‫- لعنت، مرد!
‫- لعنتی! ‫- بلند شو!
‫- عجله کن!
‫- اوه لعنتی!
‫- عجله کن، برو! تو می‌تونی!
‫ادامه بده، ادامه بده! بلند شو!
‫بلند شو!
‫برو! ‫- زود باش!
‫- بلند شو! ‫- زود باش!
‫- بلند شو! ‫- برو سمت در!
‫- بلند شو!
‫عجله کن، بذارش اینجا.
‫بذارش اینجا، بدو.
‫- اینجا بمون، اینجا بمون، اینجا بمون!
‫- بدجوری داره خونریزی می‌کنه.
‫- این حرف رو نزن! ‫- چه حرفی؟
‫- یه جوری درباره‌ی من حرف ‫می‌زنی انگار من اینجا نیستم
‫و حس می‌کنم که دارم می‌میرم.
‫- تو نمی‌میری!
‫- ببین، هیچ کس قرار نیست بمیره، مرد، باشه؟
‫- جنسیس از ما فرار کرد. لعنتی!
‫- خیلی خب، بیا کمکم کن.
‫بیا.
‫می‌گیرمش. گرفتمش.
‫گرفتمش. گرفتمش.
‫- این طوری. ‫- لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫باشه، بدو، بدو.
‫بلند شو، بلند شو.
‫بلند شو، بدو!
‫- اوه، لعنتی. ‫- صبر کن، صبر کن.
‫- بچه‌ها، بیاید اینجا!
‫کمکم کنید این پنجره رو باز کنم.
‫- لعنتی، لعنتی، لعنتی!
‫اوه، ببخشید!
‫بدو، بلند شو، مرد.
‫- نمی‌تونم، من نمی‌خوام بمیرم.
‫- اوکیه. بسه!
‫تو قرار نیست بمیری.
‫- این فقط یه کم باز می‌شه.
‫ما نمی‌تونیم اینجا جا شیم.
‫- می‌دونی چی خیلی ناراحتم می‌کنه؟
‫که هیچوقت تو کلاس به تئودور روزولت نرسیدیم
‫که به نظر من اون
‫بزرگ‌ترین رئیس جمهور ماست.
‫از اون نقل می‌کنم، "احمقی که توانایی تشخیص
‫خوب از بد رو نداره،
‫تقریبا به اندازه‌ی کسی که تشخیص می‌ده
‫و با این، حال بد رو انتخاب می‌کنه،
‫- بابا!
‫خطرناکه.
‫- هی! یه نفر اون بیرون هست.
‫- چی؟ ‫- کمک! کمک کنید!
‫- نه، توی پادکستی که هیچوقت انجامش نمی‌دیم
‫اما باید انجامش بدیم
‫اگه که یه کم جرئت داشتیم.
‫- هی، کمک کنید!
‫- کمک کنید!
‫- من سرم سبک شده.
‫- و ما قضاوت نمی‌کنیم.
‫چون می‌خوایم از درون این چیز نگاه کنیم، درسته؟
‫پس ما روی مبل دراز می‌کشم
‫نوشیدنی گرفتم و این احمق
‫کل شب، من رو تنها نمی‌ذاره.
‫- لعنتی! خدا. ‫- عجله کن.
‫- پس من یه کم می‌زنمش، می‌دونی؟
‫باشه، من نمی‌خوام به سگ آسیب بزنم.
‫فقط یه کم می‌زنمش،
‫فقط برای این که بهش بگم، "این کار رو نکن."
‫اون یه سگ آسیب ندیده و اخته نشده‌ست
‫با سکه‌ی من ارتباط داره.
‫- یعنی، چی کوفتی...
‫ما می‌تونیم؟ یه دیقه صبر کنید.
‫- می‌دونی چیه؟
‫بزار خودم بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
‫آره، زود بهت زنگ می‌زنم.
‫- بدویید! هی!
‫کمک کنید!
‫- شما بچه‌ها این جا چی کار می‌کنید؟
‫- کمک کنید!
‫- من سرم سبک شده. ‫- کمک!
‫- هی مرد، هی.
‫بلند شو! بدو! بدو!
‫بهم کمک کنید، لطفا!
‫- آه لعنتی!
‫- بهم کمک کنید!
‫چه غلطا؟
‫- ما باید بریم.
‫ما باید همین الان بریم.
‫- ما اون رو اینجا نمیذاریم، درسته؟
‫- مجبوریم، اگه این کار رو نکنیم،
‫ما هم می‌میریم. عجله کنید.
‫- لعنتی!
‫- لعنتی، چه غلطا؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫- هی! ‫- هی!
‫- کدوم گوری بودی؟
‫- قایم شده بودم.
‫دیدم که اون رفته بیرون و من نتونستم
‫از هیچکدوم از درها بگذرم.
‫میگل کجاست؟
‫- اون مرده.
‫- چی؟
‫باید از اینجا بریم بیرون.
‫- او!
‫- اوه!
‫می‌تونی بلند شی؟
‫- نه، آره، بلند شو. ‫- بلند شو. پاشو.
‫- بدو، بلند شو.
‫- باید یه راه دیگه پیدا کنیم.
‫این طرف محوطه همش قفله.
‫- آقای دانبار همیشه اینجا بوده.
‫اون باید همه راه‌ها و راهروها رو بلد باشه.
‫اینجوری که این می‌لنگه، ما نمی‌تونیم سریع باشیم.
‫- حتی فکرشم نکنید که من رو ول کنید.
‫- نه، یکی باید باهاش بمونه.
‫- نه، به نظرم، به نظرم همگی بریم.
‫من می‌تونم بدوم. ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫دیگه بهش کمک نکن. ‫- ترور!
‫- ببین، من حواسش رو به اون طرف پرت می‌کنم.
‫براتون یه مقدار زمان می‌خرم.
‫یه راه دیگه به بیرون پیدا می‌کنم.
‫- باشه. ‫- فقط برو.
‫- برنامه‌ی خوبیه.
‫- برو. ‫- باشه.
‫- لعنتی.
‫- واو.
‫دوستات تو رو جا گذاشتن، آره؟
‫این خیلی بده.
‫- هی، کمکمون کن!
‫هی!
‫کمکمون کن!
‫- اول از همه، باید بگی آقای دانبار.
‫لعنت بهت، آقای دانبار.
‫اگه یه چیز رو
‫این ترم از کلاس من یاد گرفته باشی
‫به عنوان پایه و اساس، اون رفتارهاست.
‫- او! ‫- بیا این جا.
‫- منتظر چی هستیم؟
‫- نمی‌دونم از کدوم طرف باید بریم.
‫- من سخت گیر نیستم.
‫- چرا نمی‌تونی به یه راه فکر کنی؟
‫- خب، به یه دلیل، فکر کنم که صدمه دیدم، باشه؟
‫بهم فشار نیار. تحت فشار نمی‌تونم کار بکنم.
‫- خب، من می‌تونم برم...
‫- وایسا، ترم پیش،
‫باشگاه درام بعد از مدرسه
‫می‌رفتم و سیگار می‌کشیدم
‫- جن، کی اهمیت می‌ده؟ ‫- نه، نه، نه.
‫نردبان پشتی،
‫می‌رسه به سقف اتاق سخنرانی.
‫هیچوقت قفل نیست.
‫- مطمئنی؟
‫- الان نه، زمستون پارسال بود.
‫اما ممکنه که هنوزم قفل نشده باشه.
‫نظر بهتری داری؟
‫- عجله کن.
‫- چیزی این جا هست؟
‫چون اگه که هست، من قطعا لازم دارم
‫که وقتی این تموم شد، اجازه بگیرم برم دستشویی.
‫می‌دونی توی این چند دهه‌ی آخر که معلم بودم،
‫چی بیشتر از همه آزارم می‌داد؟
‫بچه‌ها که می‌گن باید برن دستشویی
‫بهشون اجازه می‌دی برن
‫اما واقعا نیازی ندارن که برن.
‫فقط حوصله‌شون سر رفته.
‫یعنی، منم این رو می‌فهمم. منم حوصله‌ام سر می‌ره.
‫این به نظرم اصلا شبیه مساله‌ی حوصله سر رفتن نیست
‫فقط شبیه مساله‌ی احترام گذاشتن کلیه.
‫منم برده‌ی زنگ‌ها هستم، می‌دونی؟
‫نمی‌تونم ترک کنم، نمی‌تونم برم.
‫باید بمونم.
‫مسخره‌ست. قدیمیه.
‫چه شغل دیگه‌ای مجبورت می‌کنه ثابت وایسی
‫برای بیشتر از 55 دقیقه،
‫و فقط ساعت رو نگاه کنی و دعا کنی؟
‫- بیا صبر کنیم. وایسا.
‫- بیا، تقریبا رسیدیم. ‫- بیا صبر کنیم. وایسا.
‫- تو برو و ببین بازه یا نه و بعد برگرد.
‫- بمون اینجا. جایی نرو.
‫- واقعا؟
‫- حفاظت همه‌ی درها رو قفل کرد.
‫جن؟
‫لطفا، تو داری من رو می‌ترسونی.
‫- حالت خوبه؟ ‫- اون اینجاست. اون اینجاست.
‫- جن کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- داستان دیوانه‌وار.
‫من قبلا این رو به هیچکس نگفتم.
‫مدیر کاباسیس چند سال پیش به من زنگ زد
‫و ازم پرسید که نظرم چیه که
‫کلاس تئاتر درس بدم.
‫این معلم معمولی، به نظرم یه جور
‫بیماری تک هسته فزونی گرفته.
‫زود بازنشسته شد
‫و برنامه‌ی درسیش رو هم با خودش برد.
‫- اون کجاست؟ ‫- نمی‌دونم!
‫نمی‌دونم.
‫- من، من نگران بودم.
‫من بی‌میل بودم، اما می‌دونی بعد چی‌شد؟
‫تو یه مقطعی، فکر کردم
‫"چه غلطا.
‫از منطقه امن خودم بیرون می‌رم.
‫می‌خوام برم سراغش."
‫من حتی یه نمایش یه پرده‌ای به اسم
‫"مرگ لینکلن" نوشتم.
‫می‌دونی، خیلی وقت گذاشتم واسش
‫نه فقط نوشتن نمایشنامه،
‫بلکه حتی ساعات تمرین و برنامه‌های درسی.
‫خب، چند روز مونده که از تعطیلات تابستونی برگردیم
‫و فهمیدم که مدیر کاباسیس
‫بودجه رو به کلاس اختصاص داده.
‫- ما باید بریم. ‫- من اون رو ول نمی‌کنم.
‫- پس کلاس تموم شد.
‫اون‌ها بچه‌ها رو بین کلاس‌های ‫ گزینشی مختلف پخش کردند
‫و من به یه سال عالی دیگه
‫تدریس تاریخ برگشتم.
‫اما جالبه، من همشه،
‫من همیشه برام سوال بوده که چی می‌شد
‫اگه من شانس این رو داشتم ‫ که اون نمایش رو به اجرا ببرم.
‫و الان نباید درباره‌اش فکر کنم.
‫اینم از این. الان این اتفاق داره می‌افته.
‫من عوامل رو دارم، خیلی عالیه.
‫- آقای دانبار، لطفا.
‫- اون به نظر خیلی ترسیده.
‫یا این، یا این که اون بازیگر خیلی خیلی خوبیه.
‫می‌خوای تلاش کنی اعتبار بیشتری کسب کنی؟
‫- هممم.
‫- سه سوال می‌پرسم، بدون غلط جواب بده.
‫سه تا پشت سر هم برو، زنده می‌مونی، اوکی؟
‫تو توی این کار خوبی؟ عالی.
‫منم عالی‌ام.
‫خیلی خب، اولین.
‫یه سوال ذخیره‌ست.
‫آسونه.
‫اسم رئیس جمهوری که به آزادی ‫ برده‌ها کمک کرد رو بگو.
‫ببخشید.
‫- آبراهام لینکلن.
‫- تو کدوم جنگ رئیس جمهور بود؟
‫- جنگ داخلی.
‫- اون خیلی خوبه.
‫سدی، یه رقابت کوچیک برای تو.
‫کی آبراهام لینکلن رو کشت؟
‫می‌دونم که این یکی سخته.
‫سه تا راهنمایی بهت می‌کنم، اوکی؟
‫به لینکلن از پشت سر شلیک کرد،
‫از صحنه‌ی جرم فرار کرد،
‫و سه تا اسم داره.
‫- وایسا. وایسا. جوابش رو می‌دونم.
‫این رو می‌دونم.
‫سه، اسم سه کلمه‌ای.
‫لی هاروی اوزوالد.
‫-جن، نه، نه.
‫- نه، نه
‫- تقریبا.
‫- نه! اوه خدا.
‫- بیا بریم!
‫- اینجا. بدو.
‫اون درها رو قفل کرده.
‫همه‌ی پنجره‌ها میله دارن.
‫- نمی‌تونیم بریم، نمی‌تونیم زنگ بزنیم.
‫- مدرسه تلفن ثابت داره؟
‫مامانت از چی استفاده می‌کنه؟
‫- همه‌ی تلفن‌های ثابت به یه کانال وصل هستن.
‫جایی که از دفتر اصلی زنگ می‌زنن.
‫اون اونور محوطه و خیلی دوره.
‫- اون احتمالا همه‌ی اون‌ها رو قطع کرده.
‫- نمی‌تونیم به تلفن‌هامون دسترسی پیدا کنیم.
‫مگه این که تو یه دونه دیگه ‫ داشته باشی، من که ندارم.
‫- چی؟
‫- یکی این جا هست.
‫- چی؟ منظورت چیه؟
‫تو یه تلفن دیگه داری؟
‫- نه، تنبل یه دونه توی اتاقش داره.
‫- چی؟
‫- اون تلفن قدیمی‌ش رو توی کمدش نگه می‌داره.
‫دیدم که توی مسابقه‌ی نهایی ‫ فریزبی ازش استفاده می‌کنه.
‫اما منظورم اینه که همه‌ی ما فکر می‌کنیم
‫که اون طرف در یه اتفاقایی میفته.
‫یعنی، اون متاهله، ولی
‫- نه، باید برگردی به عقب.
‫ممکنه مستقیم بری بخوری بهش.
‫- ما نمی‌تونیم هیچ جا بریم.
‫همه چیز قفل شده!
‫یا یه راهی پیدا می‌کنیم که زنگ بزنیم یا می‌میریم.
‫همین.
‫- من نمی‌خوام تنها بمونم.
‫- ببین، فقط آروم باش، باشه؟
‫من برمی‌گردم. خیلی زود برمی‌گردم.
‫- لطفا بسه، من ترسیدم.
‫- منم ترسیدم.
‫اما این تنها راهیه که داریم.
‫این یکی از سریع‌ترین خودکشی‌هاییه
‫که من دیدم اتفاق میفته.
‫واقعا. و حرفم رو باور کن، من خیلی ‫ از کلاسای ورزش رو جای معلم وایسادم.
‫- آه! آه!
‫لعنتی!
‫- من بودم نگرانش نمی‌شدم.
‫تو خوب می‌شی. فقط یه کم یخ بذار روش.
‫- لعنتی.
‫- و تو نباید تنها بری
‫توی دفتر مربی.
‫- بدو، بدو، بدو، بدو، بدو.
‫آره! لعنتی.
‫اسم من ترور بنتله و کمک لازم دارم.
‫یکی سعی داره ک...
‫- من خوشم می‌آد وقتی سفره‌ی دلت رو باز می‌کنی
‫و افکارت رو بیان می‌کنی.
‫این بازی تفکر استراتژیک می‌خواد.
‫خانم‌ها و آقایان، این بازی
‫پرچم رو گرفته.
‫- سدی!
‫- درست- درسته!
‫دقیقا.
‫- یه رقابت زیباییه!
‫درسته، لیلا؟
‫بیا شرکت کننده‌های حیوونمنون رو بیاریم بیرون.
‫- سلام، عزیزم. سلام.
‫خودت رو ببین.
‫دوستت دارم. دلم تنگ شده واست.
‫چی کار می‌کنی؟
‫- من دارم تلوزیون می‌بینم و مامان هم خوابه.
‫- خیلی دیروقته. تو باید خوابیده باشی.
‫چه کار
‫- چی کار می‌کنی که به من زنگ زدی؟
‫- می‌تونی گوشی رو بدی به سیرا؟
‫- نه. ‫- لطفا.
‫- خیلی جرات داری که بعد از این که چند روز پیش
‫اون رو با دوچرخه کشیدی، داری زنگ می‌زنی.
‫- ببخشید.
‫- ببخشمت؟
‫اولین بارم بود.
‫- شاید اولین بار باشه که گفتمش
‫اما قطعا اولین بار نیست که بودمش.
‫- چی می‌خوای؟
‫- واقعا تموم شد، آره؟
‫ما کارمون تموم شد، این رو می‌فهمم.
‫الان می‌فهممش.
‫من خیلی سخت تلاش کردم.
‫کردم، خیلی تلاش کردم.
‫می‌خوام که این رو بدونی.
‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫- می‌دونم، می‌دونم که می‌دونی.
‫تو تسلیم شدی.
‫این رو هیچوقت فراموش نکن.
‫تو کسی هستی که تسلیم شد.
‫- نه، من فقط می‌دونستم کی وقت رفتنه.
‫این چیزیه که تو ، چیزیه که
‫این چیزیه که تو هیچوقت نفهمیدی.
‫- پس فکر کنم خیلی برای اون دیر شده بود، ها؟
‫گوش کن، پیچ شش گوش برای این که
‫باهاش دوچرخه رو سرهم کنیم
‫بالای کمد میزمه.
‫- جان، تو کجایی؟
‫- می‌تونی یه لطفی به من بکنی؟
‫به سیرا بگو که واقعا دوستش دارم
‫واقعا دارم، و همچنین تو رو.
‫- بیخیال دوچرخه شو، بهم بگو کجایی.
‫- می‌دونی چرا تو رو نگه داشتم برای آخر؟
‫- چی می‌خوای؟
‫- می‌دونی چرا تو آخری؟
‫تو آخر نیستی.
‫من هیچوقت قصد نداشتم به تو آسیب بزنم.
‫آقای دانبار، تو...
‫- بهم نگو آقای دانبار، بهم بگو جان.
‫بیا دیگه هیچ بازی‌ای نکنیم.
‫- من نمی‌خوام اینجا باشم.
‫- منظورت چیه؟
‫منظورت چیه که نمی‌خوای اینجا باشی؟
‫- نمی‌خوام اینجا باشم.
‫- یادته وقتی داشتیم به هم پیام می‌دادیم
‫دقیقا بعد از این که تو ‫اینستاگرام شمارت رو دادی بهم؟
‫- اون برای مدرسه بود. برای تکالیف بود.
‫- داشت از من خوشت می‌اومد.
‫- نه، اینطور نبود.
‫- چرا همینطور بود. ‫- نه.
‫نبود. ‫- پس چرا
‫شمارت رو به من دادی؟
‫- منظوری نداشتم. ‫- واقعا، چرا شمارت رو
‫به من دادی؟ ‫- منظوری نداشتم!
‫من احمقم! من یه نوجوون احمقم.
‫می‌خوای که من چی بگم؟
‫ببخشید.
‫- یادته یه موقعی گفتی که آرزو می‌کردی
‫بعضی وقتا می‌تونستی مدرسه رو از اول شروع کنی؟
‫- همه این رو می‌گن.
‫- تو می‌تونی.
‫تو می‌تونی، ما می‌تونیم.
‫می‌تونیم بریم یه جای دیگه.
‫و من می‌تونم یه شغل قابل احترام بگیرم.
‫اما لازمه که یه چیز قوی
‫کنارم داشته باشم.
‫می‌دونی چند سال از عمرم رو
‫به این شغل لعنتی باختم؟
‫و هنوزم نمی‌خوام قبول کنم که
‫برای من خیلی دیر شده.
‫من قبول نمی‌کنم.
‫بیا اینجا. بیا اینجا.
‫همه لیاقت یه شروع دوباره رو دارن، همه.
‫و می‌دونم که الان این رو نمی‌فهمی،
‫اما بعدا می‌فهمی.
‫تو همیشه باهوش‌ترین بودی.
‫- قربان! ‫اسلحه رو بذار پایین!
‫- قربان! ‫- سلام، بچه‌ها!
‫- از پیش این دختر برو کنار! ‫- داد نزن.
‫اوکی؟ ما داریم اینجا حرف می‌زنیم.
‫- اسلحه رو بیار پایین.
‫- من یه کارمند دولت هم هستم، اوکی؟
‫- برو کنار. ‫- اسلحه رو بیار پایین.
‫دوباره نمی‌پرسم.
‫- من یکی از آدم خوب‌هام.
‫- اسلحه رو بنداز. ‫- ما همه آدم خوبیم.
‫- قربان، اسلحه رو بنداز.
‫- سدی، این کار رو بکنیم یا چی؟