.
[جـاده‌ی هـالـو]
[مدلین فینچ، امدادگر]
[قرص ضدافسردگی سیتالوپرام]
[آلیس]
‫آلیس، خیلی دیروقت شده.
‫نباید اینجوری سر خود می‌رفتی.
‫بابا ماشینش رو لازم داره.
‫آلیس، نمی‌دونم چی بگم.
‫کجاست؟ داره میاد خونه؟
‫آلی...
‫لعنتی.
‫ساعت از دو نصفه شب گذشته.
‫- برگشته آپارتمان؟ ‫- نمی‌دونم.
‫خب... خب... پس کجاست؟ ‫مدز، ماشین من کجاست؟
‫نمی‌دونم فرانک. ‫فردا ماشین من رو بردار.
‫مسئله ماشین نیست، ‫هست، مدز؟
‫دوباره شیفت نیستی؟
‫نه.
‫فکر می‌کردم ایستگاه اونقدر کمبود نیرو داره ‫که دیگه مرخصی نمی‌دن.
‫- همینطوره. ‫- که اینطور.
[پیام به آلیس: ببخشید، قطع شد. بعداً زنگ بزن]
‫این فقط یه لغزش بوده، مدز.
‫ببین، چرا من بهش زنگ نزنم؟ ‫مطمئن شم سالم رسیده؟
‫بابا فقط می‌خواد بدونه ‫برگشتی آپارتمان یا نه.
‫ببین، اگه نمی‌خوای باهامون حرف بزنی، ‫می‌تونی یه پیام یا هرچی بفرستی.
‫فقط...
ببخشید، چی؟
‫- کِی؟ کی این اتفاق افتاد؟ همین الان؟ ‫- چه خبر شده؟
‫- آلیس، تو آسیب دیدی؟ ‫- چی؟ چی؟
‫اون طرف مقابل چی؟ ‫اون آسیب دیده؟
‫مدی، مدی، چی شده؟
‫آلیس؟ اون چی؟
‫- می‌تونی ببینی آسیب دیده یا نه؟ ‫- یعنی یکی بهش زده؟
‫فرانک، بذار گوش کنم!
‫خب، الان کجاست؟
‫خودت چطور؟ ‫هنوز تو ماشینی؟
‫باشه. کسی اون اطراف هست ‫که بتونه کمک کنه؟
‫خونه‌ای هست؟ ‫ماشینی هست؟
‫- کسی اون دور و بر هست کمک کنه؟ ‫- مدز، بذارش رو بلندگو.
‫- چرا نه؟ کجایی تو؟ ‫- باید صداش رو بشنوم! مدز.
‫چی؟ چرا تو شهر نیستی؟ ‫با اورژانس تماس گرفتی؟
‫نه، نه! ‫بذار اول من باهاش حرف بزنم.
‫آمبولانس تو راهه؟
‫نه آلیس، این خیلی مهمه. ‫باید با اورژانس تماس بگیری.
‫باید بهشون بگی ‫دقیقاً کجایی
‫و دقیقاً چی شده، باشه؟
‫اپراتور کمکت می‌کنه، باشه؟
‫من زنگ زدم بهشون.
‫خب، پس یه آمبولانس ‫تو راهه.
‫باشه. پس چرا با اپراتور ‫پشت خط نیستی؟
‫- باید با اون‌ها حرف بزنی! ‫- قطع کردم!
‫نباید این کار رو می‌کردی.
‫چه کاری؟ می‌شه بگی ‫چه خبره؟
‫هیس! اون‌ها سعی می‌کنن ‫دوباره باهات تماس بگیرن.
‫- نه، تو باید بهشون زنگ بزنی، آلیس. ‫- مدز، بده من باهاش حرف بزنم!
‫اپراتور می‌تونه راهنماییت کنه
‫که آمبولانس دقیقاً کجاست...
‫باشه؟ اون‌ها می‌تونن دقیقاً بهت بگن ‫باید چی کار کنی، ولی من نمی‌تونم.
‫چی؟ معلومه که می‌تونی!
‫نه، با اورژانس تماس بگیر، آلیس. ‫دوباره زنگ بزن. فرانک!
‫آلیس؟ ببخشید، چه خبره؟
‫خدایا.
‫گندش بزنن. باشه. ‫باشه، باشه، گوش کن، ام...
‫من دارم میام پیشت. من و مامان ‫داریم میایم اونجا، باشه؟
‫پس فقط پشت خط بمون.
‫اون باید با اپراتور ‫پشت خط باشه.
‫نه، با تو! با تو، مدز، ‫نه با یه امدادگر دیگه.
‫پشت خط بمون ‫تا آمبولانس برسه.
‫آلیس، آمبولانس چقدر طول می‌کشه ‫برسه؟ گفتن چقدر؟
‫- سی... بیست دقیقه! ‫- خدایا.
‫- میاین دنبالم؟ ‫- کجایی؟
‫تو جنگل اَشفولکم، ‫جاده‌ی هالو.
‫باشه، داریم میایم.
‫آلیس، من پشت خط باهاتم.
‫دقیق بهت می‌گم ‫باید چی کار کنی.
‫ولی تو باید بری پیش اون آدمی ‫که تو جاده‌ست.
‫اول باید بدونیم وضعیتش چطوره، ‫آلیس.
‫باشه؟ از ماشین پیاده شدی؟
‫چرا این هنوز اینطوریه؟ ‫نبردی‌ش تعمیرگاه؟
‫نه، فقط باید یه‌کم فشارش بدی تو ‫و تکونش بدی. بالأخره درست می‌شه.
‫آلیس، اگه جوابم رو ندی یا به حرفم ‫گوش نکنی، نمی‌تونم به کسی کمک کنم.
‫- یا خدا، مدز، ماشینت رو درست کن. ‫- آلیس، با من حرف بزن!
‫- کجا باید برم؟ ‫- جاده هالو. جنگل اَشفولک.
‫اَشفولک؟
‫عزیزم، اگه قراره ‫این کار رو بکنیم، باید همین الان بکنیم.
[جاده‌ی هالو]
‫آلیس، اگه بذاری اونجا تو جاده بمونه ‫ممکنه بمیره.
‫تو که نمی‌خوای این اتفاق بیفته.
‫پس از ماشین بیا بیرون.
‫می‌شه همین الان بذاریش ‫رو بلندگو؟
‫آلیس، حالش چطوره؟
‫یه دختره.
‫خدایا، تقریباً همسن منه. مامان...
‫چی کار کنم؟ مامان؟
‫- نفس می‌کشه؟ ‫- تکون نمی‌خوره.
‫باشه، برو پیشش. ‫عکس‌العملی نشون می‌ده؟
‫نمی‌تونم. چشم‌هاش بازه.
‫- یا خدا. ‫- برو کنارش زانو بزن و...
‫- نه، آلیس... ‫- داره خونریزی می‌کنه.
‫آره، آلیس، دیگه نمی‌تونیم صبر کنیم. ‫باشه؟ باید همین الان انجامش بدی.
‫- من اینجا باهاتم. ‫- تو اینجا نیستی. هیچ‌کس اینجا نیست.
‫عزیزم، دارم با بیشترین سرعتی که می‌تونم میام. ‫خودم رو سریع می‌رسونم.
‫همین الان باید به حرف ‫مامان گوش کنی، باشه؟
‫اون بلده چطور جون آدم‌ها رو نجات بده. ‫این کارشه.
‫یهو از ناکجا آباد پرید بیرون...
‫می‌دونم. و هیچ‌کس تو رو مقصر نمی‌دونه.
‫فکر نکنم نفس بکشه.
‫باشه آلیس. اول باید راه ‫تنفسیش رو چک کنیم، باشه؟
‫می‌خوام یه دستت رو خیلی آروم ‫بذاری رو پیشونیش
‫و با اون یکی دستت نوک چونه‌ش ‫رو بلند کنی تا راه تنفسیش باز بشه.
‫- گرفتی چی شد؟ ‫- باید گوشیم رو بذارم زمین.
‫آره. بذار رو بلندگو ‫تا بدونی ما اینجاییم.
‫باشه. راه... راه تنفسیش بازه.
‫باشه، حالا می‌خوام ‫نفس کشیدنش رو چک کنی.
‫کف یه دستت رو ‫بذار روی قفسه‌ی سینه‌ش
‫و ببین بالا و پایین می‌ره یا نه،
‫و همزمان گوشت رو بذار
‫درست کنار دهن و بینیش، ‫خیلی نزدیک.
‫می‌خوام به نفسش گوش کنی ‫و حسش کنی، باشه؟
‫مامان، فکر نکنم اون...
‫باشه. اون آموزش احیای قلبی ‫که بهت دادم یادت میاد؟
‫- یادت میاد چه‌جوری بود؟ ‫- من نمی‌تونم...
‫چرا، می‌تونی. چرا، می‌تونی. ‫ماساژ قلبی یادت بیاد.
‫هر بار یه دوره ‫سی‌تایی انجام می‌دیم
‫و بینش هم دو تا تنفس مصنوعی.
‫یادت نره بینیش رو ‫محکم بگیری، باشه؟
‫آلیس، نمی‌خوام مجبور بشی ‫این کار رو بکنی عزیزم،
‫ولی اگه حتی تلاش نکنی، ‫بعداً برات خیلی سخت‌تر می‌شه.
‫آلیس، ماساژ رو شروع کن.
‫- باشه، باشه. ‫- باشه، دختر خوب.
‫- ریتمش یادت هست؟ ‫- فکر کنم.
‫- باشه، معطل نکن. ‫- باشه! می‌شمرم، می‌شمرم.
‫باشه، من باهاتم.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت، هشت، نه، ده.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، ‫شش، هفت، هشت...
‫- دست‌هات رو صاف نگه دار. ‫- نه، ده.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت، هشت، نه، ده.
‫- سی تا. ‫- آره، و دو تا تنفس مصنوعی.
‫و دو تا تنفس مصنوعی.
‫خوبه، خیلی خوبه، آلیس. ‫حالا دوباره تکرارش کن.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، ‫شش، هفت، هشت، نه، ده.
‫- یک، دو، سه، چهار... ‫- انگشت‌هات رو تو هم قفل کن.
‫- از پاشنه دستت استفاده کن. ‫- پنج، شش، هفت، هشت، نه، ده.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج،
‫- شش، هفت، هشت، نه، ده. ‫- دست‌هات رو صاف نگه دار.
‫و دوباره. ‫عالیه، آلیس.
‫- چیه؟ ‫- اون نمی‌تونه این کار رو بکنه.
‫- مجبوره. ‫- مدز، اگه دختره مرده باشه چی؟
‫- اون به یکی زده، فرانک. ‫- آره، می‌دونم.
‫چرا می‌پرسی؟
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، ‫شش، هفت، هشت، نه، ده.
‫باشه، و دوباره، آلیس.
‫مامان، هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫باشه آلیس. فقط باید کاری کنی ‫قلبش کار بیفته تا آمبولانس برسه.
‫- دوره‌ها رو تکرار کن. ‫- اگه به موقع نرسن چی؟
‫ببین عزیزم، ‫می‌دونم این کار آسون نیست،
‫ولی جونش تو دست‌های ماست.
‫هم تو دست‌های من، هم تو، ‫باشه؟ پس ادامه بده.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، ‫شش، هفت، هشت، نه، ده.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، شش...
‫نه، سرعتت رو کم نکن عزیزم. ‫سرعتت رو کم نکن.
‫آهنگه یادت میاد؟
♪ نِلی فیل‌ـه چمدونش رو بست ♪
♪ و با سیرک خداحافظی کرد ♪
♪ رفت با صدای ترومپت ترومپ ♪
‫- خوبه. آره. ♪ اون دور دورها ♪ -
♪ اون دور دورها ♪
‫انگشت‌هات رو قفل کن. ‫فشار رو حفظ کن.
‫- اون... اون نفس نمی‌کشه... ‫- باشه، دو تا تنفس مصنوعی.
‫- باشه، نبضش رو حس می‌کنی؟ ‫- نه. نه، هیچ اتفاقی نمی‌افته!
‫- فایده نداره! ‫- باشه، پیدا کردن نبض می‌تونه سخت باشه.
‫فقط یه دوره دیگه برو. فقط تا وقتی ‫که امدادگر بیاد و کار رو به دست بگیره.
‫- مامان، من نمی‌تونم... ‫- آلیس، نذار بمیره.
‫- لعنت بهت، مدی! ‫- لطفاً، ماساژ رو دوباره شروع کن!
‫- این کار فایده نداره! ‫- ما نمی‌دونیم.
‫عزیزم، می‌تونی تمومش کنی. اشکالی نداره. ‫این تقصیر تو نیست.
‫اون نمی‌تونه همینجوری ول کنه! آلیس؟
‫تو اصلاً نمی‌دونی اون دختر ‫تو چه وضعیتی‌ـه.
‫شاید آلیس داره کار بیهوده می‌کنه. ‫داری بهش آسیب روحی می‌زنی.
‫این کار منه، فرانک. تو من رو تو این ‫موقعیت، مسئول این کار قرار دادی.
‫- اگه اون دست برداره، دیگه نمی‌تونم کمکش کنم. ‫- مامان؟
‫- باشه. می‌تونم چند تا دیگه انجام بدم. ‫- آره، دخترم. می‌دونم که می‌تونی.
♪ نِلی فیل‌ـه چمدونش رو بست ♪ ♪ و با سیرک خداحافظی کرد ♪
♪ رفت با صدای ترومپت ترومپ ♪
♪ رئیس گله از دور دورها صدا می‌زد ♪
♪ اون‌ها یه شب تو نور نقره‌ای تو جاده ماندالای همدیگه رو دیدن ♪
‫- و دوباره، آلیس. ‫- اون باید تمومش کنه.
‫نه، و دوباره، آلیس.
♪ نِلی فیل‌ـه چمدونش رو بست ♪ ♪ و با سیرک خداحافظی کرد ♪
♪ رفت با صدای ترومپ ترومپ ♪
‫اون... اون چی بود؟
‫- چیه؟ چی شده؟ ‫- مامان، سینه‌ش!
‫عزیزم، اشکالی نداره. پیش میاد، ‫باشه؟ هنوزم می‌تونی ادامه بدی.
‫لعنتی، مدز. ‫چی کار کرده؟
‫احتمالاً یه دنده‌ش رو شکونده ‫یا استخون سینه‌ش ترک خورده.
‫پیش میاد، باشه؟
‫شوخیت گرفته؟ ‫آلیس، برگرد تو ماشین.
‫نه، این معنیش این نیست که ‫تموم کرده، فرانک.
‫قفسه‌ی سینه‌ش، مامان، ‫فرو رفته.
‫باشه، باشه. ‫آلیس، برو تو ماشین.
‫نه فرانک، نمی‌تونه. نمی‌تونه.
‫محض رضای خدا، تمومش کن! ‫تموم شده! آلیس، دختره رو ول کن.
‫تو ماشین منتظر آمبولانس بمون.
‫آره، آره.
‫فرانک، تو اصلاً نمی‌دونی ‫این کار چه بلایی سرش میاره.
‫اون دیگه تموم کرده بود، مدز.
‫هیچ کاری نمی‌تونی بکنی ‫که این رو عوض کنی. دختره مرده.
‫متأسفم.
‫آلیس؟ آلیس؟ لعنتی!
‫یالا.
‫یالا، یالا.
‫شما با آلیس فینچ تماس گرفته‌اید.
‫در حال حاضر سرم خیلی شلوغه.
‫اگه کار مهمی دارید پیام بذارید. ‫خداحافظ!
‫آلیس، لطفاً، جواب بده.
‫من و مامان باید بدونیم ‫آمبولانس رسیده.
‫و اینکه خودت خوبی، باشه؟ ‫الان دیگه نزدیکیم، پس زنگ بزن.
[‏39 دقیقه تا مقصد]
‫فکر می‌کنی تنهاست؟
‫آمبولانس احتمالاً تا الان ‫رسیده، درسته؟
‫زمان رسیدن برای یه تماس کد 1 ‫زیر 15 دقیقه‌ست.
‫این یعنی آره؟
‫متأسفم، وقتی شنیدم اون داشت چی می‌کشید، ‫مجبور بودم بگم تمومش کنه.
‫هر دومون می‌دونیم اون دختره...
‫مدز، من فقط به فکر ‫سلامتی آلیس بودم.
‫فکر می‌کردم تو هم همینطور باشی. ‫فایده‌ای نداشت.
‫چی کار می‌کنی؟
‫- مدی؟ ‫- ماشین خودمه، فرانک.
‫- از کی دوباره شروع کردی؟ ‫- نکردم.
‫ببین، می‌دونم نمی‌تونم بفهمم از دست دادن ‫یه... یه بیمار چه حسی داره.
‫اون دختر کاملاً مشخص بود مرده.
‫من مجبور بودم آلیس رو... ‫مجبور بودم دخترمون رو در اولویت قرار بدم.
‫- هر دو یکی بودن. ‫- نه، نبودن.
‫- تو من رو راضی کردی. ‫- منظورت چیه؟
‫اون باید با یه اپراتور ‫کنترل حرف می‌زد، نه من.
‫می‌شه اون رو خاموش کنی؟
‫یالا، یالا، یالا.
[تماس با آلیس]
‫شما با آلیس فینچ تماس گرفته‌اید. ‫در حال حاضر سرم خیلی شلوغه.
‫اگه کار مهمی دارید پیام بذارید. ‫خداحافظ!
‫آلیس، خواهش می‌کنم، لطفاً جواب بده.
‫باید بدونم چه خبره. ‫باشه؟ این تقصیر تو نبود.
‫پلیس این رو درک می‌کنه. ‫همه چی درست می‌شه، آل.
‫یه دختر مرده، فرانک.
‫اون وسط ناکجا آباد دویده ‫وسط یه جاده‌ی تاریک.
‫پلیس همه چیز رو ‫در نظر می‌گیره.
‫و... و چرا اون دختره این وقت شب ‫داشته تو اَشفولک می‌پلکیده؟
‫- جدی؟ ‫- نزدیک ساعت 3 صبحه.
‫ما حتی نمی‌دونیم ‫آلیس چرا اونجا بوده.
‫مدز، خودت می‌دونی دلایل ‫زیادی داشته.
‫- اَشفولک سر راه برگشته. ‫- خدایا. اون داشت از دست ما فرار می‌کرد، فرانک.
‫فرار نمی‌کرد. چرا... ‫چرا اینجوری حرف می‌زنی؟
‫این فقط... ‫فقط یه بحث بود، مدز.
‫این فقط یه اشتباه لحظه‌ای بوده.
‫اون بچه خوبیه. تو احتمالاً نمی‌دونی ‫تو دانشگاه چقدر خوب عمل کرده.
‫استادهاش... استادهاش اون رو برای ‫یه سال تحصیل خارج از کشور معرفی کردن. استرالیا.
‫ما اون رو درست تربیت کردیم، مدز.
‫- فرانک. ‫- چیه؟
‫دلم برای پدر و مادرش می‌سوزه. ‫پدر و مادر اون دختره.
‫این وقت شب داشته ‫تو جنگل چی کار می‌کرده؟
‫نمی‌دونم. ‫شاید یه اردوگاهی چیزی بوده.
‫اونجا بسته‌ست. یادت نیست ‫آلیس رو می‌بردیم اونجا؟
‫آخرین هفته هر شهریور ‫آخرهای فصل؟
‫شاید مهمونی بوده.
‫آلیس!
‫آلیس، دیگه حق نداری ‫اینجوری قطع کنی.
‫آمبولانس رسیده؟
‫- آلیس، با ما حرف بزن! ‫- کسی اونجا پیشت هست؟
‫- برگشتم تو ماشین. ‫- باشه، باشه. خوبه. باشه، خوبه.
‫- همون‌جا بمون. ما نزدیکیم. ‫- ماشین افتاده تو جوب.
‫سعی کردم، ولی نتونستم درش بیارم.
‫نگران اون نباش، نه الان.
‫اصلاً نباید رانندگی کنه. ‫آلیس، می‌دونی که نمی‌تونی صحنه رو ترک کنی.
‫مدز، اون همون‌جا مونده، باشه؟
‫- آمبولانس چی؟ ‫- اون‌ها اینجا نیستن.
‫کسی بهت زنگ زده؟ ‫اپراتوری باهات تماس گرفته؟
‫- باهاشون حرف زدی؟ ‫- نه.
‫نمی‌فهمم. تا الان باید ‫یکی می‌رسید اونجا.
‫احتمالاً تأخیر دارن. ‫همونطور که گفتی کمبود نیرو دارن.
‫چرا تو جنگل اَشفولکی؟
‫مدز، وقتی برسیم می‌تونیم ‫درباره‌ش حرف بزنیم.
‫نمی‌خوای اول خودت بشنوی ‫قبل از اینکه پلیس برسه؟
‫آلیس، بهمون بگو چی شده.
‫داشتم رانندگی می‌کردم. اون از جنگل ‫دوید بیرون مستقیم جلوی ماشین.
‫با چه سرعتی می‌رفتی؟
‫- نتونستم منحرف بشم. ‫- با چه سرعتی؟
‫- نمی‌دونم. از جاده خارج شدم. ‫- چرا از تو اَشفولک رفتی؟
‫داشتم می‌رفتم آپارتمان، ‫ولی بعد فکر کردم اینجوری سریع‌تره.
‫- سریع‌تر از بزرگراه؟ ‫- نمی‌تونستم تو جاده اصلی بمونم.
‫- چی؟ چرا نه؟ ‫- مدز، آروم باش.
‫آلیس، پلیس هم همه‌ی ‫این سوال‌ها رو ازت می‌پرسه.
‫نمی‌تونستم نفس بکشم، یا... ‫یا تمرکز کنم. دست‌هام می‌لرزید.
‫مدام به همه‌ی ‫حرف‌هایی که زدی فکر می‌کردم.
‫نمی‌تونستم برگردم آپارتمان ‫چون اون اونجا بود!
‫نمی‌تونستم بیام خونه ‫چون تو اونجا بودی.
‫فقط احتیاج داشتم تنها باشم!
‫برای همین رفتم تو اَشفولک.
‫من و دوست‌هام شب‌ها که کسی نیست ‫می‌اومدیم اینجا.
‫اینجا بود که اولین بار جیکوب رو دیدم.
‫اگه جیکوب رو تو آپارتمان می‌دیدم،
‫باید بهش می‌گفتم،
‫ولی نمی‌دونستم چی بگم.
‫آلیس. آلیس، نگران اون نباش، نه الان.
‫اگه اول به جای شما به اون گفته بودم، ‫الان اینجا نبودم!
‫آلیس، چه ساعتی ‫رسیدی اونجا؟
‫مطمئن نیستم. شاید حدود ده.
‫ده؟ این یعنی بیشتر از چهار ساعت پیش.
‫- خسته بودم. خوابم برد. ‫- یا خدا، آلیس! نباید این کار رو می‌کردی!
‫جایی رو نداشتم برم! ‫و خیلی خسته بودم.
‫بیدار شدم و نتونستم ‫دوباره جاده اصلی رو پیدا کنم.
‫گم شدم. اینجا مثل یه هزارتوئه.
‫- باورت نمی‌کنم. ‫- چی؟
‫باورم نمی‌شه رفتی اونجا ‫که یه چرت بزنی.
‫پلیس هم باور نمی‌کنه.
‫- آلیس، چیزی مصرف کردی؟ ‫- چی؟ اینقدر مسخره نباش!
‫- آلیس، بهم بگو. ‫- معلومه که نکرده!
‫فرانک، پارسال شهریور ‫آلیس خیلی ناراحت بهم زنگ زد
‫چون با چند تا از دوست‌هاش ‫یه قرصی مصرف کرده بود،
‫و فکر می‌کرد ‫داره اُوِردوز می‌کنه.
‫اونقدر ترسیده بود که بره بیمارستان، ‫برای همین به من زنگ زد.
‫معلوم شد فقط دچار ‫حمله عصبی شده. اینطور نیست، آلیس؟
‫من... من صبر کردم تا ‫حس کنم رانندگی کردن دوباره امنه.
‫- خدایا. ‫- من چیزی حس نمی‌کردم.
‫- آلیس، چی مصرف کردی؟ ‫- زیاد نبود...
‫- نمی‌فهمم. ‫- همه تو دانشگاه این کار رو می‌کردن. من...
‫- فقط می‌خواستم حالم بهتر شه. ‫- آلیس. می‌فهمی این یعنی چی؟
‫این یعنی تو تحت تأثیر مواد بودی.
‫اینطوری نبود.
‫اون یهو دوید وسط جاده.
‫آلیس، تو حتی نمی‌دونی ‫با چه سرعتی می‌رفتی.
‫پلیس... چرا آمبولانس نرسیده؟
‫بگو که بهشون زنگ زدی. خواهش می‌کنم!
‫- فکر کردم تو می‌تونی نجاتش بدی. ‫- آلیس.
‫متأسفم. متأسفم.
‫- آلیس، چرا به اورژانس زنگ نزدی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫آره، می‌دونی. تو به ما زنگ زدی ‫چون همیشه به ما زنگ می‌زنی.
‫چون ما برات راه حل ‫آسون پیدا می‌کنیم.
‫لازم داشتم بهم بگین چی کار کنم.
‫آلیس، اگه آمبولانسی ‫هیچوقت قرار نبود بیاد،
‫پس اون احیای قلبی همه‌ش بیهوده بود!
‫چطور این رو نمی‌دونستی؟
‫- من نتونستم نجاتش بدم! ‫- متأسفم!
‫آمبولانس، اون‌ها شاید می‌تونستن ‫جونش رو نجات بدن!
‫همه چی خیلی سریع داره اتفاق می‌افته!
‫خدایا، باید به یکی زنگ بزنیم.
‫من چند تا افسر پلیس می‌شناسم. ‫سوفیا گرنت چطوره؟
‫- اون با ملایمت با این قضیه برخورد می‌کنه. ‫- نه، مامان، می‌خوای به پلیس زنگ بزنی؟
‫- مجبوریم، آلیس. ‫- من رو دستگیر می‌کنن؟
‫نمی‌دونم، آلیس! ‫نمی‌دونم چی بگم!
‫- نمی‌دونم چطور این رو درستش کنم! ‫- من زندان می‌رم؟
‫نمی‌تونم درستش کنم.
‫می‌تونم با سوفیا حرف بزنم و اون می‌دونه ‫چطور با این موقعیت برخورد کنه.
‫ولی... ولی اون یهو پرید بیرون. ‫من... من نتونستم منحرف بشم. قول می‌دم.
‫بابا...
‫خواهش می‌کنم، قول می‌دم. نتونستم.
‫آلیس، دیگه کاری از دستمون برنمیاد!
‫نباید به من زنگ می‌زدی!
‫نمی‌خوام برم زندان!
‫من گردن می‌گیرم.
‫من... من... ‫تقصیر رو گردن می‌گیرم.
‫- تو نمی‌تونی این کار رو بکنی. ‫- آره، می‌تونم. من باباشم.
‫ماشین منه. ‫فقط بگو من رانندگی می‌کردم.
‫- فرانک، نه. ‫- فقط باید اول برسیم پیشش.
‫پلیس می‌فهمه. ‫من می‌تونم با سوفیا حرف بزنم.
‫- اون قضیه رو حل می‌کنه. ‫- و بعد آلیس دستگیر می‌شه.
‫اول ما می‌رسیم جاده هالو، ‫تو می‌تونی اون رو برسونی خونه.
‫من با ماشین می‌مونم. ‫و... و جسد.
‫به پلیس زنگ می‌زنم و دقیقاً ‫همون چیزی که آلیس بهمون گفت رو بهشون می‌گم،
‫که اون دویده وسط جاده، ‫جلوی ماشین،
‫و هیچ... ‫هیچ کاری از دستم برنمیومد.
‫من حالم خوبه، مدز. ‫هیچی نخوردم.
‫هیچ موادی مصرف نکردم.
‫یعنی، شاید یه‌کم ‫سرعت داشتم.
‫ولی پلیس این رو درک می‌کنه. ‫ساعت 3 صبحه.
‫جاده تاریک، بدون چراغ، ‫و اون از جنگل دویده بیرون.
‫- اون‌ها این رو درک می‌کنن. ‫- فرانک.
‫هیچ کاری نمی‌تونستم بکنم ‫که جلوی این اتفاق رو بگیرم.
‫پس اگه ما آلیس رو ‫از این معادله خارج کنیم،
‫اون... ‫اون اصلاً اونجا نبوده.
‫اینطور نیست، آلیس؟
‫من اینجا نیستم.
‫خوبه. پس حل شد.
‫آلیس، باید یه لحظه با بابات حرف بزنم. ‫گوشی رو میوت می‌کنم.
‫- نه، نمی‌خوام تنها باشم. ‫- فقط یه لحظه‌ست، باشه؟
‫- نمی‌تونی براش لاپوشونی کنی. ‫- نمی‌کنم.
‫پلیس می‌فهمه.
‫پلیس حرفی که من بهشون می‌زنم ‫رو باور می‌کنه
‫چون دلیلی ندارن که باور نکنن.
‫ببین، یه نفر کشته شده، فرانک.
‫دیگه چی هست که بگیم، مدز؟ ‫یا خدا!
‫دیگه چی کار می‌تونیم بکنیم؟ هیچی!
‫اگه بگن مرگ در اثر رانندگی خطرناک بوده، ‫تو زندان می‌ری.
‫ممکنه همه چیز رو از دست بدی.
‫اگه آلیس بره زندان، ‫من همه چیز رو از دست می‌دم.
‫نمی‌تونیم اون رو به خاطر ‫یه اشتباه احمقانه مجازات کنیم.
‫این یه تصادف بوده. ‫نمی‌تونیم آینده‌ش رو خراب کنیم.
‫داری دقیقاً همون چیزی رو بهش می‌دی ‫که فکر می‌کنه می‌خواد. یه راه فرار آسون.
‫ولی اون هیچوقت ‫چهره‌ش رو فراموش نمی‌کنه، فرانک.
‫این روی هر تصمیم کوچیکی که ‫برای بقیه عمرش می‌گیره تأثیر می‌ذاره.
‫این رو می‌دونم.
‫و هر کاری که بکنیم، و هر چقدر ‫که اون سعی کنه نادیده‌ش بگیره،
‫عذاب وجدان از درون نابودش می‌کنه.
‫همین؟ ‫یعنی همه چی ناامیدکننده‌ست؟
‫من نمی‌تونم این رو قبول کنم، و... ‫و نمی‌کنم.
‫ولی اگه تو اینقدر مشتاقی که... ‫که تسلیم بشی، پس آره،
‫خواهش می‌کنم، ‫به دوست پلیست زنگ بزن
‫و بعد می‌تونی برای دخترمون ‫توضیح بدی چرا کمک نمی‌کنی.
‫می‌تونی توضیح بدی ‫چرا همه چیز از دست رفته.
‫هنوز اونجایی؟
‫تو می‌تونی این کار رو بکنی. چون ‫من نمی‌کنم. و... و نمی‌تونم.
‫تو تماس بگیر.
‫مامان.
‫- بابا؟ ‫- من اینجام.
‫چه خبره؟
‫دیگه نزدیکیم. ‫زود پیشت می‌رسیم.
‫- همه چی درست می‌شه، آل. ‫- ممنونم.
‫می‌دونم. فقط... ‫فقط پشت خط بمون.
[‏26 دقیقه تا مقصد]
‫چه اتفاقی براش می‌افته؟
‫آلیس، لازم نیست ‫الان درباره اون حرف بزنیم.
‫مامان؟ می‌خوام بدونم.
‫یه پزشکی قانونی میاد ‫و اون رو می‌بره.
‫- خانواده‌ش نمیان؟ ‫- نه، اون‌ها بعداً می‌بیننش.
‫- من اون رو تو جاده ول کردم. ‫- فقط تو ماشین بمون، آل.
‫چطور می‌تونی این رو ‫تحمل کنی، مامان؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- وقتی سر کاری.
‫حتماً آدم‌هایی مثل من ‫که این کار رو کردن می‌بینی.
‫چطور می‌تونی تحمل کنی ‫و بهشون نگاه کنی؟
‫آلیس، تو کار اشتباهی نکردی.
‫- تصادف هر روز اتفاق می‌افته، آلیس. ‫- این یه تصادف نبود.
‫آلیس، گفتم لازم نیست الان ‫درباره این حرف بزنیم، باشه؟
‫بیا فقط فکر کنیم... ‫بیا... به دانشگاه فکر کنیم.
‫احتمالاً به زودی امتحاناتت ‫شروع می‌شه، درسته؟
‫- من نمی‌تونم... ‫- و... و دوره‌ت.
‫اون سال... ‫اون سال تحصیل اون‌ور دنیا.
‫من حاضر بودم... ‫هر کاری بکنم
‫برای یه همچین فرصتی تو سن تو.
‫آلیس، ما الان فقط ‫داریم به جلو نگاه می‌کنیم، باشه؟
‫فقط... فقط مستقیم به جلو. به ‫عقب نگاه نمی‌کنیم، فقط مستقیم به جلو.
‫و تو قبل از اینکه بفهمی ‫از این ماجرا خیلی دور شدی.
‫- من نمی‌تونم دانشگاهم رو تموم کنم. ‫- آره، می‌تونی. و می‌کنی.
‫چون قرار نیست اجازه بدی ‫امشب زندگیت رو نابود کنه.
‫- ولی جیکوب چی؟ ‫- آلیس، نه.
‫- اون حق داره بدونه! ‫- نه، آلیس!
‫هر تصمیمی در این مورد هست، ‫می‌تونیم بعداً بحث کنیم.
‫تو الان تو شرایط روحی ‫مناسبی نیستی، باشه؟
‫و من می‌دونم چی بهتره.
‫هم من و هم مامان می‌دونیم ‫چی برای تو درسته.
‫- اگه جیکوب بخواد... ‫- جیکوب به درک! باشه؟
‫من می‌دونم اون چه‌جور آدمیه. ‫تیپش رو می‌شناسم! اون...
‫آلیس، اون دیگه ‫هیچ کاری با تو نخواهد داشت!
‫- ولی باید بهش بگم. ‫- لعنت بهت، آلیس!
‫منم که اینجا مسئولیت رو به عهده گرفتم، باشه؟
‫منم که دارم این مشکل رو حل می‌کنم. ‫این گندکاری رو!
‫پس فکر کنم این حق رو دارم ‫که از این به بعد تصمیم بگیرم،
‫و ول کردن دانشگاه ‫برای تشکیل خانواده
‫با یه لهستانی عوضی تو 18 سالگی ‫یه گزینه نیست!
‫جیکوب اهل چکه.
‫باشه. ببین، آلیس. آلیس، ببین.
‫تو ماشین ما رو دزدیدی ‫تا از یه بحث فرار کنی،
‫رفتی تو یه جنگل ‫تا یه چیزی مصرف کنی،
‫در حالی که تازه فهمیدی ما مخالفیم،
‫به جای اینکه با نامزدت ‫تو آپارتمان حرف بزنی.
‫این...
‫من و بابا تو سن کم تو رو داشتیم، درسته،
‫و معلومه که هر کاری برات می‌کنیم.
‫ولی من پای حرفم هستم.
‫تو برای این مسئولیت ‫آماده نیستی، عزیزم.
‫وقتی بهمون گفتی، ‫متأسفم اگه واکنشم...
‫اونی نبود که انتظار داشتی.
‫ولی اون موقع گفتم ‫و الان هم می‌گم،
‫تو نمی‌خوای ازدواج کنی، آلیس.
‫تو می‌خواستی؟
‫- چی؟ ‫- می‌خواستی همسر و مادر بشی؟
‫آل، خُل نباش. ‫معلومه که می‌خواستیم.
‫تنها کاری که می‌خوایم بکنیم اینه که از تو ‫در برابر همه اتفاق‌ها محافظت کنیم.
‫و این اتفاق‌ها،
‫مثل مواد و جیکوب، ‫همه‌شون قابل جبرانن،
‫و من هر کاری لازم باشه می‌کنم ‫تا تو رو به مسیر درست برگردونم، و...
‫آلیس، من همیشه کنارتم ‫تا راهنماییت کنم.
‫و این چیزها همیشه ‫به بهترین شکل حل می‌شن...
[محاسبه‌ی مجدد مسیر]
‫- لعنتی. ‫- پیچ رو رد کردیم؟
‫خب، می‌گه یه پیچ به چپ بوده. ‫من هیچ پیچی به چپ ندیدم.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، مطمئنم هیچ پیچی به چپ نبود.
‫جی‌پی‌اس هم مثل بقیه چیزهای ‫این ماشین لعنتی قاطی کرده.
‫- باید برگردیم؟ ‫- نه، می‌دونم راه همینه.
‫- من برات وقت سرویس گرفته بودم، مدز. ‫- فکر کنم باید برگردیم.
‫فکر کنم باید ماشینت ‫رو می‌بردی تعمیرگاه.
‫فرانک.
‫- من می‌دونم دارم کجا می‌رم! ‫- داره بهمون می‌گه برگردیم!
‫این راه می‌برتت پشت اون قله‌ها ‫درست کنار جنگل اَشفولک.
‫نه که تو یادت باشه، یا اصلاً این روزها ‫برات مهم باشه.
‫ما هر سال به عنوان یه خانواده ‫می‌اومدیم اینجا.
‫- چی؟ منظورت چیه؟ ‫- خودت می‌دونی منظورم چیه.
‫- می‌دونم؟ ‫- آره!
‫این شش، هفت ماه اخیر، ‫تو اینجا نیستی.
‫- نیستی. ‫- بابا، من فکر کنم...
‫مطمئناً بهم نمی‌گی چه خبره.
‫اگه بهت می‌گفتم آلیس مواد مصرف می‌کنه ‫باورم نمی‌کردی.
‫مسئله این نیست.
‫تو حواست پرته. ‫دیگه حتی سر کار هم نمی...
‫این روزا یه چیزهایی می‌گی ‫که انگار...
‫انگار برات مهم نیست، یا هیچوقت نبوده.
‫و کاش این ماشین لعنتیت ‫رو درست می‌کردی.
[دور بزنید]
‫- داره بهمون می‌گه برگردیم، فرانک. ‫- دیگه جایی برای پیچیدن نیست.
‫- بابا، می‌بینمت. ‫- چی گفتی؟
‫می‌بینمتون. می‌تونم چراغ‌های ماشین‌تون ‫رو از لای درخت‌ها ببینم.
‫منظورت... منظورت چیه؟
‫به رانندگی ادامه بدین. جاده طولانیه. ‫دور جنگل می‌پیچه.
‫ولی نزدیکین. [مسیر جدید یافت شد، 25 دقیقه تا مقصد]
‫من چراغای ماشین رو روشن می‌کنم ‫که بتونین من رو ببینین.
‫- نه، نه، نه! خاموش‌شون کن! ‫- چی؟
‫چراغ‌هات رو خاموش کن! ‫اون ما نیستیم!
‫اون ماشین یکی دیگه‌ست!
‫- تو رو دیدن؟ ‫- هنوز دارن میان این سمت.
‫- من رو می‌ببینن. اون رو! ‫- نه، نمی‌بینن. باشه، گوش کن.
‫بابا، چی کار کنم؟ چی...
‫اون‌ها... اون‌ها اون رو نمی‌بینن ‫و نمی‌فهمن اونجاست،
‫چون تو می‌خوای اون رو از ‫جاده ببری کنار، باشه، آلیس؟
‫همین الان می‌ری، و ‫جنازه‌ش رو از جاده می‌بری کنار
‫و یه جایی تو جنگل ‫دور از دید قایمش می‌کنی.
‫- نه، فرانک، اون نمی‌تونه این کار رو بکنه. ‫- جنازه‌ش رو از جاده ببر کنار، آلیس.
‫- نه، فرانک، نه. فرانک. ‫- فقط انجامش بده!
‫- نه، بابا، نمی‌خوام. ‫- مجبوری وگرنه همه چی تمومه!
‫- فرانک، به من گوش کن. ‫- محض رضای خدا!
‫- قبل از اینکه برسن! ‫- این فقط اوضاع رو بدتر می‌کنه.
‫ما اوضاع رو تحت کنترل داریم.
‫باشه، آلیس،
‫اون جنازه‌ی لعنتی رو از جاده ببر کنار.
‫باشه.
‫- فرانک. ‫- نکن. نکن، مدی، نکن.
‫- بهش فکر نکن، آلیس. ‫- نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫چرا، می‌تونی. از لباس‌هاش بگیر. ‫ببرش کنار جاده!
‫خواهش می‌کنم، زود باش!
‫قایمش کردی؟ جاش امنه؟
‫کفشش تو جاده جا موند.
‫خب، برگرد و برش دار! ‫زود باش!
‫باشه.
‫قیافه‌ش داره عوض می‌شه!
‫- منظورت... منظورت چیه؟ ‫- داره تبدیل به یکی دیگه می‌شه!
‫- آلیس، حرف‌هات معنی نمی‌ده! ‫- نه، نمی‌تونم! نه، نمی‌تونم!
‫آلیس، هنوز حالت خوب نیست؟
‫نه، آلیس، فرار نکن. ‫فرار نکن! فرار نکن!
‫سلام.
‫حالت خوبه؟ عزیزم، ‫چراغ‌های ماشین رو خاموش کن.
‫داری چشم این کوچولو رو اذیت می‌کنی. ‫نمی‌خواستیم بترسونیمت.
‫برای ماشینت به کمک احتیاج داری؟
‫- اینجا تنها هستی؟ ‫- آلیس، باهاش حرف بزن، بگو بره.
‫من و شوهرم می‌تونیم کمک کنیم ‫اگه تصادفی شده...
‫من دارم تلفنی حرف می‌زنم. ‫یعنی، من خوبم. آسیب ندیدم.
‫- ولی اینجا چی شده؟ ‫- من... من فقط مجبور شدم وایسم.
‫تو جوب؟ اشکالی نداره ‫از ماشینم پیاده شم؟
‫- نه، آلیس. بگو بره. ‫- نه، لطفاً، واقعاً. من خوبم.
‫لازم نیست ‫نگران به نظر برسی.
‫باید خون رو به پاهام می‌رسوندم.
‫راه خیلی طولانی‌ایه ‫تا به اینجا برسی.
‫تو روز منظره‌ش فوق‌العاده‌ست.
‫مردم می‌گن اینجا جادوییه.
‫چیزهای زیادی برای قایم کردن داره،
‫مخصوصاً تو تاریکی مطلق.
‫آره.
‫- تو خیلی مضطربی. ‫- چی؟
‫خیلی مضطربی. ‫مثل یه روح.
‫نه، یه حیوون، یه آهو، ‫شاید، دوید جلوی...
‫من... و ماشین لیز خورد ‫تو چاله و...
‫عزیزم، ما اینجا آهو داریم؟
‫- نه. ‫- شاید یه سگ ولگرد بوده.
‫- این‌ها چه‌شونه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫دیدیم بالای جاده چراغ زدی.
‫فکر کردیم شاید کسی ‫به دردسر افتاده.
‫نه. متأسفم. ‫نیفتادم. من خوبم.
‫آلیس، توضیح بده که داری با پدر و مادرت ‫حرف می‌زنی، که ما تو راهیم.
‫پدر و مادرم، پشت خطن. ‫دارن میان ماشین رو دربیارن.
‫خب، ما می‌تونیم تو این مورد کمک کنیم.
‫نه، اشکالی نداره. من خوبم.
‫حرف بی‌خود نزن. عزیزم، ‫طناب‌ها رو از صندوق عقب بیار!
‫می‌تونیم با بکسل درش بیاریم.
‫چرا سوئیچ ماشینت رو به من نمی‌دی؟ ‫شاید بتونم با دنده عقب درش بیارم.
‫نه. ترجیح می‌دم فقط برین.
‫اووه! سرده.
‫وقتی هوا اینقدر سرده آدم‌های زیادی ‫به اَشفولک نمیان.
‫مخصوصاً شب‌ها.
‫جایی که ما هستیم تقریباً عمیق‌ترین ‫جایی‌ـه که با ماشین می‌شه تو جنگل رفت.
‫می‌دونی چرا به اینجا ‫می‌گن جاده هالو؟
‫چون اینجا یه مکان مقدسه، ‫پر از افسانه و قصه.
‫در دوران باستان، بت‌پرست‌ها تو این جنگل ‫به پری‌ها احترام می‌ذاشتن.
‫حالا همه‌ی اون قصه‌ها خلاصه شده ‫به داستان‌های کنار آتیش
‫برای جوون‌هایی که میان اینجا ‫تا خوش بگذرونن.
‫خب تو چطور سر از اینجا درآوردی؟
‫- واقعاً تنهایی؟ ‫- چی؟
‫نباید بگی "چی"، بگو "ببخشید".
‫و من پرسیدم ‫کسی تو رو آورده اینجا.
‫شما نمی‌فهمین.
‫می‌تونم تو چشم‌هات ببینم ‫که حالت خوب نیست.
‫پس اگه فکر کردی که می‌تونی ‫همینجوری بیای تو اَشفولک،
‫با دوست‌هات، ‫هر طور که دلت می‌خواد،
‫و یه جایی کمپ بزنی ‫که هیچ‌کس پیداتون نکنه،
‫و مهمونی بگیرید، یا هرچی،
‫پس باید بهت یادآوری کنم ‫که داری قانون‌شکنی می‌کنی
‫و من این حق رو دارم ‫که به مقامات زنگ بزنم.
‫- نه، نه. ‫- می‌فهمی؟
‫نه، من این کار رو نکردم. ‫هیچ‌کس اینجا نیست.
‫من فقط گم شدم. ‫خواهش می‌کنم، من...
‫تو چی‌کار نکردی؟
‫- فقط... ‫- اینقدر حالت خوب نیست که نمی‌تونی رانندگی کنی؟
‫- برای همین تصادف کردی؟ ‫- فقط تنهام بذارین.
‫لازمه که به مقامات زنگ بزنم؟
‫من واقعاً متأسفم.
‫برای چی متأسفی؟ خانم؟
‫- چی می‌خوای بهم بگی؟ ‫- من نمی‌خواستم...
‫آلیس، آلیس. ‫بده من باهاشون حرف بزنم.
‫بذار بهشون توضیح بدم ‫چه خبره، باشه؟
‫- مامانم، اون می‌تونه با شما حرف بزنه. ‫- چی می‌خوای بگی؟
‫- باشه، گوشیت رو بده به من. ‫- نه، نگه‌ش دار. نگه‌ش دار.
‫از بلندگو استفاده کن.
‫- مامانم داره حرف می‌زنه. ‫- الو؟
‫سلام. الو. صدام رو می‌شنوین؟
‫- شما مادر این دختر هستین؟ ‫- بله، من مادر آلیس هستم.
‫با شوهرم هستم.
‫و ما داشتیم گوش می‌دادیم
‫و نگرانی شما رو درک می‌کنیم.
‫آلیس فقط شب سختی داشته.
‫اون داشت... داشت می‌رفت ‫سمت دانشگاه
‫و از یه راه میان‌بر رفته و گم شده ‫و سر از کنار جاده درآورده.
‫و من و شوهرم، ‫الان داریم میایم تو اَشفولک.
‫واقعاً ممنونیم که وایسادین ‫و حال آلیس رو پرسیدین.
‫ولی ما دیگه خیلی نزدیکیم. ‫فقط... فقط...
[‏17 دقیقه تا مقصد]
‫فقط چند دقیقه دیگه می‌رسیم.
‫یعنی از این به بعد ما می‌تونیم ‫مراقب آلیس باشیم.
‫می... می‌تونین تشریف ببرین.
‫شما می‌خواین ما ‫دخترتون رو تنها بذاریم؟
‫تو جنگل؟ تو تاریکی؟
‫خب، همونطور که گفتم، ‫ما فقط چند دقیقه فاصله داریم.
‫تو تو جنگل چی کار می‌کردی؟
‫- چی؟ ‫- تو جنگل؟
‫با عجله و دستپاچگی ‫از اونجا پریدی بیرون.
‫- چی کار می‌کردی؟ ‫- ببخشید. ببخشید، لطفاً!
‫ببینین، متأسفم، ولی می‌شنوم
‫که دارین آلیس رو ‫خیلی معذب می‌کنین.
‫بی‌احترامی نمی‌کنم، ولی ‫اینکه شما غریبه هستین
‫و این وقت شب تو جنگل می‌چرخین ‫من رو نگران می‌کنه، باشه؟
‫خیلی نگران‌کننده‌ست، باشه؟
‫پس... پس من و شوهرم ‫واقعاً ممنون می‌شیم
‫اگه شما و شوهرتون ‫فقط برین دنبال کارتون
‫و برگردین تو ماشین‌تون ‫و دختر ما رو تنها بذارین.
‫من دارم تو رو معذب می‌کنم؟
‫بله.
‫باشه، پس.
‫حتماً زخمت رو تمیز کن.
‫- لباست خونیه. ‫- مال تو ماشینه.
‫- بعد از تصادفت؟ ‫- بله، دستم برید.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫- دارن می‌رن. ‫- باشه. آلیس، برگرد تو ماشین.
‫- و در رو قفل کن. ‫- ممنونم که چیزی نگفتی.
‫- اون دیده شده، فرانک. ‫- می‌دونم، می‌دونم، ولی هنوز مشکلی نیست.
‫- نه، این دروغ فقط بزرگ‌تر می‌شه. ‫- بیا فقط برسیم اونجا ببینیم چی می‌شه.
‫- من برگشتم تو ماشین. ‫- باشه، خوبه. درو قفل کن، آل.
‫- چقدر فاصله دارین؟ ‫- ما...
‫- آلیس؟ آلیس، چیه؟ ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫- دارن چی کار می‌کنن؟ ‫- نه، وایسادن. کنار جنگل.
‫- دارن دنبالش می‌گردن. خدای من. ‫- باشه، باشه.
‫- فرانک. ‫- چی کار کنم... چی کار کنم؟ چی...
‫- شاید پیداش نکنن. ‫- فرانک، باید به پلیس زنگ بزنیم.
‫- قبل از اینکه اوضاع از این بدتر بشه. ‫- نه، نه.
‫- فرانک، نمی‌تونیم جلوی اتفاقی که داره میفته رو بگیریم. ‫- مامان، چی داری می‌گی؟
‫آلیس. آلیس. ‫می‌خوام تو ماشین بمونی.
‫بیرون نیا. بهشون بگو ‫پلیس داره میاد.
‫و من الان زنگ می‌زنم. کاری که ‫باید خیلی وقت پیش می‌کردم.
‫- نه! ‫- آلیس، لطفاً، متأسفم.
‫ولی بهت قول می‌دم، ‫این الان تنها راهه.
‫نه!
‫آلیس، چی کار می‌کنی؟
‫آلیس، وایسا، لطفاً. ‫آلیس، نمی‌تونی فرار کنی.
‫فرانک، بهش بگو وایسه!
‫آلیس، خواهش می‌کنم! خواهش می‌کنم!
‫بهت قول می‌دم، پلیس ‫کمکت می‌کنه از این مرحله بگذری.
‫نمی‌تونی ازش فرار کنی.
‫آلیس، آلیس، نمی‌تونی.
‫دیگه هیچ راه فراری نیست!
‫خانم؟ وایسا! از ماشین بیا بیرون.
‫هی. هی! گیر کردی. فقط داری ‫بیشتر فرو می‌ری تو جوب.
‫- برین کنار! ‫- دختره رو پیدا کردیم. الان دیگه می‌دونیم.
‫می‌دونیم تصادف بوده، ولی باید وایسی.
‫قبل از اینکه به کس دیگه‌ای آسیب بزنی! ‫خانم، ماشین رو خاموش کن.
‫- خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، تنهام بذارین! ‫- نمی‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫آلیس، به من گوش کن. به من گوش کن. ‫من و بابا اینجاییم پیشت.
‫با هم باهاش روبه‌رو می‌شیم. ‫ولی باید وایسی.
‫شیشه، عزیزم.
‫نه!
‫نه، بهم دست نزن! نه!
‫دست از سرش بردار عوضی! ‫گفتم دست از سرش بردار!
‫- به دختر من دست نمی‌زنی! ‫- نه!
‫- خدایا. ‫- مدی، چی شد؟
‫چی شد؟
‫خدایا.
‫فرانک، آروم برو.
‫شاید فقط می‌خواستن ‫جلوی فرار کردنش رو بگیرن.
‫اون‌ها می‌دونن، مدز. ‫می‌دونن، می‌دونن.
‫- باید به پلیس زنگ بزنیم. ‫- نه، نه، دوباره به آلیس زنگ بزن.
‫- نه. ‫- دوباره به آلیس زنگ بزن.
‫باید بدونیم حالش خوبه. ‫بعد به پلیس زنگ بزن!
‫نه، فرانک.
‫- مدز، دیگه تقریباً رسیدیم! ‫- نه!
‫- این خیلی ریاکارانه‌ست! ‫- چی؟
‫تو به آلیس گفتی اون مسئولیت ‫زندگی رو نمی‌خواد.
‫انگار تنها کاری که خودت می‌خوای بکنی ‫اینه که از زیرش در بری!
‫- داری در مورد چی حرف می‌زنی؟ ‫- ما باید کسایی باشیم که این رو درستش می‌کنن!
‫آلیس، آلیس؟ آلیس؟
‫پس شما در مورد ‫اون دختر می‌دونستین.
‫- آلیس کجاست؟ ‫- شما باید پدرش باشین.
‫- آلیس کجاست؟ ‫- اون تو ماشینه، داره آروم می‌شه.
‫مجبور شدیم شیشه رو بشکنیم و سوئیچش رو برداریم. ‫ممکن بود به خودش آسیب بزنه.
‫بدین باهاش حرف بزنم.
‫اون تو شوکه و نمی‌خواست ‫جواب تماس شما رو بده.
‫عذاب وجدان به شکل عجیبی ‫بدن رو از کار می‌ندازه.
‫یه تصادف بود.
‫- من مطمئن نیستم اینجوری ببینمش. ‫- منظورت چیه؟
‫تصادف باید تو ‫جاده اتفاق افتاده باشه.
‫ولی اون دختر کشیده شده بود ‫یه جای دور از دید تو جنگل.
‫و از مقامات هم خبری نیست.
‫نه آمبولانس، نه پلیس. ‫فقط دو تا پدر و مادر پشت تلفن.
‫و این دیگه تصادف نیست، هست؟
‫این مشکل پشت مشکله.
‫منطقی عمل کنیم یا احساسی؟
‫می‌تونم ببینم که ‫انتخاب‌هایی که اینجا شده
‫بیشتر از روی احساس ‫برای دخترتون بوده تا منطق
‫برای اون بچه بیچاره‌ای ‫که تو سرما رها شده بود.
‫گفتن این حرف برای شما خیلی آسونه.
‫من امدادگرم. ‫برای همین آلیس به ما زنگ زد.
‫من احمقانه فکر کردم می‌تونم ‫دختره رو از پشت تلفن نجات بدم،
‫و وقتی فهمیدم نمی‌تونم، ‫دیگه خیلی دیر شده بود.
‫دیر؟ چرا دیر شده بود؟
‫می‌شه لطفاً بدین ‫با آلیس حرف بزنم؟
‫- نه. شما اون رو ول کردین تا بمیره. ‫- نه، نکردیم. ما... ما احیای قلبی کردیم.
‫آلیس احیا کرد. ما... ولی دختره ‫احیا نشد.
‫اون دختر کاملاً زنده به نظر می‌رسید ‫وقتی شوهرم بردش.
‫- چی... چی گفتی؟ ‫- دختره زنده‌ست.
‫خدای من.
‫- نمی‌فهمم. ‫- شکر خدا.
‫من بودم زیاد خوشحال نمی‌شدم.
‫- چ... ولی... ولی اون زنده‌ست؟ ‫- همین الان گفتم.
‫- به پلیس زنگ زدین؟ ‫- نه.
‫چرا نه؟
‫آلیس؟ اون... اون آلیسه؟
‫- ساکت. ‫- خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم بدین باهاش حرف بزنم!
‫- هیس. تو ماشین بمون. تو ماشین بمون. ‫- بهش آسیب نزنین!
‫شما واقعاً اجازه می‌دین ‫خیال‌پردازیتون اوج بگیره.
‫- ولی فکر کنم همه‌مون داستان می‌سازیم. ‫- هیچ داستانی در کار نیست.
‫دختره... دختره تو تاریکی ‫دوید جلوی ماشین.
‫این تقصیر آلیس نبود. ‫اون هر کاری تونست برای نجاتش کرد.
‫این... این... ‫این حقیقته.
‫این توضیح نمی‌ده ‫چرا اون اینجاست.
‫رانندگی در حالت غیرعادی.
‫- چی می‌خواین؟ ‫- یه داستان بهتر.
‫شما... بچه دارین؟
‫پس می‌فهمین که تا کجا ‫پیش می‌رین تا...
‫تا از بچه‌ی خودتون محافظت کنین.
‫شما... شما این رو می‌فهمین؟
‫تمام کاری که آلیس کرد، تمام کاری که کرد ‫این بود که... این بود که رفت تو جنگل
‫تا از یه موقعیت استرس‌زا فرار کنه.
‫این من بودم... من بودم
‫که... که بهش گفتم جنازه رو قایم کنه
‫چون نمی‌خواستم کسی بفهمه ‫تا وقتی ما برسیم.
‫قرار بود... قرار بود زنم اون رو برسونه خونه ‫و من بمونم و تقصیر رو گردن بگیرم.
‫ولی من... من قول می‌دم ما... ‫قرار نبود فرار کنیم.
‫من... من مسئولم، ‫نه آلیس.
‫من... منم که... منم که مقصرم. ‫و داستان همینه.
‫ل... لطفاً...
‫هیچ پدر و مادری نمی‌خواد ‫هیولای بچه‌ش باشه.
‫هیچ‌کس نمی‌خواد بهشون نه بگه.
‫و بعد اون‌ها بزرگ می‌شن ‫و دیگه خیلی دیره.
‫من و شوهرم این رو ‫به سختی یاد گرفتیم.
‫شبیه به وضعیتی که شما الان دارین.
‫و ما از اون موقع داریم کفاره می‌دیم، ‫تقاص پس می‌دیم.
‫پس تصمیم گرفته شد. شما ‫باید با دخترتون حرف بزنین.
‫ممنونم.
‫آلیسه، درسته؟ بیا.
‫بدنت کم‌آب شده و ضعیفی. ‫یه‌کم آب بخور. بنوش.
‫خوبه. حالا، با پدر و مادرت حرف بزن.
‫الو.
‫خوبی؟
‫نمی‌فهمم. ‫چطور ممکنه هنوز زنده باشه؟
‫آلیس، تو اونقدر وحشت کرده بودی ‫که اون رو کشتی،
‫که خودت رو قانع کردی این حقیقت داره.
‫ولی مهم‌ترین چیز اینه که اون... ‫اون... حالش خوب می‌شه.
‫مامان؟
‫نمی‌دونم. شاید... ‫شاید ضربان قلبش رو حس نکردیم.
‫ولی من حس کردم سینه‌ش فرو رفت.
‫- آلیس، تو جونش رو نجات دادی. ‫- اگه به آمبولانس زنگ می‌زدم...
‫حال اون خوب می‌شه. ‫و... و حال تو هم خوب می‌شه.
‫و اون خانم هم هنوز اجازه می‌ده ‫ما با همون نقشه پیش بریم
‫که بگیم من ‫رانندگی می‌کردم، باشه؟
‫هیچی عوض نمی‌شه. باشه؟
‫این باید تصمیم خودت باشه، آلیس.
‫- نه، تصمیم گرفته شده. ‫- نه. فرانک، ما نمی‌تونیم براش تصمیم بگیریم.
‫چرا نمی‌تونی... ‫چرا نمی‌تونی بذاری این نقشه عملی بشه؟
‫چون می‌دونم اگه با کاری که کردی ‫روبه‌رو نشی چی می‌شه.
‫از درون نابودت می‌کنه. ‫تک‌تک اعضای وجودت رو.
‫من مجبور شدم امدادگری رو ول کنم.
‫منظورت چیه؟
‫مدتی بود که داشتم علائم هشدار ‫رو نادیده می‌گرفتم.
‫می‌دونی، زنگ خطرهایی که بهم می‌گفتن ‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.
‫بعد برای یه خانمی همسن خودم ‫تو یه مرکز خرید اعزام شدم.
‫و وقتی رسیدیم صحنه، ‫می‌تونستم ببینم که دچار حمله عصبی شده.
‫و علائمش دقیقاً همونی بود ‫که انتظار داشتم.
‫مشکل تنفسی، گرفتگی انگشت‌ها، ‫چشمای گشاد و خیره.
‫ما همیشه از این موارد داریم. ‫من تو این کار خوبم.
‫همیشه می‌تونم با حرف زدن یه نفر ‫رو از حمله عصبی دربیارم.
‫و همکارم گفت، "فکر کنم ‫باید ببریمش بیمارستان."
‫و من گفتم، "نه، تا یه دقیقه دیگه ‫خوب می‌شه."
‫و بعد نشد، و نتونستم ‫کاری کنم نفسش منظم بشه،
‫پس مجبور شدیم حرکت کنیم، و تو آمبولانس ‫دچار ایست قلبی شد.
‫و من احیای قلبی کردم، ‫ولی نتونستم برگردونمش.
‫و وقتی رسیدیم بیمارستان، ‫پزشک مسئول اورژانس
‫بهم گفت که اون دچار ‫آمبولی ریه شدید شده.
‫چندین لخته خون تو ریه‌هاش بوده.
‫و من متوجه نشده بودم. همه‌ی ‫سوال‌های اشتباه رو پرسیده بودم.
‫و من... من اونقدر مطمئن بودم ‫از چیزی که می‌دیدم،
‫اونقدر مطمئن بودم که حمله عصبیه ‫که متوجه‌ش نشده بودم.
‫و... و هیچ‌کس من رو مقصر ندونست.
‫یه اشتباه قابل درک به حساب اومد.
‫پس استعفام رو دادم.
‫پس، آلیس، این باید ‫تصمیم خودت باشه عزیزم.
‫نمی‌شه... من و بابا نمی‌تونیم ‫برات تصمیم بگیریم، باشه؟
‫من اون رو اونجا ول کردم.
‫اون دختر رو، درست مثل خودم.
‫من قیافه‌ی خودم رو، روی بدن اون دیدم.
‫آره...
‫اگه اون زنده بمونه، ‫می‌خوام ازش معذرت بخوام.
‫می‌خوام کار درست رو انجام بدم.
‫باشه.
‫می‌رم به اون خانم بگم ‫قبل از اینکه خیلی دیر بشه.
‫- چقدر فاصله دارین؟ ‫- نزدیکیم. چند دقیقه دیگه.
‫باشه. پس تا چند دقیقه دیگه می‌بینمتون.
[‏4 دقیقه تا مقصد]
‫یادم رفته بود اینجا چقدر عمیقه.
‫چرا باید کسی شب، تنها بیاد اینجا؟
‫رسیدیم.
‫یه چیزی درست نیست.
‫آلیس؟ آلیس؟ آل؟
‫چه خبره؟ کجان؟ ‫یعنی پلیس همینجوری برشون داشته و رفته؟
‫- نه، نه، نه، اون‌ها این کار رو نمی‌کنن. ‫- مدز، هیچ‌کس اینجا نیست!
‫آلیس؟ آل؟
‫فرانک. فرانک.
‫این دختره‌ست!
‫خدایا. خدایا. خدایا.
‫خدای من. خدای من! ‫مدز، اون‌ها دروغ گفتن!
‫مرکز فوریت‌های اضطراری.
‫- به کدام مرکز نیاز دارید؟ ‫- من پلیس رو می‌خوام.
‫- در حال اتصال شما هستم. ‫- بفرمایید تماس‌گیرنده.
‫شما به پلیس وصل شدید. ‫آدرس مکانی که هستید کجاست؟
‫جنگل اَشفولکه... ‫جاده هالو، جنگل اَشفولک، پارک ملی.
‫- بله، می‌تونم اسمتون رو بپرسم، لطفاً؟ ‫- مدلین فینچ هستم.
‫- و ماهیت وضعیت اضطراری چیه؟ ‫- در مورد یه تصادف رانندگیه.
‫دخترم اینجا رانندگی می‌کرده و زده ‫و یه نفر رو با ماشینش کشته.
‫باشه، باشه. یه آمبولانس و پلیس ‫به منطقه اعزام شدن.
‫شما شاهد تصادف بودید؟
‫نه، نه، من و شوهرم ‫تازه رسیدیم به صحنه.
‫پس شما الان در کنار ‫دخترتون و قربانی هستید؟
‫نه، فقط قربانی.
‫- و دخترتون؟ ‫- اون... خب... اون...
‫الو؟
‫مدی، آلیسه.
‫- خانم فینچ... ‫- مدز، آلیسه. آلیسه.
‫- مدز، آلیسه. ‫- خانم فینچ؟
‫آلیسه.
‫خانم فینچ، الو؟ ‫هنوز اونجا هستین؟
‫الو؟ خانم فینچ، با من حرف بزنین.
‫باید یه چیزی بگین، لطفاً.
‫خانم فینچ، الو؟ هنوز اونجا هستین؟ ‫خانم فینچ، حالتون خوبه؟
‫الو؟
‫نه، نمی‌تونه اون باشه. ‫نمی‌تونه اون باشه، فرانک.
‫اون نیست. یادت میاد؟ ‫اون یه چیزی گفت و ما شنیدیمش.
‫یادت میاد؟ نمی‌تونه ‫اون باشه، فرانک. اون نیست.
‫- خانم فینچ؟ ‫- آلیس نیست. اون نیست.
‫- صدام رو می‌شنوین؟ ‫- مدز، اونه.
‫- باید بفهمم چه خبره. ‫- فرانک، اون...
‫- الو؟ ‫- نیست، فرانک. آلیس نیست.
‫وایسا. وایسا.
‫- آلیس نیست. ‫- اون آلیسه.
‫- یادت... یادت نمیاد؟ ‫- الو؟
‫اون... اون بهمون گفت ‫که قیافه‌ش داشت عوض می‌شد
‫و ما یه چیزی شنیدیم.
‫- ما شنیدیمش. ‫- داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫- صدام رو می‌شنوین؟ ‫- داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫- اون آلیسه. ‫- الو؟ خانم فینچ، با من حرف بزنین. الو؟
‫- نه، فرانک. نه، چون اون... ‫- مدز، داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫- داری در مورد چی حرف می‌زنی؟ ‫- نه، فرانک.
‫- چون ما یه چیزی شنیدیم... ‫- مدز.
‫و اون بهمون گفت ‫که قیافه‌ش داشت عوض می‌شد.
‫- داری در مورد چی حرف می‌زنی؟ ‫- و ما اون صدای وحشتناک رو شنیدیم.
‫- داری در مورد چی حرف می‌زنی؟ ‫- و اون...
‫- اون آلیسه. ‫- فقط خفه شو، فرانک! خفه شو!
‫خانم فینچ، باید یه چیزی بگین...
‫آلیس؟
‫گوش کن.
‫- به این گوش کن. ‫- این چیه؟
‫آلیس؟
‫- مامان؟ ‫- آلیس، من اینجام. من اینجام.
‫- حالم بده. ‫- مطمئنم.
‫ما اینجاییم تا کمک کنیم.
‫- آلیس، کجایی؟ ‫- مامان، ما هنوز تو جنگلیم.
‫نمی‌تونن دور باشن.
‫چرا هنوز اینجاییم؟ ‫می‌ریم بیمارستان؟
‫پیش پلیس؟ حال دختره خوبه؟
‫نه. اون مرده، آلیس.
‫تو کشتیش.
‫تو ولش کردی تا تو جنگل ‫تو جاده هالو یخ بزنه.
‫- من... من نمی‌فهمم. ‫- آره، می‌فهمی.
‫تو وقتی بهش زدی ‫می‌دونستی مرده.
‫و می‌دونستی که اون ‫پایان زندگی خودت هم بود،
‫آینده‌ی درخشانت، که دیگه هیچ ‫چیز مثل قبل نمی‌شه.
‫- تو می‌دونستی چی کار کردی. ‫- نه.
‫- من پدر و مادرم رو می‌خوام. کجان؟ ‫- ما اینجاییم، آلیس.
‫نه! شما پدر و مادر من نیستین!
‫ولی الان هستیم.
‫کسایی که تو پدر و مادرت صدا می‌کنی ‫دیگه کنترلی ندارن.
‫خدای من!
‫اون‌ها تواناییش رو ندارن ‫که تو رو آزاد کنن
‫از این کار وحشتناک و ‫شیطانی‌ای که کردی.
‫- این چیه؟ ‫- یا خدا.
‫هیچ پدر و مادری نمی‌خواد ‫هیولای بچه‌ش باشه، آلیس.
‫اون‌ها نمی‌تونن با کاری که باید ‫انجام بشه روبه‌رو بشن. ولی ما می‌تونیم، آلیس.
‫و ما الان برای تو اینجاییم.
‫همونطور که برای بچه ‫قبل از تو اینجا بودیم.
‫و بچه قبل از اون.
‫خواهش می‌کنم، بذارین برم!
‫کدوم طرف؟ کدوم طرف؟ کدوم طرف؟
‫خواهش می‌کنم، نمی‌خوام اینجا باشم!
‫نه، ولی تو لیاقتش رو داری ‫که اینجا باشی. همه‌تون این رو خواستین.
‫مامان!
‫غریزه‌ی اصلی یه پدر و مادر ‫این باوره
‫که می‌تونن بچه‌شون رو از ‫عواقب زندگی در امان نگه دارن.
‫که می‌تونن تو رو نجات بدن، ‫به هر قیمتی.
‫- برای همین داستان می‌سازن. ‫- اون‌ها هستن؟
‫برای همینه که تو این مسیری.
‫نمی‌خوام اینجا باشم! ‫این چیه؟ من کجام، لطفاً؟
‫فکر می‌کنی تا کجا ‫برات پیش می‌رن، آلیس؟
‫فکر می‌کنی تا کی ‫به رانندگی ادامه می‌دن؟
‫نه، نه، نه. خواهش می‌کنم، ‫خواهش می‌کنم، چی کار دارین می‌کنین؟
‫اون‌ها نمی‌دونن که ‫داستان‌شون هیچ پایانی نداره؟
‫خواهش می‌کنم. ‫من رو کجا می‌برین؟
‫با یه جاده‌ی بی‌پایان ‫پشت سر هم...
‫- خواهش می‌کنم. ‫- که همینطور ادامه پیدا می‌کنه.
‫نه، نه، نه، نه! ‫باید برین کنار!
‫باید برین کنار! برین کنار! ‫باید برین کنار!
‫- دخترمون اونجاست! ‫- نه! من رو کجا می‌برین؟
‫- نه، نه، نه! نه! ‫- خواهش می‌کنم، گوشیم رو بدین!
‫نه، من باید این رو درست کنم. خواهش می‌کنم، ‫بذارین یه شانس دیگه داشته باشم!
‫- خواهش می‌کنم! ‫- خیلی دیره.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫بهم یه شانس دیگه بدین! ‫بهم یه شانس دیگه بدین!
‫مدی، تکون نمی‌خورن! ‫تکون نمی‌خورن!
‫شما نمی‌فهمین. ‫من هنوز جوونم!
‫پس تو سن کم‌تر اصلاحت می‌کنیم.
‫نه!
‫شما با آلیس فینچ تماس گرفته‌اید. ‫در حال حاضر سرم خیلی شلوغه.
‫اگه کار مهمی دارید پیام بذارید. ‫خداحافظ!
‫شما با آلیس فینچ تماس گرفته‌اید. ‫در حال حاضر سرم خیلی شلوغه.
‫اگه کار مهمی دارید پیام بذارید. ‫خداحافظ!
[پلیس]
‫برداشت‌های اولیه، دختره حالش خوب نبوده. ‫ماشین رو چپ کرده تو جوب.
‫گیج و منگ اومده ‫وسط جاده،
‫یکی تو تاریکی بهش زده.
‫راننده هول شده، جنازه رو قایم کرده، ‫از صحنه فرار کرده.
‫این چیزی نیست که ‫پدر و مادرش می‌گن.
‫اون‌ها جسد رو شناسایی کردن.
‫اون‌ها مطمئنن که این جسد ‫دختر واقعیشون نیست.
‫گفتن وقتی همه چی اتفاق افتاده ‫با دخترشون پشت تلفن بودن.
‫حتماً به خاطر شوکه.
‫احتمالاً دارن تلاش می‌کنن ‫با همه چی کنار بیان.
‫می‌تونی سرزنش‌شون کنی؟
[جـاده‌ی هـالـو]