یه روز، بعد از اینکه اولین برف زمستونی اومد
من ماشینمو توی پارکینگ پارک کردم و وسایلم رو بردم داخل
انگار روز اول مدرسم بود
استرس داشتم، درسته، ولی امیدوارم بودم
میتونستم دنیا رو به عنوان یه چیز بدشگون، و فاجعه‌آمیز ببینم
یا میتونستم تصمیم بگیرم و نور رو ببینم
من تصمیم گرفتم که نور رو ببینم
زنی که توی قسمت اطلاعات بود بهم لبخند زد
یه وایب خاصی داشت
میدونستم که جای درستی اومدم
آسانسور سمت راسته
توی کار قبلیم عادت کرده بودم که یکی از رهبران باشم
مدیر نبود یا حتی مسئول یه تیم نبودم
آدمی بودم که یه وقتایی میتونستم به بقیه نشون بدم که چیکار کنن
من قصد داشتم که همون موقعیت رو توی کار جدیدم هم
هر چه زودتر ایجاد کنم
بالاخره، میتونم با تمام قوا شکوفا بشم
تبدیل بشم به آدمی که همیشه میخواستم باشم
آدمی که میشه روش حساب کرد
میدونستم که باید برای خودم یه صفحه‌ای درست کنم
و به رئیس از همون روز اول نشون بدم که چه کاری ازم بر میاد
من میزم با راکش مشترکه
راکش توی خیلی جزئیات مهم بهم کمک کرد
دستگاه قهوه ساز دفتر اینجوری کار میکنه
فکر کنم یه جور خوش آمد گویی بود
چون اون همیشه چیزهای جدید به ذهنش میرسید
که من باید میدونستم
کش‌های لاستیکی
گیره‌های کاغذ اینجان
و مدادهام اینجان
پرده‌ها اینجوری کار میکنن
من هر روز 15 دقیقه زودتر میرسیدم
و بعد کل روز طبق برنامه‌ی ساعت کاری خودم کارم رو انجام میدادم
پنجاه و پنج دقیقه کار متمرکز
که با یه استراحت 5 دقیقه‌ای همراه بود
مطمئن بودم که سریعا بهش عادت میکنم
و به زودی توی مسیر موفقیت قرار میگیرم
آهسته و پیوسته، من یه پروفایل از نزدیکترین
همسایه‌هام درست کردم
شخصیتشون و جایگاهشون توی این سلسله مراتب
شنون بیشتر از راکش توی شرکت بوده
البته به اندازه‌ی کارول نه
به نظر میاد که کارول عاقل باشه
ولی آدمی بود که فکر میکرد همه چی رو بلده
و از اینکه همیشه درست بگه خوشش میومد
شنون، ببین
تو میبینی اینجا چیه، مگه نه؟
شنون آدمی بود که به همه چیز میخندید
حتی وقتی اون حرفی که زده شده بود
درسته، درسته، درسته - اصلا خنده دار نبود -
چون اینو نوشته متوجهم
حالا میشه به من توضیحش بدی؟
همه وقتی جرات نداشتن با رئیس حرف بزنن میرفتن پیش کارول
میچل روبروی کارول میشست
درو باز کن - اون بیشتر از همه‌ی آدمای دیگه -
اونجا بوده - مراقب باش، آره -
ولی اینکه چجوری این فاصله رو تحمل میکرد
..و سمت راستت میبینی که - خیلی واضح نبود -
آره، چتر
کارول نزدیک کامپیوترش نقاشی یه بچه رو قاب کرده بود
عکس یه خورشید بود که داشت میرفت پشت دریا
ولی اون نقاشی اشتباه بود
توی افق یه سری تکه‌های خشکی بودن [چلسی]
که از دو طرف خورشید بیرون اومده بودن
که البته، غیر ممکنه
دارم به این فکر میکنم که اون از این اشتباه واضح با خبره یا نه
میتونم کمکت کنم؟
شاید احساساتش کورش کرده بودن
حالا مهم نیست شرایط چیه
اون بچه حق داره که از اشتباهاتش با خبر باشه
تا دفعه‌ی بعدی این اشتباه رو نکنه
یه لیوان قهوه میخوای؟
آره
اینکه میچل شغلش ابدی شده بود
متاسفانه باعث نشده بود که احساس امنیت بکنه
به نظر میومد که دائما در ترس و وحشته
در مورد اخراجی‌ها شنیدی؟
من به برنامم پایبند بودم و به خودم اجازه نمیدادم که
وسط کارم با حرف زدن یا
قهوه خوردن حواسم پرت بشه
یه وقتایی بعد از 5 دقیقه میخواستم برم دستشویی
ولی همیشه مطمئن میشدم که کل مدت کارم سر جام میشستم
شخصیتم رو شکل میداد
و، مشخصا اون حس آزادی بعد از رها کردن اون فشار
خیلی بیشتر بود
داشتم به سمت دستشویی میرفتم که اولین بار اون اتاق رو دیدم
یه بوی نم کشیده‌ای به مشامم خورد
ولی یادم نمیاد که خیلی بهش فکر کرده باشم
اوه
یه اتاق
[دفتر کناری]
تا آخر روز تقریبا یادم رفته بود که
اون در رو باز کردم و به اون فضای خالی نگاه کردم
چند روز بعد، داشتم دنبال کاغذ کپی میگشتم
علی رغم اینکه همه بهم توصیه کردن بودن در مورد مکان وسایل سوال بپرسم
دلم نمیخواست که مایه‌ی تحقیر و تمسخر بشم
و اعتراف کنم که از مکان وسایل خبر ندارم
آخرین جایی که توش کار کردم یه قانون سختگیرانه‌ای در مورد
استفاده کردن از وسایل دفتر داشت
به ذهنم رسید که قایم کردن کاغذها توی یه جای غیر محتمل
ممکنه یه استراتژی برای جلوگیری از هدر رفت کاغذ باشه
اولش چراغ رو پیدا نکردم
روی دیوارهای اون طرف در دست کشیدم، بعدش بیخیال شدم
چه جای عجیبی برای گذاشتن چراغه
من سریعا فهمیدم که اینجا کاغذی وجود نداره
ولی بازم، این حس رو گرفتم که
اینجا یه جای خاصه
رفتم بیرون
درو بستم
و چراغو خاموش کرد
دوباره درو باز کردم که
ممطئن بشم چراغ هنوز اون تو روش نیست
میدونی بقیه یه دیوار کوچیک
یا جدا کننده وسط میزهاشون دارن
و ما نداریم
فکر کنم چند وقت پیش چنین چیزی خواستم ولی بودجه نداشتیم
مهم نیست
ما چیزی برای پنهان کردن نداریم
ما تلاش میکنیم حواسمون به زمین باشه
البته
طبیعتا - همم -
اینکه خودم به کاور کفش فکر نکرده بودم تو مخم رفته بود
مشخصا اگه وقت داشتم به ذهنم میرسید
اندرو یه کاری کرده بود که من هم حس احمق بودن و بی اعتماد به نفس بودن بگیرم
در حالیکه، در واقع من یکی از باهوش‌ترین آدمای اونجا بودم
مردم معمولا تلاش نمیکنن این حرفا رو با جوک
یا یکم لبخند بگن؟
در ضمن اینکه همینجوری ول کرد رفت خیلی بی ادبی بود
به نظر من این 55 دقیقه خراب شده بود
من باید همینجوری میشستم
و دوباره از 55 دقیقه‌ی بعدی شروع میکردم
کار راحتی بود که چراغ خراب رو برداریم
و بجاش یه دونه جدید بذاریم
باورم نمیشد که هیچکس درمورد
این مشکل ساده هیچکاری نکرده
در کنار خط ریش‌های بلندش
و حلقه‌هایی که زیر چشمش افتادن
کت راکش باعث میشد به طرز عجیبی ژولیده به نظر برسه
راستش رو بخوام بگم اون کت از
اول صبح اذیتم میکرد
حتی قبل از اینکه اون داستانای کاور کفش به وجود بیاد
واقعا از اون کت بدم میومد
باید یه کاری میکردم که ذهنم آزاد بشه
اینجا بود که برای بار سوم رفتم توی اون اتاق
کت و شلوارم بیشتر از اون چیزی که فکر میکردم اندازم بود
و انگار یه جور خاصی رو تنم وایستاده بود
که باعث شده بود بدنم مردونه به نظر برسه
به نظر خیلی آروم میومدم
در عین حال با اعتماد به نفس و دانا هم بودم
هیچوقت خودم رو به عنوان یه آدم جذاب در نظر نمیگرفتم
ولی فهمیدم که وقتشه اینکارو بکنم
چون اون نگاهی که توی چشمم بود خیلی خوب بود
این یه مزیت جدید بود
یه جفت چشم که میتونستن هر چی بخوان داشته باشن
و بگیرنش
راکش وظایفش رو با همون
دیدگاه الله بختکی که همه داشتن
انجام میداد
هر وقت دلش میخواست از تلفن استفاده میکرد
هر وقت دلش میخواست استراحت میکرد
چندین ساعت به دور دست‌ها خیره میشد
بدون اینکه اصلا ربطی به کار کردن داشته باشه
حتی یه وقتایی سعی میکرد باهام حرف بزنه
چه خبر؟ - من خیلی آروم ولی محکم -
در خواستش رو رد میکردم
معمولا با یه حرکت ساده‌ی دست
جواب داد
راکش یه عادت تو مخ داشت که هر وقت یه چیز جدید شروع میکرد
برگه‌هاش رو پرت میکرد روی میز
که به این معنا بود که در نهایت
شاید امروز نه، شاید فردا نه
ولی یه روزی
میز راکش سر ریز میشد
راکش
بله؟ - یه دقیقه وقت داری؟ -
آره، آره، حتما - دور و برت رو نگاه کن -
اه
چی میبینی؟
اه
آره، نمیدونم - باید همین الان درستش کنیم -
چیو؟ - قبل از اینکه نتونیم کنترلش کنیم -
میخوام به حرفم گوش کنی فکر کنم بفهمی دارم در مورد چی حرف میزنم
بیا بریم قدم بزنیم
باشه
آره، باشه - آره، بیا بریم قدم بزنیم -
بهتره که تنهایی با این موضوع کنار بیایم
یه چیزی هست که من بهش دقت کردم
چی؟
تو وقتی پرونده‌ی جدید برمیداری
پرونده‌های قدیمیتو نمیذاری سر جاش
وایستا ببینم، چی گفتی؟ - خب، دارم میگم که -
تو داری اجازه میدی که برگه‌هات
توی کل میزت پخش بشن
حالا، به زودی، اونا میان سمت من
و بعدش وارد فضای کاری من میشن
حالا، همونطور که مطمئنم میدونی من
دلم میخواد از تمام فضای میزم استفاده کنم
آره
یعنی، به اندازه‌ی کافی بد هست که ما باید بدون داشتن ذره‌ای
حریم خصوصی کار کنیم
خب، گذاشتن یه تقسیم کننده‌ی ساده چقدر سخته؟
درسته
ولی نگران این نباش این مشکل تو نیست
تنها چیزی که ازت میخوام اینه که یه سری عادت‌هایی پیدا کنی
که مزاحم کار من نشه
متوجهی؟
عالیه
عالیه، عالیه
خب، پس، بنظرم بهتره برگردیم سراغ وظایفمون
اگه همه چی خوب پیش بره
لازم نیست دیگه هیچوقت دربارش حرف بزنیم
بعد از اینکه برگشتیم سر جامون
راکش نشست و برای مدت طولانی به من نگاه کرد
بدون اینکه با برگه‌هاش کاری بکنه
من بهش اجازه دادم، فکر کنم کسی تاحالا اینجوری
انقدر واضح و مشخص کسی اشتباهش رو بهش نگفته بود
به عنوان یه توبیخ در نظرش نگیر
بیشتر به نظر بود
[به زمین فکر کنید]
داخل اتاق، یه آرامش خاصی وجود داشت
یه حس تمرکزی که انگار صبح زود توی مدرسه بود
همون حس آرامش و آزادی محدود رو داشت
کل اتاق پر از چیزهای سنتی بود
یه حال و هوای قدیمی داشت
انگار هر خطی با دقت به اون یکی وصل بود
هر چیزی که بهم ریخته و اعصاب خرد کن بود از بین رفته بود
دقت برگشته بود
راهب‌ها هم وقتی توی صومعه‌های
خودشون قدم میزنن چنین حسی دارن؟
راکش هنوز راه حل بهتری برای برگه‌هاش پیدا نکرده بود
ولی من مشکلی باهاش نداشتم
احتمالا نمیخواسته همینجوری رفتارش رو عوض کنه
بعد از اینکه یکی بهش دستور داده
نمیتونم ازش بخوام همینقدر غرور هم نداشته باشه
اگه معلوم بشه که از قصد کاری نمیکنه
و تا یه هفته‌ی دیگه اوضاع بهتر نشه
من مجبورم دوباره این بحث رو پیش بکشم
میتونم یه چیزی ازت بپرسم؟
آره، بپرس
داری چیکار میکنی؟
منظورت چیه؟
وقتی اینجوری وایمیستی داری چیکار میکنی؟
داری در مورد چی حرف میزنی؟
خیلی خب، مرد میتونیم بعدا در موردش
نه، لطفا، چی..چی
من چیکار میکنم؟
تو میری اون بیرون وایمیستی، کاملا ثابت
جدی؟
آره، انگار که اصن توی این دنیا نیستی
چیزیم میگم؟
نه
یعنی، تو انگار کاملا از اینجا رفتی
انگار اصلا از این دنیا خارج شدی
حتی یه سانت هم تکون نمیخوری
انگار که صدامو نمیشنیدی
انگار یه جای دیگه بودی
و
کی اینکارو میکنم؟
امروز صبح
و اون روز، مجبورم کردی باهات بیام بیرون
و همینجوری اونجا وایستادی
چه مدت اینجوری وایمیستم؟
نمیدونم، متفاوته، مثلا دفعه‌ی قبل حدودا 5 دقیقه بود
کس دیگه‌ایم منو اینجوری میبینه؟
همه
میچل
ازت میخوام که باهام صادق باشی
فکر میکنی بتونی اینکارو بکنی؟
اه...باشه - خیلی جدی میگم -
حالا، این سوال ممکنه عجیب باشه ولی ازت میخوام واقعیت رو بهم بگی
چی؟
این اتاق برای چیه؟
کدوم اتاق؟
این اتاقی که اینجاست
اوه، خب
آسانسور اونجاست و اونم دستشوییه
نه این اتاقو میگم
اه
این دیواره
همه‌ی حرفت همینه؟
چرا انقدر به این دیوار علاقه‌مندی؟
منو وارد این بازیا نکن
من تی اون لحظه فهمیدم که میچل یه زیردست بیچارس
نمیخواست توی دردسر بیوفته
نه، هر کی که مسئول این دروغ بوده
جایگاهش توی سلسله مراتب بالاتر بوده
درجه‌ی بالاتر
میدونی داستانش چیه؟
بنظرم خیلی عجیبه - کاراش با عقل جور در نمیان -
پنجشنبه‌ی پیش دیدم که داره اینکارو میکنه
من صبرم رو از دست دادم و تصمیم گرفتم همه رو جمع کنم
کل بخش رو جمع کردم بجز اندرو
که کل روز یه جلسه‌ای داشت
خب، میخوام از همتون تشکر کنم که امروز به من پیوستید
حالا الان که من فهمیدم دارید شوخی میکنید
من نمیدونم که این ایده‌ی کی بوده، ولی، اه
به اندازه‌ای فهمیدم که
بهتون بگم، اون بیرون
میتونید هر چقدر دلتون میخواد تظاهر کنید که اتاقی وجود نداره
ولی اینجا نمیتونید تظاهر کنید
اتاق وجود داره
همینه، ما توشیم
پس ادامه دادن این بازی مسخره بیهودس
و من انتظار دارم الان که باهم حرف زدیم
اذیت کردناتون رو تموم کنید
و هممون میتونیم برگردیم سرکارمون
خیلی خب؟
عالیه
بعدش یهویی همه به دفتر اندرو خوانده شدیم
جا تنگ بود
بیاید داخل - راکش یه کت تیره‌تر پوشیده بود -
و من خیلی خوشحالتر بودم
برش خوب و کلاسیکی داشت
باعث شده بود تیپش به بقیه ماها هم بخوره
میدونید، ما هر روز یه جلسه
با کل بخش اونم به این سرعت نداریم، ولی، ام
کارول میخواد یه چیزی بگه
فقط من نیستم، فکر کنم دارم از طرف کل بخش حرف میزنم
هممون فکر میکنیم که داری زیادی روی میکنی
در مورد چی؟ - نه، بذار حرف کارول تموم بشه
معلومه که من میخواستم بذارم حرفش تموم بشه ولی یهویی
انگار این گمانش که میگفت من وسط حرفش پریدم
ممنون - درست بود -
حقیقت اینه که ما داریم نگرانت میشیم
چرا باید نگرانم بشید؟
بخاطر وایستادنت
بهتون نگفتم که راه انداختن جنگ روانی
بر علیه من بی فایدس؟
نمیتونید اذیتم کنید
داری درموزرد چی حرف میزنی اورسن؟
فکر میکنم این مساله از این حقیقت نشات میگیره
که بعضیاتون متوجه شدید من یکی دوباری
خودم رو کنار کشیدم تا تنهایی قوی‌تر بشم
و توی اون اتاقی که کنار آسانسوره استراحت کردم
متوجهم که به نظر بعضیاتون این اتفاق آزار دهندس
مشخصا ما هممون کار داریم
و نمیتونیم هر وقت دلمون خواست بریم استراحت کنیم
ولی بهتون اطمینان میدم که من همیشه
تلاش میکنم تا کمبود توی کارمو رو جبران کنم
هممم
و اگه کسی از شما اونجا راز پنهانی داره
که به هر دلیلی نمیخواید من ببینم
میتونید همینجا بهم بگید
کسی نبود؟
در غیر این صورت، میتونید برید
من و اورسن این مساله رو حل میکنیم
چرا اینجوری شد؟ - خیلی عجیب بود -
حالت خوب نیست، اورسن؟
متوجهی که نمیتونی اینجوری رفتار کنی؟
غیر قابل قبوله
غیر قابل قبول متوجهی؟
نمیتونی همینجوری مردم رو از اتاق من بندازی بیرون
این اتاق
توی راهروعه؟
بعد از آسانسور، اون طرف راهرو دقیقا بغل دستشویی
چجور اتاقی هست؟
تا جایی که من میدونم، ازش استفاده نمیشه، یا خیلی وقته ازش استفاده نشده
من چیزی برنداشتم یا جایی رو بهم نریختم، یا هرچی
اگه اتفاق مشکوکی اونجا میوفته، من چیزی راجبش نمیدونم
من فقط
چند بار رفتم اونجا، همین
و اونجا چیکار میکنی؟
توی اتاق؟ - اوهوم -
وقت میگذرونم
خب دقیقا چیکار میکنی؟
خب، هیچی، ولی متوجهم که چرا
بقیه حسودیشون میشه و قاطی کردن
به بقیه توجه نکن
اورسن تو چرا میخوای اونجا وقت بگذرونی؟
خب، حالم رو بهتر میکنه
باشه
اتاقی وجود نداره، اورسن
چرا، هست دقیقا پشت
به دقت به من گوش کن، اورسن
کنار آسانسور اتاقی وجود نداره
تا حالا اتاقی اونجا نبوده
احتمالا اینو توی ذهنت ساختی
شاید برای تو وجود داره نمیدونم اینجور چیزا چجوری کار میکنن
باشه ببین اگه توام میخوای شروع کنی
الان به من گوش کن، اورسن
ازت خواهش میکنم که دیگه نری اونجا
دیگه حق نداری بری توی اون اتاق
اینکه داری بهم میگی اون اتاق وجود نداره به اندازه‌ای عجیبه
که من به شما بگم
که اون صندلی اونجا نیست
اون صندلی اونجا هست
خوشحالم که میتونیم سر این توافق کنیم
ظاهرا همه چی به طرز عجیبی عوض شده
ما میدونستیم که تو شخصیت پیچیده‌ای داری
ولی کسی تاحالا نگفته بود که تو
عجیب غریبی
دیگه حق نداری بری توی اون اتاق
وگرنه یه راه حل دیگه‌ای پیدا میکنیم
متوجهی؟
اگه از من بپرسید، عادلانه نیست
چرا اندرو میتونه یه اتاق داشته باشه و من نمیتونم؟
و ازت میخوام که بری پیش روانشناس
و من اینجوری با شما آشنا شدم
خب...این اتاق
چجور اتاقیه؟
یه دفتره
و کجاست؟
بین دستشویی و آسانسور
و تو میری اونجا؟
آره ولی میگن نمیتونم برم
میخوای مرخصی بیماری بگیری؟
نه - اوه -
بهم توضیح بده که اون چرا نمیخواد بری توی اون اتاق
چون میگه وجود نداره
و وجود داره؟
آره
میتونی برام توصیفش کنی؟
همه چی دقیقا توی جای درستش قرار گرفته
قشنگه، ولی برای پز دادن نیست
راحته ولی خراب نیست
لوازم داخلش نرم و راحته
طراحیش، جزئیاتش، و الگوهاش
بی همتا و قشنگه
نورش نرم و گرمه
و خیلی خوب میخوره توی صورتت
هیچوقت توی چشمت نمیخوره
حتی سی‌دی‌های تو قفسه‌ها و کتاب‌ها
که تصور میکنم توسط شخصی که خیلی براش مهم بوده انتخاب شده
به نظر قشنگ میاد ولی این اتاق بی‌نقص
برای بقیه هم وجود داره؟
نمیدونم، میگن وجود نداره
ولی تو میدونی که وجود داره
آره
کارمون تموم شد؟
چیز دیگه‌ای هست که بخوای دربارش حرف بزنی؟
چیزی هست که بهت استرس بده؟
نمیفهمم چه ربطی داره
خب، ما اینجاییم که در مورد تو حرف بزنیم، اورسن
میدونی اون کیه؟
پس حرفی نمیمونه
من و اورسن موافقت کردیم که از شر اون اتاق خلاص بشیم
منظورت اینه که اون میمونه؟
مساله سلامتی و امنیته
نه نیست
اگه اون اجازه داره که همینجوری اونجا وایسته
منم باید اجازه داشته باشم توی قسمت استراحت طب سنتی ژاپنی تمرین کنم
همم - مگه ما نباید با تمام قوا کار کنیم؟ -
جدی میگم، اون واقعا دیوونس باید به این اعتراف کنی
روانشناس گفت من هیچ مشکلی ندارم
و کاملا توانایی اینو دارم که به کارم ادامه بدم
و اندرو هم اینو میدونه
اون خیلی خوب میتونه کار کنه
همم، من گزارش رو دیدم
باید موافقت کنم
ولی اون دیوونس همه میتونن اینو ببینن
قطعا نمیشه هر وقت سرمون شلوغ شد یه احمق
بره به دیوار زل بزنه
البته به نظر من ما باید بتونیم توی زمان استراحتمون
هر کاری دوست داریم بکنیم
من خیلی در این مورد مطمئن نیستم
من میگم اخراجش کن
اورسن وظایفش رو بدون هیچ خطایی انجام داده
جدا، باید دلمون به حالش بسوزه
اندرو درست میگه
هیچ دلیلی برای اخراج کردنش وجود نداره
ببین، من اصلا برام مهم نیست که اون چیکار میکنه
ولی اون هی بقیه‌ی ماها رو هم میکشونه اونجا
دقیقا
بنظرم دیدن اینکه همینجوری
اونجا وایمیسته خیلی ترسناکه
انگار که اصلا اونجا نیست
نظرتون چیه که
بگیم تا وقتی که اورسن نره توی اون اتاق، مشکلی نیست؟
من میتونم اینو بگم - جدی کیگی؟ -
اشکالی نداره
اشکالی نداره - اشکالی نداره -
آره، خوبه
من تمام تلاشم رو کردم تا از دیگران تقلید کنم
و تظاهر کنم که اون اتاق وجود نداره
حس مسخره‌ای داشتم
وقتی همشون رفتن ناهار بخورن، به نظرم دلیلی نداشت
که یه مدت کوتاهی نرم اونجا
دیدم چیکار کردی
الکی مظلوم بازی در نیار من دیدمت
اگه دوباره ببینمت
به بقیه میگم
هر وقت کسی بهم نگاه میکرد
یه لبخند بزرگ میزدم
لبخند دشمنت رو خلع سلاح میکنه
و باعث میشه به دشمنی خودش شک کنه
همم اوضاع چطوره، راکش؟
خوبه، آره، خوبه - عالیه -
پس مشکلی نیست، هان؟
نه، همه چی خوبه
عالیه
اوضاع تو چطوره؟
اوضاع چی؟
خب، این چند روز اخیر داشتی چیکار میکردی؟
چرا میخوای بدونی؟
چون من رئیستم
دارم روی یه مقایس پیشرفته برای
خدمات مشتری توی این بخش کار میکنم
این چیه؟
برنامم اینه که ازش برای اندازه گیری
سودی که برای مشتری‌هام دارم استفاده کنم
و بخاطر این، یه پرسشنامه‌ای طراحی کردم
که برای اینه که بفهمم شما مشتری‌ها راجع به خدماتم چی فکر میکنید
ما مشتری‌ها؟
من معمولا به شما به عنوان مشتری نگاه میکنم
واسه چی، هان؟
جدا داری اینو ازم میپرسی؟
آره
جدا دارم اینو ازت میپرسم
اگه تصور کنی که در نهایت با مشتری سر و کار داری بهتر کار میکنی
ها
همم
خب ممنون میشم که این پرسشنامه رو پر کنید
که اگه روی لینک اینجا کلیک کنید پیداش میکنید
توی این پرسشنامه 5 تا سوال در مورد خدماتمون وجود داره
و یه سوالم اینه که کار دیگه‌ای هست که فکر میکنید
ما باید انجام بدیم؟
شماره‌ منزل و شماره موبایل، البته اینها اختیاری هست
ولی ممنون میشم تا جایی که تونستید
پرسشنامه رو کامل کنید
ولی اورسن من ازت خواستم که یه لیست از شماره تلفن‌ها تهیه کنی
مگه نه؟
تمام انرژیم از بین رفته بود
یک دفعه تمرکز کردن برام سخت بود
و انگار شونه‌هام درد میکرد
بعد از اینکه 3 روز نرفتم توی اتاق
حس ناآرومی داشتم
همه چی توی مخم بود و متوجه شدم که بیشتر از حد معمول عرق میکنم
اون اضطراب حادی که برای دوری از اتاق داشتم فروکش کرده بود
ولی انگار عادتش هنوز توی بدنم بود
همش باید جلوی خودمو میگرفتم
وقتی میفهمیدم که بدنم طبق عادت و خواسته‌ی خودش داره میره اونجا
مثل یه فرد سیگاری سابق که برای یه پاکت سیگار دست و پا میزنه
تلاش میکردم به چیز دیگه‌ای فکر کنم
و هر وقت که میخواستم برم داخل، از 20 برعکس میشماردم
‫20، 19، 18، 17، 16
‫15، 14، 13، 12، 11
10
‫9، 8، 7، 6، 5
‫4، 3، 2
1
من نرفتم داخل
مطمئنم
صبح روز بعد که بیدار شدم داشتم به اتاق فکر میکردم
و بعد سمت چپ و دوباره سمت راست
و در سمت چپ - تلاش کردم حواس خودمو -
با حرف زدم با خانم وراج
توی اطلاعات، پرت کنم
صبح بخیر
شرط میبندم اینو به همه‌ی آقایون میگی
آره، میگم
اه، اون پشت نقشه‌ی طبقات رو که ندارید
دارید؟
نقشه‌ی طبقات؟
نقشه‌ی کلی، نقشه‌ی ساختمون
نه، میتونم کمکت کنم هر جایی که بخوای بری
نه، مشکلی نیست...خودم...خودم پیداش میکنم
باشه، مطمئنی؟ کارم همینه‌ها
نه، نه، من..مشکلی برام پیش نمیاد
من رفتم به طبقه‌ی چهارم، رفتم بیرون
و تقریبا دم در بودم
یواشکی رفتم به سمت اون مکان ممنوعه
مثل یه بچه، صبح کریسمس
دقیقا کنارش وایستادم
اونجا وایستادم و حس کردم که چقدر بهش نزدیکم
نه، نه، نه، اون چیزی که فکر میکنی نیست
دوباره رفته بود اونجا - نرفتم -
خودم دیدمت - نه -
خودم دیدمت، دوباره اونجوری وایستاده بودی
نه، من فقط وایستاده بودم
اون فقط وایستاده بوده
منم دارم همینو میگم - آره، خب -
مردم حق دارن ثابت وایستن
هیچکس نمیتونه جلوتو بگیره که یه دقیقه یه جایی وایستی
اورسن چقدر اونجا وایستاده بودی؟
چند دقیقه؟ چند ثانیه؟
من نرفتم داخل
اون نرفت داخل
خبرها از طرف کارول مثل ایمیل گروهی پخش شد
تو طول روز، رسما همه از کنار میزش رد شدن
و قبل از اینکه به راهشون ادامه بدن یه نگاهی به من مینداختن
من تصمیم گرفتم اون روز یکم زودتر برم خونه
حالم خیلی خوب نبود
یادم رفته بود که اون زمان پیدا کردن ماشینم
توی پارکینگ چقدر سخته
از اونجایی که من همیشه دیرتر از همه میرفتم و پارکینگ
تقریبا خالی بود
برای اولین بار، فهمیدم که چقدر عجیب غریب رفتار میکردم
به همه‌ی کارای احمقانه‌ای که کردم فکر میکردم
و اینکه به کجا رسیدم، سر درد گرفتم
اگه من بخوام به جایی که میخوام برسم
باید کاملا یه تاکتیک جدید در نظر بگیرم
تا کجا میتونم برم بالا؟
اگه اینجوری ادامه بدم، کی میتونه جلومو بگیره؟
چرا دیر کردی؟ - خواب موندم -
من خیلی متاسفم، من خوابم نمیبرد
دراز کشیده بودم و فکر میکردم
به اتفاقات اخیر فکر میکردم
چیزایی که گفتم و کارایی که کردم و ادامش و
متوجهم که خیلی عجیب غریب رفتار کردم
و میخوام هر کاری بتونم بکنم
تا هر مشکلی که ایجاد کردم رو درست کنم
اورسن، اورسن، اورسن
ولی من میدونم که منم برای شما هم مشکل ایجاد کردم
و ازتون میخوام که منو ببخشید
من هیچوقت قصد نداشتم که مشکلی ایجاد کنم
بهتون قول میدم که از الان به بعد، دیگه این اتفاق نمیوفته
بشین
تو آدم عجیبی هستی
خوشحالم که زمان گذاشتی تا در مورد همه چی فکر کنی
شاید دیر شروع کردن هم ارزشش رو داشت
مشخصا من هر زمانی که از دست دادم رو جبران میکنم
نگران این نباش اگه بتونی برگردی سرکار
این استراحت کوتاهی که کردی کاملا جبران میشه خب
سر این قوانین توافق کردیم؟
آره - و میتونیم اونو فراموش کنیم...؟ -
البته
اگه راه حلی برای این پیدا کنیم
هیچکس از من خوشحال‌تر نمیشه
اوه و من لیست شماره تلفن‌هایی که خواستید رو تموم کردم
اوه، عالیه میدونی چیه؟ فردا
میتونی یه لیستی از پروژه‌هایی که از پرسش و پاسخ گذشتن و
اونایی که نگذشتن درست کنی؟ خوبه که اینارو یجا داشته باشیم
میتونی ببینی از کجا میان
اوه، آره، میدونم
باید ببینم آخر گزارش دو تا امضا هست یا نه
میتونم...میتونم انجامش بدم
عالیه
چون که دیر شروع کردم
گفتم شاید بهتره یکم بیشتر بمونم
حدودا یک ساعت بعد، سوار آسانسور شدم و مستقیم رفتم به لابی
بدون اینکه از اتاق بگذرم
تهدید به اخراج شدن مثل یه روح شیطانی همه‌ی بخش رو فرا گرفته بود
راکش و اندرو پشت سر هم مکالمه‌های خشنی داشتن
که همیشه با این تموم میشد که ممکنه کل شرکت
بسته بشه
فکر کنم مدیریت میخواست اینجوری کارمون رو درست انجام بدیم
و کسی فکر نکنه که در امانه
اگه این جواب بده - متوجه نمیشم که داری چی میگی -
اوکی، دارم میگم که نمیتونم متن
واضح‌تری بنویسم - معلومه که میتونی -
درست قبل از ناهار، یه سری برگه چاپی دیگه
به دفتر اندرو تحویل داده شد
اه، من الان چیکار کنم؟
هووم؟
اگه پیغامی هست
یا مشکل وضوح توی پیاما وجود داره؟
داری به چی فکر میکنی؟
فقط میخواستم بدونم میتونم کمک کنم یا نه
نه، مرسی
فکر نکنم، همه چی خوبه
اوه، ولی متیونی
پرینترا رو چک کنی ببینی کاغذ کافی دارن یا نه
متوجه شدم که تحقیرم ادامه داره
تا آخرین حد خودش
برام مهم نبود
همش بخشی از نقشه بود
میره بالا یا میره پایین؟
جا به جا شدن یعنی چی؟
فکر نکنم راحت باشم که مردم در مورد جا به جاییم بدونن
احتمالا برای وقتیه که توی موقعیتی
قرار گرفتی که تقریبا مساویه با - اوهوم -
من تلاش کردم که وقتی بقیه قهوه میخورن کنارشون باشم
داشتم شرکت میکردم
من کنارشون حضور فیزیکی داشتم
خب، همونطور که داشتم میگفتم این کسری بودجه‌ها دارن مارو میکشن
اونا بهم عادت کردن
من نقش شرکت کننده‌ی آروم رو داشتم
اون آدمی که هیچکس بهش دقت نمیکنه
ولی حضورش برای شخصیت کلی اون
کردار اجتماعی لازمه
تو خیلی فعالی
واقعا فوق‌العاده بود
که هنوز هیچکس این چراغ رو درست نکرده بود
فکر میکردم آمارت یکم پایین باشه
چند نفر از کارمندا میتونن یه
چراغ رو درست کنن؟ - اون خیلی فوق‌العاده -
به محض اینکه برگشتم سرجام
دیدم که اون لحظه‌ی اجتناب ناپذیری که ازش میترسیم فرا رسیده
برگه‌های راکش بالاخره اومدن روی میز من
من کل برگه‌ها رو هول دادم به سمت خودش
و باعث شد بعضی از پرونده‌ها بیوفتن زمین
وقتی راکش برگشت، حس کردم که مثل قدیم نمیتونم تحملش کنم
یه بخش از من قدیمی که خیلی هیجان انگیز بود
و در شرایط تاکتیکی خیلی روراست بود رو حس کردم
اولش میخواستم دوباره کارم رو تکرار کنم
و این دفعه همه چیو یکم دورتر هول بدم
ولی بعدش به ذهنم رسید که [پرونده‌ی 1636]
این همون موقعیتیه که من منتظرش بودم
حتی بدون اینکه درخواستش بدم
یه شرایط کمکی برام پیش اومده بود
یه آرامش فوق‌العاده‌ای وجودم رو فرا گرفت
راکش بخش زیادی از بعد از ظهرش رو
صرف این کرد که اون پوشه‌ی گم شده رو پیدا کنه
چیزی نگفت، ولی من میدونستم که دنبال اونه
و اینجا بود که برای هشتمین بار وارد اتاق شدم
فرمول‌هایی که معمولا یه عالمه طول میکشید به ذهنم برسن
خیلی راحت اومدن توی ذهنم
همه چی رو یهو فهمیدم
تقریبا همه چی واضح بود
انگار ازم خواسته بودن
کتاب ریاضی کلاس دوم رو پر کنم
‫چندتا عبارت آسون رو توی ذهنم ‫فرمول‌سازی کردم
‫راحت و شفاف
‫انگار مدارک رو مرتب کردم
‫تا خط‌هاش مشخص بشن
‫دقیقا منظورم همین بود. ‫عالیه، راکش
‫به طرز احمقانه‌ای نابغس ‫واقعی و مختصر
‫جایی برای برداشت نادرست نیست
‫- اون مال من نیست ‫- چی؟
‫رییس، من ننوشتمش.
‫منظورت چیه که تو ننوشتیش؟
‫حتما یکی دیگه نوشتش.
‫کارول!
‫میچی؟
‫اگه یکی از اونا بگن که کار اونا بوده
‫موقعیت حتی بهتر می‌شد
‫می‌تونستیم همین الان که حرف می‌زنیم ‫پرتاب ترامپولینم رو بیشتر کنیم
‫ولی هیچکدوم اینقدر گستاخ نبودن
‫وقتی روز کاری تموم شد و همه رفتن خونه
‫حس کردم قلبم سریعتر می‌زنه
‫انگار داشتم از فورت ناکس دزدی می‌کردم ‫(پایگاه ارتش آمریکا)
‫شروع به کار روی پرونده ۱۸۴۲ کردم.
‫این دفعه خیلی سریعتر بود.
‫انگار روشی برای جور کردن چیزها ‫باهم یاد گرفته بودم.
‫یچیزی درباره تعامل زمان و مکان.
‫دراخر ساختاری پیدا کردم که ‫مناسب منه.
‫شانون، این ۱۸۴۲ توعه؟
‫این فرم رو می‌شناسی؟نه؟
‫روز بعد همونکار رو ‫با پرونده ۱۱۹۹ کردم.
‫چشماش رو روی خودم حس کردم ‫لحظه‌ای که وارد مکعب شیشه‌ای کوچیک شدم.
‫و بعد اینکه اندرو رسید
‫اونجا بود و داستان تعریف می‌کرد.
‫بهتر از این نمی‌تونستم برنامه‌ریزی کنم.
‫فهمیدم تو این رو روی میزم گذاشتی.
‫کی نوشتش؟
‫من
‫کی... کی ازت خواست که بنویسی؟
‫من فقط فکر کردم وظیفه منه
‫چون فایل‌ها روی میز من بودند.
‫کی گذاشتش اونجا؟
‫نمی‌دونم.
‫- لطفا ‫- گمان کردم...
‫دنبالم بیا.
‫لطفا در رو ببند.
‫چه خبره، اورسون؟
‫اوه، من... من نمی‌خواستم دردسر درست کنم.
‫نمی‌خواستم کار کس دیگه‌ای رو بگیرم.
‫فقط گمان کردم که...
‫باید انجامش بدم چون فایل‌ها روی میز من بودن.
‫می‌تونی بگی کی پرونده‌های ۱۸۳۴ و ۱۶۳۶ ‫رو نوشته؟
‫من
‫حقیقت رو بگو، اورسون
‫این حقیقته.
‫EVP...
‫- خیلی خوشحاله. ‫-اوه
‫می‌گه ما بالاخره لحن درست رو پیدا کردیم.
‫این متون قراره قالب همه ‫تصمیمات آینده باشه
‫من، من، من...
‫من نمی‌دونستم.
‫من می‌تونستم از موقعیتم سواستفاده کنم
‫و چرخش رو بیشتر کنم
‫حتی باعث شوک بیشتر شم ‫ولی حالا اینجاییم.
‫درآخر، متوجه شد
‫و شاید باید خوشحال شم که بالاخره ‫اونقدری باهوشه
‫که وقتی استعداد رو می‌بینه ‫متوجه شه
‫تو شوکه کردی.
‫فکر کنم بهتر باشه که...
‫...اگه فکر می‌کنی از عهده بیشتر از این برمیای.
‫خوشحال می‌شم از هر طریقی که ‫می‌تونم، کمک کنم.
‫ولی وظایف دیگه‌ام...
‫فکر می‌کنم وقت پیدا کردن ‫برای چک کردن پرینترها...
‫قطعا دیگه مجبور نیستی اون کارها رو بکنی
‫کنترل کیفیت...
‫متاسفم، اورسون، اگه دست‌کم گرفتمت.
‫همیشه دیدن استعدادهای همکارات آسون نیست.
‫مخصوصا وقتی... اه
‫معذرت می‌خوام.
‫دونستن اینکه کی دهنت رو ببندی ‫یه هنره.
‫اخیرا سرم شلوغ بوده.
‫می‌تونستم یکم بیشتر طولش بدم
‫معذرت خواهی‌ت رو قبول می‌کنم.
‫ممنون
‫یکم بعد، ‫می‌تونستم انگشتام رو به آرومی روی عددها
‫روی کاور جدید رفرنس طلایی
‫ استاندارد شرکتمون بکشم.
‫صبح بخیر. ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫می‌خوام ویرایش ۱۶-س رو ببینم
‫یه لحظه، لطفا
‫جوری که بهم نگاه می‌کرد معلوم بود ‫به اسم نویسنده
‫روی جلد دقت کرده
‫به نظر میومد تحت تاثیر قرار گرفته.
‫ببخشید
‫به من ربطی نداره، ‫ولی شما اون رو نوشتین؟
‫درسته
‫تبریک می‌گم
‫شنیدم الان قالب استاندارد
‫برای تصمیم‌گیری کل شرکته.
‫واقعا لذت‌بخشه.
‫من به تازگی کارم رو اینجا شروع کردم.
‫یکم طول کشید که روال ‫کار دستم بیاد
‫آره دیدمت که میومدی داخل.
‫همیشه یکم زود میای.
‫دوست دارم به یه برنامه خاص ‫بچسبم.
‫خب، انگار برای تو کار می‌کنه.
‫راز تو چیه؟
‫اتفاقا یه راز کوچولو دارم.
‫- عه؟ ‫-می‌خوای بدونی چیه؟
‫آره
‫نمی‌دونم
‫بیخیال. باید بهم بگی
‫نباید یه دختر رو اینجوری اذیت کنی.
‫قول می‌دی به کسی نگی؟
‫خیلی‌خب، باشه. قول می‌دم.
‫یه اتاق مخفی پیدا کردم ‫و وقتی اونجام، می‌تونم هرکاری رو انجام بدم.
‫یه اتاق مخفی.
‫-اینجا توی ساختمان؟ ‫-طبقه چهارم.
‫مثل یه اتاق مخفی توی کتابخونه یا...؟
‫اونجوری نیست. ‫یه در معمولیه.
‫ولی بیشتر مردم نمی‌بیننش.
‫آره
‫مردم بعضی وقتا اینجورین.
‫اره
‫داخل اتاق چجوریه؟
‫خب، راحته.
‫یکم مدلش قدیمیه.
‫به نظر خوب میاد.
‫شایعات موفقیتم
‫توی کل بخش پیچیده بود
‫چطور می‌تونه انقدر خوب باشه؟
‫یعنی داری می‌گی کل مدت می‌تونسته اینکارو بکنه؟
‫شاید یه جور دانشمنده.
‫هی.
‫خب، چجوری تونستی یهو...
‫یعنی، ما اصلا نمی‌دونستیم.
‫سخت کوشی. همونطور که ارسطو می‌گه ‫ "برتری یک عادت است"
‫ها. ولی دقیقا چجوری انجامش می‌دی؟
‫معلومه خب هرکسی روش خودش رو داره
‫برای رسیدن به یه تصمیم.
‫بعضیا به نظرشون سخت یا عجیبه.
‫برای من تصمیم‌گیری خیلی راحته ‫خیلی طبیعی اینکارو می‌کنم.
‫و فکر کنم درک می‌کنی که ‫نمی‌تونم استدلالم رو بگم.
‫غیرممکن و نامطلوبه.
‫بهترین چیز برای این شرکت و خودت
‫اینه که استدلالت رو خودت بسازی.
‫ام...
‫مم...
‫تا کی می‌خواستی استعدادت رو قایم کنی؟
‫فکر می‌کنی خنده‌داره که ‫تظاهر کنی بی‌ثباتی
‫تا بعدا بتونی استعدادت رو نشونشون بدی؟
‫کی اون فایل‌ها رو دزدیدی؟
‫فکر نمی‌کنی باید بری و لباست رو عوض کنی؟
‫به زود این دفتر باز
‫پر از بحث‌های طولانی و بدون ساختار
‫درباره مهمونی کریسمس می‌شه
‫شانون می‌خواد دوباره اون نوشیدنی افتضاح ‫استوایی رو درست کنه؟
‫تمام تلاشم رو کردم که از بحث دور بمونم.
‫چرا تو امسال نوشیدنی درست نکنی؟
‫- می‌تونم از کمکت استفاده کنم. ‫- آره خوشحال می‌شم.
‫اورسون، درباره مهمونی کریسمس ازت خبری نشد
‫میای؟
‫از حقه کارول برای نادیده گرفتنش استفاده کردم
‫و به کارم ادامه دادم.
‫با این همه هیاهو نمی‌شه وارد اتاق شد
‫بدون اینکه کسی متوجه شه.
‫پس کار معقول رو کردم و رفتم.
‫به نظر نمیومد که بقیه مهمون‌ها
‫به قانون کفش پوشیدن اهمیت میدادن.
‫ببین کی تصمیم گرفته بالاخره بیاد.
‫خب، می‌تونم برات یه بشقاب پیدا کنم.
‫معلوم بود که از حد معمول آروم‌تر هستن.
‫حواست باشه، شیش تا از اینا باید بخوری
‫تا مزه یه لیوان نوشیدنی واقعی بده.
‫نوشیدنی چطوره؟ ‫داخلش گواوا داره. ‫(نوعی میوه استوایی)
‫مزه گواوا رو حس نمی‌کنم.
‫داخلش هست.
‫مزه گواوا رو حس نمی‌کنم
‫باید با راکش موافقت می‌کردم
‫که حس کردن مزه گواوا سخت بود.
‫تصمیم گرفتم آروم نوشیدنیم رو بنوشم
‫تا آرامشم رو از دست ندم.
‫هرچی باشه مهمونی کاری بود.
‫اوه. تبریک می‌گم.
‫خیلی عالیه که کارهات خوب پیش می‌ره.
‫ممنون، میچل.
‫بابت حرفی که زدم معذرت می‌خوام.
‫می‌دونی که محیط کار چجوری ممکنه ‫استرس‌زا بشه.
‫ولی خیلی خوشحالم که برگشتی به روال سابقت.
‫می‌خواستم بدونی که حتی EVP هم خوشحاله.
‫مردم تلاشهای زیادی می‌کردند ‫که من رو توی بحث درگیر کنن.
‫ممکنه بتونی شغل هممون رو نجات بدی.
‫همونطور که ممکنه تصور کنید. ‫بی فایدست.
‫بیرون هنوز برف میومد.
‫تصمیم گرفتم برم وقتی...
‫اوه، اه...
‫انتظار نداشتم اینجا ببینمت.
‫من به همه مهمونی‌ها دعوت می‌شم.
‫حدس می‌زنم همه فکر می‌کنن ‫من بخش خودم رو ندارم.
‫اوه. اوه بیا ببینیم ‫باید اینجا...
‫- ۲۸ تا بخش باشه ‫- درواقع ۲۹تا
‫تعمیر و نگهداری بخش خودشون رو دارن.
‫خیلی‌ها یادشون می‌ره.
‫اوناهم من رو به مهمونیشون دعوت می‌کنن.
‫خب، انصاف نیست.
‫تو واقعا درک خوبی از جزییات داری.
‫قابل تحسینه.
‫می‌دونی توی ساختمون چندتا کارمند داریم؟
‫- خب من و تو... ‫-۱۶۴۷
‫واو، این خیلی...زیاده.
‫اسم من آلیساست.
‫انگار انتظار داشت جوابش رو بدم
‫ولی چی باید درباره اسمش بگم؟
‫اسمش آلیسا بود.
‫"خوبه؟""باشه؟"
‫ "چه اسم قشنگی؟"
‫من به چراغ‌های کریسمسی اهمیتی نمیدم.
‫نه. فکر کنم شانون اونارو گذاشته.
‫واو، تو واقعا زیادی می‌دونی.
‫یه لیوان می‌خوای؟
‫یاد مردی از بیرون شهر افتادم
‫که من رو به یه کافه برد
‫و اصرار داشت تا وقتی کافه ببنده اونجا بمونیم
‫تا یه هفته بعد حالم بد بود.
‫خیلی خب، دارم از کنجکاوی می‌میرم.
‫واقعا؟
‫اتاق.
‫اون اتاق معروف.
‫اوه، ام...
‫نمی‌خوای بهم نشونش بدی؟
‫ام...
‫اینجاست، میبینی؟
‫نه
‫ولی می‌خوام.
‫اوه، خب...
‫ام...
‫باشه، این... چارچوب دره.
‫-آره؟ ‫-باشه
‫دستم رو بذار روی دستگیره در.
‫الان گرفتمش؟
‫آره.
‫در رو باز کن.
‫اوه، اورسون.
‫این عالیه
‫خوشت اومد؟
‫آره.
‫این...
‫خب...
‫خودتی.
‫منظورت چیه؟
‫تو با آدمای اینجا فرق داری.
‫می‌تونم تشخیص بدم.
‫اونا فقط می‌خوان موفق بشن
‫منم می‌خوام موفق بشم
‫آره، می‌دونم، ولی فقط ‫دنبال پول نیستی.
‫خب، من می‌خوام پول دربیارم ‫البته، ولی...
‫-پول همه چیز نیست. ‫-پول همه چیز نیست.
‫می‌دونی، از نظر من...
‫همه بهش نیاز دارن، نه؟
‫یه جایی که فقط برای خودشون باشه.
‫و اینجا برای توعه.
‫فکر نمی‌کنی اینجا جاییه که می‌تونی خودت باشی؟
‫یه جای خصوصی که فقط با ‫کسی که بهت نزدیک باشه درمیون می‌ذاری...
‫یکی مثل تو.
‫فکر می‌کنم همه چیز رو دربارت می‌دونم.
‫نظرت چیه؟
‫آره
‫می‌دونی، دیوونگی به نظر میاد
‫ولی کل روز
‫من به مردم لبخند می‌زنم.
‫کاری می‌کنم که حس راحتی کنن
‫خوشم میاد که با تو مجبور نیستم ‫اینکارو کنم
‫باید همیشه مهربون باشم
‫ولی ترجیح می‌دم صادق باشم
‫شاید تو مهربون‌ترین آدم نباشی
‫ولی می‌تونم تشخیص بدم...
‫صادق‌ترینی.
‫اون همونجا ایستاد ‫و مدت زیادی بهم زل زد
‫سرحال، تغییرکرده
‫انگار چیزی رو بهش نشون دادم که ‫هنوز کاملا براش آماده نبود
‫تا جایی که می‌دونم مستقیم رفت خونه.
‫خدایا. منو ترسوندی
‫اوه، واقعا؟ نمی‌خواستم
‫نمی‌دونم باید چیزی بگم
‫درباره اتفاق‌هایی که دیروز توی اتاق افتاده...
‫- زوده ‫-آره
‫ولی تصمیم گرفتم بهتره که
‫به همون برداشتی که ازم داشته
‫ادامه بدم
‫بالاخره گفتم...
‫توام همینطور، نه؟
‫-اه، بخش حقوقی؟ ‫اوه، بله می‌تونی با آسانسور بری...
‫معلوم بود که نمی‌دونه چطور بحث رو باز کنه
‫درباره رویارویی تغییردهنده زندگی‌مون
‫تصمیم گرفتم یه لحظه بهش فرصت بدم ‫که فکراش رو بکنه
‫-فهمیدم، ممنون ‫-آلیسا
‫-سلام، ام... ‫-چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫میشه یه سکه برای ماشین قهوه بهم بدی؟
‫یه وقت ملاقات با آقای گورینگ دارم.
‫فقط...فقط یه سکه.
‫فقط یه سکه برای ماشین قهوه.
‫آره، یه لحظه.
‫خیلی‌خب، می‌تونین اونجا بشینین.
‫- بهشون خبر می‌دم اینجایین. ‫-ممنون
‫سلام، بله، مردیث اینجاست ‫آقای گورینگ
‫بله، ممنون
‫تصمیم گرفتم با یه رفتار بخشنده
‫با عصبانیتش مقابله کنم
‫ "پول همه چیز نیست."
‫مم. ‫می‌دونی به نظرم قهوه اینجا بهتره.
‫باید یه چیز شخصی ازت بپرسم، عیب نداره؟
‫آره
‫دیشب...
‫مواد مصرف کرده بودی؟
‫چرا باید اینو ازم بپرسه؟
‫خودش مصرف می‌کرد؟
‫چه بد.
‫واقعا ازش خوشم میومد.
‫حس کردم کل بدنم درد گرفت.
‫منظورت... منظورت چیه؟
‫من... من منظورم
‫خب...
‫مثلا الان اینجا چیکار می‌کنی؟
‫وقت کاره.
‫بدون دونستن اینکه چطور اتفاق افتاده
‫اوه!
‫یه چیز گرم و خیس رو روی پاهام حس کردم
‫مستقیم رفته بودم توی تله.
‫اون لبخند زدن‌ها ‫و نگاه‌های خوش‌بینانه
‫معلومه که محبت ساخته شده ‫توسط مواد شیمیایی بوده
‫می‌تونین برین داخل.
‫درگیر ظاهر یه مصرف‌کننده شدن
‫یکی از خطرات انسان باز و صادقی بودنه.
‫یه چیزی درباره اتاق منطقی نبود
‫پس فکر کردم بهتره تحقیق کنم
‫سلام!
‫رفتم به طبقه سوم.
‫نقشه همون بود ولی اتاقی نبود.
‫من مجبور شدم این هنرمندی زیبای
‫کسی که مکان مخفی رو ساخته، ‫تحسین کنم
‫معمار برای پنهان کردن اتاق چیکار کرده
‫وقتی دقیقا رو به روی ‫همه کارکنان اونجا بوده؟
‫می‌دونم که تاحالا پرونده‌های چهار،
‫یا بعضی وقتا ۳رقمی رو انجام دادی
‫نظرت درباره شماره ۹۷ چیه؟
‫یه درخواست مستقیم از EVPعه.
‫خوشحال می‌شم.
‫اولین پرونده دو رقمیت
‫بیا، کمک می‌کنم چیزایی که نیازداری رو برداری
‫همونطور که اندرو کنارم راه می‌رفت
‫توی راهرو‌های طبقه پنجم
‫با یه بار سنگین توی دست‌هاش
‫حس می‌کردم اون دستیار منه
‫اورسون، باید یه چرخ میاوردیم
‫شروع کرده به تکیه کردن به من
‫همینطور که روزها گذشت، ‫من بیشتر تحریک شدم
‫چون باید درباره محیط کار واقعیم ‫حواسم رو جمع می‌کردم
‫و خسته شده بودم از منتظر موندن
‫تا وقتی که همه برن
‫تا بتونم کاری رو انجام بدم.
‫داشتم به این فکر می‌کردم همونطور که ‫از کنار آلیسا توی پذیرش گذشتم
‫کسی که چند روزه بهم نگاه نکرده
‫و همچنین بهم موقعیتی نداده که نشون بدم
‫دارم فاصلم رو حفظ می‌کنم
‫من اختیار خریدن کادوی کوچیکی به حساب شرکت
‫رو به عهده گرفتم...
‫برای تاکید بر اینکه چطور با پروتکل‌های جدید سازگار شدی
‫و برای نشون دادن اینکه چقدر ‫بهت افتخار می‌کنم
‫خیلی ممنون، اندرو ‫خوشحال شدم
‫اه، ولی باید درباره چیز مهمتری بحث کنیم
‫اه...
‫معلومه که من خواستار چیزی نیستم
‫ولی اه...
‫تو برام انتخاب کردن اینجا رو آسون‌تر می‌کنی
‫اگه شانسی برای انتخاب دیگه‌ای داشتم.
‫داری به ترک کردنمون فکر می‌کنی؟
‫نمی‌تونم واردش بشم.
‫هم...
‫می‌خوای درباره چی حرف بزنی؟
‫خب، نمی‌خوام اسم ببرم ولی...
‫ولی اسم حداقل یک نفر توی شرکت یادمه
‫که مواد مصرف می‌کنه
‫ولی این نگرانی اصلی من نیست.
‫به نظرم بدیهیه که من اینجا
‫بیشترین سهم کار رو دارم
‫و به نظرم منطقیه که فضای خودم رو داشته باشم
‫یه اتاق، که توش کار کنم.
‫دوست دارم پیشنهاد بدم...
‫اتاق جاییه که می‌تونم توش کار کنم.
‫-منظورت همون اتاقه؟ ‫-اوهوم.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه
‫فکر کردم ماجرای اون تموم شد.
‫خب، نه دقیقا
‫خب، مهمه که تو همچین موقعی ‫کار درست رو انجام بدیم.
‫برای کل شرکت مهمه
‫هیج تصمیم عجولانه‌ای نمی‌گیریم.
‫خب، من نمی‌تونم تصمیم بگیرم ‫برای بقیه چه اتفاقی میوفته...
‫-نه، دقیقا ‫-...بجز خودم
‫پس بهم دسترسی به اتاق رو بدین
‫می‌تونستم بفهمم منظورش چیه.
‫افراد خلاق همیشه با مقاومت ‫مواجه شدن
‫برای افراد ساده‌تر کاملا طبیعیه
‫که با استعداد کسی ‫احساس خطر کنن.
‫ولی دیگه از مهربونی خسته شدم.
‫ممنون بابت دمپایی‌ها.
‫شاید الان به جایی رسیدیم که
‫که اتاق اهمیت خاصی داره
‫پس در این شرایط، وجود داره.
‫چقدر باید دیوونه باشم که دمپایی مجانی بگیرم؟
‫چه خبره؟
‫اندرو رفته به EVP
‫برای چی؟
‫خب، قراره ازش بپرسه.
‫درباره چی؟
‫درباره اتاق. ‫دربارش توافق کردیم.
‫این موضوع مربوط به معاونت اجراییه.
‫احتمالا درسته.
‫دقیقا چی می‌خوای؟
‫فقط می‌خوام کارم رو بکنم.
‫فکر می‌کنی داریم چیکار می‌کنیم؟
‫نمی‌تونم دقیقا بگم
‫این یه پروژه بزرگ و باجزییاته
‫و به طرز مبتکرانه‌ای مخربه.
‫و باید اعتراف کنم، ‫تحت تاثیر قرار گرفتم
‫ولی جالبه ببینیم که EVP چی می‌گه
‫وقتی اندرو برگرده.
‫آره.
‫و بعد، کتم رو پوشیدم ‫و زودتر برای ناهار رفتم
‫اورسون! بهم گفتن تورو ببرم به محض اینکه اومدی داخل
‫اندرو می‌خواد تو دفترش ببینت
‫گفت می‌تونی بری داخل و منتظرش بمونی.
‫هر لحظه، اندرو میاد و ازم طلب بخشش می‌کنه
‫و امیدوارم با دلایل منطقی.
‫برای اینکه واقعا چه خبر بوده.
‫بهش اعتراف می‌کنم که از اتاق ‫برای خیلی کارها استفاده کردم.
‫من بیشتر... ‫اون باید منو ببخشه که اینجوری می‌گم
‫ "موفقیت‌های تک‌نفره" ام ‫رو اونجا داشتم
‫توی عصر و شب.
‫و بله، می‌خوام به اینکار ادامه بدم.
‫ولی خیانت اندرو بخشیده نمی‌شه
‫من فقط به شرطی می‌مونم که اون بره.
‫۵، ۶، یا شاید هفت دقیقه از سکوت گذشت
‫سلام، اورسون
‫از EVP اومدم
‫بالاخره.
‫ما... ما مدت زیادی حرف زدیم.
‫خب، ام...
‫خب، من درباره همه چیز بهش گفتم، ‫درباره تو گفتم
‫و دستاوردهای خارق‌العادت
‫طریقه‌ی خاص کار کردنت
‫و درخواستت برای...
‫اتاق.
‫واقعا جدی موقعیت رو درنظر گرفت.
‫بهم نقشه طبقات
‫رو نشون داد
‫اورسون، ما باهم نگاهشون کردیم.
‫اون شک نداشت که...
‫چطور بگم...
‫با استدلال خودش قانع‌کننده بود.
‫اینجا، توی طبقه چهارم، بین دستشویی ‫و آسانسور
‫هیچ فضای دیگه‌ای نیست.
‫و متاسفم اورسون، ولی ‫تصمیمش رو گرفته
‫باید بذارم بری.
‫-اندرو از طرف من احساس خطر کرده ‫-زودباش
‫اون قصد داره یه احمق رو استخدام کنه
‫که هیچوقت نتونه جایگزین خودش بشه
‫بیا میزت رو جمع کنیم.
‫وقتی فهمید من از اون بهترم
‫من به دشمنش تبدیل شدم.
‫داری اشتباه بزرگی می‌کنی.
‫متاسفم اورسون. ‫سعی کردم بهت هشدار بدم.
‫لطفا، اندرو، ‫من تورو مقصر نمی‌دونم.
‫می‌دونی، آدمهای کوچیک موظف نیستن
‫که سعی کنن تا وضعشون رو بهتر کنن.
‫ولی شما، باید خیلی افتخار کنید.
‫من تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫می‌خواین بگین از کی
‫اینارو برنامه ریزی کردین؟
‫این... برای قبل اومدن من بود؟
‫اصلا من از قربانی‌های تعیین‌شده بودم؟
‫چی؟
‫یعنی، می‌تونی بهم بگی. تو بردی.
‫نه؟
‫هیچکی؟
‫باشه، هرطور راحتین.
‫می‌تونین برگردین به ماشینهای داغونتون
‫و اصلاح دقیقتون
‫و وسواس های پیش پا افتاده هواشناسی‌تون
‫و مراسم‌های مسخرتون
‫و بخاطر، بخاطر... ‫بخاطر EVP
‫و رییس‌ها ‫و بخش‌های وی‌آی‌پی و مقامات دیگه
‫قراره... قراره به بدهی‌های باوثیقه‌شون ‫ادامه بدن
‫و سهام های کوتاه ‫و گزینه‌های بلندشون
‫و شما اصلا نمیبینین.
‫-اصلا نمیبینین! ‫- اورسون...
‫اونا بهتون اهمیت نمی‌دن.
‫نمی‌دن. شما یه مشت... ‫عدد روی کاغذ هستین.
‫اینجا مزرعه‌اس ‫و شما دام هستین.
‫ولی بجای تیکه‌تیکه کردنتون
‫فقط معیارهای کارایی رو نشونتون می‌دن
‫بعد تشویقتون می‌کنن که گلوی خودتون ‫رو ببرین.
‫و تو؟ تو...
‫اگه فکر می‌کنی می‌تونی همون کاری که من
‫برات کردم رو، از اینا بگیری
‫که حتی یه در که جلوی چشمشونه رو ‫نمی‌بینن
‫پس کارت ساخته‌س.
‫این غیرممکنه
‫آسونه که تحت تاثیر آشنایان جدید قرار بگیری
‫همه صفات خوب رو بهشون نسبت می‌دی
‫چون به اندازه کافی نمی‌شناسی‌شون.
‫ولی تقریبا همیشه ناامید می‌شی.
‫زودتر یا دیرتر به جایی می‌رسی
‫جایی که خود حقیقی‌شون رو نشونت می‌دن.
‫یه راه برای مقابله با این ‫اینه که بدترین رو توی آدم‌ها ببینی.
‫خوبه که بفهمیم ما به اون خوبی‌ای ‫که فکری می‌کنیم نیستیم.
‫می‌خوایم کلی پول دربیاریم، ‫غذای خوب بخوریم،
‫و درکل زمان خوبی داشته باشیم.
‫همه ما موجودات نسبتاً ساده ای هستیم.
‫درونمون، فقط آرامش و سکوت می‌خوایم.
‫مشکل آدم‌های عادی
‫اینه که دنیارو همونطور که هست نمی‌بینن.
‫اونا تفاوت‌های ظریف و کوچیک رو ‫نمی‌بینن.
‫باید به همچین آدمایی نشون بدی
‫چه کمبودهایی دارن.
‫وایسا!
‫بگیرینش!
‫-اورسون! ‫-اورسون!
‫بالاخره می‌تونستم دوباره نفس بکشم.
‫و کم و بیش شفاف فکر کنم.
‫اورسون؟
‫بوی دریا میومد...
‫و گل یاس...
‫و پارک لیندن وود ‫ساعت پنج صبح ‫در پایان ماه می
‫هیچوقت من رو اینجا پیدا نمی‌کنید.