‫- سلام ‫- حالت چطوره فرانکی؟
‫خیلی خوب.
‫- بادی ‫- حالت خوب، پدی؟
‫- بادی ‫- نمیتونی من رو بگیری.
‫آره، میگیرمت، فقط صبر کن.
‫خوبی؟
‫- بادی ‫- بادی
‫بادی
‫- من سریعم. تو نیستی. ‫- میگیرمت
‫سلام مویرا. حالت چطوره؟
‫خیلی خوب، ممنونم. ‫تو چطوری؟
‫- منم خوبم ‫- داره دریبل میزنه، داره دریبل میزنه.
‫- الان امتیاز بگیر. ‫- بادی
‫- تقلب ‫- نه، نه تقلب نه. این کارو منصفانه انجام دادم.
‫دارم بهت میگم
‫تقریبا من رو گرفتی
‫آره. گرفتم.
‫سلام، بادی.
‫بردم. من اژدها رو کشتم.
‫مامانت داره صدات میکنه. ‫چاییت حاضره.
‫بقیه هم همینطور.
‫- آره ‫- دفعه بعد میگیرمت بادی
‫آره
‫کثافت
‫- سلام بادی ‫- سلام خانم فورد
‫داشتی با اژدها میجنگیدی؟
‫- فقط با چندتاشون ‫- منم چندتا تو خونه ام دارم.
‫- جدا آقای وست؟ ‫- آره
‫میشه یه سپر بهمون قرض بدی، بادی.
‫میگه این سیرابی و پیازه.
‫- نگفت ‫- توی ساندویچ
‫نگفت. گفتش تو مرد وحشتناکی هستی.
‫حق با اونه.
‫اون پایین چه خبره؟
‫لطفا، لطفا، ما کاری نکردیم.
‫بچه هارو ببر تو.
‫از اینجا برو. برو.
‫هیچ دردسری نمیخوایم.
‫زودباش. بیا تو.
‫مامان
‫بادی
‫ما
‫بادی
‫مامان، مامان ، مامان
‫سرت رو پایین نگه دار و تکون نخور.
‫ویل
‫- مامان ‫- ویل
‫دنی، کجایی؟
‫هیچی به هیچ کس نگو.
‫- کاتولیک ها بیرون ‫- آروم بچه ها
‫ببرشون بالا
‫کاتولیک ها بیرون.
‫برو تو خونه. مامان.
‫مامان، چه خبره؟
‫اونجا نگهش دار و همونجا بمون.
‫مامان، چی کار میکنی؟
‫ویل، همون جایی که هستی بمون.
‫مامان
‫بهتون هشدار دادن
‫این آشغال هارو از خیابونت ببر بیرون
‫و اگه با پلیس صحبت کنی،
‫برای تو هم بر میگردیم.
‫کاتولیک هارو ببر بیرون.
‫بخواب زمین. بخواب روی زمین.
‫خدای بزرگ
‫امروز صبح بلفاست توی شوک آشوب دیشب بود
‫و همه چیز خیلی واضح بود.
‫تعداد کمی از کاتولیک هایی که به آرومی
‫در مناطق پروتستان زندگی میکردن، ‫مورد حمله قرار گرفتن.
‫به خونه هاشون حمله شده و علامت گذاریشون کردن
‫ترس ممکنه مجبورشون کنه
‫کاملا خونه های خودشون رو ترک کنن.
‫آیا این محله دوستانه دوباره میتونه
‫به صلحی که 24 ساعت پیش باهم ‫به اشتراک میذاشتن، برگرده؟
‫گزارش های بیشتر پیشنهاد میده...
‫اون بالا، فرانکی. ‫بهت نشون میدم کجا گذاشتمشون.
‫ببین باید قبل اینکه اون بچه ها برگردن
‫سنگر رو بالا ببریم، باشه؟
‫همه ی این سنگفرش هارو به ‫سنگر میبریم؟
‫- همشون رو در میاریم؟ ‫- همشون رو لازم داریم.
‫جن بیچاره خوبه؟ حالش خوبه؟
‫نگران نباش، پدی.
‫نمیذاریم دوباره برگردن اینجا.
‫شما هم به اندازه ی بقیه ی ما ‫تو این خیابون هم میتونید باشید.
‫خوبه، بادی.
‫باید به حیاط بریم و ‫بیشتر بیاریم.
‫چهارتا خونه ی دیگه هم مونده،
‫و این آخرین شیشه ست.
‫گویا فرگوس دیشب خونه نیومده.
‫الان میرم خانم مک گوینس رو ببینم.
‫مشکلی نیست. فرگوس رو ‫پایین جاده دیدم.
‫- الان داره میادش. ‫- باید این کار رو انجام بدیم.
‫پلیس ازمون مراقبت نمیکنه.
‫پس باید خودمون این کارو انجام بدیم.
‫تموم چیزیه که میتونید با چرخ دستی ببرید؟
‫بچه ها، لطفا برید داخل.
‫تا وقتی امن نشده نمیخوام بیای بیرون.
‫- زود باش ‫- زود باش. اینجا بذاریدشون.
‫میتونی با اون بار مراقب ‫بچه ها باشی؟
‫میتونی تا جلو ببریش؟
‫فرانکی نشونت میده کجا بذاریش.
‫به پدی بگو یه دقیقه ی دیگه میام ‫تا درستش کنم.
‫فقط باید یه سر به خونه بزنم و ‫وسایلم رو بردارم.
‫مراقب خودت باش که میری اون بالا، عزیزم.
‫اون ماله رو بذار اینجا. اینجا.
‫بچه هارو از اون جاهای تیز ‫ببر اون ور.
‫بکشید بالا
‫همه چیز. ‫ماشین لباسشویی رو ببر تو.
‫زود باش، بیا تمومش کنیم.
‫به امید اجتناب از درگیری های بیشتر
‫محتمل ترین اقدام، آوردن نیروها به بلفاست است.
‫بین پلیس و اغتشاشگران، به ویژه پلیس ویژه ایرلند
‫- کنار واستا ‫- 600 سرباز دیگه هم
‫تا امروز عصر میان.
‫حالا از این خیابون ها برو بیرون.
‫از جاده برو بیرون. عقب واستا.
‫ما احمق نیستیم.
‫نمیتونی مارو تو خونه هامون نگه داری.
‫مردان گردان سوم پیاده
‫از پلیموث پرواز کردن تا ‫با استفاده از نیروها باقی مونده
‫جای خالی رو پر کنن.
‫منع رفت و آمد یک احتمال دیگر است
‫که به شدت پیشنهاد شده.
‫همین الان از فرودگاه اومدم.
‫دقیقا همین الان از فرودگاه اومدم.
‫من تو اون خیابون زندگی میکنم. ‫اونا بچه هامن اونجا.
‫تو شماره ی 96 زندگی میکنم.
‫زود برو بالا، زود.
‫خدایا
‫- صبر کن ‫- فقط بذارید رد شه
‫فکر میکنی داری کجا میری، عزیزم.
‫تا شوهرم رو بیارم خونه.
‫اونجا اون طرفه.
‫کجا بوده تا حالا؟
‫به تو ربطی نداره.
‫وقتی لازم داشتی کنارت نبوده؟
‫- یه کم بده، نه؟ ‫- اون خارج از انگلیس کار میکنه.
‫جدا؟ چی کار می کنه؟
‫- اون عضو گروه های مختلفه ‫- میفهمم.
‫و عضو این گروه هایی که
‫این خرابکاری رو تو خیابونتون کردنه؟
‫اون هیچی از ماجرای کوفتی نمیدونه.
‫برای همینه که الان اینجاست.
‫از کارش اومده تا خانواده‌ش رو ببینه.
‫خوش حالم که این رو میشنوم، خانم.
‫تقریبا اونجا گرفته بودنت استیو مک کویین.
‫یه لحظه گرفته بودمت فرانکی.
‫- بیاید، شما دوتا ‫- سلام، پسرا
‫امشب تو خونتون بمونید.
‫- خیلی ممنونم. ‫- باشه
‫آره
‫به آخرین مرز فضا بدید.
‫این ها سفر های
‫- شرکت استارشیپ... ‫- بهت حمله کردند؟
‫نه. فقط خونه کاتولیک هاست.
‫اون پسرها، میخوان که اونا از اینجا برن.
‫اون مردم تو خیابون اذیتت نمیکنن
‫- میکنن؟ ‫- به هیچ عنوان
‫حتما، اونا هم دوست و خانواده‌ن. ‫مثل ما.
‫فقط با پای چپ لگد می زنن.
‫دقیقا
‫حتما، بهترین دوستم تو خیابون خانم گانجاواله.
‫هندیه
‫حتی با من به مراسم های کوچیک میاد.
‫خوب، اون ها از کاری استفاده میکنن. ‫من هم یه بار امتحان کردم.
‫مجبور شدم تا یه هفته پوشک بپوشم.
‫- ویل ‫- مامان، ببخشید مامان بزرگ
‫خیلی خوب می تونه از خودش مراقبت کنه.
‫خیلی خوبه که ادامه میدی، مگه نه؟
‫حتما، من که به این زودی به سمت
‫تپه های کیو نمیرم، مگه نه؟
‫- فقط نمیدونم ‫- آسون نیست.
‫چجوری روی مدرسه اشون تاثیر میذاره؟
‫ویل، میشه تلوزیون رو خاموش کنی؟
‫- و با مامان بزرگت حرف بزنی؟ ‫- سلام بابا
‫سلام بادی.
‫دکتر میخواد بازم تو رو ببینه.
‫برام یه نامه برای بیمارستان داد
‫- و رفتی؟ ‫- فایده ای نداره
‫فکر کنم چندتا تصمیم بزرگ داری ‫که باید بگیری، پسرم.
‫اون مشکل رو بر طرف کردی؟
‫- در موردش حرف زدیم؟ ‫- سلام، بچه ها.
‫ما این پشت کر نیستیم.
‫بله، ما دوستانی تو بخش پروتستان داریم.
‫دیشب که دوست نبودن.
‫در هر صورت دیشب دوست نبودن.
‫پدی کاوانگاه بهم گفت تا وقتی کاتولیک ها ‫کار های بدشون رو
‫به کشیش اعتراف کنن،
‫میتونن هر کاری که دلشون میخواد انجام بدن.
‫و خدا همیشه اون هارو میبخشه.
‫خوب، خانواده پدی کاوانگاه تا چند وقت دیگه
‫از این خیابون میرن، ‫پس بهتره
‫حواست باشه مسخره ات نکنه.
‫نمی دونم این چطوری کار میکنه.
‫آب زیادی میریزن روشون و بعد ‫حالشون خوبه.
‫فکر کنم همینه.
‫چرا تو هم نمیری؟
‫چون و من و بابات با هم ‫کار داریم.
‫خدا میفهمه.
‫زودباش.
‫- اونا چین؟ ‫- راز کوچولوی من
‫حالا، زود باش.
‫برای یه روز خیلی خدارو دوست داشتم.
‫خوب، مامان بزرگت میگه هیچ وقت نمیتونی ‫به اندازه کافی خدارو دوست داشته باشی.
‫ممکنه قبل از اینکه دیر شه ‫لازمش داشته باشی.
‫ببین، چرت و پرت هاتو فعلا نگه دار،
و منم همتون رو فردا میبرم سینما.
‫عالیه
‫رابین و 7 هودسی در
‫بعد از ظهر در کاپیتول.
‫- پدی دیدش. ‫- صبر کن، این همون گنگستر ست.
‫- موزیکاله ‫- نه نیست
‫جان کوچولو و شمشیر و بقیه چیزا هست.
‫خوب، نمیتونی فردا بعد از ظهر بری
‫پسر عموهات میان اینجا.
‫عمه ها و عمو هات میخوان با پدرت
‫ قبل اینکه برگرده خدافظی کنن.
‫اما، بابایی تو نمیخوای
‫مراقب سنگر ما باشی؟
‫دیگه حرفی از سنگر کوفتی نشنوم.
‫کل این ماجرا به زودی تموم میشه.
‫من خیلی مطمئن نیستم.
‫دیگه این قیافه رو تمومش کن، پسرم.
‫این دوتا میتونن برن برای تموم شدنش دعا کنن،
‫و ما فردا هممون میریم به اون ‫سینما بزرگه توی شهر.
‫بابایی یه فیلم انتخاب میکنه و ما هم ‫همه ی این احمق هارو
‫فراموشش میکنیم.
‫قبل اینکه برگردم سر کارم.
‫اون قسمت ما بود که اون کار رو با
‫خونه ی کاتولیک ها اون ور خیابون انجام داد، بابایی.
‫توی خیابون ما، قسمت ما و اونا وجود نداره.
‫یا به هر حال قبلا نبود.
‫این همش مذهبه. ‫مشکل همینه.
‫پس چرا مارو میفرستی به کلیسا؟
‫چون اگه این کار رو نکنم، ‫مامان بزرگت میکشتم.
‫اما، بابایی، ‫اگه ما کاتولیک بودیم
‫میتونستیم به کلیسا نریم،
‫و بعد هر چند وقت یه بار،
‫میتونستیم بریم و اعتراف کنیم،
‫و بعد مجبور بودن بهمون بگن که ما ‫بخشیده شدیم.
‫و مجبور نبودیم تا مدت ها ‫برگردیم اونجا.
‫چیزی علیه کاتولیک ها نیست.
‫اما ترس مذهبیه.
‫پروتستان ها، شما میمیرید.
‫با عذاب.
‫و وقتی این طاعون رو از بین میبرید
‫کجا میخواید برید؟
‫کجا؟
‫خوب، من بهت میگم کجا.
‫صحنه رو تصور کن.
‫یه دوراهی توی جاده.
‫یه طرف یه بزرگراه مستقیم و باریک.
‫طرف دیگه، یه جاده ی طولانی و پر پیچ و خم.
‫که به سمت پایین و دور ‫تا فاصله ی ناشناخته کشیده میشه.
‫یکیش تو رو به آغوش خدا میرسونه،
‫برای همیشه تو رو با عشق نوازش میکنه.
‫و اون یکی تو رو به یه گودال ابدی پرت میکنه
‫گودالی پر از رنج و درد
‫که تو هیچ وقت هیچ وقت
‫نمیتونی از هفت مرحله جهنم فرار کنی.
‫و الان و اینجا ازت میپرسم...
‫... تو از کدوم مسیر میری؟
‫حالا، پول.
‫خیلی ممنونم.
‫خیلی خوبه.
‫یادت باشه یه تیکه برای هر ساندویچ.
‫نمیخوام خیلی بدم بره.
‫با توجه به مواد منفجره...
‫فکر کنم این حرف منصفانه ست که... ‫وضعیت در شمال ایرلند
‫آیا به جایی که نزدیک میشید،
‫که به عنوان نخست وزیر بریتانیا
‫مداخله رو ضروری حس کنم،
‫و از مقام عالی که توی قانون ‫برای رفع شکایات یا برای اطمینان از نظمه،
علیه شما استفاده کنم؟
‫تقریبا حاضره؟
‫اگه لازم بشه،
‫البته از انجام هر کاری که نیاز باشه ‫کوتاهی نمیکنم.
‫ما به شدت نگران
‫حق شهروندان تو ایرلند شمالی هستیم.
‫برای ادای احترام...
‫تشکیل صف بدید
‫تا اجازه ی ورود به خیابون بهتون داده شه.
‫باشه، چی برامون مونده؟
‫این بار جست و جوی بدنی در کار نیست، ‫نه فرانکی؟
‫طرف کی ای؟
‫تو خیلی خوب میدونی ما طرف کی ایم.
‫زنم رو میبرم اون پایین، ‫خونه ی خواهرش.
‫مثل کاری که کل زندگی کوفتیم میکردم.
‫- شماره ی خونه؟ ‫- شماره ای در کار نیست.
‫فقط اسم.
‫- اسمت چیه؟ ‫- عوضی
‫خیلی با مزه بود مک. همیشه آدم شوخی بود، نه؟
‫بفرما.
‫نگران اسم و شمارشون نیستیم.
‫میدونیم کجا زندگی میکنن.
‫- میتونی اسماشون رو بگی؟ ‫- چطوری؟
‫خوب، اگه پاتریک یا شان باشه، ‫کاتولیکه،
‫و اگه بیلی یا ویلیام باشه، پروستستانه.
‫اسم های بیشتری هم از اونا هست.
‫میدونم.
‫فقط میگم این ها مشخص ترینشونه.
‫موریس چی؟
‫نمیدونم.
‫چند نفرو پایین خیابون داریم که اسمشون ‫توماسه.
‫- اون چیه؟ ‫- قطعا پروتستانه.
‫نیستش. اون کاتولیکه.
‫- نه نیستش. ‫- هستش.
‫مطمئنم که اون شب خونه اش رو سوزوندن
‫چون خانواده‌ش کاتولیکه.
‫البته، ما یه پسر عمو به اسم توماس داریم.
‫میدونم. منم همین رو میگم.
‫خوب، پس تو چطوری میدونی؟
‫باید یاد بگیری.
‫کی بهت یاد میده؟
‫پس دکتر گفت، "گوش کن جان
یه خبر بد و یه خبر بدتر دارم".
‫و جان گفت، "خبر بد چیه؟"
‫و گفتش "خوب، فقط 24 ساعت زنده ای."
‫جان گفت " این، این وحشتناکه."
‫"چی میتونه از این بدتر باشه؟"
‫دکتر گفت، "خوب، از دیروز داشتم سعی میکردم،
‫باهات تماس بگیرم"
‫- چرا باید بدونی؟ ‫- برای وقتی که بهت حمله کردن.
‫- کی؟ ‫- وقتی بیرونی.
‫خوب، اگه بهت حمله کنن
‫صبر نمیکنن و اسمشون رو بهت بگن.
‫به اونجا نمیرسه.
‫- چرا؟ ‫- چون با دانش مخفیت، گولشون میزنی.
‫درباره ی چی حرف میزنی؟
‫وقتی انتظارش رو نداری میان سراغت و میپرسن
‫پروتستانی یا کاتولیک؟
‫اما این سوال انحرافیه،
‫چون بهت نمیگن که خودشون چین.
‫و تو چی میگی تا توی دردسر نیوفتی؟
‫- من کاتولیکم؟ ‫- اشتباهه
‫این دقیقا چیزیه که فکر میکنن بگی.
‫فکر میکنن سعی میکنی گولشون بزنی.
‫اما باید بیشتر گولشون بزنی.
‫- چطوری؟ ‫- بهشون میگی، من پروتستانم.
‫- اما من واقعا پروتستانم. ‫- نکته همینه.
‫بلانچ فلاور وسط راهه.
‫به بالا نگاه میکنه.
‫کاری هست که این ها نتونن درست انجامش بدن؟
‫توپ رو عادی پرت میکنن.
‫پاس خوبی بود، پسرم.
‫میری و به بابات میگی که
‫میخوام یه کم باهاش حرف بزنم؟
‫بهش بگو من بیلی کلانتونم.
‫و مک لوری.
‫چی میخواید؟
‫دنبال اینیم که جامعه رو یه کم تمیز کنیم.
‫نمیخوای که اون مرد عجیبه تو خیابون باشی.
‫دیدی که چه بلایی سر همسایه هات تو ‫اون طرف افتاد.
‫به خانواده‌م دست بزن و من می کشمتون.
‫آروم، رفیق.
‫منم مثل خودت پروتستانم.
‫- همه چیز خوبه؟ ‫- آره، خوبه مکی.
‫ببین، اوضاع خیلی سریع
‫از کنترل خارج شده.
‫پول نقد یا تعهد.
‫پسرهایی که خیابونتون رو تمیز کردن
‫من رو رئیس محلی جدیدشون کردن.
‫پس، میتونی هر دوش رو بهم گزارش بدی.
‫باشه؟
‫یه ذره فکر کن.
‫در تماسم.
‫بادی، زود باش.
‫بیا بهم نشون بده چطوری ‫این بازی رو انجام بدم.
‫زودباش. ‫بیا یه نگاه بندازیم.
‫الان میبینمت.
‫همه ی بچه بزرگ ها رفتن.
‫بادی، به برادرت یه کمکی کن، باشه؟
‫این مبل رو بردار، باشه؟
‫اینجا، میتونی یه کمکی بهمون بکنی؟
‫بله، خانم.
‫میخوای تفنگت رو بذاری زمین؟
‫نه، مشکلی نیست، ممنون.
‫حالا، با اون دیوارم رو خط ننداز.
‫فهمیدی؟ همین الان. صبر کن.
‫این قبلا کار کرد.
‫اول من میرم تو.
‫- باشه؟ ‫- استوارت
‫- فرانکی؟ ‫- همه چی خوبه؟
‫خوبه، فرانکی؟
‫تموم این مدت تو سنگر بودی؟
‫یکی باید باشه.
‫بهتره من باشم تا بیلی کلانتون.
‫آره
‫خیلی از مردم این رو نمیبندن.
‫آدم های کمی هستن که پشت سنگرشون قایم شن.
‫و مدام قایم میشن
‫چون نگران خانواده‌شونن.
‫الان بازی صبره.
‫وقتی، وقتش بشه که دیوار رو بکشیم پایین
‫من اولین نفر میشم که خرابش کنم، ‫اما الان؟
‫"به کسایی که صبر کنن و مقاومت کنن، ‫خدمت میکنیم."
‫هممونن نمیتونیم نقش تکاور ‫تنها رو بازی کنیم.
‫این داستان برای خیلی وقت پیشه،
‫وقتی دنیا تازه شروع شده بود.
‫یه دنیای جوون.
‫دنیایی که توی صبح زود خودش بود.
‫تعجبی نداره که مارو وارد این ماجرا کردی.
‫برای پسرها آموزنده ست.
‫آره
‫راکل ولش، جهنم آموزشیه.
‫اگه مردم ازت خواستن عضو چیزی شی، ‫چیزی رو تحویل بدی،
‫پیامی رو برسونی، ‫کاری نمیکنی، باشه؟
‫به مامانت میگی و اون به من میگه ‫و من درستش میکنم.
‫- میفهمی؟ ‫- بله، بابایی.
‫خیلی خوب. بهت افتخار میکنم، پسرم.
‫حالا برید بخوابید، جفتتون.
‫صبح زود بیدار میشم تا ببینمتون،
‫تا مطمئن شم به سلامت میرید مدرسه، باشه؟
‫مادرتون رو اذیت نکنید و تا ‫دو هفته دیگه میبینمتون.
‫- باشه؟ ‫- بله، بابایی.
‫پسرای خوب.
‫یه دوراهی تو جاده.
‫یه طرف، یه بزرگراه مستقیم و باریکه،
‫کدوم رو انتخاب میکنی؟
‫داری اینجا میدویی،
‫مثل اون مرده تو فیلم.
‫مالیاتت رو پرداخت نمیکنی و
‫همه ی پولمون رو خرج اسب ها میکنی.
‫تجارت ساخت و سازه.
‫بهت گفتم که از راه عادی، ‫کار نمیکنه.
‫بهت گفتم که میپوشونمش.
‫من اونی بودم که پوشوندمش.
‫نه، تو مجبورمون کردی، مالیات ‫ سه سال عقب افتاده رو بدیم.
‫تا از زندان کوفتی دورت کنم.
‫داریم تو قرض غرق میشیم.
‫مالیات عقب افتاده رو تموم کردیم.
‫ده پوند هر ماه، ‫برای سه سال کوفتی.
‫الان وقتشه که به شروع تازه فکر کنیم.
‫من هیچ جای دیگه رو به جز ‫بلفاست نمیشناسم.
‫دقیقا
‫یه دنیای دیگه اون بیرونه.
‫میتونیم به این پسرها یه فرصت دیگه بدیم ‫که خودمون هیچ وقت نداشتیم.
‫کشور های دیگه ای هستن که تاجر می خوان.
‫دولت به رفتنت به اونجا کمک میکنه.
‫میتونیم کل خانواده رو ببریم اون ور دنیا
‫برای ده پوند.
‫ما داریم توی جنگ داخلی زندگی میکنیم،
‫و من اینجا نیستم تا از ‫خانواده‌م مراقبت کنم.
‫اونا قراره چی باشن؟
‫راه فرار.
‫این خیابون رو ببندید.
‫زودباش، تکون بخور. دوباره دیرمون میشه.
‫زودباش.
‫در طول شب،
‫تک تیراندازی تبدیل به تاکتیک آشوبگران شد.
‫وقتی به اون سمت خیابون رفتیم،
‫سه مرد پناه گرفتن.
‫- اون قدرها هم بد نیست، نه؟ ‫- یه مرد جوون با هفت تیر،
‫ازمون سواری خواست.
‫ساعت 4 امروز صبح، پلیس ‫سلطنتی اولستر، از منطقه آشوب،
‫- مارو برگردوند. ‫- آره
‫گفته شده که، تک تیرانداز ها ‫هنوز سر کار بودن.
‫و از دور صدای انفجار مسلسل کوفتی رو،
‫شنیدم.
‫صحنه من رو ترسوند،
‫اما من رو به یاد همکار آمریکاییم، ‫هارلم، انداخت.
‫اما، اضافه کرد، گرفتن تفنگ اینجا آسون تره.
‫یکی دیگه مونده.
‫طلوع خورشید در بلفاست، امروز یه ‫صحنه ی تلخی رو نشون داد.
‫ساختمون های سوخته در آتش،
‫هزاران پوند خسارت وارد کردن،
‫و البته، از دست دادن غم انگیز زندگی یه نفر.
‫شب شرم آوری برای بلفاست بود، شبی که
‫تو یاد مردم میمونه...
‫زود باشید، شما دوتا، مدرسه.
‫لطفا راه برید، ندویید.
‫صبح بخیر خانم.
‫دوازده ضرب در یازده، میشه 132.
‫دوازده ضرب در دوازده میشه، 144.
‫خوب، خوشحالم که بگم جدول زمانیتون
‫شنیدنش از خوندن نمره هاتون
‫خیلی لذت بخش تره.
‫تمام نکته این آزمون های هفتگی
‫برسی پیشرفتتونه.
‫بهترینتون کنار میز من میشینه، ‫صندلی یادگیری،
‫و بقیتون از دور
‫نتیجه ی کاری که انجام ندادید رو
‫میبینید.
‫بیلی کلانتون جونیور، 17 درصد.
‫ردیف پایین صندلی 12.
‫ریچل، صندلی 11.
‫مارتین صندلی 10.
‫فردی، صندلی 8.
‫کارن بشین رو 4.
‫و مدال برنز این هفتمون، با 72 درصد،
‫بادی، صندلی 3.
‫و البته دوباره نقره رو میدیم به، رون
‫و دوباره کاترین مدال طلارو گرفت.
‫تبریک میگم، کاترین. آفرین
‫دختر کوچیه هنوز هم علاقه نشون میده، آره؟
‫یه وقتایی بهم نگاه میکنه، اما اجازه نداریم
‫تو کلاس باهم حرف بزنیم، ‫پس نمیتونم چیزی بگم،
‫و بعد میریم به زمین بازی
‫همیشه میره پیش بقیه ی دخترا.
‫در هر صورت فکر میکنم، از بقیه خوشش میاد.
‫از این مطمئن نیستی.
‫زن ها خیلی مرموزن.
‫و زن ها میتونن صورتت رو هم داغون کنن، آقا.
‫مادربزرگت تو طول این چند ساله ‫کمتر مرموز شده.
‫پس، واقعا ازش خوشت میاد؟
‫وقتی بزرگ شدم، میخوام باهاش ازدواج کنم.
‫آره، به نظر میاد واقعا ازش خوشت میاد.
‫میدونی، اون فقط تو مدرسه نیست،
‫شاید بتونی بفهمی کجا زندگی میکنه.
‫خیابون رینولدز، خونه شماره چهار از راست.
‫اونی که یه هشت داره.
‫پس تحقیقاتت رو انجام دادی.
‫تو راه برگشتم به خونه، ‫هر روز از کنارش رد میشم.
‫سعی کردم توش رو ببینم، اما اون هیچ وقت ‫من رو نمیبینه.
‫همیشه داره مشق های کوفتیش رو انجام میده.
‫اگه یه ذره مثل من احمق تر بود،
‫تا الان پیش همدیگه میشستیم.
‫"حسرت فراتر از هر چیزی که ‫ در دل عشق پنهان شده است."
‫اون یکی پر از جوابه.
‫زودباش، وقت رفتنه.
‫نمیخوام چون دیرت شده
‫مامانت سرم داد بزنه.
‫- چریو، پسرم ‫- چریو
‫اینجا، این سه پنی رو بگیر،
‫یه کم برای خودت شیرینی بخر.
‫اجازه ندارم، مامان بزرگ.
‫بابام می گه پولش رو نداری.
‫همیشه بهش میگم
‫هرچی واسه توئه واسه منم هست، ‫و هرچی واسه منه، واسه منه.
‫ممنونم، مامان بزرگ.
‫سعی کنن بفهمی اون دختر کوچیکه ‫به چی فکر میکنه.
‫با اون یکی موفق باشی، پسرم.
‫- پاس بده. پاس بده. ‫- نه
‫گل
‫آره، رفیق، اینجا.
‫فقط لازمه بهمون بگی کجا بودی، باشه؟
‫آره، برو پیش دیوار.
‫ویل
‫کدوم مسیر رو میریم؟
‫یادم نمیاد.
‫کدوم مسیر رو وزیر گفت؟
‫خفه شو
‫و در این فضای متشنج،
‫نگرانی ها در مورد وحشت، در مناطق کارگري .
‫همچنان ادامه دارد.
‫گزارش هاي بيشتر نشان ميدهد...
‫- ... بيا اينجا ‫- بابايي
‫انقدر خودت رو به اونجا نمال، زودباش.
‫داري دستم رو درد مياري.
‫درسته، حالا انقدر بچه ننه بازي درنيار.
‫نشونم بده کجا زندگي ميکنه، زودباش.
‫بابايي، متاسفم.
‫ميتوني بهم بگي، دقيقا چي گفت؟
‫فقط گفت نمیتونه از این بیشتر ‫به خیابون پول بده.
‫- این رو به پسر من نمیگه. ‫- بابایی، واستا
‫- استوارت، استوارت ‫- لطفا
‫عصبی ای بیلی
‫میشه برگردی به خونه ات؟
‫درسته، بیلی، اینجا دعوا نمیکنیم.
‫آره؟ ‫خوب، اون چیه که میگن؟
‫یه مشت فقط به خوبی یا بدی، ‫اونیه که مشت می زنه.
‫این رو یادت باشه.
‫خدایا، بیلی.
‫خفه شو، فرانکی.
‫بی خیال بیلی. دیگه تند رفتی.
‫- بی خیال ‫- دیگه از این بیشتر نمیخوایم، بیلی.
‫بیلی، تمومش کن. ‫با احترام به بابات داری حساب های قدیمی رو
‫تسویه میکنی.
‫بهش بگی انتظار دارم که زودتر ازش خبر بشنوم.
‫یا اون ازم میشنوه.
‫از بالای پله ها.
‫23, 24, 25, 26.
‫چی کار میکنی؟
‫این مثل محبوب ترین تعطیلاتمه.
‫- محبوب ترین تعطیلاتت چیه؟ ‫- نمیدونم.
‫زیاد تعطیلات نرفتیم، نه؟
‫نه، نرفتیم.
‫باورنکردنیه. از این یکی دیگه در نمیرن.
‫و وقتش هم امروز تموم شده.
‫پس، کاری از دستم بر نمی اد.
‫- سلام، بادی ‫- سلام آقای وست.
‫- درسته، حالا دیگه میتونی بری. ‫- ممنونم آقای وست.
‫میشه وقتی بابات آخر هفته برگشت
‫- بهش بگی بیاد من رو ببینه؟ ‫- آخر هفته بر نمیگرده.
‫حیف شد.
‫- به مامانت بگو که دنبال بابات بودم، باشه؟ ‫- باشه
‫به برادرت بگو یه تحویل کوچیک
‫شیر دیگه هم میخوام.
‫بهش بگو بعد از مدرسه بیاد من رو ببینه.
‫باشه؟
‫چرا بابات نمیاد خونه؟
‫نمیتونه هر آخر هفته بیاد خونه.
‫خیلی عزیزه.
‫پس تو جعبه کبریت کوچیکت رو پس نمیگیری، نه؟
‫زودباش.
‫دارم میام.
‫- میخوای عضو یه گروه شی؟ ‫- اجازه ندارم.
‫- چرا نه؟ ‫- مامانم گفته میکشتم.
‫خوب، لازم نیست بدونه. ‫کل نکته اش همینه.
‫- تو یکیشون هستی؟ ‫- آره
‫- اسمش چیه؟ ‫- اسم نداره.
‫- چرا نه؟ ‫- باید مخفی بمونه.
‫وقتی عضوش شی همین رو بهت می گن.
‫چی کار میکنی؟
‫تا وقتی عضو گروه نشی نمیتونم بهت بگم.
‫- چند نفر توشن؟ ‫- اجازه ندارم بگم.
‫پس، باید چی کار کنی تا عضو شی؟
‫هرچی که بهت بگن.
‫اگه بابات این اخر هفته خونه نیست،
‫میتونی باهامون بیای.
‫نمیدونم.
‫میخوام ریاضیم رو تمرین کنم.
‫پس دیوونه ای، بی خیال.
‫اگه در هر صورت بابات خونه نیست، ‫پس میخوای چی کار کنی؟
‫خدایا. طول کشید.
‫تعجبی نداره که بهش میگن تقسیم طولانی.
‫صبوری. صبوری با اعداد.
‫صبوری با دختره.
‫27ئه؟
‫به اندازه کافی نزدیکه.
‫و الان مطمئن شو که اعدادت
‫برای خوندن خیلی واضح نیستن.
‫اگه هفتت شبیه یک باشه با یه دم قشنگ
‫ممکنه بهت شک کنه، نه؟
‫با شیش و دو هم همینطور.
‫درسته؟ بذار حدس بزنه.
‫این یعنی تو هر مسابقه دو یا سه تا ‫اسب داری.
‫این تقلب نیست؟
‫نه، خوب، من بهش میگم شرط بندی گسترده.
‫و اگه کمکت کنه یه مرحله بری بالاتر و
‫و تو شکوه و روشنایی اون قرار میگیری، ‫و وارد مسابقه میشی.
‫اما قطعا فقط یه جواب درست هست.
‫پسرم، اگه این درست بود
‫مردم تو کل این شهر خودشون ‫رو تو دردسر نمینداختن.
‫فکر کنم بابام میخواد از بلفاست بریم.
‫تو چی میخوای؟
‫هرشب، قبل از خواب، وقتی دعا میکنم
‫از خدا میخوام که درستش کنه ‫تا وقتی صبح بیدار میشم
‫بهترین فوتبالیست دنیا باشم.
‫و همینطور ازش میخوام
‫وقتی بزرگ شدم بتونم با کاترین ازدواج کنم.
‫حتی اگه عاشق رونی باشه.
‫میتونه هنوز اون رو ببینه، اما با من ‫ازدواج میکنه.
‫این چیزیه که میخوام.
‫دنبال دردسری، دونیفون؟
‫میخوای کمکم کنی یکی پیدا کنم؟
‫موضوع چیه؟
‫همه توی این مملکن وحشین؟
‫اینجا
‫نمایش تموم شد.
‫آزادی رو امتحان کنید.
‫فقط امتحانش کنید.
‫به چه اجازه ای دخالت میکنی؟
‫این من بودم که زمین خوردم.
‫باید این پسرهارو جایی نگهشون دارم که ‫بتونم ببینمشون.
‫خوب، مننمی تونم هر هفته بیام خونه، ‫محض رضای خدا.
‫خوب، اگه نمیخوای به زحمت بیوفتی، ‫ من رو مقصر چیزی که پسر ها درگیرش میشن
‫- ندون. ‫- این حرف من نیست.
‫نمیتونی مدام این رو بگی...
‫درسته، ساعت شیش صبحه رفقا.
‫کارتون تمومه.
‫خانم های خانه دار، به لطف
‫پودر لباسشویی اسپارکل
‫سفید ها، سفیدتر شدن.
‫برای خودشون فهمیدن...
‫چی کار کردم؟
‫باشه، مامانی؟
‫چرا وقتی نامه میرسه، همیشه ناراحت میشی؟
‫یادتون باشه پدر لباسشویی ما طبیعیه.
‫زود باش، آقای اسلوپوک.
‫بیا تو.
‫و بالاخره یه تغییر تو موقعیت های ‫مدال این هفته.
‫خوب، آقای بادی، هرچند دست خطت توی ریاضی
‫تعریفی نداره،
‫برای تلاش های زیادت
‫میخوام بهت اعتماد کنم،
‫اما تو نمره ات رو بالا بردی
‫پس، صندلی دوم برای توئه.
‫مراقب باش چه آرزویی میکنی.
‫این چیزیه که وزیر برای ‫ماموریت کوچولوشون میگه.
‫فرصت بعدیت کیه؟
‫باید یه پروژه برای فرود به ماه ‫انجام بدیم.
‫چی، اون پسرها از اونجا برنگشتن؟
‫برگشتن، و الان مجبوریم از توی روزنامه ها
‫چیزهارو ببریم و توضیح بدیم ‫که چجوری رفتن اونجا.
‫اگه رفته باشن اونجا، ‫اگه رفته باشن به ماه.
‫این چیزی نیست که اینجا گفته.
‫خدا ازش خوشش نمیاد.
‫و هرشب دیدم که اونا اونجا بودن،
‫و چطوری ندیدم که مایک کالینز توی سفینه مادر
‫دور نزد؟
‫حتما سایه ی کلمبوس رو
‫توی نور ماه دیدی.
‫نه، به خاطر این بود که بیشترش ‫سمت تاریک ماه بودن.
‫دقیقا. اونجا جاییه که شیطون شلاق ‫خودش رو میذاره.
‫چی؟ نه ببین، اون تو قسمت ‫تاریک ماه بود.
‫میدونی، بیشتر وقت ها نمیتونستیم ببینیمش،
‫وقتی که داشت دور میزد و بعد شاید،
‫دقیقا قبل از اینکه برگرده.
‫باید بری چاییت رو بخوری.
‫اگه بتونم یه چیز هوشمندانه براش پیدا کنم،
‫شاید بتونم به صندلی اول برسم و
‫صبر کنم اونم هم به اونجا برسه.
‫میتونی بگی ماه از پنیر ساخته شده و
‫یه صندلی بری عقب، اگه بخوای.
‫یا میتونید باهم پروژه رو انجام بدید،
‫تو و اون دختر جوون.
‫جفتتون یه نمره رو میگیرید
‫و شاید با هم روی یه صندلی بشینید.
‫اما چطوری باهاش حرف بزنم؟
‫اره، همه این ها مسخره‌ست، آقا.
‫ولم کن.
‫لطفا راه برید.
‫ندویید، ممنونم.
‫ممنونم
‫برای ریاضیتون کار خوبی انجام دادید
‫ممنونم.
‫هنوز به ماه نرفتی؟
‫می خوای با من بیای؟
‫این کار از سرما خوردن بیرون خونه ‫نجاتت می ده.
‫رومئو، زودباش.
‫کار داریم.
‫عملیات دزدیدن شکلات.
‫ساده‌ست. میریم تو مغازه
‫و با آقای سینگ دم یخچال حرف میزنیم
‫باید جعبه هارو جا به جا کنه تا
‫تا بهم بستنی لیمویی بده.
‫بیشتر وقت سرش پایینه.
‫تو جلوی مغازه میمونی
‫و وقتی دیدی نگاه نمیکنه، ‫حرکتت رو میکنی.
‫- حرکتم چیه؟ ‫- برداشتن یه عالمه از شکلات ها
‫از روی قفسه پایینی
‫اگه یهو خالی شه مطمئنا میفهمه.
‫فکر کردم گفتی چندتا برداریم
‫تا هیچ وقت نفهمه.
‫نمیخوام پلیس بگیرتم.
‫باشه، باشه،
‫- امنه ‫- حرکتی نیست
‫وقت چندتا بردار، باشه.
‫شاید بتونم برات همزمان یه موس شکلات
‫- کش برم ‫- باشه.
‫- سلام آقای سینگ. ‫- سلام مویرا. سلام بادی.
‫- سلام آقای سینگ ‫- خوشحالم که میبینمتون.
‫میتونم یه بستنی لیمویی داشته باشم؟
‫الان بهت یه بستنی لیمویی میدم.
‫فقط باید چندتا جعبه رو جا به جا کنم.
‫- مارو ديد. ‫- بيايد اينجا دزدهاي کوچولو.
‫- میدونم کی هستید. ‫- نه نمی دونه.
‫خوب، زن تو در هر صورت بهش میگه.
‫- به خودت افتخار میکنی؟ ‫- کار مویرا بود.
‫برو اونجا
‫از اون جاده چشمک زن بیا بیرون ‫وگرنه یکی رو ناکار میکنی.
‫ما رو لو می ده.
‫اگه چیزی بگه، دیگه کارش تموم.
‫میدونم کی هستید.
‫چی گرفتی؟
‫مسخره ام کردی؟
‫این همه ی چیزیه که تونستم ببینم.
‫راحت الحلقوم؟
‫کی راحت الحلقوم میخوره؟
‫- تو راحت الحلقوم میخوری؟ ‫- نه
‫ازش خوشم نمیاد.
‫هیچ کس خوشش نمیاد.
‫- همه چیزی بود که داشتن ‫- کوری؟
‫باید سریع فکر میکردم.
‫به اندازه کافی سریع نبود.
‫چیپس و پفک هم بود.
‫فقط لازم بود زود برش داری،
‫و شکلات شیری ها هم پای من.
‫مطمئن نیستم این کاره باشی.
‫بادی، بابات خونه ست.
‫- اما هنوز چهارشنبه ست. ‫- با تاکسی اومد
‫- و تو هم همینطور ‫- چی؟
‫دهنت رو بسته نگه دار.
‫کی براشون نامه نوشتی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫فقط بهم بگو. ‫کی براشون نامه نوشتی؟
‫- این یه سوال ساده ست. ‫- به تو ربطی نداره.
‫فقط یه جواب ساده بهم بده.
‫- بازجوییم نکن. ‫- کی براشون نامه نوشتی؟
‫وقتی رسید آخر رسید.
‫میدونستم آخریشه چون برای سه سال لعنتی
‫نامه هاشون رو میشمردم،
‫که میرسیدن، ‫و هیچ کدومشون
‫به اندازه این یکی ممنون نبودن.
‫این مامور مالیاته، محض رضای خدا.
‫پس انتظار کیو داشتی، بابا نوئل؟
‫ما داشتیم پس انداز میکردیم،
‫و اون ها این لطف رو نداشتن که بگن
‫" همینه، حسابتون پاک شد."
‫پس بهشون تو نامه ات چی گفتی؟
‫گفتم یه اعلامیه ی رسمی کامل میخوام
‫که شوهرم از صد در صد مالیات عقب افتاده پاکه
‫و اونا هم این رو میدونن،
‫که همه چیز خوب و مرتبه،
‫و اسم خانواده‌ی من
‫تو لیست خطر اعتبار نیست.
‫- خدایا. خدای من ‫- چی؟
‫نه
‫- نه ‫- بله، بله، بله
‫اون ها تصمیم گرفتن که ‫برای تصمیمت ممنون باشن
‫اون ها تصمیم گرفتن که حسابم رو ‫بیشتر زیر و رو کنن.
‫و گفتن که 572 پوند دیگه بدهکارم.
‫که بر اساس درامد الانم
‫پنج سال دیگه طول میکشه تا صافش کنم.
‫پس نامه کوچیکی که فرستادی کمک کرد، نه؟
‫کثافت
‫تو یه دروغگوش کثافتی
‫آره، درسته، قبل اینکه من رو باور کنی ‫به مامور مالیت باور داشته باش.
‫چون میشناسمت.
‫کارت خوشحال نیست که
‫هر هفته می پیچونی.
‫من آخر هفته ها هم کار میکنم.
‫کی اون کار تموم میشه؟
‫تقریبا تمومه.
‫چی، یکی دیگه هم اونجا هست، مگه نه؟
‫آره، یه بزرگش.
‫یه طولانیش.
‫از بعضی ها میخوان که دائمی شن.
‫به خاطر زمان درگیری، ‫ محل اقامت دائمی پیشنهاد میدن.
‫برای چند سال.
‫دارن بیمارستان میسازن.
‫پدرت باید بره به بیمارستان.
‫باهاش دربارش صحبت کن.
‫با من درباره ی دکتر ها صحبت نمیکنه.
‫درسته؟
‫فقط برای چند روزه.
‫یه آزمایش کوچیک ریه.
‫فقط زمان کوفتی تو لستره.
‫- اونجا کجاست؟ ‫- تو انگلستانه.
‫نزدیک جاییه که بابایی کار میکنه؟
‫نه، باباییت نزدیک لندن کار میکنه، ‫بزرگترین شهر.
‫این یکی کوچیک تره.
‫چی کار میکردی؟
‫من تو معدن ذغال کار میکردم.
‫تو یه عالمه کار مختلف انجام دادی، بابا.
‫میتونی دوباره این رو بگی.
‫آره، هیچ کدومشون بیشتر ‫از یه هفته دووم نمیارن.
‫مامانم نگرانته.
‫مامانت نگران توئه.
‫خوب، مامان بزرگ همیشه نگران یه چیزی هست، ‫مگه نه؟
‫خوب، مامان بزرگت آدم خیلی مراقبیه.
‫بعضی وقت ها رو اعصابش اثر میذاره.
‫مثل مامانت.
‫مامان هم نگرانه، مگه نه؟
‫بابایی، مجبوری بلفاست رو ترک کنیم؟
‫باشه، بادی، پس من میرم.
‫وقتی هفته بعد برگشتم، میبینمت.
‫بیاید دخترا. ‫کاترین. کویین.
‫بیاید تو دختر ها، میتونید کمک کنید ‫مداد هارو بیرون بیارم.
‫خوب رفتار کن، پسرم.
‫اگه نتونی خوب باشی؟
‫مراقب باش.
‫به نظر میاد همین دیروز
‫من و تو با هم تو مدرسه بودیم.
‫باید از خانواده من دور بمونی.
‫برای کسی که هیچ وقت اینجا نیست، ‫حرف زیادی ایه.
‫میتونی روم حساب کنی که وقتی لازم باشه ‫اینجام.
‫امیدوارم که به موقع باشه.
‫این اطراف همه چیز خیلی سریع ‫از کنترل خارج میشه.
‫می دونی مشکل مردایی مثل تو چیه؟
‫فکر میکنی از بقیه ی ما بهتری.
‫و مشکل مردایی مثل تو اینه که میدونید ‫بهتر نیستید.
‫ساده نگهش میداریم.
‫یا با مایی، ‫یا علیه مایی.
‫زمان داره میگذره.
‫راحت کنار میای.
‫وقتشه پروتستان های واقعی جلو بیان.
‫تو پروتستان واقعی نیستی.
‫تو فقط یه گنگستر خرده پایی.
‫کسایی هستن که پوستت رو میکنن. ‫بهتره شما دوتا حواستون باشه.
‫سریع
‫ببین، پس اینجایی، پسرم.
‫الان اینجاست.
‫سلام، پسر.
‫افسر پلیس اینجاست، ‫میخواد یه کم باهات صحبت کنه.
‫گویا یه کم سردرگمی با اتفاقی که
‫توی مغازه ی آقای سینگ پیش اومده، ‫به وجود اومده.
‫بیا، حالا بشین اونجا.
‫میدونی چرا اینجام، پسرم؟
‫به من دروغ نگو.
‫توی مغازه ی آقای سینگ یه جرم واقعی
‫اتفاق افتاده.
‫میدونی از چی صحبت میکنم؟
‫با آرزوی بهترین ها، سلامم رو به جوزی برسون.
‫- میرسونم ‫- از مردایی که یونیفرم میپوشن خوشم میاد.
‫خیلی اون جا بود؟
‫اگه صبر کنی همه چیز درست میشه.
‫من حتی اون شکلات رو نخوردم.
‫نه وقتی تموم شه، اینجا نیستم.
‫یعنی میگی باید یه ساعت صبر کنم تا بفهمم
‫همسر کسیم یا بیوه ام.
‫میگم زمان زیادی برای صبر کردنه.
‫- این کارو نمیکنم. ‫- امی...
‫جدی میگم. ‫اگه الان باهام نیای
‫وقتی اون قطار اینجارو ترک کنه، ‫منم توشم.
‫باید بمونم.
‫نه، بهم گوش نمیدی.
‫دارم گوش میدم، دارم گوش میدم.
‫میشه یه بار هم که شده تو بهم گوش بدی؟
‫میخوام برای این کار، درست کار کنم.
‫ببین، پلیس امروز اینجا بود، ‫اما پدرشون نبود.
‫پس، نه، از طرف تو .
‫- سخنرانی نمیکنم، آقا. ‫- اینطوری نباش.
‫میدونم تو قراره...
‫خیابون رو خالی کنید
‫و به خونه هاتون برگردید.
‫برگردید به خونه هاتون.
‫بله، بازم.
‫- واسه منه، واسه منه، واسه منه. ‫- بدش به من
‫خانم فورد، حالتون چطوره؟
‫از دیدنت حالم خوب شد، غریبه.
‫- به خونه خوش اومدی ‫- خیلی خوش زبونی
‫- طول میکشه تا همدیگه رو بشناسیم. ‫- باشه؟
‫فقط رفقا.
‫برای مسابقه ی ساعت 2:30، اسبی گرفتی؟
‫گرفتم، اما بهت میگم، ‫شانسم کمه.
‫خدایا، نمیتونم شکستش بدم.
‫آقا شیکه همه جا هست. ‫برات یه چیزی میگیره بخوری.
‫- پدی داره از اینجا میره؟ ‫- کاتولیک های بیچاره شانسی ندارن.
‫- دنیای دیونه ایه. ‫- خوب، بهش عادت کن.
‫الان دیگه هممون توش زندگی میکنیم.
‫جایزه یه تانکر
‫پر از 2500 گالن بنزینه.
‫همچنین اونا ده ها بطری شیر رو
‫از یه کامیون درحال حرکت دزدیدن
‫و به کل این شرکت ‫لقب کارخانه بمب‌های بنزینی رو دادن.
‫البته که همه ی بچه ها توی خیابون ‫دیوونه میشن.
‫میخوای من چی کار کنم؟
‫باید با پسرها حرف بزنی.
‫چندتا بودن؟
‫ده تا.
‫و رفیق تو چی کار کرد؟
‫گفت عضو جاهایی که اونا عضوشن، ‫نمیشه.
‫بعد زد تو دهنشون و ‫مثل سگ فرار کرد.
‫پس منم همین کارو کردم.
‫دنبالت کردن؟
‫آره، اما ما یه خیابون ازشون ‫جلوتر بودیم.
‫بعد رفتیم پیش عمو تونی من و
‫قبل اینکه مارو ببینن، از دستشون قایم شدیم.
‫نزدیک بود عمو تونیم سکته کنه.
‫توی دستشویی بود و داشت جدول حل میکرد
‫و بعد مدادش رو انداخت تو توالت.
‫قبلا هم برای اون پسرها بسته برده بودید، نه؟
‫و میدونستید اون شیر نیستش که
‫توی بطری هاست؟
‫میدونم، بابایی.
‫حق داشتی که بهم بگی.
‫بیا اینجا و این رو نگه دار، پسر.
‫اونجا نگهش دار.
‫گرفتی؟
‫و با خشونت های بیشتر در طول شب،
‫ارقام دولتی که امروز منتشر شد ‫نشان میدهد که، ایرلند شمالی
‫اکنون بالاترین نرخ بیکاری ‫را در بریتانیا دارد.
‫بفرما. کره زمین.
‫و میدونی اون کجاست؟
‫- سیدنی ‫- استرالیا
‫آره، درسته.
‫- دربارش میدونی؟ ‫- آره
‫موج سواری و یه فوتبال عیب دارن.
‫و روی باربیکیو کانگورو دارن.
‫و هواش خوبه.
‫جو ترنر جوون هم اونجاست.
‫درسته
‫چطوری تصورش میکنی؟
‫چی؟
‫برای یه مدت کوچیک، بریم اونجا.
‫شوخی میکنی؟
‫نه. فقط یه کم پایین تره.
‫ده هزار و پونصد مایله.
‫درسته، مدرسه... شما دوتا.
‫اگه بریم اونجا تو هم میتونی بری به ماه.
‫حتما، همین الانش هم خانواده رو بردی اونجا.
‫یه لحظه عمو زاده.
‫و تو شماره تلفن رو داری.
‫و یه میلیونر که پول قیض رو بده؟
‫میتونیم برای تعطیلات برگردیم.
‫و با چی پولش رو بدی، پول خرد؟
‫خانواده میتونن برای تعطیلات بیان.
‫من از پشت کوه نیومدم.
‫هیچ کس از اینجا نمیتونه
‫هزینه ی رفتن به اونجارو بده.
‫یا مرخصی بدن، ‫اگه کاری هم باشه.
‫خبر کوفتی رو شنیدی.
‫باید یه کاری کنیم.
‫اینجا خونه ی ماست.
‫نگران نباش.
‫دوباره شب بیرونه؟
‫آره، نمیتونه کارش رو ول کنه.
‫حتما، اینجا هم کار هست.
‫روزنامه هارو خوندی؟
‫اگه بری قلبمو میشکنی، اما...
‫- زودباش ‫- اینجا
‫... باید به اونا هم فکر کنی.
‫نمیتونیم هممون بریم.
‫غیر دیوونه ها کسی نمیمونه.
‫آره، و کسی هم شایعه پخش نمیکنه.
‫خبر این ور اونور کنه و خودشیرینی کنه.
‫اینطوری تو ده دقیقه خشونت تموم میشه.
‫چطوری میتونم بلفاست رو ترک کنم؟
‫نگرانش نیستم.
‫ایرلندی ها به دنیا اومدن که از اینجا برن.
‫وگرنه بقیه ی دنیا کافه ای ندارن.
‫فقط کافیه نصفمون بمونیم
‫تا نصف دیگه بتونن درباره ی اونایی که موندن
‫احساساتی شن.
‫تموم چیزی که ایرلندی ها برای زنده موندن نیاز دارن ‫تلفن و گینس و
‫آهنگ دنی بویه.
‫تو زن وحشتناکی هست، اینو میدونستی؟
‫شوت میکنه، گل میشه.
‫زود میبینمت، باشه؟
‫پولی که مامانت برای کلاس خوانندگی بهت داد.
‫همه ی مساوران کشتی هیشم،
‫باید همین الان سوار شن.
‫همه دارن خونشون رو ول میکنن.
‫مردم باید بی خیال شن.
‫" فداکاری طولانی مدت میتونه از قلب ‫سنگ بسازه."
‫اینکارو میکنه؟
‫آره، خوب، معمولا اطلاعاتت رو
‫از قدم زدن تو پارک پیدا نمیکنی.
‫قلبت باید منفجر شه.
‫آقای فیلسوف
‫و قبل تو کی منفجر شد؟
‫وقتی تورو تو اون جوراب های قهوه ای دیدم.
‫خدای من
‫- آره ‫- یادمه
‫نصف روز طول کشید تا بتونم
‫با آب تنباکو پاهام رو قهوه ای کنم.
‫بعد آنیمون نصف شب وقت گذاشت
‫تا با مداد درز پشت پام رو بکشه.
‫نمیتونی بفهمی چرا
‫نمیتونستی بهشون دست بزنی.
‫فکر کردی جادو بود.
‫جادو بود.
‫وقتی موهات خاکستریه، مردم فکر میکنن ‫هیچ وقت قلبت نلرزیده.
‫برای تو هیچ وقت لرزیده؟
‫آره، هر وقت که وارد اتاق میشی
‫حسابی میرقصه.
‫نه
‫قبلا ازش سرشار بودی، ‫الان هم هستی.
‫زودباش. باید بریم.
‫جیمی گفت، من رو صبح
‫میرسونه بیمارستان.
‫نه، و منم بهش گفتم نمیرسونه.
‫با اتوبوس میبرمت.
‫باهات میام و وقتی تموم شد،
‫میتونی مطمئن باشی باهات برمیگردم.
‫صدامو میشنوی؟
‫میارمت خونه.
‫صدامو میشنوی؟
‫آره، صداتو میشنوم، خانم.
‫البته، کی نشنیدم؟
‫اتوبوس آلدرگرو تا سه دقیقه دیگه راه میوفته.
‫بلیط های دقیقه آخری.
‫رئیس باهام درتماس بوده
‫میخوان بمونم.
‫یه کار دائمی تو انگلیس.
‫میخوان که مدیر شم.
‫پولش بیشتره.
‫فقط بذار امتحانش کنیم.
‫یه خونه هم باهاش هست.
‫بدون اجاره میگیریمش،
‫با شانس اینکه بتونیم صاحبش شیم ‫اگه همه چیز خوب پیش بره.
‫یه کم بزرگتر از چیزی که اینجا داریم.
‫یه اتاق برای هرکدوم از پسرا.
‫یه حیاط کوچولو هم داره.
‫اجازه داری تو اون حیاط فوتبال بازی کنی، بابایی؟
‫آره، پسر.
‫اگه بگم آره، پول بیشتری هست.
‫میتونیم تو پرداخت مالیات جلو بیوفتیم.
‫این خانواده دیگه همچین شانسی تو این شهر
‫پیدا نمیکنه.
‫مراقب ترافیک اونجا باش.
‫مراقبم مامانی. ایرادی نداره.
‫بیا دیگه، دو دقیقه.
‫اگه میاید سوار شید. ‫بلیط لحظه آخری.
‫انگار واقعا میخوانت
‫منظورت چیه؟
‫من خانواده‌م رو همراهم میخوام.
‫تو رو میخوام.
‫تو و من
‫از وقتی بچه بودیم همدیگه رو میشناسیم.
‫این خیابون رو میشناسیم
‫و همه ی خیابون های اطرافش رو کل زندگیمون ‫میشناسیم.
‫و تک تک زن و مردها و بچه هایی که
‫تو خونه های کوفتی زندگی میکنن، ‫چه خوشمون بیاد چه نیاد.
‫ازش خوشم میاد.
‫و میگی که یه حیاط کوچیک واسه پسراست؟
‫اما اینجا هرجایی که دوست دارن ‫میتونن بازی کنن
‫چون همه میشناسنشون
‫همه دوسشون دارن و مراقبشونن.
‫اگه بریم اون ور آب
‫اون مردم یه کلمه از چیزی که ‫میگیم رو نمیفهمن.
‫و نصفشون چون متفاوتیم
‫مسخره‌مون میکنن.
‫و نصف دیگه اشون ازمون متنفرن
‫چون مردای اینجا دارن پسراشون رو توی خیابون ‫میکشن.
‫فکر میکنن برامون مهم نیست.
‫و فکر میکنی با دست باز بهمون ‫خوش امد میگن؟
‫چی و میگن"بیاید داخل
‫ممنون که خونه رو از ما دزدیدید."
‫همه چیز عوض شده.
‫آره. شده.
‫باید تا کریسمس تصمیم بگیریم.
‫تو باید تا کریسمس تصمیم بگیری.
‫برمیگردی، مگه نه بابایی؟
‫مراقب مامانیت باش.
‫خوب باش. اگه نمیتونی خوب باشی
‫"و اگه نمیتونی خوب باشی، ‫مراقب باش."
‫درسته، راه افتادیم.
‫خانم ها و آقایان، فرودگاه آلدرگرو.
‫تو تلفن صحبت میکنیم، باشه؟
‫بهم زنگ بزن.
‫وقتی رسیدی بهم بگو.
‫دیدم که به دکتر کیلدار نگاه میکردی.
‫درسته. میتونی حرف بزنی.
‫برای بابانوئل نامه نوشتی؟
‫نوشته، اما بابانوئل جواب داده
‫یه ذره امسال دستش تنگه،
‫پس زیاد انتظار نداشته باشه.
‫اگه با آدم هایی که باید صحبت کنه
‫بابانوئل میتونه یه پولی پیدا کنه.
‫سلامتیت تنها چیزیه که
‫- برای هدیه کریسمس بهش نیاز دار ‫- خوب، راست میگی.
‫تا اینجا خوشحال نگه‌ت دارن، مگه نه بابا.
‫به مامانت بگو جلوی خنده اش رو بگیره
‫وگرنه نمی برمتون به نمایش.
‫چه نمایشی؟
‫نمیدونم. فکر کنم
‫سرود کریسمس هم توش باشه.
‫منو به گریه میندازه.
‫و شما، مراقب رفتارتون باشید.
‫باباتون رو اذیت نکنید.
‫کادوی کریسمس نخواید ازش.
‫پول هم نخواید.
‫مامور مالیات مثل ما میگیرتش.
‫نگران نباش.
‫مامانتون بابانوئل رو مجبور میکنه ‫چندتا کادو بیاره.
‫فکرش هم نکن، بابا.
‫همیشه وقتی پولی درکار نیست، میفهمم.
‫سلام؟
‫- صاحب خونه ست. ‫- من میگیرمش.
‫دهنت رو ببند.
‫مامانت هستش، مرد کوچولو؟
‫کسی اینجا نیست.
‫این من رو یاد کاری که قبلا ها ‫میکردیم میندازه
‫اینکه اجاره رو پرداخت کنیم.
‫صاحب خونه میاد و اجاره ی همه ی
‫خونه های توی خیابون رو جمع میکنه.
‫و وقتی کارش تموم شد
‫و همه اجارشون رو دادن
‫یکی از پسرها توی کوچه پشتی
‫پشتش اسلحه نشونه میره
‫و همه ی پول هارو ازش پس میگیره
‫و برش میگردونه به ساکن ها
‫خیابون
‫با یه کم حق کمیسیون.
‫آره، سیستم کارامدی بود.
‫و صاحبخونه آخرش انقدر خوب بود که
‫از کار بر کنارش کردن
‫و همه خوشحال بودن.
‫فکر کنم، به غیر از شورا.
‫رئیس بابام میخواد بهش یه خونه تو انگلیس بده، ‫اگه بخواد.
‫یه حیاط و همه چی داره،
‫با دوتا دستشویی و جفتشون توی خونه ان.
‫مشکلی تو دستشویی بیرون خونه نیست،
‫غیر از تو هواپیما.
‫مامانم میگه اگه بریم اونور آب
‫اونا حرفامون رو نمیفهمن.
‫این مشکل میشه، پسر.
‫50 ساله که با مامان بزرگت ازدواج کردم.
‫یه کلمه هم از چیزی رو که میگه رو نفهمیدم.
‫و اگه نتونن تو رو بفهمن،
‫پس گوش نمیدن، و این ‫مشکل اوناست.
‫میدونی، وقتی تو لایستر بودم،
‫همینو دربارم میگفتن.
‫میدونی، پس از یه لهجه دیگه استفاده کردم
‫هر روز اذیتشون میکرد.
‫هیچ وقت نفهمیدن من کیم.
‫اما من فهمیدم،
‫و اون تنها کسیه که باید بدونه.
‫تو که میدونی کی هستی، مگه نه؟
‫بله، بابا.
‫تو بادی هستی از شماره ی 15 بلفاست،
‫جایی که همه تورو میشناسن
‫و بابات مراقبته
‫و مامانیت مراقبته
‫باباییت مراقبته، ‫مامان بزرگت مراقبته
‫برادرت مراقبته
‫و کل خانواده مراقبتن.
‫و هرجا بری و هرکسی که بشی،
‫این همیشه حقیقت داره.
‫و این فکر در امان نگهت میداره.
‫خوشحال نگهت میداره.
‫به خاطر من این رو یادت میمونه؟
‫- بله، بابا ‫- آره
‫پسر خوبی هستی.
‫حالا، چیزی که مامان و بابات میخوان رو
‫فراموش کن.
‫تو چی میخوای؟
‫میخوام تو و مامان بزرگ هم بیاین.
‫بهم گوش بده.
‫امشب اینجام تا بهت هشدار بدم
‫که یه شانس و امید داری
‫تا از سرنوشتم فرار کنی.
‫کی همچین زنجیری میندازه؟
‫مامان بزرگ، اجازه نداری تو تئاتر صحبت کنی.
‫عجب گردن بندیه.
‫همیشه دوست خوبی برام بودی.
‫ممنونم
‫دنبالت میگردن.
‫این همون شانس و امیدیه که بهش ‫اشاره کردی، جیکوب؟
‫آره
‫اینطور فکر نمیکنم.
‫کاملا مطمئنم که اینطور فکر نمیکنی.
‫کی بابا از بیمارستان میاد بیرون؟
‫وقتی دکتر ها بگن ‫ریه اش خوبه.
‫وقتی بابا رفت انگلستان تا تو ‫معدن ذغال کار کنه،
‫تو هم باهاش رفتی؟
‫می خواستی بری؟
‫من هم نمیخواستم.
‫بابات گفته داره چی کار میکنه؟
‫گفته باید تا کریسمس تصمیم بگیرن.
‫وقتی برمیگرده؟
‫آخر هفته.
‫میریم به سینما.
‫میبرتمون به ‫چیتی چیتی بنگ بنگ.
‫اون دیگه چیه؟
‫یه ماشین پرنده‌ست.
‫خدایا، همش رو شنیدم.
‫از روی صخره رد میشه و تو تقریبا ‫از روی صندلیت میوفتی.
‫میخوای بیای؟
‫تا بابات بیاد خونه برات سرگرمی میشه.
‫اگه خدا میخواست ماشین های پرنده رو ببینم
‫کاری میکرد که با بال به دنیا بیام.
‫عاشق فیلمتی، مگه نه؟
‫وقتی هم سن تو بودم فیلم خوبی بود.
‫فکر میکردم میتونم برم تو پرده و
‫همه ی اون جاهایی که میدیدم رو ‫تماشا کنم.
‫مثل توی فیلم.
‫اون چی بود؟
‫افق های گم شده.
‫- تاحالا اون رو دیدی؟ ‫- نه.
‫اسم اونجا چی بود، مامان بزرگ؟
‫شانگری لا
‫اینطوری صداش میکردن.
‫تاحالا اونجا رفتی؟
‫از اون سمت بلفاست
‫مسیری به شانگری لا نبود.
‫پس، یه روزی میری؟
‫چی؟ فکر میکنی کجا میرن؟
‫مراقب باش.
‫چه خبر شده؟
‫ببین
‫اون رو ببین.
‫عالیه
‫تو یه نابغه ای
‫واقعا چیز مهمی نیست.
‫دا رو بگیر، نه منو.
‫- مامانی ‫- هم شلیک نکن.
‫نه بادی، نه.
‫20-نیل
‫زودباش. اینجا.
‫چند دقیقه بشین اینجا.
‫یه کم باهات حرف داریم.
‫بادی، من و مامان میخوایم درباره ی چیزی ‫باهات صحبت کنیم.
‫کاری که ممکنه به عنوان یه خانواده ‫انجامش بدیم.
‫میدونی که بابات یه مدته تو انگلیس
‫کار میکنه و میره اونجا.
‫خوب، داشتیم فکر میکردیم، میدونی
‫شاید به عنوان یه خانواده ‫بریم اونجا و اونجا زندگی کنیم.
‫و بابت یه خونه ی کوچیک اونجا دیده و
‫اون یه حیاط کوچیک داره و
‫میتونی فوتبال بازی کنی، بادی.
‫- آره ‫- یه عالمه اتاق اونجا هست.
‫بیشتر از چیزی که اینجا داریم.
‫- نمخوام برم به انگلستان ‫- میشه خاموشش کنی.
‫نمیخوام برم به انگلیس.
‫ایرادی نداره، عزیزم.
‫- اشکالی نداره ‫- مشکلی نیست
‫هیچ دوست و فامیلی ندارم
‫و نمیتونم کاترین رو تو مدرسه ببینم.
‫گوش کن، دوستای تازه پیدا میکنی و
‫به حیاط بزرگ داری تا توش فوتبال بازی کنی.
‫حیاط برام مهم نیست.
‫من مامان بزرگ و بابام رو میخوام
‫و میخوام پروژه ی رفتن به ماهم رو ‫انجام بدم
‫و برم به صندلی اول و نمیخوام
‫- مسخره حرف بزنم. ‫- بادی
‫و نمی خوام فراموش کنم وقتی مردم
‫- باید از کدوم مسیر برم ‫- دیگه کافیه، عزیزم
‫هیچ کس ازت نمیخواد مسخره حرف بزنی.
‫- هنوز تصمیمی نگرفتیم. ‫- ایرادی نداره، دقیقا.
‫اول می خواستیم ببینیم ‫همه نظرشون چیه.
‫- فقط خسته ای ‫- دقیقا. آره
‫نمیخوام بلفاست رو ترک کنم.
‫بذار تا عید پاک فراموشش کنیم.
‫- ببینیم اون موقع نظرمون چیه. ‫- آره
‫این بچه ها دارن عذاب میکشن.
‫فکر نکنم به عید پاک برسیم.
‫فکر نکنم من و تو هم به عید پاک برسیم.
‫خوب، بیا خونه.
‫باهمدیگه باهاش میجنگیم.
‫همه طرف بچه های به سن ما
‫دارن کشته میشن.
‫خوب، مراقب باش.
‫نمیتونی 24 ساعت روز باهاشون باشی.
‫نمیتونی بچگیشون رو هم ازشون بگیری.
‫میدونی هر اتفاقی بیوفته...
‫... هرکاری که با این دوتا بکنی
‫فوق العاده ست.
‫درباره ی چی حرف میزنی؟
‫تو بزرگشون کردی.
‫نه من.
‫نه ما.
‫تو
‫ممنونم
‫میبینیم تا عید پاک چی پیش میاد.
‫آشغال هارو میبرم بیرون، ‫چایی درست کن.
‫ببرشون تو تخت خواب.
‫همش رو میاری پایین.
‫- پنج، شیش ‫- هفت
‫قبلا در این خیابون کاتولیک 40 تا
‫خونه بود.
‫این قبل از اون حادثه در اواسط ‫آگوست بود.
‫حالا دولت پیشنهاد میده
‫تا دوباره این خیابون رو بسازن.
‫ولی باعت افزایش تنش توی شهر شده
‫و این اقدام درباره ی خشونت دوباره ‫هشدار میده.
‫موندنس هفت به دو.
‫باید ببرن، اینطور فکر نمیکنی؟
‫از مجله ات چه خبره؟
‫خوب، باید از هیولاها دفاع کنم.
‫چی؟
‫- اونا چیپس منن. ‫- هرچی که واسه توئه، واسه منم هست
‫- و چیزی که واسه منه، واسه منه. ‫- مامان بزرگ این رو میگه
‫- اصلا این یعنی چی؟ ‫- میفهمی.
‫حالا برو و پیش مامان بزرگت منتظر بمون.
‫بعد از اینکه پدرم رو دیدم ‫میام دنبالت،
‫- باشه، پسرم؟ ‫- باشه، بابایی
‫درسته، رفقا.. خوب کردی که مارو ‫به پلیس لو ندادی
‫پس الان بامایی.
‫منظورت چیه؟
‫تو یکی از مایی و همینه.
‫- این چیه؟ ‫- جنگه
‫بزن، بریم پسرا. بیاید اینکارو بکنیم.
‫چی کار باید بکنیم؟
‫هرکاری که دوست داریم.
‫ما عصبی ایم، پسرا. ‫عصبی ایم.
‫مقامات از شهروندان می خوان
‫فورا به خونه هاشون برگردن
‫و همونجا بمونم و از خیابون ها دور بمونن ‫ تا بقیه ی دستورات
‫بلافاصله.
‫مارو با مسلسل زدن.
‫ماشین های زرهی راه را برای ‫ورود اراذل هموار میکنن.
‫همه همین الان برید خونه.
‫خوب به نظر نمیاد. ‫بیاید بریم.
‫دارم میرم خونه. دارم میرم خونه.
‫نه، نمیری.
‫میخوام برم خونه.
‫تو با ما میای.
‫میخوام برم خونه.
‫زود باش، خرابشون کن.
‫زودباش، بیا.
‫بیا بیا
‫آروم، پسر.
‫ما هیچ دردسری نمیخوایم.
‫محض رضای خدا، ولش کن.
‫زودباش. بیا بریم.
‫الان دیگه شهر متعلق به پروتستان هاست.
‫یه چیزی برای خودت بگیر.
‫- چی؟ ‫- هرچی که میخوای.
‫پودر لباسشویی.
‫درهارو قفل کنید. درهارو قفل کنید.
‫مامانی مامانی.
‫اینجا. چه خبره؟
‫مامانی
‫داریم سوپرمارکت رو غارت می کنیم.
‫از کجا اون رو آوردی؟
‫بهت گفتم، داریم سوپرمارکت رو ‫غارت میکنیم.
‫چی کار میکنی؟
‫دقیقا همونجا بمون، مرد جوون.
‫چرا پودر لباسشویی برداشتی؟
‫چون طبیعیه.
‫زود باش
‫حرکت کن، حرکت کن.
‫مراقب خودت باش
‫حالا، اون رو برگردون.
‫صدامو میشنوی؟
‫و اگه یه بار دیگه، یه بار دیگه
‫همچین کاری کنی، میکشمت.
‫صدامو میشنوی؟ و تو، خانم جوون
‫اگه یه بار دیگه پسرمو تو همچین چیزی بکشونی
‫انقدر میزنمت تا دیگ نتونی بری خونه.
‫صدامو میشنوی؟
‫باشه؟ گفتم بذارش سر جاش.
‫خانم
‫ما چیزی رو نمیذاریم سر جاش.
‫این کاری نست که میخوایم انجام بدیم.
‫بیلی، زودباش. ‫ارتش داره میاد. زودباش.
‫بیرون. زود، زود.
‫- بیرون ‫- باشه، باشه.
‫زود باش
‫خیابون رو خالی کنید.
‫همین الان خیابون رو خالی کنید.
‫از گاز اشک اور و گلوله ها ی مشقی می خوایم ‫استفاده کینم.
‫داریم این منطقه رو خالی میکنیم. ‫از سر راه بریم کنار.
‫- وقتشه از اینجا بریم ‫- کاری نکن
‫شما دوتا عبور من و پسرام رو
‫تضمین میکنید.
‫اگه سعی کنی فرار کنی
‫یه گلوله تو سر پسرت خالی میکنم.
‫اومدش، تکاور تنها.
‫همین الان این محدوده رو خالی کنید.
‫میبینم که به یه کم نظم نیاز دارید.
‫الان ولشون کن.
‫نه، فکر نکنم ولشون کنم.
‫یکی از اون سرباز ها میخواد سرم رو بترکونه.
‫اگه اونا اینکارو نکنن، من انجامش میدم.
‫بالاسر جسدهاشون.
‫مردم همیشه با تغییر مشکل دارن.
‫اما بهتره بهش عادت کنی، آقا.
‫الان دیگه آدم هایی مثل من ‫این شهر رو اداره میکنن.
‫و آدم هایی مثل تو مارو عقب میکشن.
‫بابایی
‫این آخرش نیست، رفیق
‫ممنونم
‫همه چیز درست میشه.
‫با کمیته صحبت میکنم تا این رو درستش کنم.
‫برادر دیگه ای نیست.
‫وقتی در خیابان میدوییدم
‫و بچه های بیچاره رو پشت سرم میکشیدم،
‫خودم رو تو ویترین اون مغازه دیدم.
‫و همین الان داشتم توی آینه نگاه میکردم...
‫... به همون صورت.
‫و از خودم پرسیدم...
‫"دارم چه غلطی میکنم."
‫و بعد حالم بد شد.
‫مثل هر روز صبح
‫و فهمیدم...
‫...فکر نکنم
‫دیگه خیلی مهم باشه.
‫پس، فردا...
‫... وقتی عمو مک و عمه وایولت بیان
‫... شروع میکینم وسایلمون رو جمع میکنیم.
‫چاره ای نداری.
‫میدونی که میان دنبال تو، مگه نه؟
‫و این بار، یه آدم جدی رو میفرستن.
‫خودت رو به ماه برسون.
‫لندن فقط یه قدم کوچیکه.
‫وقتی برگردی بلفاست ‫هنوز اینجاست.
‫هستی؟
‫هیچ جا نمیرم که نتونی پیدام کنی.
‫و حالا برنده ی پروژه ی ماه
‫رو اعلام میکنم.
‫خوب، چطوری اینطوریش کردید؟
‫یه ستاره طلایی گرفتیم.
‫خوبه
‫حالا بهم بگید، از اونجایی ‫که شما دوتا میدونید
‫چجوری فقط با ده پوند و
‫سه تا چتر سوراخ و کارت اتوبوسم، ‫برم به ماه؟
‫ببین، هنر تو الستر هم هست، پسر.
‫اشکالی نداره، خوشحالکه عمه وایولتت
‫طبقه بالا پیش مامانته.
‫داره بهش میگه که چجوری ایرلند شمالی
‫بیشترین میزان کلسترول رو داره.
‫البته، فکر کنم خوبه که
‫میتونیم تو یه چیزی قهرمان شیم.
‫ایرادی نداره جوابش رو بدی، پسرم،
‫تا وقتی که این ماهیتابه رو داغ کنم.
‫مامانت هستش، پسر؟
‫مراقب خودت باش، خانم.
‫چوب سفیدت کجاست؟
‫حالت خوبه، پسر؟
‫میشه سراغ باباییم رو بگیرین، لطفا؟
‫- نشون بده کدومه ‫- کشاورز گفت نه
‫و اون گفت، "نون داری؟"
‫ببخشید
‫پسرتون اینجاست.
‫اون چیه؟
‫خوب بود که برای بار آخر دیدیمش.
‫امروز خیلی ها اومدن ببیننش.
‫آره
‫خیلی معروف بود.
‫و به نصفشون پول بدهکاره.
‫قبلا تو ریاضی بهم کمک میکرد.
‫خیلی باهوش بود.
‫خیلی باهوش.
‫بهت کمک میکرد؟
‫آره
‫آره، بهم کمک کرد.
‫خیلی بهم کمک کرد.
‫حالا دید مبهمی داریم
‫چهره به چهره
‫تا الان کمی میدونم، ‫اما بعد از اون میفهمم
‫شناخته شدم.
‫برای اینکه وقتی بچه بودم
‫مثل بچه ها حرف میزدم، ‫مثل بچه ها میفهمیدم،
‫مثل بچه ها فکر میکردم
‫اما بعد تبدیل به مرد شدم و چیزهای ‫کودکانه رو رها کردم.
‫پس تو غم و اندوه نگید که ‫برای رفتش متاسفید
‫بلکه شکرگزار باشید
‫که اینجا بوده.
‫خدا عاشقشه
‫قشنگه.
‫حالا، دلم براش تنگ میشه.
‫و مطمئن میشیم که براش تو کلاب مراسم بگیریم.
‫الان میریم به پایین سر بزنیم، البته که میریم.
‫مطمئنم که آدم هات
‫میتونن با دستگاه آواز بخونن.
‫بهترین ها تو دنیا، ما.
‫بهترین ها تو دنیا.
‫بادی، دنبالم بیا.
‫- سلام بادی ‫- سلام
‫- ممنونم ‫- ممنونم
‫برمیگردم
‫مطمئن شو ازش..
‫- چریو ‫- چریو
‫بابایی، فکر میکنی من و اون دختره باهم ‫آینده ای داریم؟
‫خوب، چرا که نه.
‫میدونی کاتولیکه؟
‫اون دختره میتونه هندو باشه،
‫یا یه باپتیست جنوبی ‫یا یه گیاهخوار،
‫اما اگه مهربون و عادل باشه
‫و بهم دیگه احترام بذارید،
‫اون و مردمش هر وقت که بخوان
‫میتونن بیان به خونه ی ما.
‫موافقی؟
‫فکر میکنی، من و تو
‫باید بریم اعتراف کنیم؟
‫احتمالا
‫پس ما دوتا تو دردسریم.
‫برو
‫الان برو
‫پشتت رو نگاه نکن
‫عاشقتم پسر.