.
‫ای پدر آسمانی،
‫امروز در برابرت زانو می‌زنم...
‫در حضور قادر مطلق تو...
‫تا از تو بخواهم ‫که به من قدرت عطا کنی.
‫قدرتی که با آن بر تمام ‫وظایف امروزم فائق بیایم،
‫چه کوچک و چه بزرگ.
‫می‌دانم که به خواست توست ‫که زنده‌ام، ای پروردگار.
‫و می‌دانم که باز هم ‫به خواست توست
‫که امروز سست نخواهم شد.
‫تنبل نخواهم شد...
‫و در انجام کارهایی ‫که در مقابلم قرار داده شده
‫شکست نخواهم خورد.
‫از تو بابت حضور ‫همیشگی‌ات سپاسگزارم، پروردگارا،
‫و به نام عیسی مسیح دعا می‌کنم.
‫به نام پدر،
‫پسر و روح‌القدس.
‫آمین.
‫من می‌خوام ‫چند روزی برم جایی.
‫خیلی طول نمی‌کشه، ‫ولی... مادرت اینجاست،
‫و... و اون...
‫می‌دونی.
‫به هر حال، فقط گفتم ‫بهت خبر بدم
‫که دارم میرم و...
[شقایق نُعمانی] [در مواقع اضطراری، شیشه را بشکنید]
[مختصات کلبه]
‫وایکینگ، اوتسیرای شمالی و جنوبی،
‫فورتیز.
‫باد از سمت جنوب غربی، ‫متمایل به شمال غربی،
‫با سرعت 6 تا 8 گِیل، ‫احتمالاً اواخر وقت 9 گِیل شدید.
‫باران، سپس رگبار زمستانی،
‫دید متوسط یا ضعیف، ‫سپس خوب.
‫کرومارتی، فورث، تاین، داگر.
‫باد از سمت جنوب غربی، ‫متمایل به غربی،
‫با سرعت 5 تا 7، ‫گاهی 8 گِیل.
‫باران، سپس رگبار،
‫دید متوسط یا خوب.
‫فیشر، باد از سمت جنوب غربی، ‫متمایل به غربی،
‫با سرعت 6 تا 8 گِیل، ‫احتمالاً اواخر وقت 9 گِیل شدید.
‫باران، سپس رگبار زمستانی،
‫دید متوسط یا ضعیف، ‫سپس خوب.
‫جرمن بایت، هامبر.
‫باد از سمت جنوب غربی، ‫متمایل به غربی،
‫با سرعت 7 تا 9 گِیل شدید،
‫اواخر وقت در هامبر به 6 کاهش می‌یابد.
‫باران، سپس رگبار،
‫دید متوسط یا ضعیف، ‫سپس خوب.
‫تیمز، دوور، وایت، ‫پورتلند، پلیموث.
‫باد از سمت جنوب غربی، ‫با سرعت 6 تا 8 گِیل،
‫گاهی 9 گِیل شدید، ‫متمایل به...
‫میراث ما.
‫ممنونم.
‫ ای پروردگار، بر ما و این نعمت‌هایت ‫برکت عطا فرما...
‫...که قرار است ‫از آن بهره‌مند شویم.
‫به واسطه‌ی سرورمان مسیح، ‫دعا می‌کنیم.
[رِی]
‫‏20 سال؟
‫خدا بهت برکت بده، برادر.
‫گم شو.
‫برایان.
‫رِی عزیز،
‫مطمئن نیستم این نامه ‫اصلاً به دستت برسه
‫یا اصلاً بخونیش.
‫پس به امید اینکه ‫دعاهایم مستجاب بشه
‫و تو این نامه رو بخونی،
‫می‌خوام با پرسیدن ‫حالت شروع کنم.
‫این سکوت بعد از ‫این همه سال هنوز جونم رو می‌سوزونه.
‫و من اغلب از خودم می‌پرسم ‫که آیا به من فکر می‌کنی.
‫به ما.
‫خوندیش؟
‫نه، نخوندمش، لعنتی.
‫هو!
‫پس اون دعای «برای آنچه ‫که قرار است دریافت کنیم» چی شد؟
‫یعنی فقط قبل از غذا خوردن ‫دعا می‌کنی؟
‫یادت رفت امروز صبح خودت رو تمیز کنی.
‫کثافت رو روی شلوارت دیدم.
‫نه، اون مال دیروز بود.
‫عوضی کثیف.
‫به نظرت پاکیزگی ‫در کنار خداپرستی قرار داره؟
‫از کجا می‌دونی ‫همه‌چیز کثیف نیست؟
‫هیچ مدرکی تو کتاب مقدس هست
‫که بگه کائنات هفته‌ای سه بار ‫حمام می‌کنه؟
‫هر روز لباسش رو عوض می‌کنه؟
‫کائنات نیازی به لباس نداره،
‫چون مثل تو پر از کثافت نیست.
‫اینطوریاست؟
‫اون بالا یه انبار تموم‌نشدنی داره؟
‫شرط می‌بندم هیچ‌وقت مجبور نیست ‫یه لباس رو دوبار بپوشه.
‫دوست داره قشنگ و جذاب باشه؟
‫یا دوست داره کلی جا داشته باشه
‫واسه اون چیزهای زیادی ‫که در وجودش داره؟
‫می‌دونی، مثل اون ناقوس‌های ‫گنده‌ی کلیسا.
‫شرط می‌بندم اون وسط مسط‌ها
‫شبیه کلیسای جامع کنتربری‌ـه.
‫تو داری میری جهنم، برادر.
‫می‌ریم دورهمی خانوادگی؟
‫«پدر ریپون» هفته پیش مُرد.
‫تو روزنامه دیدم.
‫روزنامه نمی‌خونم.
‫دیگه هیچ‌وقت ندیدیش؟
‫این سؤاله؟
‫شنیدم چند سال پیش ‫بردنش تیمارستان.
‫- لطفاً اون نامه رو بخون، رِی. ‫- وقتی برگشته بودم مرخصی
‫بعد از سومین تورم ‫تو اون استان...
‫...تو اون تور دوتا از ‫بچه‌هامون رو از دست دادیم...
‫...شروع کردم به فکر کردن ‫در مورد اون، ریپون.
‫هرچی بیشتر بهش فکر می‌کردم، ‫بیشتر می‌خواستم
‫برم ببینمش، ‫یه تجدید دیداری کنیم.
‫یه صحبتی در مورد ‫روزهای خوش گذشته.
‫خلاصه، وقتی رسیدم خونه، ‫دنبالش گشتم.
‫پیدا کردنش آسون نبود.
‫معلومه، این‌ور و اون‌ور ‫جابه‌جاش کرده بودن.
‫طبق معمول همیشه.
‫تو هادرزفیلد ردش رو زدم.
‫باید من رو می‌دیدی که با لباس ‫رسمی شماره دو تیپ زده بودم.
‫یعنی، نسبت به کسی که ‫بیشتر روزهای هفته
‫وضع داغونی داشت، ‫خیلی شیک و پیک شده بودم.
‫شب قبلش شلوارم ‫زیر تشکم بود.
‫خط اتوی تیز، ‫جلو و عقب.
‫تمام صبح داشتم ‫پوتین‌هام رو واکس می‌زدم.
‫مثل آینه شده بودن.
‫این دیگه استاندارد ‫میدان رژه بود، جِم.
‫می‌تونستم تو کاخ باکینگهام ‫مراسم تشریفاتی انجام بدم،
‫اینقدر که خوش‌تیپ شده بودم.
‫لباس رسمی شماره دو و مدال‌ها.
‫اونقدر مرتب بودم،
‫که می‌تونستم صدای ‫مادر خدا بیامرزمون رو بشنوم که می‌گه،
‫«برگرد خونه، پسرم.
‫همه‌چی بخشیده شده.»
‫- شماره یک. ‫- چی؟
‫لباس شماره یک تو کاخ.
‫آره، درسته، درسته. ‫همین رو می‌گم.
‫اونقدر شیک بودم که ‫فرقش رو نمی‌فهمیدی.
‫فکر کنم اگه یه آدم ‫کاملاً نفهم بودی نمی‌فهمیدی.
‫خلاصه، رفتم در خونه‌اش.
‫یه کلبه‌ی کوچیک ‫و قشنگ سازمانی
‫که پولش رو بدون شک ‫عالیجناب پاپ داده بود.
‫گلدون‌های دم پنجره، ‫چمن‌کاری بی‌نقص،
‫پرچین‌های مرتب.
‫در زدم، ‫و اونجا بود.
‫کاملاً تر و تمیز، ‫سرخ و سفید و براق.
‫خیلی پیر به نظر می‌رسید.
‫یادم میاد یه غول ‫گنده و قوی بود.
‫و حالا اونجا بود،
‫یه پیرمرد لاغرمردنی ‫با یه شکم گنده.
‫از اینکه چقدر ‫کوچیک به نظر می‌رسید تعجب کردم.
‫گفتم: ‫«پدر ریپون، درسته؟
‫«من برای انجمن ‫کهنه‌سربازان اعانه جمع می‌کنم.
‫اشکالی نداره ‫یه لحظه بیام داخل؟»
‫می‌تونستم بگم که تحت تأثیر قرار گرفته.
‫«حتماً بفرمایید داخل. ‫بفرمایید داخل، مرد جوان.
‫خیلی خوش اومدی، پسرم. ‫بفرما تو.»
‫کاملاً جوگیر شده بود، ‫این‌ور اون‌ور می‌دوید.
‫کتری رو گذاشت.
‫فنجون چینی اعلا، بیسکوییت، ‫سنگ تموم گذاشته بود.
‫«یه فنجون چای که می‌خوری، ‫مگه نه پسرم؟»
‫خلاصه نشستیم.
‫تو اون اتاق پذیرایی ‫کوچیک و مرتبش نشستیم،
‫و از این در و اون در حرف زدیم.
‫من گفتم: «اینجا حوزه‌ی ‫کشیشی شماست، پدر؟»
‫اون گفت: «در حال حاضر ‫بین دوتا حوزه هستم.
‫می‌دونی، نیمه‌بازنشسته.»
‫من گفتم: «حتماً سخته
‫بعد از این همه ‫سال خدمت.»
‫حرف زدیم...
‫در مورد ‫وضعیت موجود حرف زدیم،
‫جوون‌های غیرقابل کنترل ‫و بی‌دین و ایمون.
‫ازم پرسید: ‫«تو اهل ایمانی، پسرم؟»
‫و من گفتم: «ایمان
‫در خانواده‌ی ما ‫ریشه‌ی عمیقی داره، پدر.»
‫اون گفت: «البته، چیزی ‫که بیشتر از همه دلم براش تنگ شده
‫کار کردن با جوون‌هاست.»
‫نزدیک بود بیسکوییت ‫تو گلوم بپره.
‫خلاصه، یه سکوتی ‫تو گفتگو پیش اومد،
‫و اون گفت: «من رو ببخشید، ‫سرجوخه.
‫شاید یه نوشیدنی ‫قوی‌تر بخواید.»
‫من فقط ‫برای یه مدت طولانی نگاهش کردم.
‫«شما یه چیز قوی‌تر ‫نمی‌خواید، پدر؟»
‫می‌تونستم ببینم که هیجان ‫تو وجودش جاری شد.
‫جرأت نمی‌کرد باور کنه.
‫چهره‌اش تاریک شد، ‫چشم‌هاش برق می‌زد.
‫گفت: «خب، اگه تو بخوری، ‫منم می‌خورم.»
‫شروع کرد به بلند شدن.
‫گفتم: «من خیلی قوی‌ام، ‫پدر ریپون.»
‫دوباره نشست، انگار ‫پاهاش سست شد.
‫گفتم...
‫«دوست دارید ‫یه نگاهی به بازوهام بندازید؟»
‫شروع کردم به باز کردن ‫دکمه‌های یونیفرمم.
‫فکر کردم ممکنه ‫سکته قلبی کنه.
‫اصلاً نمی‌تونست باورش کنه.
‫خیلی براش عجیب بود.
‫خلاصه، بلند شدم...
‫و دکمه‌ها رو باز می‌کردم.
‫یونیفرمم رو درآوردم، ‫با زیرپیرهنی جلوش ایستادم.
‫گفتم: «بفرما، اینجاست.»
‫گفتم: ‫«من هر روز ورزش می‌کنم.»
‫آهی کشید، ‫یاد گذشته‌ی خودش افتاد.
‫گفتم: «حالت صلیبی.
‫اینطوری من رو حسابی ‫قوی می‌کنه.»
‫چند قدم رفتم جلو.
‫درست بالا سرش ایستادم.
‫یه جزئیاتی رو ‫یادم رفت بگم، جِم.
‫چند روز قبل از ‫اینکه برم اونجا،
‫رژیمم فقط قهوه و کاری بود.
‫و بعد همون روز بعد از ظهر، ‫یه مشت انرژی‌زا خوردم.
‫زمان‌بندیش ‫سخت بود.
‫تو ماشینم بیرون ‫خونه‌اش نشسته بودم
‫حدود دو ساعت، ‫و هیچ خبری نبود.
‫به محض اینکه اون ‫تلاطم درونی رو حس کردم،
‫در خونه‌اش رو زدم.
‫همینطور که اونجا نشسته بودم، ‫داشت تو وجودم می‌جوشید،
‫و حالا قسم می‌خورم که ‫داشتم از هم می‌پاشیدم.
‫پیچ و مهره‌هام ‫داشت می‌پرید بیرون.
‫ارتش به آدم یاد میده که ‫دندون رو جیگر بذاره و تحمل کنه، مگه نه جِم؟
‫ما عاشق اون عذاب لذت‌بخش ‫خودداری هستیم.
‫خب...
‫بالا سرش ایستاده بودم.
‫گفتم: ‫«من رو نمی‌شناسی، نه؟»
‫«چی؟»
‫گفتم: «رِی کوچولو.
‫من رِی کوچولوی تو ‫از اون پرورشگاه‌ام.»
‫چند لحظه‌ طول کشید،
‫چشم‌هاش داشت ‫این‌ور و اون‌ور می‌چرخید.
‫وقتی دوزاریش افتاد،
‫ترس مثل برق ‫تو وجودش دوید.
‫و عرق بدبو ‫ازش سرازیر شد.
‫«خواهش می‌کنم بهم آسیب نزن. ‫خواهش می‌کنم بهم آسیب نزن.»
‫گفتم: «تکون نخور.
‫«اگه یه سانت تکون بخوری،
‫«اون گوش‌هات رو
‫«می‌بُرم و می‌چپونم تو اون ‫حلق کثیفت.
‫تا محض تنوعم که شده ‫خودت صدای خودت رو بشنوی.»
‫خب، البته الان که فکر می‌کنم،
‫حیف شد که چند سال پیش ‫یاد نگرفت این کار رو بکنه.
‫اینطوری شاید ‫زودتر خفه می‌شد.
‫خودم رو کشیدم جلو، چرخیدم، ‫خیلی ناجور بود،
‫کمربندم رو محکم بردم بالا.
‫جا خورد. می‌تونستم بگم دردش اومد، ‫ولی جرأت نکرد تکون بخوره.
‫«حالا، به مأمور عذابت نگاه کن، ‫پدر.»
‫و بعد دوباره زدم.
‫و حالش رو جا آوردم.
‫حالا...
‫این انتقام تو ‫سه مرحله‌ی مجزا بود.
‫اول، زدمش...
‫پرت شد رو زمین.
‫نذاشتم از جاش بلند شه.
‫انگار یه دسته شاهین ‫داشتن بهش حمله می‌کردن.
‫بعدش دوتا کشیده‌ی محکم.
‫و در آخر... یه پارچ آب سرد خالی کردم روش...
‫...چند تیکه‌ یخ گنده، ‫مثل حبه قند،
‫ازش افتاد بیرون.
‫و اون داشت نفس می‌زد و تف می‌کرد، ‫و جرأت نمی‌کرد تکون بخوره،
‫ولی مجبور بود تحمل کنه.
‫و من اونقدر داشتم می‌خندیدم،
‫که ترسیدم بیفتم روش.
‫و تموم شد.
‫بلند شدم.
‫یه بسته‌ی کوچیک ‫دستمال مرطوب تو جیبم بود.
‫دست‌هام رو تمیز کردم...
‫و مثل یه پر سبک ‫از اونجا اومدم بیرون.
‫باور کردی؟
‫با تو هم اون کار رو کرد؟
‫نه.
‫شرط می‌بندم که نکرده.
‫حتی تو اون سن هم ‫ازت می‌ترسیدن.
‫تو کجا بودی وقتی داشت ‫اون بلای کثیف رو سرم میاورد؟
‫حسابی از خجالتم در اومد.
‫شانس نیاوردیم ‫تو این قضیه‌ی پدری، نه؟
‫یه‌کم آهنگ چطوره؟
‫لعنتی.
‫گوساله‌ی کثیف.
‫چت شده؟
‫خوبی؟
‫لعنتی.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫چرا اون کار رو ‫می‌کنی؟
‫- چرا اون کار رو می‌کنی؟ ‫- چی؟
‫همینجوری می‌ندازیشون ‫تو دهنت.
‫دیگه نمی‌تونم بخورمشون.
‫حالت خوبه؟
‫من دارم از اونجا رد می‌شم، ‫احمق عوضی!
‫جلوت رو نگاه کن ‫کجا داری میری، احمق...
‫نسا؟
‫نسا.
‫هتی؟
‫تو رو با اون روپوش سفیدت نگاه.
‫زیاد جوگیر نشو.
‫من فقط یه کارآموزم، نسا.
‫ولی بهت میاد.
‫تو داروخونه حتی نظافتچی‌ها هم ‫روپوش سفید می‌پوشن.
‫دانشگاهت تموم شد؟
‫امسال امتحانات نهاییمه.
‫- این دوره‌ی کارآموزیمه. ‫- آهان.
‫خوشحالم که دیدمت، ‫نسا.
‫خیلی وقته از برایان ‫خبری ندارم.
‫حالش خوبه؟
‫چیه؟
‫خیلی بد زدمش، هتی.
‫نمی‌دونم چـ...
‫من... من واقعاً نمی‌دونم.
‫من فقط... من... ‫نمی‌تونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫من...
‫بدجوری آسیب دید.
‫اون به تو چی گفت؟
‫اصلاً یادم نمیاد، هتی.
‫خب، من یادمه.
‫ولی...
‫فقط... فقط همون چرت‌وپرت‌های ‫همیشگی بود.
‫در مورد بابات؟
‫من فقط...
‫لعنتی، من فقط...
‫من فقط...
‫تو «ایست تایرون» بودی، درسته؟
‫اوه، بذار یه لحظه ‫به مغزم فشار بیارم.
‫غلطه.
‫تو دقیقاً می‌دونی من کجا بودم.
‫کراس‌مگلن.
‫منطقه‌ی آشوب‌زده.
‫یه واحد عملیاتی فعال ‫از ارتش جمهوری‌خواه ایرلند
‫تو اون منطقه فعالیت می‌کرد، ‫و همه‌جور کاری می‌کرد.
‫خیلی خوب بودن، ‫خیلی ماهر.
‫موذی بودن، مثل روح ‫از مرز رد می‌شدن و برمی‌گشتن.
‫موش و گربه بازی بود.
‫گاهی ما گربه بودیم، ‫گاهی اون‌ها.
‫اغلب وقت‌ها هم، ‫اصلاً نمی‌دونستی کدوم به کدومه.
‫می‌تونستی تو مگسک تفنگت ‫داشته باشیشون
‫ضامنم کشیده باشی.
‫در همون حین، اون‌ها یه گلوله‌ی ‫پرسرعت شلیک کرده بودن
‫که با خوشحالی داشت می‌اومد ‫سمت پسِ کله‌ات.
‫درست همون هفته‌ای ‫که سنگر گرفته بودیم...
‫...سه تا بمب دست‌ساز ‫گنده‌ی اون‌ها رو پیدا و خنثی کردیم.
‫اون‌ها یکی از مربی‌های سگ ما رو ‫با سگش زدن و کشتن.
‫و یه هلیکوپتر کوفتی رو هم زدن.
‫کارِ یه هفته‌شون بود.
‫شورای ارتش‌شون ‫نتیجه می‌خواست.
‫و ناامید هم نمی‌شدن.
‫بمب‌های آتش‌زا،
‫بمب‌های دست‌ساز، نارنجک، خمپاره،
‫تفنگ‌های تک‌تیرانداز، ‫مسلسل‌های سنگین.
‫تجهیزاتشون از ما بهتر بود.
‫تهش چی شد؟
[گیرنده: ریموند استوکر]
[ملک شخصی] [ورود ممنوع]
‫این‌ها همون گل‌هایی‌ان ‫که پدرمون می‌کاشت؟
‫شقایق نعمانی؟
‫طوری می‌نویسم که انگار
‫همه‌ی نامه‌های دیگه‌ام رو خوندی.
‫میل به حرف زدن با تو
‫و گفتن همه‌چیز خیلی قویه.
‫اما، این نامه در مورد من نیست.
‫در مورد برایانه.
‫برایان بهت احتیاج داره.
‫هیچ‌وقت قبلاً اینجوری ‫ازت نخواسته بودم.
‫اون تو دردسر افتاده.
‫داری میری؟
‫پذیرایی برات ‫به اندازه کافی خوب نبود؟
‫وقتی جیم شدی،
‫نسا هر روز برات نامه می‌نوشت.
‫چند وقت پیش بود؟
‫وقتی لنگ‌لنگان ‫رفتی تو اون جنگل،
‫نمی‌خواست تو تصمیمت دخالت کنه.
‫تا چند سال، ‫فکر می‌کردیم
‫یه روزی پیدات می‌شه.
‫اصلاً نمی‌دونست ‫نامه‌هاش به دستت می‌رسه،
‫چه برسه به اینکه بخونیشون.
‫می‌دونستی که بارداره.
‫یه بارم جوابش رو ندادی.
‫داشتی وسایل من رو می‌گشتی؟
‫گم شو برگرد به همون ‫شهر مسخره‌ات، میمون عوضی.
‫زنم رو گرفتی، پسرم رو گرفتی، ‫زندگیم رو گرفتی.
‫دیگه چه کوفتی می‌خوای؟
‫این تو بودی که رفتی. تو.
‫اینقدر خودت رو تحویل نگیر، پسر.
‫موضوع تو نیستی. این یه حقیقته.
‫موضوع برایانه.
‫اون بچه‌ی بیچاره‌ی تنها، ‫پسر یه فراری دیوونه.
‫نمی‌خواستی چندتا خواهر برادر داشته باشه
‫که باهاشون بازی کنه؟
‫تو که مرد گنده‌ای بودی.
‫نگو که مشکلی داشتی.
‫اون هر شب برات دعا می‌کرد، رِی.
‫هنوزم برات دعا می‌کنه.
‫بهش بگو ‫نفسش رو الکی هدر نده.
‫و پدرمون هم برات ‫دعا می‌کرد،
‫هر روز تا آخر عمرش.
‫خل شدی؟
‫اون بدبخت مفلوک؟
‫دعا می‌کرد. ‫چقدر هم دعا می‌کرد، مگه نه؟
‫هر بار که کمربندش رو در میاورد ‫دعا می‌کرد.
‫بعدش دوباره دعا نمی‌کرد؟
‫زیر بغلش خیس عرق بود ‫از زور زحمتی که کشیده بود.
‫مرتب دعا می‌کرد.
‫ما خشونت‌مون رو از قهرمان ‫شماره یک منطقه یاد گرفتیم،
‫و اونم رقبای سرسختی داشت.
‫کی می‌دونه، شاید تو...
‫...مسابقات دومینوی ‫انجمن کهنه‌سربازان،
‫اونجا گل سرسبد مجلسه.
‫کت مخصوص، نشان سینه، ‫کراوات ارتشی، سینه سپر،
‫درست مثل گشت صحرایی دوربُرد.
‫«اون موقع‌ها جنگ بود.»
‫«صبح و ظهر و شب، شن می‌خوردیم.»
‫«اگه ژنرال رومل دخلت رو نمیاورد، ‫مگس‌ها حتماً میاوردن.»
‫اون اینجوری حرف نمی‌زد.
‫درسته، اون اصلاً ‫حرف نمی‌زد، می‌زد؟
‫من کلی وقت کوفتی داشتم
‫تا این سکوت لعنتیش رو ‫براش پُر کنم.
‫از من چی می‌خوای، ‫برادر؟
‫اگه نامه رو می‌خوندی ‫می‌فهمیدی.
‫خوندم اون نامه‌ی کوفتی رو. ‫خوندمش.
‫چه مرگته؟
‫چی می‌خوای؟
‫چیزی عایدت نمی‌شه، جِم.
‫نه واسه تو، نه واسه نسا
‫قرار نیست چیزی بهم الهام بشه.
‫پس گم شو برگرد پیش ‫اون خانواده‌ی کوچیکت و جمعش کن.
‫تو نمی‌خوای من برم، رِی.
‫آخه چرا گذاشتی اون پسر
‫اصلاً از اول بره ارتش؟
‫این ربطی به من نداره. ‫پای خودته، رفیق.
‫ببین، ‫با اینکه من اون بچه رو بزرگ کردم،
‫فکر می‌کنی اون یه عوضیِ کله‌شق نیست
‫درست مثل خودت؟
‫ربطی به من نداشت.
‫من حرفم رو زدم.
‫فکر نمی‌کردم باید این کار رو بکنه، ‫راه ما رو ادامه بده.
‫فکر می‌کردم فقط ‫داره دنبال...
‫به هر حال، جدا از اینکه ‫من چی فکر می‌کنم یا نمی‌کنم،
‫واقعاً فکر می‌کنی ‫که پسرت
‫کاری رو فقط چون ‫یکی بهش گفته نکن، انجام نمیده؟
‫ ببین، اون در حال حاضر ‫غیبت غیرموجه داره.
‫و با اینکه خیلی دوستش دارن، ‫تو هم مثل من می‌دونی
‫که تو وزارت دفاع کسی باهات شوخی نداره
‫فقط تا یه جایی ‫می‌تونن نادیده بگیرن.
‫شاید یه هفته، اگه شانس بیاریم.
‫و بعدش دژبان ‫میاد در خونه
‫و می‌برتش.
‫اما این کمترین بخش ماجراست.
‫من زمان خودم ‫آدم‌های سرگشته دیدم، رِی،
‫و در حال حاضر، ‫پسر تو توی تاریکیه.
‫چه باور داشته باشی چه نه، ‫یه نیروهایی در کارن.
‫این یه حقیقته.
‫من هیچی ازت نمی‌خوام، رِی.
‫من... من هیچی نمی‌خوام.
‫نسا... نسا معتقده ‫که اگه تو ببینیش
‫و باهاش حرف بزنی، ‫بهش چندتا جواب بدی،
‫ممکنه یه فرقی بکنه.
‫شاید بکنه.
‫ قبل از اینکه خیلی دیر بشه.
‫برایان اون پسره رو تیکه‌پاره کرد. ‫رسماً داغونش کرد.
‫خودش رو قانع کرده که اگه...
‫اگه نکشیده بودنش کنار، ‫کشته بودش.
‫و این ماجرا از همون ‫دبستان دنبال برایان بوده.
‫«بابات اینجوره، ‫بابات اونجوره.»
‫«اون تو تیمارستانه.»
‫«تو حبسه؟»
‫مرد نامرئی، رِی استوکر.
‫خواهش می‌کنم.
‫فقط بهم بگو.
‫اگه قرار نیست کمکی کنی،
‫پس منم با سرعت ‫از اینجا میرم.
‫هوس یه نوشیدنی کردم.
‫هنوز هوشیاره؟ ‫این... این خوبه.
‫می‌تونید لطفاً از بچه‌ها بخواید ‫برن کنار؟
‫نمی‌خوایم اون‌ها ‫این صحنه رو ببینن، می‌خوایم؟
‫یه پتو روش... ‫آره، یه پتو روش خوبه.
‫و، تکونش بدم؟
‫- نه، اصلاً تکونش ندید. ‫- ولی سر راهه.
‫تکرار می‌کنم، ‫تکونش ندید، خانم.
‫و کلاه ایمنیش رو در نیارید.
‫کارتون عالیه.
‫می‌دونم خون زیادی ریخته.
‫آخه، اون موقع دیگه ‫کیفم رو چسبیده بود،
‫مثل یه هشت‌پای لعنتی.
‫و منم، هی دستم رو ‫این‌ور و اون‌ور می‌چرخوندم،
‫فقط تا بتونم ‫از شرّش خلاص شم.
‫ولی اون حتماً فکر کرده بود ‫من خیلی ضعیفم،
‫چون با اون دهن کثیف ‫و حال‌به‌هم‌زنش
‫هی می‌خندید.
‫اون... نمی‌خواست ‫کوتاه بیاد، ولی...
‫دروغ نمی‌گم.
‫نفسش بوی گند می‌داد، ‫نسا.
‫تاحالا برات پیش اومده؟
‫ممنونم.
‫- بفرما. ‫- دمت گرم، رفیق.
‫اینم چیپس. ‫می‌دونم دوست داری.
‫پنیری و پیازی.
‫این شارژش تموم شده، رفیق.
‫زود برمی‌گردم.
[گروهبان ری استوکر]
[گیرنده: ری استوکر]
‫ اون زیبا، مهربون،
‫ بامزه، وفاداره.
‫ از خیلی جهات ‫شبیه توئه.
‫ خنده‌دار نیست؟
‫ به هر حال، ازت تمنا می‌کنم،
‫ به خاطر برایان،
‫که لطفاً، لطفاً برگردی خونه ‫و باهاش حرف بزنی.
‫حداقل بذار ببینتت.
‫ و شاید، فقط شاید ‫بتونه ادامه بده
‫ و از شرّ هر خشم اهریمنی که ‫اینطور محکم چسبیدتش رها بشه.
‫ دعا می‌کنم خوب باشی ‫و صلاح بدونی که جواب بدی.
‫ خدا پشت و پناهت.
‫ با عشق همیشگی، نسا.
‫- کی؟ ‫- پسره.
‫«پسره»، برایان، ‫حالش خوبه، خیلی خوبه.
‫فکر می‌کنن ‫آینده‌ی درخشانی داره.
‫دست خودش نیست.
‫بقیه‌ی بچه‌ها ‫فقط پشت سرش راه میفتن.
‫- جداً؟ ‫- آره.
‫یادت میاد چطوریه ‫وقتی سردته و گشنه‌ته،
‫سه شبه نخوابیدی.
‫اون موقع هرکی به فکر خودشه.
‫ولی برایان...
‫اون قدرت اضافه هم داره.
‫ممکنه خودش ‫به آخر خط رسیده باشه،
‫ولی بازم حواسش ‫به بقیه هست.
‫و اون‌ها هم به این توجه می‌کنن.
‫وقتی تو گزینش قبول شدی و، ‫نشان هنگ رو گرفتی،
‫من خیلی بهت افتخار می‌کردم.
‫و خیلی هم حسرت می‌خوردم.
‫با خودم گفتم: «منم اون رو می‌خوام.
‫منم یه‌کم از اون می‌خوام.»
‫فکر کنم داوطلب شدن ‫برای اون واحد اطلاعاتی
‫راهی بود برای نزدیک‌تر شدن، ‫می‌دونی.
‫آموزش تو «بردبری لاینز» ‫با بچه‌های شما و این‌ها،
‫فکر می‌کردم ‫چیز در دسترسیه، ولی...
‫به خاطر من نبود ‫که ثبت‌نام کرد.
‫به خاطر تو بود.
‫با وجود همه‌ی اون مزخرفاتی که ‫این سال‌ها تحمل کرد،
‫یه تصوری بود که اون داشت، ‫یه...
‫توی وجودش یه فضای خالی بود که ‫تو باید پُرش می‌کردی
‫برایان مجذوب و دنبال اون بود
‫الان از سایه‌ی خودش هم می‌ترسه.
‫اون نمی‌دونه تو کی هستی.
‫هیچی در موردت نمی‌دونه.
‫جز داستان‌های قدیمی ‫از وقتی جوون بودیم.
‫می‌دونی، زود جوش آوردن، ‫دعواهای خیابونی، خرابکاری.
‫جفت‌مون، اون موقع ‫هردومون مایه دردسر بودیم.
‫ولی الان اون...
‫نمی‌دونم، ‫طوری به دست‌هاش نگاه می‌کنه
‫انگار مال یکی دیگه‌ان.
‫چی؟
‫شایعه، رفیق. شایعه.
‫تا وقتی تو بهم نگی چی شده،
‫همه‌چیزی که داریم همینه.
‫تازه فهمیدم که هیچ‌وقت ‫درست باهات حرف نزدم
‫در مورد پدرت.
‫و این تقصیر من بود، برایان.
‫من و جِم فکر می‌کردیم می‌تونیم ‫یه زندگی خوب برات بسازیم،
‫و... و فکر می‌کنم ‫از جهاتی هم ساختیم.
‫ولی حتماً برات آسون نبوده...
‫همه‌ی این سال‌ها.
‫می‌دونی، سایه‌اش ‫رو همه‌چیز افتاده بود.
‫هر شام خانوادگی.
‫هر تولد، ‫هر کریسمس،
‫هر مناسبت خاصی.
‫و گمونم، با حرف نزدن ‫در موردش...
‫...این روش من برای ‫محافظت از تو در برابرش بود.
‫چقدر در مورد اوایل «درگیری‌ها»
‫تو ایرلند شمالی می‌دونی؟
‫امشب بیرون می‌خوابیم.
‫من مرحله به مرحله از دستش دادم.
‫بعد از همون چندتا تور اولش ‫تو ایرلند شمالی،
‫دیگه دسترسی بهش ‫سخت شده بود.
‫و بعدش که برای ‫یه مأموریت ویژه داوطلب شد،
‫همون لحظه‌ای که ‫دستش رو بلند کرد، اون...
‫انگار تو یه دنیای دیگه غیب شد.
‫ولی فقط این نبود. ‫خودش می‌خواستش.
‫سرزنده بود، مشتاق بود.
‫خیلی قبل از اینکه بره ‫خداحافظی کرد.
‫و وقتی برگشت، ‫نمی‌تونستی بهش برسی.
‫سر میز آشپزخونه ‫باهاش می‌نشستی،
‫و اونطوری نگاهت می‌کرد ‫که انگار اون سرِ...
‫یه زمین فوتبال وایسادی ‫و فقط یه آشنایی،
‫می‌دونی، شاید، ‫سعی می‌کرد بفهمه
‫تو کی هستی.
‫من تو رو باردار بودم.
‫و شکمم داشت روز به روز ‫گنده‌تر می‌شد،
‫و اون انگار داشت آب می‌رفت.
‫من... من حس می‌کردم ‫یه غول گنده‌ی دست‌وپاچلفتی‌ام
‫که داره با یه آدم ‫مینیاتوری زندگی می‌کنه،
‫که می‌ترسیدم ‫زیر پام لهش کنم، ولی...
‫بعد یه روز رفت، ‫و من...
‫فهمیدم که منتظرش بودم.
‫رِی هیچ‌وقت باهام در مورد ‫اتفاقی که اونجا افتاد حرف نزد.
‫سعی کردم با...
‫می‌دونی، چندتا از بچه‌هایی ‫که باهاشون خدمت کرده بود،
‫اون‌هایی که باهاش بودن، ‫تماس بگیرم، ولی هیچی نگفتن.
‫از وزارت دفاع اخطار گرفته بودن.
‫حتماً اخطار گرفته بودن.
‫پس تنها چیزی که دارم ‫همینه که الان دارم بهت می‌گم.
‫ولی من ری رو می‌شناختم.
‫من رِی رو بهتر ‫از خودم می‌شناختم.
‫و همونطور که گفتم، اون بچه‌ها، ‫نمی‌تونستن چیزی بگن.
‫ولی این رو بهت می‌گم...
‫اون‌ها دوستش داشتن ‫و بهش احترام می‌ذاشتن.
‫و هیچ‌وقت... هیچ‌وقت ‫کوچیک‌ترین دلیلی بهم ندادن
‫که اون کاری کرده باشه ‫که باید ازش خجالت بکشه.
‫ولی اون ما رو ول کرد، مگه نه؟
‫اون ما رو ول کرد.
‫این چیه، مامان؟ ‫چیزی‌ـه که باید بهش افتخار کرد؟
‫چرا رفت؟
‫چرا ما رو ول کرد؟
‫جنایت جنگی.
‫اون این اسم رو روش گذاشت... ‫یه جنایت جنگی.
‫من رو متهم به جنایت جنگی کوفتی می‌کنه؟
‫اون جنگ بود که یه جنایت لعنتی بود.
‫و ما هم سربازهای شبح بودیم.
‫مأموریت ما تو اون مورد ‫شناسایی بود، خالص و ساده.
‫شبونه سنگر گرفتیم.
‫دوتا پست دیده‌بانی.
‫مال ما تو یه پرچین بود ‫ته یه جاده‌ی خاکی
‫که چسبیده بود به ساختمون‌های مزرعه.
‫ساختمون مورد نظر، شیردوشی بود
‫اون‌ور حیاط، نه بیشتر از ‫‏10، 12 متر دورتر از ما.
‫با یه گزارش مخفی، ‫چند شب قبل شناساییش کرده بودیم.
‫یه‌کم بعد از طلوع آفتاب رسیدن.
‫اون بمب‌سازه یه مهره‌ی ‫شناخته‌شده برای ما بود.
‫اون پسر جوونی که باهاش بود، ‫تاحالا ندیده بودیمش.
‫اطلاعاتمون دقیق بود، ولی...
‫...دو روز، ‫هیچ حرکتی نبود.
‫کم‌کم شک کردیم که ‫نکنه یه جوری جیم شدن،
‫نکنه یه... ‫تونلی یا ورودی مخفی بوده
‫که ما موقع شناسایی ‫ساختمون ندیده بودیم.
‫داشتم گزارشم رو می‌نوشتم ‫که بمب ترکید.
‫انفجار اونقدر بلند بود ‫که نمی‌تونستی بشنویش.
‫موج انفجار از...
‫...تک‌تک سلول‌های بدنت رد شد.
‫پُرت کرد، انگار هیچی ‫ازت باقی نمونده.
‫فقط آشوب.
‫کل سقف شیردوشی بلند شد
‫روی یه ابر دود سیاه، ‫مثل کارتون‌ها.
‫دیوارها باد کردن به بیرون، ‫باز شدن.
‫تیکه‌پاره‌ها شروع کرد ‫رو سرمون باریدن.
‫«دارن بهمون حمله می‌کنن؟ ‫می‌دونن ما اینجاییم؟»
‫«دارن از شرّش خلاص می‌شن؟»
‫بعضی‌ وقت‌ها این کار رو می‌کردن. ‫خودت که می‌دونی چطور بود.
‫اگه... اگه فکر می‌کردن ‫مچشون رو گرفتی،
‫مهمات رو منفجر می‌کردن ‫و در می‌رفتن.
‫و ما منتظر آتیش پشتیبانی بودیم، ‫ولی تا اون موقع،
‫خبری نبود.
‫بعدش فقط صدای ‫جیغ این یارو میومد.
‫همونطور که گفتم، ما فقط ‫برای شناسایی بودیم، همین.
‫برای چیز جدی‌ای ‫تجهیز نشده بودیم.
‫فقط سلاح کمری، ‫دوتا تفنگ بلندم بین‌مون بود.
‫وقتی اون سمتکس ترکید، ‫باید گزارش می‌دادیم،
‫می‌سپردیمش به بچه‌های شما، ‫ولی...
‫نمی‌دونم چرا، ولی...
‫به دلیلی، ما رفتیم تو.
‫پیشروی به سمت دشمن.
‫گمونم یه جور جنونِ ‫«تاختن به سمت صدای توپخونه» بود.
‫...یه همچین دیوونگی‌ای.
‫شروع کردیم به خزیدن ‫سمت شیردوشی.
‫ممکن بود سلاح‌هاشون سمتمون ‫نشونه رفته باشه، تک‌تیراندازها.
‫ممکن بود یه بمب دیگه ‫تو ساختمون منتظر باشه.
‫نمی‌دونستیم.
‫خلاصه، داشتیم می‌خزیدیم، ‫کله‌ها پایین، نزدیک‌تر می‌شدیم.
‫تنها چیزی که...
‫تنها صدا، همون جیغ بود.
‫معلومه، می‌خواستیم ‫یکیشون رو زنده بگیریم،
‫اگه می‌شد، به حرف بیاریمش.
‫اونقدر تو ساختمون دود بود
‫که به‌سختی می‌تونستی ‫جلوت رو ببینی.
‫خب، معلوم شد ‫فقط همون دوتا بودن،
‫استاد و شاگرد.
‫و اون مهره‌ی اصلیه حتماً وایساده بوده
‫بین بمب و اون بچه.
‫هیچی ازش نمونده بود.
‫جز دندون‌های لعنتیش،
‫که فرو رفته بود تو کنار سرِ اون پسر جوونه.
‫چند روز بعد شنیدم ‫برادرزاده‌اش بوده.
‫و من حتماً سُر خوردم ‫وقتی رفتیم تو... رو یه...
‫تیکه‌ای ازش، چون ‫پوشیده شده بودم از...
‫وقتی بلند شدم، ‫پوشیده از کثافتش بودم.
‫بچه رو زمین افتاده بود.
‫تیکه‌هایی ازش...
‫زنده بود، به زور، ‫ولی تیکه‌هایی ازش کنده شده بود.
‫دل و روده‌اش ریخته بود بیرون،
‫و داشت مادرش رو صدا می‌زد.
‫دندون‌های بمب‌سازه فرو رفته بود ‫تو کنار سرش.
‫من درست بالا سرش وایساده بودم.
‫سه‌تا بچه‌های ما داشتن ‫اتاق رو چپ و راست پاکسازی می‌کردن.
‫من بالا سرش وایساده بودم.
‫داشت می‌مُرد، این بچه‌ـه، جِم. ‫داشت می‌مُرد.
‫می‌تونستم ترس رو تو چشم‌هاش ببینم.
‫اون نفرت لعنتی رو.
‫با نفرت نگاهم کرد.
‫نمی‌تونست بیشتر از ‫‏16 یا 17 سالش باشه.
‫جوون‌تر از الانِ برایان.
‫داشت سرم جیغ می‌زد.
‫التماسم می‌کرد که بهش شلیک کنم.
‫منم بهش شلیک کردم.
‫داشت می‌مُرد؟
‫آره، جِم، داشت می‌مُرد لعنتی. ‫اون...
‫من نکشتمش. اون خودش رو کشت.
‫خودش خودش رو کشت.
‫من فقط هولش دادم اون‌ور خط.
‫عوضی کوچیک لعنتی.
‫می‌خواستن اون بمب رو کجا بذارن؟ ‫تو یه... کافه؟
‫تو یه مرکز خرید؟ ‫تو یه رستوران؟
‫تضمینی، کلی آدم بی‌گناه ‫تیکه‌پاره می‌شدن.
‫چقدر رحیمانه.
‫معلوم شد فقط خودشون رو کشتن.
‫و اون‌وقت من اون قاتل لعنتی‌ام؟
‫کاش... کاش ولش کرده بودم بمیره.
‫کاش ولش کرده بودم تا آخر ‫دردش رو بکشه.
‫اونجا افتاده بود با دل و روده‌ی ‫ریخته بیرون،
‫مادرش رو صدا می‌زد.
‫باید ولش می‌کردم همون‌جا.
‫باید به آمبولانس زنگ می‌زدم.
‫بهشون می‌گفتم از مسیر ‫طولانی‌تره برن.
‫نمی‌خوام بگم ‫در حقش لطف کردم،
‫ولی کردم.
‫داشت التماسم می‌کرد این کار رو کنم.
‫‏17 ساله، رو زمین می‌لرزید،
‫و من کارش رو تموم کردم.
‫فقط برای اینکه جیغ زدنش تموم شه.
‫و همینه. ‫همه‌اش همین بود.
‫آره، گوش کن، معلومه که... ‫بچه‌ها می‌دونستن.
‫بچه‌ها... بچه‌ها می‌دونستن ‫چی کار کردم.
‫زیر سؤال نبردنش.
‫می‌دونستن کار این یارو تمومه
‫و کسی نمی‌تونه ازش حرفی بکشه.
‫تا می‌رسوندیمش یه جایی،
‫اون... زنده نمی‌موند.
‫هیشکی یه کلمه حرف نزد. ‫هیشکی زیر سؤال نبرد.
‫هیشکی یه کلمه حرف نزد.
‫ولی من به اتاق عملیات ‫قرارگاه جنوب گزارشش دادم.
‫تو اون مرحله، کار ما تموم شده بود.
‫تحویلش دادیم، برگشتیم پادگان، ‫گزارش دادیم.
‫جراحات اون پسره... ‫اصلاً به ذهنم نرسید
‫که سؤالی پرسیده می‌شه، ‫ولی...
‫همه‌شون قاطی کرده بودن.
‫اون کله‌گنده‌ها، بالادستی‌ها.
‫خلاصه، بعدش...
‫...فرمانده من رو خواست دفترش.
‫می‌تونستم بگم ‫تحت فشاره.
‫کل اون کله‌ی گنده‌اش شبیه ‫یه دُملی بود که باید می‌ترکید.
‫«طبق تمام قوانین ‫درگیری قانونی،
‫این یه جنایت جنگیه، ‫گروهبان استوکر.»
‫به‌به. شروع شد.
‫زل زده بود به من.
‫«باید این قضیه رو ‫ماست‌مالی کنیم.»
‫«اون تهدید ایجاد کرد.»
‫«سلاحش رو آورد بالا.»
‫«نه، اون این کار رو نکرد، قربان.»
‫تو صورتش داد زدم: ‫«نه، اون این کار رو نکرد.»
‫«دست‌هاش تیکه‌پاره بودن.»
‫گفتم: «من می‌خوام برم بیرون.»
‫اون... اون گفت: «نمی‌تونی.»
‫گفت: «خودت رو جمع‌وجور کن ‫و احمق نباش.»
‫«چند روز مرخصی بگیر، ‫برو پیش روان‌پزشک،»
‫«حالت خوبِ خوب می‌شه.»
‫«ما این قضیه رو جمعش می‌کنیم.» ‫خلاصه...
‫جلوش وایساده بودم... ‫جلوش،
‫اشک داغ داشت ‫از چشم‌هام می‌ریخت بیرون.
‫اگه ازم می‌پرسیدی ‫اسمم چیه،
‫نمی‌دونستم.
‫پس من...
‫چند روزی مرخصی گرفتم، ‫ولی...
‫...زیاد طول نکشید ‫تا اون روان‌شناسه بفهمه
‫یه ترکی رو یخ افتاده ‫که قرار نیست جوش بخوره.
‫من... من، به قول خودش...
‫- هی. ‫- ...یه «عنصر ناپایدار» بودم.
‫«خطرناک برای خودم و دیگران»، ‫که تو کار ما،
‫معنیش کلاً بد بود.
‫وقت رفتن به خونه بود.
‫پس اون من رو «فاقد صلاحیت» و ‫«بازگشت به یگان» اعلام کرد.
‫برگه‌م رو امضا کرد، من رو فرستاد ‫تو هواپیما برگردم هنگ خودم.
‫مدت کوتاهی بعد، ‫خودم رو
‫تو خیابون‌های شفیلد یافتم، ‫که به درِ خونه‌ی قدیمیم زل زده بودم.
‫یه آدم عادی...
‫و یه...
‫...جنایتکار جنگی ‫مخفیِ کثیف.
‫آره، خب، داشتم ‫‏15 سال خدمتم رو پر می‌کردم،
‫در هر صورت موقع رفتنم بود.
‫می‌تونستی نجاتش بدی؟
‫من نجاتش دادم، جِم. ‫من نجاتش دادم.
‫از درد کشیدنِ بیشتر ‫نجاتش دادم.
‫من از تماشای اینکه یه‌کم ‫بیشتر عذاب بکشه لذت می‌بردم،
‫پس نجاتش دادم... ‫از اون نجاتش دادم.
‫چرا بهش شلیک کردی؟
‫می‌تونستیم زنده‌ نگه‌ش داریم؟
‫اون... اون موقع، ‫می‌دونستم نمی‌تونیم.
‫اون موقع.
‫هی.
‫همه‌مون کارهایی کردیم.
‫همه‌مون کارهایی کردیم، رِی.
‫من به بخشش کوفتی تو ‫احتیاجی ندارم، جِم.
‫شاید می‌تونستم نجاتش بدم.
‫شاید نمی‌تونستم نجاتش بدم.
‫شاید از کشتنش لذت بردم. ‫شایدم نبردم.
‫شاید دلم براش سوخت. ‫شایدم ازش متنفر بودم.
‫نمی‌دونم، جِم. ‫نمی‌دونم.
‫ولی به بخشش کوفتی تو ‫احتیاجی ندارم.
‫من جنایت کردم. ‫هنوزم دارم تاوانش رو پس می‌دم.
‫من هیچی به هیچ‌کس بدهکار نیستم.
‫از همه کمتر به تو.
واسه این چقدر باید دعا کنم تا خدا من رو ببخشه؟
‫و اون ساکت می‌شد، عبوس.
‫چشم‌هاش دنبال راه فرار بود.
‫خب، شایعاتی بود، ‫همونطور که خودت هم خوب می‌دونی،
‫که اونجا عقلش رو از دست داده، ‫که...
‫می‌دونی، اون... ‫روانی شده،
‫که درگیر یه کارهای بدی شده.
‫حتی اینکه یه غیرنظامی ‫بی‌سلاح رو کشته.
‫و اون شرمندگی.
‫به نظر می‌رسید شرمندگیِ این ماجرا لهش کرده
‫یعنی، جدا از اینکه ‫چی شده بود، اون شرمندگی.
‫سخته تصورش کنی، ‫می‌دونی،
‫که شرمندگی چه بلایی ‫می‌تونه سر یه نفر بیاره.
‫پدرت مرد خیلی مغروری بود، ‫برایان.
‫خیلی مغرور بود.
‫مغرور؟
‫تو نمی‌فهمی.
‫- اون قلب و روحش رو پای خدمت گذاشت. ‫- مغرور؟
‫درست مثل پدرت، ‫جِم، می‌دونی؟
‫ببین چی داری می‌گی، مامان.
‫پس... پس گرفتنش ‫از یه نفر،
‫گرفتنش از اون، ‫مثل گرفتن اسمش ازش بود.
‫چطور می‌تونی اینقدر ‫منطقی باشی در موردش؟
‫اون موقع من ‫منطقی نبودم.
‫می‌دونی، و اگه... ‫اگه نمی‌دونستم
‫که یه بچه‌ای تو راهه، ‫و اگه...
‫اگه به خاطر تو نبود...
‫نمی‌دونم چی کار می‌کردم.
‫پس، آره.
‫اون ما رو ول کرد.
‫متأسفم.
‫و این چیزی‌ـه که تو فکر می‌کنی، ‫یا چیزی‌ـه که می‌دونی؟
‫چون این چیزی‌ـه که من فکر می‌کنم، مامان.
‫من فکر می‌کنم اون ‫یه قاتل لعنتی بود
‫و یه ترسو.
‫چون فقط یه آدم ضعیف و ترسو ‫می‌تونه...
‫اینجوری خانواده‌ش رو ول کنه بره.
‫در موردش حرف نزن. ‫تو نمی‌شناسیش.
‫نه، راست می‌گی. ‫نمی‌شناسمش.
‫مشکل همینه، مگه نه؟
‫من اون لعنتی رو نمی‌شناسم.
‫من هرچیزی که لازم باشه رو
‫در مورد اون عوضی می‌دونم.
‫و اینکه اون یه گودال ‫لعنتیِ گنده
‫درست وسط زندگی ماست.
‫اینجوری در موردش حرف نزن.
‫جلوی من در مورد هیچ‌کس ‫اینجوری حرف نزن.
‫مخصوصاً در مورد مردی ‫که بهت زندگی داد،
‫که یه چیز متبرکه.
‫متبرک؟ متبرک؟
‫چرا همه‌چی باید ‫اینقدر متبرکِ لعنتی باشه
‫تو این خونه، مامان؟
‫تو به من زندگی دادی.
‫اون به من یه... لعنتی...
‫...یه نفرین لعنتی داد.
‫همه‌ی این سال‌ها.
‫«همه‌ی این سال‌ها»، ‫چی لعنتی؟
‫چطور تونستی...
‫زمستون‌ها، ‫منظورم اینه، این انزوا.
‫چطور تونستم چی؟
‫چطور بدون تو سر کردم؟
‫تموم نشده، جِم.
‫تو جوری می‌گی انگار که...
‫منظورم اینه...
‫تظاهر نمی‌کنم که هرازگاهی ‫بهش فکر نمی‌کنم،
‫ولی همینه که هست، جِم.
‫زندگی من اینه.
‫مجبوره این باشه؟
‫«و اما انسان،
‫«روزهایش چون علف است؛
‫«همچون گُل صحرا ‫می‌شکفد.»
‫«زیرا که باد بر آن می‌وَزد،
‫«و نابود می‌گردد؛
‫و مکانش دیگر ‫آن را نمی‌شناسد.»
‫و غیره، و غیره.
‫آمین لعنتی.
‫شب به‌خیر، رِی.
‫برایان؟
‫هی.
‫من باید برم.
‫داری چی کار می‌کنی؟ ‫لعنتی.
[شقایق]