.
‫در حال حاضر هوا 23 درجه و آفتابیه.
‫امروز هوا گرم و شرجی خواهد بود، ‫با بارش‌های پراکنده...
‫...و احتمال رعد و برق.
‫آره، باید برم.
‫دیرم شده.
‫واقعاً داری تنها ‫میری این عروسی؟
‫- آره مامان. فقط خودم میرم. ‫- عزیزم.
‫چیه؟ ‫فقط دارم می‌پرسم.
‫خوبی، عزیزم؟
‫مامان، من بهتر از خوبم.
‫فوق‌العاده‌ام. ‫هیچ‌وقت اینقدر خوشحال نبودم.
‫عاشق تنهایی سفر کردنم. ‫عاشق تنها بودنم.
‫دیوید. با خودت روراست باش.
‫اگه این رو هیچ‌وقت به پسرم ‫نگم، خودم رو نمی‌بخشم.
‫پذیرای فرصت‌ها باش. ‫زندگی وقتی پذیرا باشی بهتره.
‫- صددرصد، بابا. ‫- و بیشتر سر بزن.
‫باشه، حتماً. دوست‌تون دارم بچه‌ها.
‫- باید برم. باشه. خداحافظ. ‫- خداحافظ، دوستت دارم پسرم.
‫- باشه. ‫- خداحافظ.
[خیابان یک‌طرفه]
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫اه.
[آژانس اجاره‌ی اتومبیل] [متخصص موارد اضطراری، تأسیس 1994]
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫- بله، من... ‫- اسم؟
‫دیوید لانگلی. من یه ماشین کرایه کردم.
‫یه لحظه صبر کن ‫لطفاً.
‫خب، باشه، دیوید.
‫وقتی زنگ زدم، در رو باز کن.
‫اما اینجا رو گوش کن، ‫چون این مهمه.
‫باید نیم ثانیه بعد از ‫اینکه من زنگ زدم در رو باز کنی.
‫اگه سعی کنی یه ربع ثانیه ‫قبل از اون نیم ثانیه بازش کنی،
‫یا یه ربع ثانیه بعدش، ‫در باز نمی‌شه،
‫و مجبور می‌شیم ‫این فرآیند رو تکرار کنیم،
‫بارها و بارها و بارها ‫تا بالأخره موفق بشی.
‫باشه. [بازگشت]
‫دیوید، فکر کنم چیزی ‫که می‌خوام بگم اینه که...
‫درها قلق دارن.
‫حتماً.
‫حتماً، آره، آره.
‫درها... درها قلق دارن.
‫موافقم.
‫لعنتی. من...
‫دوباره امتحان کن.
‫عجله کردی. دوباره امتحان کن.
‫ایول، دیوید!
‫سلام؟
‫سلام، دیوید. [آژانس اجاره‌ی اتومبیل]
‫راه طولانی‌تر از ‫اونی بود که فکر می‌کردی، نه؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫وقتی رسیدی اینجا می‌بینمت.
‫همون‌جا روی علامت وایسا.
‫رو به دوربین، شُهرت؟
‫شهرت چی؟
‫یعنی اسم‌ و فامیلیت رو بگو
‫دیوید لانگلی.
‫ماشین شما ‫یه ساترن اس‌ال مدل 1994 خواهد بود.
‫ساترن؟ فکر کردم از دور خارج‫ شدن.
‫اینجا نه.
‫تنها ماشین‌هایی که دارید همینه؟
‫این‌ها تنها ماشین‌های ‫لعنتی‌ای هستن که لازم داریم.
‫با اون عکس اونجا ‫چی کار می‌کنید؟
‫- عکس پرسنلیت؟ ‫- آره.
‫- مشکلیه؟ ‫- آره.
‫چرا؟
‫چون من اصلاً یادم نمیاد ‫همچین عکسی گرفته باشم.
‫- خب؟ خب؟ ‫- خب؟ خب؟
‫- خب؟ ‫- خب...
‫من بازیگر نیستم.
‫می‌شه لطفاً اون رو ‫یه بار دیگه بگی؟
‫- چی رو یه بار دیگه بگم؟ ‫- چیزی که همین الان گفتی.
‫من بازیگر نیستم؟
‫خودشه. آره. بگو.
‫من بازیگر نیستم.
‫فکر کنم همه‌ی ما ‫زیاد نقش بازی می‌کنیم، دیوید.
‫فکر کنم بیشتر از چیزی ‫که فکر می‌کنیم نقش بازی می‌کنیم.
‫این لزوماً ‫چیز بدی نیست.
‫لحظاتی از حقیقت ‫واقعی و صادقانه...
‫...در نقش بازی کردن وجود داره، درسته؟
‫حتماً.
‫یعنی، شاید.
‫در واقع، گاهی وقتا...
‫مجبوریم نقش بازی کنیم ‫تا به حقیقت برسیم.
‫یه مسیر دردناک‌تره،
‫اما گاهی وقتا درد خوبه.
‫عاشق این حرفتم.
‫باید این رو بیشتر بگی ‫وقتی من اون حرفی که می‌زنم رو می‌زنم.
‫حتماً. از این به بعد.
‫ممنون که به ‫تذکرم توجه کردی.
‫خب، جی‌پی‌اس می‌خوای، دیوید؟
‫نه. گوشیم رو با ‫یواس‌بی وصل می‌کنم.
‫این ماشین‌ها یواس‌بی ندارن.
‫یه ساترن اس‌ال کوفتی مدل 1994 ‫یواس‌بی نداره.
‫معلومه. خب، به جی‌پی‌اس ‫گوشیم گوش میدم.
‫اما اگه گوشیت ‫از کار بیفته چی؟
‫فکر نمی‌کنم گوشیم... ‫از کار بیفته.
‫ممکنه، دیوید. ‫اگه اینطور بشه چی؟
‫گوشی آدم‌ها از کار میفته.
‫همیشه از کار میفته.
‫گوشی من هیچ‌وقت ‫از کار نیفتاده.
‫اما اگه اینطور بشه چی، دیوید؟
‫دقیقاً همین مکالمه ‫یادت نمیفته؟
‫و با خودت فکر نمی‌کنی،
‫«لعنت به من. چه اشتباه ‫خیلی، خیلی بزرگی کردم»؟
‫ببخشید، اینجا کجاست؟
‫اینجا آژانس کرایه اتومبیله.
‫جی‌پی‌اس رو می‌خوای؟
‫جی‌پی‌اس رو می‌خوای، دیوید؟
‫حتماً.
‫ایول!
‫ ♪ یک حس منحصر به فرد ♪
‫♪ هر قدم کوچکی که برمی‌دارد ♪
‫ ♪ یک ترکیب هیجان‌انگیز ♪
‫♪ هر حرکتی که انجام می‌دهد ♪
‫به مدت 400 کیلومتر در ‫بزرگراه بمانید.
‫پیش‌بینی آب و هوا ‫برای سفر عروسی شما...
‫...آسمان آفتابی ‫با باران بی‌وقفه است.
‫نکته جالب، ‫در هاوایی، به این می‌گویند...
‫- آفتاب مایع. ‫- ...آفتاب مایع.
‫شما به مقصد ‫خود رسیده‌اید.
[هتل لا استرادا در ایالات متحده]
‫ممنون.
‫آره.
‫سلام. دیوید.
‫سلام.
‫- خوشبختم از دیدنتون. ‫- منم خوشبختم.
‫- کجا زندگی می‌کنی؟ ‫- مرکز شهر.
‫- تو چی؟ ‫- شمال شهر.
‫- دوستش داری؟ ‫- چی رو؟
‫زندگی در مرکز شهر رو؟
‫آره.
‫خب، عروسی ماست...
‫- آره. ‫- ...پس ما دیگه می‌ریم.
‫شما دوتا شب خوبی داشته باشید. ‫باشه، خوش بگذره.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫نه.
‫نه، میل ندارم.
‫- خیلی‌خب. ‫- ممنون.
‫سلام، من دیویدم ‫از شمال شهر.
‫خدایا!
‫- بس کن! ‫- چی رو بس کنم؟
‫فقط بس کن...
‫سعی نکن خودت رو شیرین کنی.
‫چرا از من می‌ترسی؟
‫- فکر می‌کنی ازت می‌ترسم؟ ‫- آره.
‫من ازت نمی‌ترسم.
‫من از آسیب زدن به تو می‌ترسم.
‫- از آسیب زدن به من؟ ‫- آره.
‫مهم نیست این ماجرا ‫چطور پیش بره،
‫احتمالاً آخرش ‫به تو آسیب می‌زنم.
‫اگه من به تو آسیب بزنم چی؟
‫نمی‌ذارم.
‫- که اینطور. تو سرسختی. ‫- هستم.
‫- و من نیستم. ‫- باشه.
‫تو بعضی‌ وقت‌ها سرسخت نیستی؟
‫- چرا، حتماً. ‫- و بعد وقت‌های دیگه،
‫تو یه جورایی...
‫شل و ولی.
‫- شل و ول؟ ‫- آره. نه؟
‫شاید بستگی به کسی ‫داره که باهاشی.
‫نمی‌دونم.
‫پس من جنبه‌ی ‫سرسخت تو رو بیدار می‌کنم.
‫همه‌ی آدم‌های خوب این کار رو می‌کنن.
‫به ازدواج اعتقاد داری؟
‫به نظر باهوش‌تر از ‫این سؤال میای.
‫خب، یه لحظه با من راه بیا.
‫- باشه. ‫- بگو.
‫اعتقاد دارم که ‫من نباید ازدواج کنم.
‫منصفانه‌ست.
‫تو چی؟
‫وقتی بچه بودم، شش یا هفت ساله،
‫مجبورمون کردن تو مدرسه ‫یه نقاشی بکشیم.
‫از چیزی که فکر می‌کردیم ‫آینده شبیه‌شه،
‫و من یه نقاشی از خودم کشیدم ‫با پاپیون و کلاه سیلندری.
‫و سه تا بچه.
‫راست می‌گم.
‫تنها چیزی که می‌خواستم همین بود.
‫که بابا بشم و ازدواج کنم.
‫به خدا قسم.
‫می‌خوای با من ازدواج کنی؟
‫مگه همین الان نگفتی ‫که نمی‌خوای...
‫آره، خب، نظرم عوض شد.
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫پسر، تو حسابی دخل ‫یه سری مردها رو آوردی، نه؟
‫آره.
‫و مردها هم کم نذاشتن.
‫و حدس می‌زنم از اونجایی که...
‫...هنوز مجردی، ‫تو هم احتمالاً...
‫...دخل یه سری رو آوردی.
‫مخصوصاً با اون لهجه‌ات.
‫واقعیه؟
‫- چی واقعیه؟ ‫- لهجه‌ات.
‫فکر می‌کنی لهجه‌ام الکیه؟
‫تو یه عروسی؟ آره، شاید.
‫وقتی 13 سالم بود اومدم اینجا.
‫مادرم آمریکایی، پدرم ایرلندی.
‫مامانم دلتنگ وطنش بود.
‫تو چی؟
‫والدین؟ خواهر برادر؟
‫- من میرم داخل. ‫- باشه. خوش بگذره.
‫باشه.
‫- تو نمیای؟ ‫- من حوصله ندارم.
‫کاش داشتی.
‫هی.
‫من حوصله ندارم؟
‫من حوصله ندارم.
‫محض رضای خدا.
‫به مدت 381 کیلومتر ‫در بزرگراه بمانید.
‏381 کیلومتر طولانی و طاقت‌فرسا
‫دیوید؟
‫بله؟
‫می‌خوای به یه سفر بزرگ، ‫جسورانه و زیبا بری؟
‫ببخشید، ما... ما الان ‫با هم حرف می‌زنیم؟
‫دیوید، ‫دارم ازت یه سؤال می‌پرسم.
‫می‌خوای به یه سفر بزرگ، ‫جسورانه و زیبا بری؟
‫- بله. ‫- چی گفتی، دیوید؟
‫بله، بله، من... می‌خوام.
‫می‌خوای چی کار ‫کنی، دیوید؟
‫می‌خوام به یه سفر بزرگ، ‫جسورانه و زیبا برم.
‫دوباره بگو، دیوید. ‫جوری که انگار واقعاً می‌خوای.
‫من می‌خوام به یه سفر بزرگ...
‫...جسورانه و زیبا برم.
‫یه بار دیگه، دیوید.
‫با چنان شوری که نشون بده ‫قبل از اینکه بمیری،
‫باید تجربه کنی که ‫بزرگ بودن چه حسی داره.
‫بزرگتر از خود زمین.
‫دیگه از این چرت و پرتای «ما همه ‫ذرات گرد و غباریم» خبری نیست.
‫می‌خوای به یه سفر بزرگ، ‫جسورانه و زیبا بری، دیوید؟
‫من می‌خوام به یه سفر بزرگ،
‫جسورانه، زیبا و لعنتی برم!
[سفری بزرگ، جسورانه و زیبا]
‫عالیه، دیوید.
‫از خروجی بعدی در ‫مجتمع خدماتی کیکی برو بیرون...
‫...و یه چیزبرگر فست‌فودی بخور.
[مجتمع خدماتی کیکی] [غذا و بنزین]
‫سلام، دیوید از شمال شهر.
‫سلام، سارای مرکز شهر.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫دارم یه چیزبرگر می‌خورم.
‫آخرین باری که یه چیزبرگر ‫فست‌فود خوردی کی بود؟
‫چرا بهش می‌گی ‫چیزبرگر فست‌فودی؟
‫مگه همین نیست؟
‫خب، آره، ‫ولی منظورم اینه، از نظر فنی،
‫این یه «واپر با پنیر»ـه.
‫باشه. آخرین باری که ‫یه واپر با پنیر خوردی کی بود؟
‫راستش نمی‌دونم.
‫حدود 20 یا 25 سال پیش.
‫پرافاده.
‫آخرین باری که تو یه چیزبرگر ‫فست‌فودی خوردی کی بود؟
‫من هر روز می‌خورم.
‫صبحانه، ناهار و شام.
‫آره؟
‫وای.
‫گرسنه‌ای؟
‫خب...
‫پس ما تو یه شهر زندگی می‌کنیم.
‫درسته.
‫آره.
‫- آره. ‫- آره.
‫می‌خوای...
‫...ازم درخواست کنی ‫با هم بریم بیرون یا چی؟
‫دوست داری ازت درخواست بشه؟
‫من ازت درخواست کردم...
‫- ...که دیشب با من ازدواج کنی. ‫- آره، ولی اون الکی بود.
‫- بود؟ ‫- نبود؟
‫فکر کنم حالا دیگه هیچ‌وقت نفهمی.
‫خدایا.
‫دردِ پشیمانیِ زودهنگام.
‫که بهش می‌گن قرار گذاشتن.
‫پس قرار نیست با هم قرار بذاریم؟
‫به ریسکش نمی‌ارزه.
‫ریسک؟
‫ریسک.
‫بدبین.
‫خوشحالم که این موضوع رو ‫حل کردیم.
‫- آره، خدا رو شکر. ‫- پیاز سوخاری می‌خوای؟
‫لطفاً.
‫خوشمزه‌ست.
‫این تنها حلقه‌ایه ‫که از تو می‌گیرم.
‫خیلی‌خب، پس...
‫آره، از آشناییت خوشحال شدم.
‫از بحث کردن باهات خوشحال شدم.
‫تو جی‌پی‌اس گرفتی؟
‫آره، چون...
‫...گاهی وقتا گوشیت ‫از کار میفته.
‫- باشه. ‫- آره.
‫خب، از سفرت لذت ببر.
‫تو هم همینطور.
‫- خداحافظ، سارا. ‫- خداحافظ، دیوید.
‫- هی، سارا. ‫- بله.
‫چیزی که می‌خواستم بگم...
‫من آدم باحوصله‌ای ام.
‫شما به مقصد ‫خود رسیده‌اید.
‫من برای سفرم آماده‌ام.
‫سارا را سوار کن.
‫ماشینم روشن نمی‌شه.
‫به سفرتان ‫خوش آمدید،
‫سارا و دیوید.
‫هیچ ایده‌ای داری ‫کجا داریم می‌ریم؟
‫اصلاً و ابداً.
‫شما به اولین ‫توقفگاه خود رسیده‌اید.
‫باید به این ‫جی‌پی‌اس اعتماد کنیم؟
‫من چیزی برای از دست دادن ندارم.
‫منم همینطور.
‫اون چیه؟
‫ببخشید.
‫خیلی عجیبه.
‫اون دور و بر چیه؟
‫جنازه‌ی مُرده.
‫برو بابا.
‫باید از توش رد شیم.
‫چرا؟
‫چون که باید.
‫فکر می‌کنی ‫پشت اون چیه؟
‫بازم از این‌ها؟
‫واقعاً؟
‫نمی‌دونم. یالا.
‫خدای من.
‫عجب. من اینجا رو می‌شناسم.
‫نمی‌خوای بگی چه خبره؟
‫داریم از یه فانوس ‫دریایی حفاظت شده بازدید می‌کنیم...
‫...مال قرن نوزدهم.
‫کجا؟
‫کانادا.
‫کانادا، باشه.
‫چند سال پیش ‫اومدم اینجا.
‫تو یه سفر کوچیک تنهایی.
‫تو یه جورایی خوره‌ی ‫فانوس دریایی هستی؟
‫الان که می‌گی، ‫کاش بودم.
‫این... این سرگرمی‌ته؟
‫این باورنکردنیه.
‫چرا تنها اینجا بودی؟
‫من همیشه تنها سفر می‌کنم.
‫منم همینطور.
‫خنده‌داره که چطور ‫زیباترین جاها...
‫...باعث می‌شن بیشتر احساس تنهایی کنی. ‫می‌دونی؟
‫مهم نیست کجا میری، ‫همیشه...
‫...آخرش میری بالای یه چیزی...
‫...و به پایین نگاه می‌کنی.
‫بیشتر جاها ‫یه همچین چیزی دارن.
‫می‌دونی، ‫میری بالا و...
‫...بیرون رو نگاه می‌کنی و پایین رو نگاه می‌کنی
‫و قراره بهت ‫الهام بشه...
‫...در مورد اینکه کی هستی و...
‫...و اینکه زندگیت...
‫...به کجا میره.
‫خب، تو می‌دونی ‫به کجا میره؟
‫نه، سارا، نمی‌دونم.
‫آخرین باری که اینجا بودی ‫بهت الهام شد؟
‫نه.
‫هیچی حس نکردم.
‫پس از این همه زیبایی لذت نبردی؟
‫اصلاً و ابداً.
‫الان چی؟
‫واقعاً الان این اتفاق افتاد؟
‫ظاهراً.
‫یه در قرمز ‫وسط جنگل.
‫مثلاً، کی اون رو اونجا گذاشته؟
‫توقفگاه بعدی ‫در 127 کیلومتری است.
‫هی، این‌ کارها برای چیه؟
‫به مسیر ادامه دهید.
‫دارم با تو حرف می‌زنم.
‫به مسیر ادامه دهید.
‫قفل شده؟
‫آره.
‫- ممنون. ‫- خوش بگذره.
‫موقع برگشت می‌بینمت، وینسنت.
‫من همینجام.
[موزه‌ی هنر در عصر بازتولید مکانیکی]
‫ما کجاییم؟
‫ما در موزه‌ی مورد علاقه‌ی من هستیم.
‫اینجا چی کار می‌کنیم؟
‫احتمالاً قراره ‫نقاشی‌ها رو نگاه کنیم.
‫باحاله.
[جادوی زمان و مکان]
‫مادرم فوت کرده.
‫اون چه نقاشی‌ایـه؟
‫خیلی بامزه‌ست.
‫وقتی 19 سالم بود فوت کرد، ولی...
‫...بچه که بودم، حداقل ‫ماهی یه بار میومدیم اینجا.
‫وینسنت اجازه می‌داد ‫موزه رو...
‫...تو ساعات تعطیلی ‫برای خودمون داشته باشیم.
‫عاشق مادرم بود. عاشقش بود.
‫و بعد وقتی فوت کرد، ‫من هفته‌ای یه بار میومدم.
‫آره، و بعدش سرم شلوغ شد، ‫از این چیزها.
‫پیش میاد.
‫خب، مادر من زنده‌ست.
‫عالیه.
‫آره. نمرده.
‫این برای تو خیلی فوق‌العاده‌ست.
‫- از طرف دیگه، بابام... ‫- فوت کرده؟
‫نه. زنده‌ست.
‫فکر کنم بابای منم زنده‌ست.
‫کاش مُرده بود.
‫راستش یه بار با بابام ‫رفتم سفر جاده‌ای.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫رفتیم به...
‫تالار مشاهیر بیسبال در کوپرزتاون.
‫بیسبال دوست داری؟
‫چی؟ نه، اون دوست داشت.
‫خب، فکر کنم «دوست داره».
‫و یادمه که اون ‫یه کیسه بزرگ آورده بود...
‫...از تخمه آفتابگردون با پوست،
‫و من کل کیسه رو خوردم ‫و حالم بد شد.
‫پس هم بیسبال دوست نداشتی ‫هم حالت بد شد؟
‫آره.
‫ولی...
‫راستش خیلی خوش گذشت.
‫خیلی بهمون خوش گذشت. اون...
‫وقتی حواسش بهم بود، ‫واقعاً آدم فوق‌العاده‌ای بود.
‫خب بهم بگو.
‫چرا مجردی؟
‫واقعاً می‌خوای بدونی؟
‫آره.
‫چون من رها می‌کنم.
‫حتی وقتی نمی‌خوام رها کنم، ‫آخرش رها می‌کنم.
‫حتی وقتی کسی که باهاشم ‫بی‌نقصه، من رهاش می‌کنم.
‫باشه.
‫باعث می‌شه حس کنم ‫نصف من همیشه مجرده...
‫...و لازم نیست به هیچ‌کس ‫جز خودم اهمیت بده،
‫و بعد اون نصف...
‫...رها می‌کنه و...
‫...رابطه بهم می‌خوره.
‫و بعد کل من مجرد می‌شه،
‫و این همون چیزی‌ـه که از اول ‫ترجیح می‌دادم باشم.
‫جوابی نبود که انتظار داشتم.
‫و تو چرا مجردی؟
‫فکر کنم هنوز آدم ‫درست رو پیدا نکردم.
‫دیوید، تو احتمالاً آدم ‫درست رو پیدا کردی،
‫مثلاً، صد بار تا حالا.
‫کاش این حرف حتی ‫یه بار هم درست بود، سارا، ولی...
‫این جواب خیلی مزخرفیه.
‫من بهت حقیقت محض رو گفتم.
‫و تو به من می‌گی،
‫«هنوز آدم درست رو پیدا نکردم.»
‫فقط چون از جواب ‫خوشت نمیاد...
‫...دلیل نمی‌شه ‫جواب مزخرفی باشه.
‫تو احتمالاً اون سخنرانی ‫«من رها می‌کنم» رو...
‫...هزار بار کردی.
‫و شرط می‌بندم باعث می‌شه ‫طرف حتی بیشتر تو رو بخواد.
‫آره؟ حقیقتی توش هست؟
‫یه‌کم تمرین شده به نظر میومد.
‫یه چیزی مثل اون چرت و پرتای ‫بالای فانوس دریاییت؟
‫«زیباترین جاها...
‫...باعث می‌شن بیشتر احساس تنهایی کنی.»
‫راستش، ادای من رو خیلی خوب ‫درآوردی. خوشم اومد.
‫تا کمتر از یک کیلومتر دیگر،
‫شما به مقصد ‫خود خواهید رسید.
‫- خدای من. ‫- لعنتی.
‫اون دبیرستان توئه؟
‫آره، از کجا فهمیدی؟
‫خب، دو دلیل.
‫یک، اون درها فقط می‌تونن ‫درهای دبیرستان باشن.
‫و دلیل دوم؟
‫بعداً بهت می‌گم.
‫- نه، وایسا، وایسا. ‫- چی شد؟
‫می‌دونی، مطمئن نیستم.
‫از چی؟
‫خب، من چهار سال ‫اینجا درس خوندم،
‫ولی نمی‌دونم ‫کی یا چی، کِی...
‫- می‌دونی. ‫- اشکالی نداره.
‫- دبیرستانه دیگه. ‫- اشکالی نداره.
‫می‌فهمیم.
‫یالا.
‫وای!
‫حتماً داری ‫شوخی می‌کنی.
‫خدای بزرگ.
‫سلام، دیوید. [نمایش موزیکال بهاره]
‫دیوید، داری چی کار می‌کنی؟
‫- آقای نلسون. ‫- دیر کردی. یالا.
‫نه، نه، نه. شما مُردی.
‫- چی؟ ‫- شما مُردی.
‫من تو مراسم خاکسپاریتون بودم. ‫چهار سال دیگه‌ست.
‫یعنی، ببین، شاید اشتباه کردم،
‫ولی لوزالمعده‌ات رو چک کن، ‫باشه؟ و زود.
‫دیوید، نمی‌دونم چه جور ‫برنامه‌ای قبل از اجرا داری...
‫...ولی وقت نداریم.
‫پرده نیم ساعت دیگه بالا میره. ‫نیم ساعت، بچه‌ها.
‫آقای نلسون، من چند سالمه؟
‫تو 15 سالته.
‫- من 15 سالمه. ‫- باحاله.
‫- من چند سالمه؟ ‫- نمی‌دونم. 40؟
‫امروز می‌کشمت. ‫چهار سال دیگه رو بی‌خیال.
‫مثلاً 40 سالمه؟
‫برای امشب استرس داری؟
‫آره. قراره بترکونی.
‫آره. موفق باشی، باشه؟
‫اون کیه؟
‫شریل هیوارد.
‫اون، نقش رزماری رو بازی می‌کنه.
‫پس، تو توی این نمایش هستی؟
‫تو این موزیکال هستی؟
‫آره. من نقش ‫جی. پیرپونت فینچ رو بازی می‌کنم.
‫- تو جی. پیرپونت فینچی؟ ‫- بله.
‫چی؟ این فوق‌العاده‌ست.
‫تو این نمایش رو کار کردی؟
‫خدایا، ای کاش. ولی نه.
‫طرفدار پروپاقرص سابق موزیکال.
‫بعد از اجرای تک‌نفره‌ش، من...
‫بهش می‌گم دوستش دارم.
‫واو. باشه.
‫اون می‌گه: «دوستت ندارم. ‫من کلینت ویتفورد رو دوست دارم.»
‫و من... داغون می‌شم.
‫کلینت ویتفورد کیه؟
‫این مرتیکه‌ی عوضی، ‫احمق، سال اولی دانشگاه.
‫خیلی بد باهاش رفتار می‌کنه.
‫- واو. ‫- اون شب...
‫منظورم امشبه، می‌رم خونه
‫و حتی لباس نمایشم رو هم درنمیارم.
‫می‌رم بالا تو اتاق بازیم،
‫صورتم رو می‌چسبونم به مبل و گریه می‌کنم.
‫تو اتاق بازی داری؟
‫خیلی شدید گریه کردم. خدایا.
‫خدایا، انگار که...
‫دقیقاً همون حسی رو داره ‫که اون شب داشتم.
‫- باشه، خب... ‫- با این تفاوت که الان می‌دونم بدتره.
‫نه، چون می‌دونم قراره ‫دوباره من رو نابود کنه.
‫باشه، فقط...
‫بهش نگو دوستش داری.
‫نه، ولی باید بگم.
‫چرا؟ تو که الان گفتی می‌دونی
‫که اون در جواب چیزی نمی‌گه.
‫شاید بگه.
‫نمی‌گه.
‫- باید بگم. ‫- دیوید؟
‫گریم و مو، همین الان.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫باشه.
‫موفق باشی.
‫نورهای بالای صحنه.
‫خودشه!
‫اِدی بورا؟
‫چرا اسم کاملم رو می‌گی؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی تو امشب با جنیفر هاج ‫بیرون می‌ری.
‫- بیرون چی؟ ‫- بیرون دیگه.
‫حتماً خیلی برای دیوید ‫هیجان‌زده‌اید.
‫ما خیلی بهش افتخار می‌کنیم.
‫خیلی بااستعداده.
‫خیلی سخت تلاش کرد.
‫آره. دنبالش رو گرفت، ‫حقش بود.
‫آره. و واقعاً بچه‌ی خاصیه.
‫واقعاً و حقیقتاً خاصه.
‫و بااستعداد.
‫آره، و خاص.
‫- باشه. ‫- از نمایش لذت ببرید.
‫وقت استراحت بین دو پرده ‫می‌بینیمتون.
‫و حالا،
‫«چطور در کسب و کار موفق شویم ‫بدون اینکه واقعاً تلاش کنیم.»
‫خواننده‌ی عزیز،
‫این کتاب کوچک طراحی شده ‫تا به شما بگوید
‫هر آنچه را که باید بدانید
‫درباره‌ی علم ‫پیشرفت کردن.
‫حالا بیایید فرض کنیم شما جوان، ‫سالم، هوشیار و مشتاق هستید،
‫و بی‌صبرانه منتظرید تا سریع و راحت
‫به اوج دنیای کسب و کار برسید.
‫شما می‌توانید.
‫اگر تحصیلات و هوش
‫و توانایی دارید، چه بهتر.
‫چه غلطی می‌کنی؟ ‫برو اون بیرون.
‫اسم من دیوید لانگلیه. ‫‏15 سالمه،
‫و من نقش اصلی ‫موزیکال دبیرستانم هستم.
‫این رو داری به خودت می‌گی ‫یا به من؟
‫هر دو.
‫می‌دونی، ‫اون تیکه رو یادته توی...
‫«هویت بورن»، ‫اونجا که جیسون بورن
‫می‌فهمه که می‌تونه ‫یه قاتل حرفه‌ای باشه
‫بدون اینکه یادش بیاد ‫واقعاً یه قاتل حرفه‌ایه؟
‫جیسون بورن چیه؟
‫...معدود افراد خوش‌شانس و طلایی.
‫شما می‌توانید.
‫این یعنی جیسون بورن.
‫♪ چطور برای یک شغل درخواست بدهیم ♪
‫ ♪ چطور از اتاق بایگانی ‫پیشرفت کنیم ♪
‫♪ چطور پشت یک میز بنشینیم ♪
‫ ♪ چطور دستورالعمل‌ها را دیکته کنیم ♪
♪ ‫♪ چطور یک سبک مدیریتی پیدا کنیم
‫♪ چطور با یک کت و شلوار سه دکمه ‫رفت و آمد کنیم ♪
‫♪ با اون لبخند خسته‌ی مدیریتی ♪
‫♪ این کتاب تمام چیزی‌ـه که نیاز دارم ♪
‫♪ چطور... ♪
‫♪ چطور موفق شویم ♪
‫واو.
‫♪ با کمال میل غذاش رو گرم نگه می‌دارم ♪
‫♪ در حالی که اون پله‌های ترقی رو ‫یکی بعد از دیگری طی می‌کنه ♪
‫♪ با کمال میل شامش رو گرم نگه می‌دارم ♪
‫♪ تا وقتی که خسته و کوفته ‫از مرکز شهر برمی‌گرده ♪
‫♪ ... توی سرم ♪
‫♪ اون صندلیِ اداری... ♪
‫- شریل. شریل. ‫- دیوید...
‫قبل از اینکه بریم اونجا فقط به من گوش کن
‫شریل، دوستت دارم.
‫دیوید، تو برام مهمی،
‫ولی من و کلینت می‌خوایم سعی کنیم ‫رابطه‌مون رو درست کنیم.
‫و می‌دونم ‫گاهی اوقات می‌تونه افتضاح باشه،
‫ولی باید تلاش کنم.
‫از کجا می‌دونستی ‫چی می‌خوام بگم؟
‫شریل، ‫پشت صحنه بهت نیاز داریم.
‫شما دو تا... تو، ‫شما بعد از شش ماه از هم جدا می‌شید.
‫باشه، شاید، ولی این حسی که ‫الان دارم رو تغییر نمی‌ده.
‫ولی شاید نه!
‫شاید نه.
‫این رابطه جواب نمی‌ده. ‫جواب نخواهد داد.
‫جی. پیرپونت فینچ،
‫چرا اینطوری ‫بهم نگاه می‌کنی؟
‫جی. پیرپونت فینچ،
‫چرا اینطوری ‫بهم نگاه می‌کنی؟
‫اون قلبت رو می‌شکنه.
‫کلینت. اون... ‫اون قلبت رو می‌شکنه.
‫تو تعطیلات عید پاک با ایمی صحبت می‌کنه.
‫دیوید، داری چی کار می‌کنی؟
‫اوه، پسر.
‫تو با تیت چندلر ازدواج می‌کنی.
‫و بعد از تیت چندلر ‫طلاق می‌گیری.
‫- شریل... ‫- دیگه دنبالم نیا، دیوید.
‫من دوستت ندارم.
‫خب، این رو نگاه کن.
‫ساعت پنجه.
‫خب، ساعت 5 بعد از ظهره.
‫♪ آشنایی چندانی ندارن ♪
‫♪ حرفی برای گفتن ندارن ♪
‫♪ ولی من می‌تونم صدای افکارشون رو بشنوم ♪
‫باید می‌دونستم.
‫♪ حالا خانم توی فکره که ♪
‫خیلی متأسفم. شریل.
‫شریل، متأسفم.
‫♪ حالا خانم توی فکره که ♪
‫- شریل؟ شریل، خوبی؟ ‫- شریل؟
‫♪ حالا خانم توی فکره که ♪
‫♪ کاش هر دو سوارِ یه اتوبوس بشیم ♪
‫♪ حالا آقا توی فکره که ♪
‫♪ چه رابطه‌ی عمیقی می‌تونه ‫بین ما شکل بگیره ♪
‫♪ حالا خانم توی فکره که ♪
‫♪ چه مردِ نازنینی‌ـه ♪
‫♪ حالا آقا توی فکره که ♪
‫♪ ولی تکلیف کارم چی میشه؟ ♪
‫♪ حالا خانم میگه ♪
‫♪ حالا آقا میگه ♪
‫♪ خب، چه روزِ خسته‌کننده‌ای بود ♪
‫♪ - خب امروز ♪ ‫♪ - خب امروز ♪
‫♪ - چه روز خسته‌کننده‌ای، خسته‌کننده‌ای ♪ ‫♪ - چه روز خسته‌کننده‌ای، خسته‌کننده‌ای ♪
‫♪ - خسته‌کننده‌ای بود ♪ ‫♪ - خسته‌کننده‌ای بود ♪
‫♪ خب امروز... ♪
‫♪ چه روز خسته‌کننده‌ای، خسته‌کننده‌ای ♪
‫♪ خسته‌کننده‌ای بود ♪
‫- دوباره؟ ‫- حتماً.
‫♪ خب امروز... ♪
‫♪ چه روز خسته‌کننده‌ای، خسته‌کننده‌ای ♪
‫♪ خسته‌کننده‌ای بود ♪
‫تو اونجا ‫یه جور دیگه بودی.
‫چطوری یه جور دیگه بودم؟
‫خیلی...
‫...احساساتی و بی‌ریا.
‫آره، اون موقع‌ها اونطوری بودم.
‫اون موقع که فکر می‌کردم...
‫ادامه بده. فکر می‌کردی چی؟
‫اون موقع که فکر می‌کردم
‫همه‌چیز ‫برام درست پیش می‌ره.
‫که به چیزی که می‌خوام می‌رسم
‫و... خوشحال می‌شم.
‫چون خیلی خاصی؟
‫این رو از کجا شنیدی؟
‫هیچ‌جا.
‫دیدم پشت ‫مامان و بابام نشسته بودی.
‫اون‌ها شاید به خاص بودن تو ‫اشاره کرده باشن، مثلاً...
‫یه 30 باری.
‫به خدا قسم، اگه می‌تونستم ‫پیش بچگی‌هام برگردم،
‫می‌گفتم: ‫«دیوید، تو یه احمقی،
‫«اونقدرها هم خاص نیستی. ‫اینقدر خودت رو تحویل نگیر.»
‫- این کار رو می‌کردی؟ ‫- آره، واقعاً می‌کردم.
‫آره، منظورم اینه که، ‫این فقط باعث می‌شه...
‫تو رو برای ‫یه سقوط تماشایی آماده کنه.
‫خب چی می‌خوای، دیوید؟
‫منظورت چیه، سارا؟
‫هنوزم...
‫دنبال «شریل»های ‫این دنیا می‌گردی؟
‫می‌دونی، خیلی وقته
‫که حس نکردم کسی ‫ارزش دنبال کردن رو داشته باشه.
‫داری من رو دنبال می‌کنی؟
[شمارش معکوس تا ایستگاه بعدی]
‫چون اگه اینطوره، ‫بهتره تمومش کنی.
‫جدی می‌گم، دیوید، ‫منم آخرش...
‫ناامیدت می‌کنم، ‫مثل بقیه‌ی آدم‌ها،
‫پس، بهتره دست نگه ‌داری.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫منظورم این نبود ماشین رو نگه داری.
‫باشه، این دیگه خیلی ‫داره نمایشی می‌شه.
‫گاهی وقتا برای رسیدن به حقیقت ‫باید نمایش بازی کنیم.
‫دکتر مورگان، ‫لطفاً با بخش ریکاوری تماس بگیرید.
‫سلام، سارا.
‫سلام، دکتر ورنون.
‫اوضاع دانشگاه چطوره؟
‫فکر کنم در این مقطع،
‫با استادم آشنایی داشتم.
‫- می‌شه بریم سر اصل مطلب؟ ‫- حتماً.
‫مادرتون حدود یک ساعت پیش فوت کرد.
‫راحت بود؟
‫راحت بود.
‫- درد نداشت؟ ‫- نه.
‫- قسم می‌خوری؟ ‫- قسم می‌خورم.
‫- اون... ‫- نه.
‫پدرت ماه‌هاست که اینجا نیومده.
‫پس، وقتی فوت کرد تنها بود.
‫بهت اطمینان می‌دم، ‫کلی دارو مصرف کرده بود.
‫پس، وقتی فوت کرد تنها بود؟
‫بله.
‫می‌خوای ببینیش؟
‫می‌شه چند لحظه تنها باشم؟
‫حتماً.
‫یه جورایی ناجور بود
‫که من مجبور شدم موزیکال دبیرستانم رو ‫دوباره تجربه کنم.
‫که البته ترکوندی.
‫آره، ترکوندم.
‫ولی خیلی ناعادلانه به نظر میاد
‫که تو مجبوری لحظه‌ای رو ‫دوباره تجربه کنی
‫که بهت می‌گن مادرت فوت کرده.
‫من این رو دوباره تجربه نمی‌کنم.
‫این داره برای اولین بار ‫اتفاق می‌افته.
‫من موقع فوت مادرم ‫تو بیمارستان نبودم.
‫ازش فرار کردم.
‫می‌دونی کجا رفتم؟
‫موزه؟
‫خدایا، اون موزه‌ی لعنتی.
‫سارا، این...
‫این یه جورایی قشنگه.
‫مکان مورد علاقه‌ی مادرت ‫تو دنیا.
‫یه جورایی قشنگه.
‫من وحشتناکم.
‫اصلاً و ابداً.
‫من... پس تو من رو ‫خیلی خوب نمی‌شناسی.
‫در واقع، نه... ‫تو... تو...
‫تو جادویی. تو یه نیروی دوست‌داشتنی ‫و قدرتمندی،
‫این چیزی‌ـه که تو هستی.
‫به من گوش کن.
‫من یه ترسو‌ام.
‫نه. تو الان اینجایی.
‫- من یه ترسو‌ام. ‫- تو الان اینجایی.
‫آره، ولی این،
‫- این الان حساب نیست. این... ‫- چرا نه؟
‫چون...
‫این واقعی نیست!
‫خب، ولی لعنتی...
‫خیلی واقعی به نظر میاد.
‫هر بخشش.
‫دیوید.
‫من روزی که مادرم فوت کرد ‫تو موزه نبودم.
‫من واقعاً...
‫خیلی خوشحالم ‫که اینطور فکر کردی،
‫و کاش حقیقت داشت، ولی...
‫من داشتم...
‫با استادم وقت می‌گذروندم.
‫این کاری بود که داشتم می‌کردم.
‫و اون تنها از دنیا رفت.
‫بهتره این کار رو بکنم.
‫بابا.
‫تنها چیزی که الان ‫بهش فکر می‌کنم
‫اون موقعیه که قرار بود فیلم «بزرگ» ‫از تلویزیون پخش بشه
‫یه شب بعد از تمرین شنا.
‫و یادمه بهت گفتم،
‫«مامان، چیزی که واقعاً می‌خوام ‫اینه که از تمرین شنا بیام خونه
‫«از تمرین شنا
‫«و موقع دیدن فیلم «بزرگ» ‫پوره سیب‌زمینی بخورم.»
‫و می‌دونی چی گفتی؟
‫بدون لحظه‌ای تردید.
‫بدون ذره‌ای ناراحتی.
‫تو گفتی،
‫«حتماً، عزیزم.»
‫و حتماً خیلی خسته بودی.
‫ولی تو هیچ‌وقت ‫قرار نبود نه بگی.
‫اون کلمه هیچ‌وقت ‫به ذهنت خطور نکرد.
‫تو همیشه می‌گفتی، ‫«حتماً».
‫تو فقط...
‫می‌بخشیدی...
‫خیلی راحت.
‫- همه‌چیز خوبه؟ ‫- آره.
‫آره.
‫نه، راستش نه. ولی...
‫فقط...
‫پسرمه.
‫پسرم، نارس به دنیا اومد.
‫خب، من... من...
‫مطمئنم حالش خوب می‌شه.
‫یه سری مشکلات وجود داره.
‫همین امروز صبح بهمون گفتن.
‫چه مشکلاتی؟ چشه؟
‫قلبش.
‫یه سری... ‫مشکلات قلبی داره.
‫بهش می‌گن پی.دی.ای.
‫مجرای شریانی باز... ‫یه همچین چیزی.
‫گفتن کشنده‌ست؟
‫آره، می‌تونه باشه.
‫اون... هی، اون زنده می‌مونه.
‫خب، ممنون که این رو می‌گی.
‫دیدن... ‫پسرم که تو اون دستگاه گیر افتاده.
‫اگه اون تو بمیره ‫و من نتونم بغلش کنم،
‫نمی‌دونم... ‫ما چی کار قراره بکنیم.
‫همه‌چیز درست می‌شه، بابا. ‫همه‌چیز درست می‌شه.
‫«بابا»؟
‫تو... خب، ‫تو یه پدری، مگه نه؟
‫راستش، هستم.
‫ما خیلی وقت بود سعی می‌کردیم ‫بچه‌دار بشیم.
‫و بعدش باهاش کنار اومدیم.
‫و بعدش همسرم باردار شد.
‫تو 40 سالگی.
‫و چشم به هم زدیم،
‫دیوید کوچولوی ما به دنیا اومد.
‫تو بچه داری؟
‫نه، ندارم.
‫دوست‌هام سعی کردن توضیح بدن ‫چه حسی داره، ولی...
‫غیرممکنه.
‫و رو اعصابه.
‫لحظه‌ای که پسرم رو دیدم...
‫دنیام عوض شد.
‫فکر می‌کنی...
‫که همه‌ی این‌ها رو ‫بهش می‌گی؟
‫می‌دونی، ‫با این مشکلات.
‫من و همسرم یه قولی دادیم.
‫اگه زنده بمونه، ‫هر کاری از دستمون بربیاد می‌کنیم
‫تا از این جور مزخرفات ‫حفظش کنیم.
‫ببخشید که اینطوری حرف زدم.
‫نه، نه.
‫بهش نمی‌گیم.
‫اون فقط می‌فهمه ‫که بی‌نقص بوده،
‫و اینکه اون تمام چیزی‌ـه ‫که ما همیشه می‌خواستیم و آرزوش رو داشتیم.
‫اینکه اون...
‫خاصه.
‫- آره، خاص. ‫- آقای لانگلی.
‫همسرتون باهاتون کار داره.
‫من باید برم. ‫ممنون که گوش کردی.
‫آره.
‫هی.
‫بله؟
‫تو پدر خوبی هستی.
‫این تمام چیزی‌ـه که می‌خوام.
‫فقط یه فرصت.
‫با یه پسر آشنا شدم، مامان.
‫واقعاً آرزو می‌کردم ‫می‌تونستم در موردش باهات حرف بزنم.
‫اون الان اینجاست.
‫فکر کنم اگه بهش اجازه بدم،
‫ممکنه برای همیشه اینجا باشه.
‫تو کی هستی؟
‫من اون آدمی‌ام که هدیه می‌خره
‫چون نمی‌دونه ‫دیگه باید چی کار کنه.
‫اون نقاشی رنوآر که قبلاً دیدیم.
‫اون نقاشی مورد علاقه‌ی مامانمه.
‫نقاشی قشنگیه.
‫آره.
‫همیشه از کمک کردن اون دختری ‫که ساز نمی‌زنه خوشش می‌اومد.
‫انگار داره صفحه‌ها رو ورق می‌زنه.
‫مثل یه کار فداکارانه‌ست.
‫به نظر میاد مامان باحالی داری.
‫می‌دونی، ما هیچی ‫از این‌ها رو با خودمون نمی‌بریم.
‫ببخشید، تو...
‫فکر کردی این‌ها برای توئه؟
‫این‌ها برای نامزدمه.
‫برای نامزدت؟
‫آره.
‫اون واقعاً...
‫برام خوب نیست.
‫از همینا خوشم میاد.
‫گور باباش.
‫- ما این یکی رو برمی‌داریم. ‫- آره؟
‫- آره. ببین، آره... ‫- باشه، آره؟
‫...این عالیه.
‫نفست رو حبس کن.
‫چی؟
‫مامانم وقتی با هم تو ماشین بودیم ‫این کار رو می‌کرد.
‫یهویی داد می‌زد ‫«نفست رو حبس کن»،
‫و بعد ما ‫نفسمون رو حبس می‌کردیم
‫و می‌دیدیم کی می‌تونه ‫بیشتر نگه داره.
‫- نفست رو حبس کن. ‫- باشه.
‫تو بردی.
‫من به اندازه‌ی کافی...
‫سارا، الان از حال می‌ری،
‫و من مجبور می‌شم احیات کنم.
‫دلش می‌خواد احیاش کنم.
‫فکر کنم همین الان نور رو دیدم.
‫تبریک می‌گم، ‫سارا و دیوید.
‫شما یه استراحت به دست آوردید.
‫شما 21 دقیقه‌ی دیگه ‫به چشم‌انداز زیبا می‌رسید.
‫هورا. یه استراحت.
‫چه خبره؟
‫من یه کاری دارم.
‫و شاید، ‫فقط یه ذره از صورت تو رو.
‫پیدات کردم.
‫نمی‌دونم می‌تونم به زاویه‌ی
‫اون آینه الان اعتماد کنم یا نه.
‫فقط صورتت مشخصه. فقط صورت
‫هی، می‌تونم یه چیزی که الان ‫به ذهنم رسید بهت بگم؟
‫آره.
‫و این رو تا حالا به هیچ‌کس نگفتم.
‫وقتی بچه بودم، مامانم رفت.
‫آره، نه، یعنی... ‫مشکلی نیست.
‫برگشت. ‫زیاد نرفته بود.
‫ولی چیز عجیب این بود که بابام ‫هیچ‌وقت یه کلمه هم در موردش حرف نزد.
‫می‌دونی، یه جورایی... ‫فراموشش کرده بودم.
‫آره. آره، کوچیک بودم، و...
‫می‌دونستم خوب نیست.
‫متأسفم.
‫می‌دونم گفتم پدر و مادرم ‫همیشه نگرانم هستن،
‫ولی در واقع من همیشه... ‫من همیشه نگران بابامم.
‫آره.
‫خب، ممنون ‫که این رو با من در میون گذاشتی.
‫خب، ‫ممنون که بهم اجازه دادی.
‫فکر می‌کنی زندگی کوتاهه؟
‫ادامه بده.
‫نمی‌دونم. چیزی‌ـه ‫که بهش... فکر می‌کردم،
‫و فقط می‌خواستم با صدای بلند ‫بشنومش.
‫من فکر نمی‌کنم زندگی کوتاه باشه.
‫مردم این رو می‌گن، می‌دونی.
‫«زندگی کوتاهه. خوش بگذرون.» ‫ولی...
‫باید بگم، تو این ‫ده سال اخیر،
‫زندگی برای من ‫خیلی طولانی به نظر اومده.
‫موافقم.
‫- موافقی؟ ‫- آره.
‫زندگی فقط وقتی کوتاه به نظر میاد ‫که داری به سمت جلو حرکت می‌کنی
‫با چیزی ‫که نمی‌خوای تموم بشه.
‫درسته. آره، آره.
‫من خیلی وقته که با چیزی ‫به سمت جلو حرکت نکردم.
‫و چه حسی...
‫الان چه حسی داره؟
‫شاید داره یه کوچولو ‫کوتاه‌تر به نظر میاد.
‫آره.
‫باشه، ‫این چطور استراحتیه؟
‫ما الان داریم از بالا ‫به خودمون نگاه می‌کنیم؟
‫فکر کنم آره.
‫- این خیلی... ‫- قشنگه.
‫می‌خواستم بگم عجیبه، ‫ولی آره، اونم هست.
‫به طرز قشنگی عجیبه.
‫به طرز عجیبی قشنگه.
‫آخرین باری که با کسی ‫رفتی عروسی کی بود؟
‫خیلی... وقت پیش بوده.
‫منم همینطور.
‫و فکر می‌کنی ‫چی می‌شد
‫اگه با هم به اون ‫عروسی رفته بودیم؟
‫خب، فکر کنم می‌دونستیم ‫که با هم هستیم
‫- و این می‌تونست... ‫- یه دلگرمی باشه.
‫آره.
‫هیچ‌وقت دوست نداشتم تنها ‫بیام اینجور جاها.
‫یه جایی، تو برام ‫یه نوشیدنی می‌گرفتی...
‫آره.
‫- چه حسی می‌کردی؟ ‫- حس می‌کردم...
‫- یکی مراقبمه. ‫- همینطور هم بود.
‫آره.
‫نوشیدنی چی می‌خوری؟
‫نوشیدنی ساده.
‫تلخ.
‫خیلی تلخ.
‫- مثل قهوه. ‫- تلخ‌تر.
‫تو اون عروسی حوصله‌مون سر نمی‌رفت؟
‫- تو حوصله‌ی عروسی‌ نداری. ‫- تو این سناریو دارم.
‫- باشه. ‫- آره.
‫داریم قوانین رو از اول می‌نویسیم.
‫پس حوصله‌مون سر نمی‌رفت.
‫یه‌کم.
‫چرا؟
‫چون ترجیح می‌دم ‫با تو نگران باشم
‫تا اینکه تنها هیچ حسی نداشته باشم.
‫به همین سادگی.
‫این بار داری همه‌چیز رو ‫به خاطر می‌سپاری؟
‫شما به ایستگاه بعدی خود ‫رسیده‌اید.
‫لعنتی.
‫- اون در رو می‌شناسی؟ ‫- آره. تو چی؟
‫آره، من همیشه ‫می‌رفتم اونجا.
‫منم همینطور.
‫نمی‌خوام برم تو.
‫منم نمی‌خوام.
‫بی‌خیال.
‫شما به ایستگاه بعدی خود ‫رسیده‌اید.
‫فکر کنم الان ‫وقت خوبیه که بهت بگم
‫خیلی‌خب.
‫آره.
‫سلام.
‫بیا.
‫خیلی متأسفم.
‫دو نفر که آخر یه رابطه ‫هی می‌گن متأسفم.
‫خب، از این کلیشه‌ای‌تر نمی‌شه.
‫مطمئنی می‌خوای تمومش کنی؟
‫آره. آره، مطمئنم.
‫چون...
‫و می‌دونم شاید این حرفم ‫باعث بشه ضعیف به نظر بیام یا هرچی.
‫- نه، تو ضعیف نیستی. ‫- مهم نیست.
‫ولی فقط کافیه یه کلمه بگی، و...
‫می‌تونیم همه‌چیز رو فراموش کنیم.
‫و می‌تونی اون حلقه رو ‫دوباره دستم کنی،
‫و ما می‌تونیم ادامه بدیم.
‫با هم.
‫عاشق این می‌شی.
‫من، سفرمون رو ارتقا دادم.
‫نگاه کن.
‫واو.
‫- خیلی عالی می‌شه. ‫- قشنگه.
‫من یه میز هم رزرو کردم.
‫تو رستوران مورد علاقه‌ت.
‫- عالیه. ‫- آره. و مطمئن شدم
‫که اون نوشیدنی ساده‌ی ‫خیلی، خیلی، خیلی تلخ رو دارن.
‫- ممنونم. ‫- تلخ‌تر از قهوه.
‫چرا رابطه‌ی ما به هم خورد؟ ‫چرا این تموم شد؟
‫فقط...
‫قسمت نبود.
‫این حرف‌ها همه‌ش مزخرفه.
‫«قسمت نبود»؟
‫صبر کن، تو... وقتی این اتفاق افتاد ‫این حرف رو نزدی.
‫چرا دیگه بهم علاقه‌ای نداشتی، دیوید؟
‫اینم نگفتی.
‫...که من برای امشب ‫انتخاب می‌کنم.
‫من امشب ترکت می‌کنم.
‫منظورت چیه؟
‫وقتی میری دستشویی،
‫وسط رستوران ترکت می‌کنم.
‫و وقتی برمی‌گردی...
‫هیچ ایده‌ای نداری کجام، و تو...
‫از نگرانی دیوونه می‌شی، و پیام می‌دی ‫و زنگ می‌زنی و...
‫شماره‌ت رو بلاک می‌کنم،
‫و تو دیگه هیچ‌وقت ‫خبری ازم نمی‌شنوی.
‫- بگو چرا علاقه‌ت رو از دست دادی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫خدای من!
‫از کی شروع کردی به ‫خنجر زدن به آدم‌ها؟
‫تو خیلی سخت دنبالم اومدی.
‫دلم رو به دست آوردی. ‫وقتی بالأخره من رو داشتی،
‫- چی شد؟ ‫- ناامید شدم.
‫- چی شد؟ ‫- درمونده شده بودم.
‫- مأیوس شدم. ‫- نمی‌خواستم ناامیدت کنم.
‫فکر اینکه هر روز بیام خونه پیش تو ‫باعث می‌شد...
‫کهیر بزنم.
‫- من با تو خوشحال نبودم. ‫- یا با خودم.
‫- یا با ما. ‫- ول کن این حرف‌ها رو.
‫- ول کن این حرف‌ها رو. عمیق‌تر... ‫- عمیق‌تر شو.
‫فکر کنم به اندازه‌ی کافی ‫عمیق شدیم.
‫باشه.
‫من می‌گم.
‫اولش، واقعاً ازت خوشم می‌اومد.
‫فکر می‌کردم لنگه‌ی خودم رو پیدا کردم.
‫یکی درست مثل خودم.
‫یکی که می‌خواست ‫خوش بگذرونه و اهمیت نده.
‫یکی...
‫که می‌دونست ‫این‌ها همه‌ش مزخرفه،
‫و قرار نیست جدی باشه.
‫و بعد تو عوض شدی.
‫شروع کردی به اهمیت دادن.
‫واقعاً اهمیت دادن.
‫چون من عاشقت شدم.
‫آره! همین! ‫من این رو نخواسته بودم.
‫خیلی زیاد بود.
‫زیادی دوستت داشتم؟
‫آره. بله.
‫نه.
‫آره. بله.
‫پس تو من رو ترک می‌کنی ‫چون دوستت دارم.
‫نه، من ترکت می‌کنم چون...
‫چون تو عاشق نسخه‌ای از من شدی ‫که من نیستم.
‫و تو...
‫تو من رو نمی‌شناسی.
‫تو هیچ‌وقت واقعاً من رو نشناختی.
‫و این تقصیر منه؟
‫و تو چی؟
‫عمراً بگم.
‫من، ام...
‫من واقعاً باور داشتم ‫که می‌تونم خوشحالت کنم.
‫و این تمام چیزی بود که می‌خواستم.
‫اون امید برای من همه‌چیزه.
‫یعنی هر روزی ‫که دارم دنبالت می‌کنم و...
‫خوشحالت می‌کنم، قشنگه.
‫می‌دونی، معنی‌داره ‫تا وقتی که به دستت بیارم.
‫و بعدش، همه‌چیز...
‫بی‌معنی می‌شه.
‫و بعد، شروع می‌کنم به حس کردن...
‫خودِ واقعیم.
‫می‌دونی، منی که بودم...
‫قبل از اینکه با هم آشنا بشیم.
‫با این تفاوت که این بار، ‫خسته‌ترم.
‫و بعد یه روز صبح بیدار می‌شم، ‫و من...
‫از همیشه پوچ‌تر ‫و خالی‌ترم.
‫و...
‫تو هیچ‌وقت خوشحالم نمی‌کنی.
‫این خیلی، خیلی بی‌رحمانه‌ست.
‫هیچ‌کس برات به اندازه‌ی کافی خوب نیست.
‫گوزن داره میاد.
‫چی؟
‫لعنتی!
‫یالا.
‫گندش بزنن.
‫کار نمی‌کنه!
‫تو بلدی ماشین‌های ‫اوراقی رو درست کنی؟
‫نه بلد نیستم.
‫ماشین‌های آتیش گرفته چطور؟
‫نه بلد نیستم.
‫خب...
‫ما تو خراب کردن چیزها خوبیم.
‫ظاهراً.
‫- دیوید؟ ‫- بله؟
‫بیا این کار رو نکنیم.
‫چه کاری رو؟
‫این کار رو. بیا...
‫من نمی‌خوام اون دختری باشم ‫که تو کافه نشسته،
‫یه حلقه دستشه،
‫و فکر می‌کنه از کی ‫علاقه‌ت رو بهم از دست دادی.
‫نمی‌خوام تو اون پسری باشی
‫که من وسط رستوران ‫ترکش می‌کنم.
‫بیا فقط...
‫این ماجرا رو قبل از اینکه ‫به هم آسیب بزنیم تموم کنیم.
‫چرا اینقدر مطمئنی ‫که قراره به هم آسیب بزنیم؟
‫تو اون کافه حواست ‫جمع نبود؟
‫اون... اون خود واقعی ماست.
‫اون خودِ گذشته‌ی ما بود.
‫این معنیش این نیست ‫که باید خودِ آینده‌مون هم باشه، سارا.
‫منظورم اینه، کل این سفر...
‫فکر کنم این یه... یه فرصته، ‫می‌دونی، برای اینکه روراست باشیم.
‫یعنی، زندگی... ‫زندگی وقتی روراست باشی بهتره.
‫این اصلاً یعنی چی؟
‫یعنی... یعنی... ام...
‫یعنی، دوستت دارم.
‫چی؟
‫آره. دوستت دارم.
‫- نه، نداری. ‫- آره، دارم.
‫- نداری. تو... ‫- ببخشید، ولی دارم.
‫تو من رو نمی‌شناسی.
‫تو...
‫- تو... ‫- چرا، می‌شناسم. می‌دونم که تو...
‫می‌دونم که حالت از خودت به هم می‌خوره ‫که اونجا نبودی
‫وقتی مادرت فوت کرد.
‫می‌دونم که هیچ‌وقت نتونستی ‫خودت رو به خاطرش ببخشی.
‫می‌دونم که تو اول میری،
‫تا کس دیگه‌ای نتونه ‫اول بهت آسیب بزنه.
‫و اینکه ترکش می‌کنی، ‫می‌دونی، وقتی حس می‌کنی
‫داری زیادی محبت می‌بینی.
‫من تو رو می‌شناسم، سارا.
‫ولی اینم می‌دونم که عاشق ‫خوردن چیزبرگرهای فست‌فودی هستی،
‫و می‌دونم که مثل من عاشق ‫تنها سفر کردنی.
‫من تو رو درک می‌کنم، سارا.
‫می‌فهممت.
‫و دوستت دارم.
‫نه یه تصور از تو رو. ‫من تو رو دوست دارم، تمام تو رو.
‫شاید الان ‫این حس رو داشته باشی،
‫ولی فردا چی؟
‫هفته‌ی دیگه چی؟
‫ماه دیگه چی، ‫وقتی که...
‫وقتی که من رو داشته باشی؟
‫واقعاً من رو داشته باشی؟
‫- بعدش چی؟ ‫- بعدش یه فنجون چای می‌خوریم.
‫ما...
‫ما... ما رو چمن‌ها دراز می‌کشیم، ‫کتاب می‌خونیم.
‫ما شادی می‌کنیم، سارا. ‫ما فقط... شادی می‌کنیم.
‫منظورم اون زندگیه ‫که اون بالا تصور کردیم.
‫- اون یه خیال بود، دیوید. ‫- من باور کردنش رو رد می‌کنم.
‫چیزی‌ـه که خودمون ساختیم.
‫من باور کردنش رو رد می‌کنم.
‫چون این کاریه ‫که تو می‌کنی. تو این کار رو می‌کنی.
‫تو، مثلاً، بی‌وقفه ‫دنبال یکی می‌افتی،
‫چون فکر می‌کنی ‫قراره خوشحالت کنن.
‫و بعد وقتی به دستش میاری، ‫دیگه نمی‌خوایش.
‫نه، نه، نه، نه. آره، ‫تو گذشته این کار رو کردم.
‫ولی این ماجرا ‫در مورد اون نیست.
‫این در مورد ‫دنبال کردن نیست، سارا.
‫این در مورد استفاده از تو نیست
‫به عنوان یه حواس‌پرتی ‫از مزخرفات خودم.
‫این حتی در مورد خوشحال بودن هم نیست. ‫در مورد...
‫در مورد باور داشتنه.
‫این ماجرا در مورد همینه. ‫برای اولین بار، شاید، تا حالا.
‫در مورد باور داشتن به اینه ‫که ممکنه.
‫چی ممکنه؟
‫شریک شدن تو یه زندگی.
‫فقط... ‫برای من ارزش ریسکش رو نداره.
‫متأسفم.
‫یعنی، این...
‫اشکالی نداره.
‫نمی‌خوام ناراحتت کنم.
‫اشکالی نداره.
[مسافرخانه‌ی سرِ بزنگاه]
وقتی ماشین‌تون واژگون میشه یا گوشی‌تون] [قال‌تون می‌ذاره، رو ما حساب کنید
‫ممنون بابت لباس‌ها.
‫من...
‫ماشین منفجر شده‌ت رو درست کردم.
‫چطوری؟
‫بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کنی اتفاق می‌افته
‫چرا باید درستش می‌کردی؟
‫چون کارهای بیشتری برای انجام دادن هست، ‫مگه نه؟
‫آره.
‫این‌ها هدیه‌ای از طرف ‫شرکت کرایه‌ی ماشینه.
‫ولی بارون نمیاد.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫شما به مجتمع خدماتی رفاهی کیکی
‫تا 34 کیلومتر دیگر می‌رسید.
‫سارا را پیاده کن.
‫سارا، ‫آیا آماده‌ای تا ادامه دهی
‫سفر بزرگ، جسورانه و ‫زیبای خود را؟
‫نه. من...
‫من دیگه ادامه نمی‌دم.
‫تو می‌تونی این کار رو بکنی. ‫تا 150 متر دیگر، از خروجی 57 خارج شوید.
‫گفتم ادامه نمی‌دم، عوضی.
‫ادامه نمی‌دم.
‫سارا، یالا.
‫از خروجی بعدی، 58بی، خارج شوید و...
‫نه.
‫در حال محاسبه‌ی مجدد مسیر.
‫یالا، سارا. ‫بیا این رو تمومش کنیم.
‫تا 2 کیلومتر دیگر، از خروجی 59-ای خارج شوید
‫خفه شو!
‫خفه شو لعنتی!
‫تا 2 کیلومتر دیگر، ‫از خروجی 59-ای خارج شوید.
‫ممنون، من فقط...
‫فقط باید برم خونه.
‫فقط می‌خوام برم خونه.
‫باشه، سارا.
‫شما تا یک ساعت و 33 دقیقه‌ی دیگر ‫به خانه می‌رسید...
‫- باشه. ‫- ...با ترافیک عادی.
‫ممنونم.
‫در حال محاسبه‌ی مجدد مسیر.
‫من فقط می‌خوام برم خونه.
‫باشه، دیوید.
‫شما تا یک ساعت و 33 دقیقه‌ی دیگر ‫به خانه می‌رسید
‫- با ترافیک عادی. ‫- ممنونم.
‫شما در خانه هستید.
‫خونه‌ی اشتباهیه، احمق.
‫لعنتی.
[شب افتتاحیه مبارک]
‫کجا رفتی؟
‫- پیاده‌روی. ‫- خیس شدی!
‫اون... اون طبقه‌ی بالاست.
‫- کی طبقه‌ی بالاست؟ ‫- پسرمون.
‫- پسرمون؟ ‫- چی شده، عزیزم؟
‫«عزیزم»؟
‫ببخشید، من چند سالمه؟
‫تو 57 سالته.
‫پنجاه و هفت.
‫- این‌ها همه‌ش برای چیه؟ ‫- من پدرم.
‫آره، تو پدرشی. ‫و اون الان بهت احتیاج داره.
‫اون دختر افتضاح داغونش کرد.
‫اون دختر بدی نیست، مامان.
‫عزیزم.
‫- فقط برو باهاش حرف بزن. ‫- باشه.
‫مامان؟
‫هی، کوچولو.
‫- سلام. ‫- تو نمردی.
‫خب، این دیگه چه جور حرف زدنیه؟
‫مامان.
‫سلام.
‫- همه‌چیز خوبه؟ ‫- هی، من چند سالمه؟
‫سرت به جایی خورده ‫یا چیزی؟
‫فقط، چند سالمه؟
‫تو 12 سالته، خل و چل.
‫من ‫پوره سیب‌زمینی رو آماده کردم.
‫بیا غذا بخوریم.
‫مامان؟
‫می‌دونم چقدر خسته‌ای، ولی...
‫چی شده، عزیزم؟
‫می‌شه با من ‫یه فیلم ببینی؟
‫حتماً.
‫فکر کردی می‌ذارم ‫تنهایی فیلم ببینی؟
‫خدایا. چقدر رقت‌انگیزه.
‫بابا؟
‫بابا.
‫بله.
‫من... پدرتم.
‫ازم ناامید شدی؟
‫نه.
‫نه، من... من...
‫متأسفم که داری اذیت می‌شی.
‫افتضاحه.
‫یادت ‫میاد وقتی...
‫مامان آمریکا بود؟
‫من 11 سالم بود.
‫فقط من و تو بودیم ‫برای یه ماه.
‫آره.
‫این رو هیچ‌وقت قبلاً بهت نگفتم.
‫یه شب صدای گریه‌ت رو شنیدم.
‫دیر وقت بود، ‫و تو داشتی هق‌هق می‌کردی.
‫نمی‌دونستم چی کار کنم.
‫هیچ‌وقت قبلاً گریه‌ت رو نشنیده بودم.
‫و می‌خواستم آرومت کنم،
‫ولی من...
‫ترسیده بودی؟
‫آره.
‫می‌خوام برم خونه.
‫دلم برای خانواده‌م تنگ شده، سوزان، ‫و می‌خوام برم خونه.
‫خدای من! ‫تو ازدواج کردی!
‫- نه! ‫- می‌دونستم که این...
‫مامان؟
‫چی شده، عزیزم؟
‫می‌شه وانمود کنیم که من بزرگترم؟
‫- تو تو وانمود کردن خوبی. ‫- آره، می‌دونم.
‫می‌خوام باهام وانمود کنی.
‫جالب به نظر میاد. کی؟
‫الان.
‫- الان؟ ‫- آره، همین الان.
‫باشه.
‫وانمود کردن به بزرگتر بودن را شروع کن.
‫من تو رابطه با مردها خوب نیستم، مامان.
‫تو واقعاً رفتی تو حس.
‫این جمله رو اصلاً از کجا ‫شنیدی، عزیزم؟
‫فقط وانمود کن... ‫باهام وانمود کن، باشه؟
‫من تو رابطه با مردها خوب نیستم، مامان.
‫- چرا این حرف رو می‌زنی؟ ‫- چون همین‌طوره.
‫منم همینطورم.
‫می‌دونم.
‫چرا؟
‫چرا اینطوریه؟
‫کاش می‌دونستم.
‫هنوز دارم سعی می‌کنم ‫بفهممش.
‫اشکالی نداره. اشکالی نداره. می‌دونم.
‫وقتی من ناراحتم، ‫یا عصبانی،
‫حس می‌کنم دنیا ‫ممکنه از هم بپاشه.
‫این دنیاست، دیوید. ‫می‌دونی، بهم ریخته‌ست،
‫افتضاحه. ‫پر از عدم قطعیته.
‫ولی... اون‌ها سعی می‌کنن ‫ازت در برابرش محافظت کنن.
‫قول دادن که این کار رو بکنن.
‫- اون‌ها؟ ‫- ما.
‫ما اون قول رو دادیم.
‫چه خوب و چه بد.
‫و شاید...
‫شاید برای بدتر بودنش بود. ‫نمی‌دونم.
‫مادر و پدرت دوستت دارن...
‫خیلی زیاد.
‫آره.
[آواز در باران]
‫من باید صبح برم.
‫خب، می‌دونم، مدرسه داری. [داستان وست ساید]
‫هنوز داریم وانمود می‌کنیم.
‫باشه.
‫کجا می‌ری؟
‫به شهر.
‫واو. خانم کله‌گنده.
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫خیلی دلم برات تنگ می‌شه.
‫می‌ترسم آدم بزرگ خوبی ‫نشم، مامان.
‫می‌دونی، عزیزم،
‫تو تواناییش رو داری
‫که تو این زندگی راضی باشی.
‫فقط باید انتخابش کنی.
‫خوشحال بودن چی؟
‫می‌تونی خودت رو دیوونه کنی ‫برای خوشحال بودن.
‫اول راضی باش.
‫انتخاب کن که راضی باشی.
‫و از لحظات شادی ‫لذت ببر
‫که از اون رضایت به دست میاد.
‫باشه.
‫می‌شه دیگه وانمود نکنیم؟
‫چرا؟
‫چون می‌خوام پتوم رو روم بکشی.
‫- بخواب خرگوش کوچولو. ‫- شب به‌خیر.
‫شب به‌خیر، عزیزم.
‫خداحافظ، مامان.
‫آره، خودشه! هنوز دود از کنده بلند می‌شه.
‫تو بردی!
‫از کی تو این بازی ‫اینقدر خوب شدی؟
‫- می‌خوای دوباره بازی کنیم؟ ‫- نه، راستش... خسته‌م.
‫یه چیزی هست ‫که خیلی وقته می‌خوام...
‫بهت بگم.
‫چیه؟
‫باید بدونی که...
‫تو خاصی.
‫تو همیشه این رو بهم می‌گی.
‫آره، می‌دونم.
‫گوشیت از کار افتاد؟
‫دقیقاً.
‫بهت گفتم. ‫بدبخت می‌شدی.
‫به هر حال بدبخت شدم، ‫چندین بار.
‫ولی فکر کنم خوب تموم شد.
‫تو راه با کسی آشنا شدی؟
‫این کاریه که ‫شما اینجا می‌کنید؟
‫ماشین کرایه می‌دید و زندگی‌ها رو خراب می‌کنید؟
‫- هی. هی، هی. ‫- «زندگی‌ها رو خراب می‌کنید»؟
‫نه... من فقط...
‫این یه جورایی...
‫سرویس پیدا کردن نیمه‌ی گمشده‌ست؟
‫- از این خوشم اومد. ‫- منم همینطور.
‫قشنگ نمی‌شد؟
‫یه سرویسی که فقط...
‫آدم مناسب تو رو پیدا کنه؟
‫زندگی رو خیلی راحت‌تر می‌کرد.
‫آره.
‫پس، تو سعی نمی‌کردی ‫من و...
‫استیسی دان. ‫نه، اون هیچ‌وقت ماشینش رو تحویل نگرفت.
‫این هنوز اینجا چی کار می‌کنه؟
‫پس، سارا...
‫اون لحظه‌ی آخر اومد.
‫خوشبختانه، ‫ماشین استیسی موجود بود.
‫سارا جانشین خوبی بود.
‫عاشق اینم!
‫منم همینطور.
‫اون هنوز برنگشته؟ سارا؟
‫نه.
‫ممنونم.
‫قربانت.
‫شما به مقصد نهایی خود ‫رسیده‌اید.
‫لطفاً ماشین خود را بازگردانید.
‫مقصد من اینجاست؟
‫بستگی داره، سارا.
‫می‌خوای این چطور تموم بشه؟
‫چطوری پیدام کردی؟
‫جی‌پی‌اس.
‫می‌خوام الان یه چیزی بگم و...
‫چیزی‌ـه که بهش فکر می‌کردم، و فقط...
‫می‌خوام با صدای بلند بشنومش.
‫تو ارزش ریسک کردن رو داری.
‫می‌دونم ممکنه بهم آسیب بزنی و...
‫یعنی، اگه ترکم کنی ‫داغون می‌شم
‫و اگه من اول ترکت کنم هم ‫داغون می‌شم.
‫و می‌دونم ‫هر دوتاش ممکنه.
‫و این عمیقاً من رو می‌ترسونه.
‫شاید فکر کنی ‫می‌دونی چقدر عمیقه،
‫ولی نمی‌دونی.
‫ولی اگه قرار باشه کسی بدونه، ‫می‌خوام اون تو باشی.
‫فکر کنم...
‫فکر کنم ما می‌تونیم ‫با هم راضی باشیم.
‫و عاشق.
‫چون من عاشقتم.
[سفری بزرگ، جسورانه و زیبا]