‫[این داستان: آقای بستنی فروش] ‫اوه خیلی حالش بده
‫متاسفم امروز مجبوری که ‫با ما به ماموریت نیای
‫وای نه! شاید بتونم فقط…
‫آروم باش رفیق
‫استراحت کن
‫قبل اینکه متوجه بشی ما برمی‌گردیم
‫لیوانیه بیچاره، اون خیلی ‫ ماموریت‌ها رو دوست داره
‫ماموریت‌ها عالی‌ان
‫شاید بتونیم یه ماموریت ‫ برای لیوانی ذخیره کنیم
‫هوم
‫نه!
‫پیش به سوی ماموریت‌ها!
‫ووهو!
‫اوه من خیلی ماموریت‌ها رو دوست دارم
‫گاهی برای انجام کارهایی ‫ که دوست داری باید افراط کنی
‫بالاخره صلح و آرامش رسید
‫حالا می‌تونم بالاخره از خوندن کتابم لذت ببرم
‫"کشتی با شکوه دزدان دریایی ‫ در سراسر دریای آزاد حرکت می‌کرد،
‫و ناخدای اون یه قهرمان توانا بود"
‫"قهرمانی که بی باک و جسور، ‫باهوش و خطرناک،
‫بلکه بسیار خوش‌تیپ هم بود."
‫"ناخدای بزرگ، ریش‌فنجونی"
‫او یک دزد دریایی افسانه‌ای ‫با خدمه‌ای از اشرار بود.
‫استراحت کنید رفقا، چون فردا ‫ قراره هیولای دریایی ترسناک رو بکشیم!
‫آره! هیولا رو می‌کشیم! آره!
‫آره!
‫- آرره! ‫- آرره!
‫آرره!
‫خیلی خب، بسه دیگه، برید بخوابید
‫خدای من، این همه آرره گفتن واقعا ‫به گلو فشار میاره!
‫اون شب ریش‌فنجونی جرئت کرد که ‫ پنهونی به یه قرار ملاقات مرموزانه بره
‫معمولا توی تموم ماجراجویی‌هاش، ‫خدمه‌اش رو هم با خودش می‌برد
‫"اما اخیراً درگیر یه چیزی شده بود
‫که اون‌ها هیچ‌وقت نمی‌تونستن درکش کنن"
‫ای هیولای دریا، چشمانت ‫ ستاره‌های درخشانند
‫صدای تو، مثل یه سمفونی است
‫و موهایت...
‫خب بذار باهاش مواجه بشیم که ‫موهات شبیه یه اختاپوس مرده‌ست
‫اوه، ریش‌فنجونی، برای خودت یه پا شاعری
‫حالا من رو ببین ای احمق
‫چی؟ اون چیه؟
‫ببخشید.
‫ببخشید!
‫اوه، ببخشید؟
‫خب سلام عرض شد
‫دوست داری آهنگ روز رو بشنوی؟
...‫-اوه، نه، من ‫-هر روز فرق می‌کنه!
...‫نه نه. ببین، من
‫ولی تو که حتی نمی‌دونی آهنگ روز چیه!
‫و برام مهم نیست چیه
‫ببین، من می‌دونم که تو شادی و ‫ خوراکی‌های خوشمزه به ارمغان میاری، ولی
‫می‌دونی که کلاهت کجه؟
‫ آره! دقیقا همون‌جوریه که دوست دارم!
‫خب "حالا" دوست داری آهنگ روز رو بشنوی؟
‫نه! گوش کن! ‫آهنگت، میشه خاموشش کنی؟
‫خاموشه
‫اوه پس این‌طور، ‫حالا میشه یه بستنی شکلاتی بگیرم؟
‫آه!
‫خیلی‌خب، برگردیم به داستان
‫این چه...
‫هی!
‫دوست داری آهنگ روز رو بشنوی؟
‫نه! تو همین الان اینجا بودی!
‫اوه! آره قیافه‌ات آشنا به نظر میاد!
‫متاسفم!
‫خب حالا کجا بودیم؟
‫یه شور اشتیاق سوزان ‫ و یک اختاپوس مرده و ...
‫حرف، حرف! بزن بریم برای حرف زدن!
‫ببخشید!
‫متاسفم الان تعطیلیم ‫ساعت ناهارمه
‫هی!
‫آهنگ رو خاموش کن و کلاهت رو درست کن!
‫اما چرا؟
‫من فقط شادی و غذاهای ‫ خوشمزه رو به ارمغان میارم!
‫وای! وای! بستنی قیفی رو بذار زمین، رفیق
‫دیگه همه‌چی تمومه!
‫شکلات‌رنگی!
‫متاسفم رفیق، مجبور بودم این‌کار رو بکنم!
‫مثل دیوونه‌ها رفتار می‌کردی
‫حالا وقته آهنگ روزه
‫کافیه! حالم داره از آهنگ روزت بهم می‌خوره
‫از آهنگت! و صورتت!
‫و اون کلاهِ کجِ احمقانه‌ات!
‫آهنگ رو خاموش کن، اون کلاه رو درست کن ‫و از اینجا برو!
‫هوم!
‫خیلی زیادی بدجنس شدم؟
‫نه، گاهی برای انجام کارهایی ‫ که دوست داری باید افراط کنی
‫حالا چطوره همدیگه رو ببینیم عزیزم؟
‫نه، من حرفت رو رد می‌کنم
‫ولی... آخه این توی داستانه! ‫ما قراره که هم رو ببینم!
‫نمی‌تونم با کسی باشم که این‌قدر ‫ با مرد بستنی فروش بی‌رحمه
‫آه اما...
‫خداحافظ ریش‌فنجونی
‫نه، نه...
‫نه!
‫من باید از مرد بستنی‌فروش عذرخواهی کنم.
‫بستنی فروش! برگرد!
‫بستنی فروش!
‫بستنی فروش؟
‫آه، مرد بستنی فروش
‫بستنی فروش؟
‫من متاسفم که خیلی بی‌رحم بودم!
‫ ببخشید چی گفتی؟
‫من عاشق صدای آهنگ ‫ماشین بستنی فروشی با صدای بلندم
‫من همیشه این آهنگ رو گوش میدم
‫اوه! من... فکر کردم تو آقای بستنی فروشی.
‫نه، شرمنده
‫بستنی فروش!
‫پیدات کردم!
‫اوه!
‫تموم شد
‫لطفا بهم آسیب نرسون مرد بستنی فروش!
‫بهت آسیب بزنم؟
‫من اینجام تا
‫ازت تشکر کنم!
‫ازم تشکر کنی؟
‫برای الهام گرفتن ازت، می‌بینی؟
‫یه کلاه جدید گرفتم
‫درست شبیه اون قبلی‌ست ‫ با همون زاویه‌ی زیباش
‫اما کمی کوچک‌تره
‫واسه همین بود که دنبالم میکردی؟
‫که بگی کلاهت کمی کوچیک‌تره؟
‫اوه، هی! من این کتاب رو خوندم!
‫ریش‌فنجونی آخر داستان می‌میره
‫این یکی عالی بود!
‫پس می‌میره
‫ کلاهت رو درست کن
‫کلاهت رو درست کن! کلاهت رو درست کن!
‫خدای من، چیز بدی گفتم؟
‫خب به نظر میرسه یکی ‫ احساس بهتری داره حالا