‫بعدا میبینمتون!
‫شما دوتا هنوز به هم زل زدید؟ ‫نیم ساعت شد.
‫بلید، من...
‫من نمی‌تونم بهت کمک کنم ‫الفی رو متوقف کنی.
‫چی؟ نه.
‫من قبول نمی‌کنم.
‫تو پو هستی، تو تسلیم نمیشی. ‫تو خودت هستی!
‫و من به خودت بودنت نیاز دارم ‫که یک نقشه بریزیم.
‫بلید واقع‌بین باش.
‫اون اسلحه‌ها رو داره، توی آسمونه ‫و کوره آهنگری رو خراب کرده.
‫هیچ راهی برای شکستش ‫یا نابود کردن اسلحه‌ها نیست.
‫من مطمئنم آکنا و روکمینی هم موافقند، ‫وگرنه بر می‌گشتند.
‫تو هم باید قبولش کنی.
‫ها؟
‫ها...
‫چطور باید شادش کنیم؟
‫من دلم برای پسر شادم تنگ شده.
‫پس من پسر شاد می‌شم.
‫اوه...
‫[پاندای کونگ فو کار: شوالیه‌ی اژدها]
‫خیلی خب، 5 تا چیز بگو که فکر می‌کنی ‫می‌تونه من رو مثل پو کنه.
‫خب، بیش از حد بخواب.
‫کمکی نمی‌کنه.
‫بیش از حد کوفته برنجی بخور.
‫این هم کمکی نمی‌کنه.
‫اوم... گفتم بیش از حد بخواب؟
‫آره و گفتی کوفته برنجی هم زیاد بخور.
‫خب این شد 4 تا.
‫آقای پینگ.
‫خب...
‫فکر کنم اگه بخوای مثل پو باشی، ‫باید قلب بزرگی داشته باشی.
‫لبخند روی صورتت باشه، ‫روحیه زرنگی داشته باشی و مهم تر از همه
‫خب؟
‫باید کلمات رو با هم ترکیب کنی ‫و برای همه چیز اسم مستعار بذاری.
‫درسته.
‫و زیاد کوفته برنجی بخوری.
‫خب، خب، تو می‌تونی انجامش بدی.
‫اگه پو نمی‌تونه پو باشه، ‫باید به جاش پو باشی.
‫هی، پو-ره سیب زمینی!
‫چی؟
‫اسم مستعارته.
‫چرا اینجوری حرف می‌زنی؟ ‫نیاز داری بشینی؟
‫می‌دونم احساس بدی داری، ‫ولی فقط من و تو اینجاییم.
‫پ و ب.
‫این طومار ایده‌هامونه.
‫بیا فکرهامون رو روی هم بذاریم ‫که چطور الفی رو شکست بدیم.
‫اگه راهی برای متوقف کردنش باشه، ‫پیداش می‌کنیم.
‫مطمئنم زیاد زمان نمی‌بره.
‫اه، سوپ ریخت روی ریش مخصوص تفکرم.
‫شاید ایده بدی بود که اینو بپوشیم.
‫ایده‌های خوبت رو ادامه بده پو.
‫"و با آخرین نفسش، استاد خرسِ تنبل ‫به کوهستان اجازه داد او را بازپس گیرد."
‫"پایان."
‫متوجه نمی‌شم.
‫آیا آرامگاه خرس تنبل در کوهستانه، ‫یا اینکه این یه جور استعاره‌ است؟
‫نمی‌دونم.
‫من عاشق رمان‌های تصویری‌ام.
‫عالیه، بزن قدش!
‫چی؟ اوه، خیلی خوبه.
‫خیلی خب، ایده.
‫بازپس گیری. اسلحه‌ها روح رو می‌گیرند اوه...
‫می‌ذاریم اسلحه‌ها روحمون رو بگیرند و ‫ما، چمی‌دونم، از داخل منفجرشون می‌کنیم.
‫پس بمیریم؟
‫نه، خب آره؟
‫هیچی به ذهنم نمی‌رسه.
‫تو چی؟ ‫ایده‌های شگفت انگیز داری؟
‫مثلا مخفی‌کاری‌های خفن.
‫اوه، سوپ.
‫سوپ داغ بریزیم روی اسلحه‌ها؟
‫نه احمقانه‌ است، بیخیال.
‫نه این...خاصه!
‫هنوز هم هیچی نه؟
‫تا الان تنها ایده‌مون سوپ بود.
‫ها... اوه اون ایده خوبیه.
‫خب همیشه برای من کار کرده.
‫پو باید از اون اتاق در بیاد، حرکت کنه، ‫یه کاری انجام بده.
‫اون همیشه در حال انجام یه کاریه.
‫اون نمی‌تونه توی یه شله‌پزی ‫کل زندگیش رو با خرد کردن سبزیجات هدر بده.
‫من نمی‌خوام پو رو هول کنم، ‫ولی الفی داره روز به روز خطرناک‌تر می‌شه.
‫پس اگه انجام دهنده‌ است، ‫چیکار می‌تونه بکنه؟
‫اون به یه برد نیاز داره، ‫یه چیز آسون که بهش نشون بده هنوز می‌تونه.
‫وقتی پسرم می‌نشینه یه گوشه ‫و هیچ کاری انجام نمی‌ده،
‫اون موقع است که افکارش ‫میره سمت شک کردن به خودش.
‫اوه یه ماموریت مناسب دارم.
‫اوه پو!
‫بوی ریش خیس میاد.
‫اوه آره.
‫پو پسرم،
‫من فلفل مخصوصم رو می‌خوام، ‫همونی که فقط خودت می‌تونی بیاریش.
‫فلفل مخصوص؟ ‫به نظر خیلی خفن میاد.
‫اونا توی یک رودخونه عمیق ‫و خطرناک رشد می‌کنن.
‫و فقط پسرم می‌تونه اون‌ها رو برام بیاره.
‫با کونگ فوی آبیش.
‫بابا، اون فقط شناست.
‫شنای کونگ فو، هنرهای رزمی آبی
‫خارق العاده‌ است.
‫- ولی فکر نکنم بتونم... ‫- گوش کن آقای غمگین
‫کلی آدم گرسنه هست که باید سیر کنیم.
‫چون الفی همه چیز رو در هم خراب کرد.
‫- ولی... ‫- بابا فلفل نیاز داره.
‫ولی من همه چیز رو بهم می‌ریزم.
‫هر صدای کثیفیه که داره مغزت ‫رو با این ولی‌ها پر می‌کنه
‫بهش بگو خفه شه.
‫اینجوری منظورم نبود ولی،
‫باشه، میرم فلفلت رو میارم.
‫شاید توی مسیر چین رو هم منفجر کردم ‫دندونم رو شکستم
‫چند نفر رو هم سر و ته کردم.
‫- آسمون‌ها رو سیاه کردم یا زمین رو آتیش زدم... ‫- بد نبود آقای پینگ.
‫آره من نابغه‌ام.
‫امیدوار کار کنه.
‫گونه‌هام از این همه ‫لبخند ترسناک درد می‌کنن.
‫باید به لبخند زدن ادامه بدیم، ‫این خیلی مهمه.
‫پو باید کسی باشه که فلفل‌ها رو میاره.
‫فلفل‌ها گوشه رودخونه رشد می‌کنن ‫و ما باید به سمتشون شنا کنیم.
‫اوم خب این خوبه نه؟
‫تو و من برگشتیم سر یک ماموریت دیگه.
‫فکر کنم.
‫رودخونه باید اون جلو باشه.
‫اوه نه!
‫آب‌ها از بین رفتن! چی شده؟
‫الفی.
‫انگار وقتی که قاره‌ها رو جابجا کرد، ‫مسیر حرکت رودخونه هم تغییر کرد.
‫عالیه! بازم یک مثال دیگه ‫که اون چقدر غیر قابل توقفه.
‫خیلی خب، نقشه جدید. ‫می‌ریم پایین و راه می‌ریم که برسیم به فلفل.
‫آره آسونه.
‫فقط مشکل اینه که همه ‫گیاه‌های اون پایین سمّی ان.
‫چقدر سمّی؟
‫یکی‌شون باعث میشه چشم‌هات از جا در بیان.
‫نه، نه. ‫بدون آب خیلی خطرناکه.
‫من چشم‌هام رو دوست دارم.
‫صبر کن، وایسا...
‫پو، رفیق، دوست من
‫جدیدا عجیب غریب حرف می‌زنی.
‫ما همیشه کارهای خطرناک انجام می‌دیم.
‫ولی تو تمرکز می‌کنی، مدیتیشن می‌کنی و بوم، ‫به ندرت خراب می‌کنی.
‫یک حرکت اشتباه و...
‫پس هیچ حرکت اشتباه نده.
‫وایسا، وایسا، وایسا بلید!
‫حالا نوبت توئه پو.
‫واو!
‫خیلی خب سرسره سنگی کوچولو.
‫راست می‌گه، من می‌تونم.
‫ذهنت رو آروم کن. ‫آرامش درونی!
‫من دیوار سنگی لغزان خیلی ترسناک هستم.
‫آره جون عمت!
‫واو.
‫من با یک کلاه خفن؟
‫اسمم وپه.
‫و-پ، آشناست برات؟
‫پوئه ولی برعکسه، بگیر دیگه.
‫من ظهور فیزیکی افکار ‫بد توی ذهنتم.
‫مثلا اینکه اگه یک کوفته برنجی بودی ‫ هیچ‌کس نمیخوردت.
‫آها.
‫باشه، درباره این حرف نمی‌زنیم.
‫و خب من کوفته برنجی خوش‌مزه‌ای می‌شم. ‫خودشون ضرر می‌کنن.
‫آرامش درونی
‫- من... ‫- گند می‌زنم.
‫ببین داداش، یک خانم خیلی ترسناک
‫درباره اینکه ذهنم رو با ولی‌ها ‫پر کنی به من هشدار داده بود
‫ولی‌ها.
‫به من گفت بهت بگم خفه شی، ‫پس خفه شو، خیلی خب.
‫ها!
‫ولی‌ها!
‫- احمقا می‌گن "آه"... ‫- آه!
‫نه، نه، نه!
‫یواش‌تر!
‫نمی‌تونم!
‫مور مور میشه.
‫حالا سرده، حالا هم داغه. ‫قراره از جا در بیاد؟
‫نمی‌دونم.
‫منظورم اینه که نه بابا!
‫وپ راست می‌گفت.
‫وپ چیه؟
‫هیچی، نمی‌دونم.
‫نترس بابا. ‫همه چیز خوب پیش می‌ره.
‫بیا بذار کمکت کنم.
‫پام خیلی مور مور میشه.
‫داره همه جا پخش می‌شه.
‫می‌تونی همینجا زیر آفتاب ولم کنی. ‫مثل یک لاکپشت برعکس شده می‌پزم.
‫معلومه که قرار نیست رهات کنم پو. ‫همین زودی‌ها فلفل رو پیدا می‌کنیم.
‫کجایی ای فلفل احمق.
‫حالا همچین آدمی شدی دیگه؟
‫از اینجا برو.
‫یک حوصله‌سر بر رو مخ، ‫که سربار بقیه است.
‫که پشت سرهم هی اشتباه می‌کنه.
‫خفه شو!
‫چی؟ ببخشید؟
‫با تو نبودم.
‫می‌تونم راه برم مرسی.
‫دوست ندارم بکشیم این ور و اون ور.
‫پو لطفا بذار کمکت کنم.
‫بیخیال تو دوستمی.
‫دوست جون جونیم.
‫به کمکت نیاز ندارم! ‫و چرا هی اینجوری حرف می‌زنی؟
‫اوه دعوا!
‫هوا گرمه، تو آسیب دیدی.
‫ولی ما می‌تونیم انجامش بدیم، ‫من بهت اعتماد دارم.
‫تو راست می‌گی.
‫فلفل درست همینجاست.
‫شوخی می‌کنی؟
‫فلفل‌ها هم از بین رفتن.
‫آب باید برده باشدشون.
‫واو چقدر نحسی. ‫حتی من هم نمی‌تونستم پیش‌بینی کنم.
‫حالت خوبه؟
‫نه!
‫پاهام تبدیل به رشته شدن.
‫بهت گفتم بذار کمکت کنم.
‫واو جدی؟ خیلی خوبه که.
‫مطمئنم یه فلفل این نزدیکی‌ها هست.
‫ولی تو باید استراحت کنی. ‫یکم توقف کنیم.
‫بس کن!
‫این فلفل لعنتی کدوم گوریه؟
‫بهت افتخار می‌کنم که اونجوری عصبانی شدی.
‫باید یه گروه تشکیل بدیم.
‫مشکلت چیه تو؟
‫بهت گفتم.
‫من شاهزاده افکار تاریک توی اون نارگیلی ‫که بهش می‌گی کله، هستم.
‫و تو هم کلی افکار تاریک اون تو داری.
‫نه ندارم.
‫جدی می‌گم، من خوبم. ‫باور کن.
‫- نیستی. ‫- هستم.
‫پو فلفل رو پیدا کردم!
‫پو؟
‫اوه فقط گرفتگی عضلات بود.
‫دیگه ندارم.
‫اون خیلی بالاست.
‫هلت می‌دم بالا.
‫بیا.
‫- اوم.. ‫- این خیلی غمگینه.
‫اون داشت تلاش می‌کرد دنیا رو نجات بده، ‫و حالا مجبوره ماموریت پدرت رو انجام بده.
‫بلید خودت برو بالا.
‫نمی‌تونم، تو باید بری.
‫چرا فلفل پدرم اینقدر برات مهمه؟
‫نباید در حال تلاش باشی الفی رو متوقف کنی؟
‫الان هم دارم تلاش می‌کنم الفی رو متوقف کنم، ‫من دارم این کار رو برای تو انجام می‌دم.
‫عجب!
‫اوه واسه همینه که داری مثل یک ‫بچه با من رفتار می‌کنی؟
‫آره! چون تو یه بچه‌ای!
‫واسه همین عجیب غریب رفتار می‌کردی!
‫و اینجوری می‌خندیدی!
‫داشتم ادای پو رو در می‌آوردم.
‫شگفت انگیز! خردل رفیق!
‫بعدا می‌بینمتون، بعدا میبینمتون!
‫واو، صدام اینجوریه؟
‫هر کاری کردم که کمکت کنم.
‫جهان در خطره و برادرم هم زده به سرش.
‫و من رفتم سر یه ماموریت فلفل‌ چیدن ‫چون که بهترین دوستم
‫که فکر می‌کردم هرکاری رو می‌تونه ‫انجام بده، بدرد نخور شده.
‫داغونت کرد.
‫اوه چیه؟
‫خودت می‌خوای از سنگ‌ها بری بالا؟
‫پاهات کار نمی‌کنن.
‫درست مثل مغزت.
‫باشه باشه وایسا. ‫این ایده بدیه.
‫فقط برو بالا.
‫می‌رم ولی،
‫من اون‌یکی پام رو هم ‫نمی‌تونم حس کنم.
‫چی؟ پس چرا رفتی بالا؟
‫که بهت ثابت کنم اشتباه می‌کنی.
‫- نه! ‫- وایسا!
‫گرفتمت.
‫بلید!
‫بی‌حس، همه چیز بی‌حسه.
‫خوبی؟
‫یه چیزی بگو.
‫می‌دونستم مشکل دارید با هم، ‫ولی نیاز نبود بکشیش.
‫بلید!
‫اوه نه! مسموم شدی؟
‫من می‌تونم مزه رنگ‌ها رو بچشم ‫و یک ابر دوستمه.
‫بلید معذرت می‌خوام.
‫اوه اشکال نداره، من خوبِ خوبم. ‫مشکلی نیست.
‫واقعا؟
‫راستش رو بگو بهم.
‫حقیقت.
‫اوه پو.
‫من خوبِ خوب نیستم، من... ‫من عصبانی‌ام.
‫بابت همه چیز، همیشه.
‫من هم خوب نیستم.
‫جدی میگی؟ ‫چرا باهام حرف نزدی؟
‫چون من هم عصبانی ام.
‫من از دست خودم عصبانی هستم. ‫خیلی عصبانی.
‫آخ!
‫آره به حوصله‌ سر بر بودنت ادامه بده.
‫من الان یه حوصله ‌سر برم بلید.
‫و نمی‌تونم تغییر کنم.
‫تقصیر تو نیست و
‫من نباید ازت انتظار داشته باشم ‫همه چیز رو حل کنی
‫فقط به خاطر اینکه همیشه خوش‌بینی.
‫من می‌خواستم که تو با اعتماد به نفس باشی ‫که من بتونم عصبانی باشم.
‫این عادلانه نیست.
‫می‌دونی اون فقط واسه این باهات مهربونه ‫چون مسموم شده.
‫آخ، میشه بس کنی؟ ‫من دارم حرف می‌زنم.
‫تسلیم شو پو.
‫نمی‌تونی از دلش در بیاری.
‫نمی‌فهمی؟ ‫هیچ‌کاری نمی‌تونی برای خودت انجام بدی.
‫من از الفی متنفرم ‫به خاطر کاری که انجام داده.
‫و از این هم متنفرم که یک بخش کوچک غمگینی ‫ از من هنوز دوستش داره چون اون برادرمه.
‫کاش نداشتم.
‫ببخشید که اوضاع اینطوریه.
‫من هم همینطور. ‫این اوضاع خیلی بدیه.
‫خیلی بده.
‫خیلی خیلی بده!
‫خیلی بد!
‫ازش متنفرم!
‫به بدی بوی لباس ورزشی.
‫بذار کمکت کنم بلند شی.
‫هی می‌تونم حرکت کنم. ‫می‌تونم بایستم.
‫اثرش داره می‌ره.
‫مثل وقت‌هاییه که خیلی می‌نشینم، ‫و پاهام خواب می‌ره.
‫حالت چطوره؟
‫اوه راستی فلفله!
‫گمش کردیم نه؟ ‫حالا دیگه فلفل نداریم.
‫منظورت اینه؟
‫اوه پو تو انجامش دادی!
‫می‌دونستم می‌تونی، می‌دونستم!
‫می‌دونستم!
‫خیلی خب حدس می‌زنم ‫اثرش روی تو هنوز نرفته.
‫بیا جشن بگیریم. ‫می‌خوای مسابقه بدیم؟
‫من از یک کوه بالا می‌رم.
‫من اصلا می‌رم توی ‫کوهستان زندگی می‌کنم.
‫کوهستان.
‫زندگی در کوهستان...
‫استاد خرس تنبل توسط کوهستان ‫بازپس گرفته شد.
‫بلید.
‫بلید!
‫آخ سرم.
‫خداروشکر هنوز چشم‌هات سرجاشونن.
‫بابا ما تونستیم.
‫بهت گفتم تو می‌تونی.
‫مرسی بابا، باید بریم. ‫وقت ایده است.
‫- تو می‌خوای اون‌ها رو خرد کنم؟ ‫- نه، نه، نه.
‫هیچ‌کس این‌ها رو نمی‌خوره، ‫باعث می‌شن چشم‌هات از جاشون در بیان.
‫دقیقا داریم دنبال چی می‌گردیم؟
‫استاد خرس تنبل روحش رو ‫ سپرد به کوهستان درسته؟
‫و اینجا رو ببین استاد شترمرغ. ‫نوشته اون روحش رو سپرد به باد.
‫دندون دراز همین کار رو با آتش انجام داد.
‫- می‌دونی این یعنی چی؟ ‫- آره! اون‌ها هنوز اینجا هستن، در عناصر.
‫دقیقا جوری که روح مستدان ‫ در اون گردنبند نجات پیدا کرد.
‫کوره آهنگری از بین رفته، ‫ولی استادان اون رو ساختن.
‫اون‌ها اون اسلحه‌ها رو ساختن، ‫اون‌ها می‌تونن نابودشون کنن.
‫بلید شاید ما نتونیم شکستش بدیم.
‫ولی اون‌ها می‌تونن.
‫خب چطور باهاشون حرف بزنیم؟
‫خب ما دو نفر تا اینجا اومدیم،
‫ولی این قدم‌های بعدی ‫به بیشتر از ما احتیاج داره.
‫برگشت شوالیه اژدها؟
‫یک سفر پایانی به اعماق.
‫یک راهپیمایی به سمت پیروزی!
‫خیلی خب، یکم زیادی مثبت نگر شدی. ‫سرم هنوز درد می‌کنه.
‫یک ماجراجویی حماسی، یک امتحان نهایی!
‫فهمیدم بابا! پوی قدیمی برگشته. ‫خیلی ممنونم، بسه دیگه.
‫درباره چی اینقدر خوش‌حالی؟
‫هنوز تاریکی‌های زیادی توی ذهنت داری.
‫می‌دونم و اشکال نداره.
‫همه ما افکار تاریک داریم، ‫پس ممنونم که کمکم کردی.
‫چی؟ وایسا! می‌خوای وقت بگذرونیم؟
‫آهنگ گوش کنیم؟ درباره ترس‌هامون حرف بزنیم؟
‫وایسا.
‫یدونه دیگه هم هست. ‫قدم‌های فریب آمیز به سوی حل کردن دلخوری‌هامون.
‫مدت‌هاست که به این‌ها فکر می‌کنی، نه؟
‫مچم رو گرفتی.