میرانا.
نترس.
من شب هستم.
من سایه هستم.
و تو تنها نیستی.
هیچوقت تنها نبودی.
به نظر نمی رسه که ضربه ای خورده باشی.
نه، نه... اینطور نیست.
هیچ زخمی وجود نداره.
خدایا ، میتونم حسشون کنم.
روح هارو.
همشون رو.
اژدها ها.
رعدو برق.
همشون مرده ان.
دیگه فقط من موندم.
آخرین اژدها.
آخرین اژدها؟ بهتره بگم ما آخرین هر چیزی هستیم.
شاید مجبور نباشیم، که باشیم.
ارکان آفرینش. سازش.
وایسا، وایسا، چی؟ نه.
ترکوندن آخرین چیزهایی که از دنیا مونده؟ این نقشه ی توئه؟
بازسازی نیاز به تخریب داره...
... موش کوچولو.
من یه زمانی اینجارو میشناختم.
حس امنیت داشت، انگار که امن ترین جا توی دنیا بود.
و چیزی نمیتونست بهم آسیب برسونه.
اون یه دنیای متفاوت دیگه بود.
اون یه الهه ی متفاوت بود.
سلمنه.
-اون کسی که فکر میکردم نبود. -اون یه دردسر بود.
از راه هایی سنگین شده که توضیحشون دشوار ه.
-تو اون رو به یاد داری. -همونطور که تورو یادمه.
همونطور که دیوین رو به یاد دارم...
و با تو عزادارش بودم.
فیمرین.
اون همه چیزو نابود کرد.
همه کسو نه. همه چیزو نه.
میخوام پیداش کنم. بکشمش.
میرانا، نه.
این کمترین چیز دربرابر اونیه که لایقشه.
خون اون برای بقیه.
من یه زمانی خون میخواستم. خون تورو میخواستم.
تو به خاطر خشم من زجر کشیدی.
خیلی ها به خاطر خشمم زجر کشیدن.
و دقیقا چی بدست آوردن؟
مرگ.
پوچی.
- اینو. -منصفانه نیست.
-چی نیست؟ -همش.
هر چیزی که برده. هیچ کدومشون منصفانه نیست.
به طور خیلی بدی غیرمنصفانست.
ولی دنیا طوری ساخته نشده که منصفانه باشه.
برای ما ساخته شده که همدیگر رو توی تاریکی پیدا کنیم.
و به همدیگه همدردی و آرامش بدیم وقتی کابوس ها تموم میشه.
این کابوسی که اون ساخته هرگز تموم نمیشه.
من توی این کابوس گیر افتادم.
میدونم اینطور به نظر میاد.
اینووکر هر چیزیو که بشه دونست رو میدونه.
جز یه چیز که قدرتش فراتر از ماست...
و فراتر از اون.
پدر من هزاران بار شکست خوردن برای اینکه یکبار بتونه موفق بشه.
من هیچوقت فرصتش رو پیدا نمیکنم.
یه شانسی وجود داره.
ولی بهتر از اینه؟
بهتر از کلا هیچیه؟
نه.
نه، نیست.
باید آماده بشم.
تو هم همینطور.
فیلومنا.
پاپا.
اون کجاست؟ میرانا کجاست؟
جوابمو بده، عوضی!
نه.
لینا دیگه رفته. میرانا الان.
اون باهاش چی کار کرده؟
اون کدوم گوریه؟
خورشید همیشه طلوع میکنه.
کاش باور تورو داشتم.
دنبالم بیا.
دنبال تو بیام؟ اینجا یه هزارتوئه.
راه خروجو بلدم. قبلا اینجا بودم.
تو عاقل بودی که اونارو دور کردی.
نمیزارم به اون آدما صدمه بزنی.
هیچ دلیلی برای آسیب زدن بهشون ندارم.
دره، این برج، همشون برای تو هستن.
همیشه برای تو بودن.
تو ازم متنفری، ولی زنده میمونی.
همینه، پس؟
نه، نه! تو نمیتونی نقش قربانیه منو بازی کنی.
قربانی؟
و ترسو.
تو حتی نمیتونی به من نگاه کنی.
به من نگاه کن.
من تصمیمی گرفتم که تو نمیتونستی باهاش زنده بمونی.
یه تصمیم بچگانه.
تصمیم من. تو ازم گرفتیش. الانم یکی دیگه گرفتی.
من امر اجتناب ناپذیری رو تسهیل کردم.
نور منه! تو اصلا خودت میشنوی که چی میگی؟
تو امر اجتناب ناپذیری رو تسهیل کردی.
انگار دنیا حیوانی بیماره که از روی بدبختیش رها شده.
الان میفهممت.
تو از اشتباه کردن میترسی، اونقدر که حاضر نیستی یه بار کار درستی انجام بدی.
من نمیزارم این جنون همونطور که من رو خورده تو روهم بخوره.
یه قربانی نهایی اون رو تضمین میکنه.
آرکرونیکوس.
بدون اون، نمیتونید فورج رو مجسم کنین.
من حفظش کردم، لازمش ندارم.
تو کلماتو حفظ کردی.
مفاهیم، ایده ها با نام، با هیچ اسمی فرقی نداره.
با اسم من فرقی نداره، که الان فراموش شده و ناشناختست.
به طور ساده همش اطلاعاته. پس از حذف، برای همیشه از بین رفته.
شما نمیکنید. بازیابی اون دانش، بازسازیش، طول میکشه...
یک عمر، بله.
-استورولک تور رو یادته؟ -آره.
خیلی سعی کردم که به یاد نیارم.
همینو ادامه بده.
دیوونه، احمق، بیا که رفتیم.
آزمایش 12,403 آخری خواهد بود.
نمیخوام باهات بجنگم.
خواهش میکنم مجبورم نکن که باهات بجنگم. ولی نمیتونم بزارم کتابو از بین ببری.
دخترت نمیخواد باهات بجنگه.
ولی شخصا؟
من نمیتونم...
...صبر کن
-اونا همدیگرو میکشن. -این نقشه ی دیوین نیست.
داره برات زمان میخره.
میدونم که تکانشی، بی پروا به نظر میرسه،
انگار که قدر دان چیزی که داره نیست، ولی هست.
فقط جوری که ما نمیتونیم به نظر میاد.
اون چیزیو که باید انجام بشه رو میبینه.
چطور برنده بشه.
و میشه.
دیوین میجنگه.
مثل چی میجنگه.
مخصوصا زمانی که جنگیدنش خیلی ناامیدانست.
فهمیدی...
حتی اگه موفق بشم...
عواقبش برای شما، همتون...
وقتی دوازده سالم بود وارد دراگون هلد شدم.
میدونستم به چه معناست.
اینم فرقی نداره.
هیچوقت فکر نمیکردم بتونم تا ابد زنده بمونم.
هیچوقت فکر نمیکردم آرزویی کنم که وجود نداره، ولی...
فکر کنم همه چیز یکسانه ، با شرایط من.
و اگه حق با پدرم باشه؟ اگه من دارم هممون رو به درک واصل میکنم چی؟
ما همینجوریشم لعنت شده به نظر میرسیم.
ما لعنت نشدیم.
نه تقریبا.
هنوز نه.
سرورم.
ما به بدترین صورت ترسیده بودیم. تو...
تو تنها بودی.
من هیچوقت تنها نبودم.
فیلومنا.
تو میدونی که باید چیکار کنی.
من پدرتو بهتر از هر کس دیگه ای میشناسم.
شاید بهتر از تو.
خیلی کم اتفاق میوفته. اگه آرزو نکنه که اتفاق بیوفته.
خیلی کم اتفاق میوفته که اون پیش بینی نکرده باشه.
نمیتونی گولش بزنی.
نمیتونی از اون پیشی بگیری.
نمیتونی دعا کنی که سریعتری.
اگه سعی کنی توی این بازی شکستش بدی،
بازیه اون.
تو میبازی.
تو دخترمو برای تشکر از شرایطت داری.
اون کمکم کرد که متوجه پتانسیل فورج بشم.
من مجبور نیستم برای بردنت تورو بکشم.
من جوهر تورو توی دستام میگیرم.
تو یک اسلحه داری. تو یک شانس داری.
پدرت عاشقته. فکر میکنه که میتونه ازت محافظت کنه.
اون میخواست که دنیای بینظیری رو برات بسازه،
چون فکر میکنه همچین چیزی غیر ممکن نیست.
کمکش کن دنیارو اونطور که هست ببینه.
کمکش کن که توش زندگی کنه، باهاش زندگی کنه.
تو عاشقشی. پس حقیقتو بهش بگو.
و اینو تمومش کن.
الهه.
مهم نیست اونو کجا پنهان میکنی، الهه.
اون به فورج پیوند خورده، هر جا که بره.
من میتونم با یک ایده اون رو مدعی کنم.
ولی نمیکنی.
پاپا، ما باید اینو تمومش کنیم.
خواهش میکنم.
استورم وولک تور، تو دیوونه ای. تو تقریبا توی استور وولک تور مردی.
اون بهترین ایده ام نبود.
اگه مشکلی نداری فقط میخوام چند دقیقه اینجا دراز بکشم.
اوه، آره، حتما. به بالشت میخوای؟ یه نعناع؟
-لعنت بهت. -هی، هی، هی، پرستاریش کن.
نمیدونم از کدوم هفت جهنمی قراره بیشتر پیدا کنیم.
هیچ ایده ای ندارم.
تو طرف اونارو میگیری.
نه، پاپا، هرگز.
فکر میکردم دارم ازت محافظت میکنم.
ازم محافظت میکنی؟
یه مدت پیش پدیدار شد، بدون هیچ هشداری.
دنبال یه درمان گشتم، ولی هیچی نبود.
سفری که به ما جاودانگی میبخشه، پوسیدگی رو کند میکنه، اما اونو از بین نمیبره.
نمیتونم بهت بگم که چیه، نمیتونم بهت دلیلشو بگم.
فقط میتونم بهت بگم که من امروز از دیروز ضعیف ترم.
فردا، بازم ضعیفتر میشم.
چه... چه بلایی سرم اومده، پاپا؟
من حالم خوبه؟
چی جادویی، هیچ علمی، هیچ الهه ای نمیتونه درمانم کنه.
درمانی که باعث میشه تبدیل به فرد دیگه ای بشم، کسی که بودم.
این بیماری بخشی از منه. همینطوری نمیشه آرزو کرد که از بین بره.
من میمیرم، پاپا.
هیچکس نمیتونه تغییرش بده. حتی توهم نمیتونی تغییرش بدی.
فیلومنا. میدونم.
همیشه میدونستم.
فکر میکردم...
امید داشتم...
ما...تو...
ممکنه یکم بیشتر وقت داشته باشیم.
ما دیگه وقتمون تموم شده.
دیگه تمومه.
فکر میکنم همه چیز وقتی برم بهتر میشه.
به طور کلی همینطوره.
کاری که تو کردی، اون...
یه نقشه ی افتضاح بود؟
شجاعانه.
و خیلی انسانی.
وقتی کوچیک بودی، برای یه خونه ی عروسکی بهم التماس کردی،
نمیتونستم لزومش رو ببینم، ولی نمیتونسم خواسته ی تورو هم نادیده بگیرم.
پس من ساختاری رو بر اساس کاخ هاراجدو ترسیم کردم.
تا آخرین جزئیاتش دقیق بود.
یادمه.
و یادمه که زدم زیر گریه.
باور دارم ، اشک شوق بود
تا زمانی که خواستی خونه رو بفرستم.
من یه خونه ی عروسکی اونطور که تصور میکردم میخواستم، نه اونطور که تو تصور میکردی.
آره.
پس ما بزرگترین صنعتگر رو از جنگل های نایت سیلور سفارش دادیم.
که یدونه جدیدشو بسازن.
تو کنارش نشستی و، کارشو تماشا کردی.
میخواستی بفهمیش تا اگه یه زمانی شکست بتونی درستش کنی.
زیباست. هنوز دارمش.
هیچ چیز فراتر از آماده سازی نیست.
پاپا، داشتم فکر میکردم.
شاید یه راه دیگه هم هست.
یه راه بهتر.
تو چشم هستی. دقیقا خورشید ذهن های ما.
ثابت در جهان، مرتبط با ستاره ها.
متصل به کل دنیا.
تو یادته که قبلا چی وجود داشته،
و جرقه الهی شما رو به هم متصل می کنه به ارکان آفرینش.
چشم حامل دانش ذاتیه.
از چیز هایی که یادگیریش برای پدرم هزاران طول کشید.
توی 15 هواپیما و واقعیت های بیشمار،
یک ثبات پیدا کردم.
خورشید توی آماده، ورلدورم.
تو میخوای که برگردم به واقعیتی که ازش اومدم.
من هیچ کدوم اینارو نمیخوام.
ولی تو میتونی همه چیو به چیزی که قبلا بود برگردونی، به چیزی که یادته.
میدونم دارم چه درخواستی میکنم.
تو داری ازم میخوای چیزیو که دوست دارم نجات بدم، با کشتن چیزی که دوست داشتم.
لونا، مارسی، همتون.
کاش میدونستم چطوری دوباره خدافظی کنم.
هنوز گیج بودم یجورایی نعمته...
چون به این معنیه که من به خاطر داشتن تو توی زندگی ممتاز بودم.
من فراموشت نمیکنم.
دوست دارم.
تو بهترین بخش وجودم توی هر دنیایی.
-هر موقع حاضر بودی آماده ام. -میترسم درد داشته باشه.
همیشه داره.
با ذهنت بهش برس.
توهم دنیای فیزیکی رو نادیده بگیر.
ستون هارو همونطور که واقعی هستن ببین.
بکششون سمت خودت.
صبر کن.
میرانا، نه. مشکلی نیست، من خوبم.
قبلا فکر میکردم اسمم مهم ترین چیز توی دنیاست.
الان میدونم که، مهم اینه که چطور منو به یاد دارن، یا اینکه کی منو به یاد داره.
حتی اگه این جواب بده، آخرین چیزی که میبینم تویی.
مردنتو تماشا میکنم با اینکه میدونم من باعثشم.
تو باعثش نیستی.
میتونم رهات کنم، رهاش کنم.
نمیدونم که میتونم بکشمت یا نه.
این تصمیم منه.
چیزی که میخوام.
میدونی، خیلی مردا برعکسشو میگفتن.
من خیلی از مردا نیستم.
بیا اینجا. خودت بیا پیشم.
همشو رها کن.
پس، همینه دیگه؟
حس کردم چیزی داره اتفاق می افته.
و بعدش، انگار هیچ اتفاقی نیافتاده.
کمتر از هیچی.
تو.
فقط یک چیز مونده.
سر تو.
نه.
نه، مرگ بهتر از چیزیه که لایقشی.
بمون و بپوس. جهنم بهت میاد.
اون میدونه.
بهتر از هر کسی میدونه.
اون... اون شبیهه مادرشه.
بدش به من، من تا خونه کولش میکنم.
اون دوست من بود.
اون برادرم بود.
من براش دعا میکردم...
ولی فکر نمیکنم نیازی داشته باشم.
خدایان اسمشو میدونن.
توی یه زندگیه دیگه، تو یه رویایی داشتی.
یه دنیای جدید.
یه دنیای بهتر.
بیا بسازیمش ، منو تو.
خورشید و ماه، با همدیگه.
با همدیگه.
دوباره، هرگز.
و تو هیچی در ازاش نمیخوای؟
هیچ کس نمیتونه کتابو ازت بدزده. کسی جرئت نمیکنه.
اون هدیه ی من به توئه.
یه هدیه از طرف یه الهه بیشتر از یک هدیه است.
لطف الهیه.
-یه لطف؟ -بدهیت که راضیه.
بهم بگو.
چیزی که دنبالش بودی رو پیدا کردی؟
تو دوستم داری؟