‫یوهو..!
‫بیا اینجا... بیا..!
‫اسکای؟
‫نتر.
‫تو اینو ساختی؟
‫چرا با بقیه بازی نمی‌کنی؟
‫هم
‫تنهایی معمولاً پیامد ‫داشتن یه ذهن مستعده
‫این چیه؟
‫هوم؟ آهان.. این ریویه
‫یه گونه ی جهش‌ یافته و کمیابه که پرورشش دادم
‫اینو بهش بده
‫بیا
همممم
‫داره می‌میره
‫سعی دارم جلوشو بگیرم ‫جهش و جهش‌زایی باید ادامه پیدا کنه
‫کمکی از دستِ من بر میاد؟
‫می‌خوای کمکم کنی؟
‫خیله خب
‫می‌تونیم با هم تنها و منزوی باشیم
‫خوبه که می‌بینم یه‌سری چیزا تغییر نکرد‌ن
‫انگار همین دیروز بود که اینجا ‫به یه محقق جوون و مشتاق
‫ساکنه شهر پایین برخوردم
‫که توی زره فولادیش غرقه فکر بود
‫در مورد بیماریت باخبر شدم
‫خیلی ناراحت شدم پسرم
‫به مرگه پروفسور فکر می‌کنی!؟
‫فقط به مرگ دوستام
‫فکر کنم میراثِت جاش حسابی امنه
‫به‌عنوان یکی از بنیان‌گذارای پیلتاوور
‫چه دستاوردی بوده که توی ‫زندگیه تحسین ‌برانگیزت نداشتی؟
‫ویکتور،‌ باید به چیزهایی که ‫به‌دست آوردی افتخار کنی
‫یه مشت توهم و خیالات
‫کارهای من عمرِ بلندی ندارن، ‫حتی تو خاطره های شما
‫من کلی دانشجو دیدم
‫حقیقت تلخیه که اونایی که بیشتر از همه ‫می‌درخشن، سریعتر از بقیه هم می‌سوزند
‫نمی‌دونستم که تو نقاشی
خیلی چیزا هستن که تو در موردم نمی‌دونی
‫گوش‌ کن، شرمند‌م که دیشب غیبم زد
‫کار داشتی دیگه
‫ویکتور داره می‌میره
‫فکر کنم یه ربطی به گازهای داخل ‫شکافه معادنِ، جایی که توش بزرگ شده داره
‫دقیقاً همون‌ چیزی که ‫می‌خواستیم با هکستک حلِش کنیم
‫بهبود زندگی مردم، حل‌کردن مشکلات واقعی، ‫نه فقط درگیری‌ها و مشکلات تجاری..
‫ویکتور یه‌بار جونم رو نجات داد..
‫حالا که به من احتیاج داره، ‫کاری از دستم بر نمیاد..
‫متنفرم از اینکه اینقدر ‫احساس به ‌دردنخور بودن می‌کنم..
‫نمی‌دونستم اینقدر با هم صمیمی هستین
‫اون مثل برادرمه..
‫چرا؟
‫در حد استانداردای مداردا نبودم..
‫یه ‌لحظم باورم نمی‌شه..
‫تو چی؟
‫باید پیش اون باشی جِیس..
‫چاک!
‫تیرام، اسمم تیرامه
‫تلاش خوبی بود چاک..
‫این همه برو بیا واسه چیه؟
‫رئیس می‌خواد یکی رو بگیریم..
‫- کی رو می‌گیرین؟ ‫- چندتا دختر..
‫یعنی، من که... ‫دخترا رو نمی‌گیرم..
‫به‌غیر از.. اون دست دخترِ.. به‌نظرم..
‫تمرکز کن، کی هستن؟ ‫چرا منو تو مهمونی دعوت نکردن؟
‫نمی‌دونم..
‫اونا.. با سویکا درگیر شدن. ‫یه درسه درست حسابی بهش دادن..
‫ارازله سیلکو خیلی ازمون فاصله ندارن..
‫باید ادامه بدیم..
‫این دیگه چه کوفتیه!؟
‫نماد..
‫ولش کن، فقط کمک کن برم لبه ی پرتگاه..
‫می‌تونی تنهایی..
‫گندش بزنن..
‫یالا!
‫یالا، بریم!
‫حس می‌کنم موقع آشنایی‌مون ‫اون دستِت اشتباهی قطع شده..
‫شاید بهتره اون‌ یکی رو قطع کنیم؟
‫نیازی نیست.. ‫قضیه ی خواهرته..
‫چیزی که فکر میکنی نیست..
‫همراه یه دختر مأموره.. ‫انگار که جایگزینت کرده..
‫دروغ میگی!
‫چرا بگم؟
‫با برگشتن اون به شهر، ‫فقط مسئله زمانه، قبله اینکه تو داغون شی
‫و سیلکو بالاخره میفهمه که
‫همونقدری واسه هدفمون به ‌درد می‌خوری ‫که به درد خونوادت خوردی..
‫نحس..
‫عه، بابا بالاخره اومد پیشمون..
‫اونقدر سرت شلوغ بود ‫که رِن کوچولو منو دعوت کرد داخل..
‫بیا بیرون حرف بزنیم..
‫نمی‌بینی داریم بازی می‌کنیم؟
‫رفیق خوبمون وای رو که یادته، مگه نه؟
‫دخترِ واندر.. ‫تقریباً هم‌سن تو بود..
‫پدرش یه مسافرت طولانی رفت، ‫و بابات بهم قول داد دخترش هم باهاش میبره
‫ولی به‌ نظر نتونسته بره پیشه باباش.. ‫ناراحت‌کننده نیست؟
‫می‌تونی تصور کنی که از بابات جدا شدی؟
‫اون.. یه جای امنه..
‫اومده به لینز..
‫امکان نداره..
‫یه مأمور باهاشه، یه دختر.. ‫تقریباً هم سنه هم دیگن..
‫کیتلین.. اون یه کرامینه‌.. درست مثل اونا ‫هر کاری که بخواد می‌کنه..
‫من.. نمی‌تونم کنترلش کنم..
‫پس به چه دردی می‌خوری؟
‫پیداش می‌کنم.
‫می‌تونم حلش کنم..
‫لطفاً..
‫همه اشتباه می‌کنن، درسته؟
‫مهم اینه که تکرارشون نکنیم..
آدمام دارن ردِ وای و این...
‫کیتلین رو می‌گیرن. ‫نباید دوباره سر و کله‌شون پیدا بشه..
‫زبونه هم رو می‌فهمیم؟
‫هوم..
‫هم...
‫آخ! ببخشید، اتفاقه دیگه..
‫نگاه کن..
‫به مادهٔ آلی واکنش نشون میده..
‫فوق العادست..
‫قبلاً شبیه اینو ندیده بودیم جِیس..
‫این.. ممکنه راه حله افزایش عملکرد اندام‌ها، ‫افزایش طول عمر
‫و درمانه تو باشه
‫واسه همه اتفاق میفته..
‫دلیلش رو نمی‌تونم متوجه بشم..
‫دگردیسی رو پس می‌زنن..
‫- حلش می‌کنیم.. ‫- ممکنه وقتی نباشه..
‫توی وضعیت نامعلومی قرار داریم و...
‫می‌تونم حس کنم که بدنم.. داره تحلیل میره..
‫به اسکای میگم که هایمردینگر رو بیاره.. ‫شاید یه چیزی بدونه که کمکمون کنه..
‫در این حین، کاری که توش ‫ماهر هستیم رو انجام میدیم..
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫جایی که شما شهر بالایی‌ها
‫نمی‌خواید کارتون به اینجا ختم بشه..
‫هیچوقت به‌این بزرگی نبوده ولی..
‫اونجا..
‫می‌دونم که یک سری شک و تردید ‫در موردم داری
‫ولی فقط وقتی که بتونیم به هم ‫اعتماد کنیم، جواب میده..
‫جواب نمیده، هیچ وقت نداده..
‫شهر‌بالایی‌ها همیشه یه ‫راهی پیدا می‌کنن مارو قال بذارن..
‫انگار شهرِ بالا مقصر تمامه بدبختی‌هاست..
‫نه..
‫نه همشون..
‫ما که هیولا نیستیم. ‫ما هم مثل شما آدم هستیم..
‫تو هیچی در موردِ من نمیدونی..
‫نباید تنهات می‌ذاشتم..
‫اشکال نداره. ‫با وجود همهٔ این جریانا، مشخصه که...
‫دلت پاکه..
‫تو دلت پاکه
‫اون چیه؟
‫اسمش رو گذاشتم هکس‌کور
‫یه ماتریکس رونی تطابق‌پذیره.. ‫هکس‌تکی که به‌تدریج تکامل پیدا می‌کنه..
‫انقلابیه..
‫چیزی که هیجان‌انگیزتره ‫اینه که به مواد بیولوژیکی واکنش نشون میده..
‫داستان‌هایی از جادوی التیام‌ بخش هست.. ‫البته که نمونه‌های ما تا الان همه نابود شدن..
‫باید نابودش کنید..
‫چی؟
‫لطفاً، اگه تا حالا به راهنمایی‌هام ‫باور داشتین، به حرفم گوش کنید.
‫ملت‌هایی رو دید‌م که فقط با یه دونه ‫نابود شد‌ن، و این دقیقاً..
‫شبیه اونه..
‫پروفسور، این ممکنه جونه ویکتور رو نجات بده..
‫ویکتور، یه‌چیزی عوض شده. ‫تغییر کردی، چکار کردی؟
‫خب.. منظورت چیه پروفسور؟
‫به‌خاطر اونه، ‫باید نابود بشه!
‫- صبر کن! ‫- نه، بهت اجازه نمیدم..
‫جِیس، این نقضِ منشورِ اخلاقه..
‫هرجوری شده نابودش می‌کنم..
‫این نظر توئه.. ‫ببینیم شورا چی میگه
‫شاید یکی دیگه رو بشناسم که بتونه کمک کنه..
‫هرکاری که لازمه رو انجام بده.. ‫باید آماده بشم..
‫واسه چی؟
‫حالش خوبه؟
‫وایسا، ..وایسا، آروم!
‫اون وایه، درسته؟
‫من از دوستاشم..
‫یا حداقل بودیم... ‫یعنی...جونم رو مدیونشم..
‫شایدم بیشتر..
‫فکر کنم....
‫خونریزی داره... دکتر لازمه..
‫دکتر به این راحتیا این‌ طرفا پیدا نمی‌شه
‫ببین..
‫ببخشید..
‫راستی.. یکی رو می‌شناسم، ‫که شاید بتونه کمک کنه.
‫باهام بیا..
‫چه بیماری ‌ای داره؟
‫چیزه..
‫چاقو خورده..
‫اون معجون درست می‌کنه..
‫به آدمای اینجا واسه..
‫این مشکل کمک می‌کنه..
‫تلألؤ، چرا چیزی رو مصرف کردی ‫که همچین بلایی سرت میاره؟
‫فقط... می‌خواستم ببینم چه حسی داره..
‫که یه کسی باشی واسه خودت.. ‫که بقیه ازت بترسن..
‫به‌جای..
‫مبادله..
‫ممنون، واقعا..
‫بیا بریم، فکر کنم وای از دیدن ‫یه چهرهٔ ی آشنا خوشحال بشه..
‫نه،‌ نه.. خودت برو..
‫اون منو وقتی می‌شناخت که هنوز..
‫بگذریم، ..نمی‌خوام منو اینجوری ببینه..
‫بگذریم، فقط بگو که شرمند‌م. ‫واسه همه چی..
‫خب؟
‫اینو روی یکی از فایرلایت‌ها پیدا کردم..
‫با قطعاتی که بیرون آزمایشگا‌تون ‫و در هکس‌گیت پیدا کردیم مطابقت داره..
‫شک ندارم که برنامه ی حملات بیشتری رو ریختن..
‫خب، چطور تا الان به ‫این خطر بی ‌توجهی شده؟
‫از اون‌جایی که هکس ‌گیت تکمیل شد، ‫دیگه معادن اولویتمون نبود‌ن..
‫بعداً حلش می‌کنیم، فعلاً باید ‫جلوی حملات آینده رو بگیریم..
‫چون داریم تک تکه افرادی که از پل‌ها رد ‫می‌شن رو بازرسی می‌کنیم، کمبود نیرو داریم.‌.
‫نمی‌دونم چطور بشه انجامش داد..
‫پس همون کارو می‌کنیم..
‫- مطمئنید؟ همچین دستوراتی.. ‫- انجامش بده، باید از شهر محافظت کنیم..
‫یه چیز دیگه..
‫دیدم که کیتلین کرامین یه زندانی رو ‫به فرمان تو آزاد کرده بود..
‫کاری هست که بتونم انجام بدم؟
‫نه، نه.. حلش کردیم..
‫نمایندگان، ما راهمون رو گم کردیم..
‫این شهر قبلاً مهدِ روشن بینی بود..
‫در دنیایی که خودش رو ‫به‌خاطر قدرت و غرور نابود کرد..
‫ولی ما فراموش ‌کار شدیم.
‫برای داشتن راحتی و آسودگی، ‫بیخیاله خطه ‌قرمزای اخلاقیمون شدیم..
‫شرفمون رو با جایگاه و شهرت معامله کردیم..
‫یه زمانی یه قومه متحد بودیم..
‫حالا هرکدوم با یه خاندانی جدا شدیم..
‫باورم اینه که، اگه حرص و غرورمون رو ‫کنار بذاریم، دوباره می‌تونیم متحد بشیم..
‫این ‌کار هوشیاری می‌خواد.. ‫باید به هم جواب پس بدیم..
‫و... تو به کی جواب پس میدی؟
‫چی؟
‫تلألؤ مثل مور و ملخ توی شهر پایین ریخته..
‫حملاتی به هکس‌گیت و آکادمی شده..
‫مأمورا جرأت ندارن پاشون رو توی لینز بذارن.. ‫و همه‌ شم تحت نظارت تو بوده..
‫جِیس، جایگاهه خودت رو یادت رفته..
‫شرمنده پروفسور
‫ولی درمان این شهر فقط با ‫سخنرانی امکان‌پذیر نیست..
‫مراتبِ بسیاری بوده که بهمون هشدار دادی ‫چه‌کارهایی رو نکنیم..
‫ولی اجازه بدین اینو بپرسم، ‫برنامهٔ شما واسه حل این مشکل چیه؟
‫می‌دونم جریان چیه..
‫پروژه‌های هکس‌تکِ تو زمان بیشتری لازم دارن.. ‫حمایت و حفاظت بیشتری می‌خوان..
‫انسان‌ها مثل تو چند قرن عمر نمی‌کنن.. ‫نمی‌تونیم منتظر پیشرفت باشیم..
‫ما یه رهبر لازم داریم که ‫روی آینده تمرکز کنه، نه گذشته..
‫تو پدرِ واقعیه پیلتاوور هستی
‫و سال‌ها خدمت‌رسانیت ‫رو نمی‌شه هیچ‌ جوره جبران کرد..
‫به‌ نظرم وقتش شده که به ‫مؤسس عزیز شهرمون..
‫یه بازنشستگی در خورش هدیه بدیم..
‫جِیس، این‌کارو نکن..
‫هم..
‫باید به اتفاق آرا باشه.. ‫همه موافقن؟
‫با کمال احترام و قدردانی پروفسور..
‫وای
‫آروم، ..آروم..
‫باید دوباره رو به راه بشی..
‫اسمی که سویکا بهت داد چی بود؟ ‫جینکس؟
‫درسته.. جینکس.. ‫چطور یادم بره؟
‫باید الان بیشتر مراقب باشیم.
‫سیلکو حواسش به...
‫تو قبلا اینجا زندگی می‌کردی؟
‫پاودر کیه؟
‫خواهرم.. فکر کردم مرده، ولی نه..
‫باید پیداش کنم.
‫چطور نمی‌دونی خواهرت زند‌ست یا مرده؟
‫سخته وقتی پشت میله‌های زندون باشی ‫و از بقیه هم خبر داشته باشی.
‫یعنی... پدر و مادری نداری؟
‫نه! مأمورا اونا رو کشتن..
‫اعجوبهٔ واندر..
‫حسرتش رو خوردم که هیچ وقت ‫فرصت نشد صحبت کنیم..
‫با خواهرم چکار کردی؟
‫آزادش کردم..
‫راستش رو بخوای، فکر می‌کردم تو ‫گل سرسبدِ خونوادهٔ ی بی‌چار‌ت باشی..
‫ولی جینکس...
‫اون بزرگ‌تر از چیزیه که فکرش رو می‌کردم.
‫پیداش می‌کنم و هر چرت و پرتی که تو مغزش ‫فرو کردی رو پاک می‌کنم.
‫ولی اول، می‌خوام امپراتوری مزخرفت رو ‫رو سرت خراب کنم
‫همیشه پات از حدت درازتره دختر جون. ‫همین واندر رو به کشتن داد..
‫همین خواهرت رو ازت دور کرد.. ‫و واسه همینه که الان اینجام..
‫آره، خب..
‫تو هم زیادی حرف می‌زنی.
‫هر جا بودی، روشنش کن، ‫و پیدات می‌کنم..
‫ریو، زنده می‌مونه..
‫تو این کارو کردی؟
‫فکر کردم درک می‌کنی. ‫جهش باید ادامه ‌دار باشه.
‫الان درک می‌کنم.
‫مگه یه دختر چقدر می‌تونه مایهٔ دردسر بشه؟
‫دروغ‌گو
‫وای؟
‫وای پاودر..
‫خیلی شرمند‌م پاودر، من...
‫سعی کردم برگردم، به‌خدا برگشتم. ‫ولی.. دستگیرم کردن.
‫مارکوس؟
‫نمی‌دونم.. دیگه.. اهمیتی نداره.
‫فقط...فکر نمی‌کردم دیگه ببینمت..
‫واقعاً خودتی؟
‫آره، البته، ..خودمم.. ‫وای خواهرت..
‫مهم اینه که با همیم..
‫اون کیه؟
‫تو کی هستی؟
‫چیزی نیست. یه دوسته.
‫سویکا دروغ نمی‌گفت؟ ‫با یه مأموری؟
‫خواهرت جینکسه؟
‫کیتلین، فقط گوش کن، ‫می‌تونیم حلش کنیم.
‫پاودر؟
‫پاودر!
‫ببرش.