‫پدر من خیلی وقت پیش به دنیا اومد،
‫اما مثل هر بچه‌ی دیگه‌ای بود،
‫سر زانوهاش زخمی می‌شد ‫و فکرای دور و دراز داشت.
‫- پیداش کردی؟ ‫- هنوز نه.
‫اون همیشه توی پیدا کردن چیزها ‫مهارت داشت.
‫- آره! پیداش کردم، مامان. ‫- آبنبات چوبی‌ای باقی مونده؟
‫اگه هنوز نفهمیدین، اون ‫همینه که دارین می‌بینین.
‫پیداشون کردم.
‫- دارم میام! ‫- صبح به‌خیر، المر.
‫صبح همگی به‌خیر.
‫هر چیزی که مامانش می‌خواست، ‫می‌تونست سریع پیداش کنه.
‫سلام، آقای لینسون.
‫صبح به‌خیر، المر.
‫اوه.
‫مراقب باش،‌ روزی.
‫اومدی، المر.
‫درست برای هوس شیرینی آقای ویلیامز ‫به موقع رسیدی.
‫اه، توت‌فرنگی طعم مورد علاقمه‌.
‫- ممنون. ‫- قابلتونو نداشت.
‫فکرشو بکنین اون مرد یه دندون‌پزشکه.
‫شماها کش دارین؟ از اون کشا که ‫نمی‌ذاره ریش بیفته تو سوپ؟
‫- المر؟ ‫- رفتم سراغش.
‫طولی نکشید که پدرم به جاهایی قدم گذاشت...
‫که هیچ بچه‌ای نذاشته بود.
‫بفرما.
‫جاهای خطرناک و عجیب و غریب،
‫اما فعلا این رو نمی‌دونست.
‫المر، می‌تونی کمک کنی؟
‫- صبح به‌خیر، دلا. ‫- صبح به‌خیر.
‫صبح به‌خیر، المر.
‫- صبح به‌خیر، مگدا. ‫- امروز برای ما چی داری؟
‫نارنگی.
‫همه عاشق اون‌ها هستن .چون پوست کندنشون آسونه
‫- ببینیدشون. ‫- چه‌قدر در عوض این‌ها می‌خوای؟
‫- برای شما ۳۰. ‫- نظرت چیه، المر؟
‫خب، این‌هایی که ته جعبه بودن ‫زیادی رسیدن.
‫- از داخلشون جوونه زدن. ‫- اوه، که این‌طور.
‫ما نصف این‌ها رو برای نارنگی بهت می‌دیم.
‫دلا از ۲۵ کمتر راه نداره.
‫اگه ۲۰ بدی ماه بعد یه جعبه‌ی دیگه ‫ازت می‌گیرم.
‫مامانت خیلی چونه می‌زنه،‌ المر.
‫پدرم توی دنیایی زندگی می‌کرد...
‫که به نظر می‌رسید می‌تونه ‫برای همیشه همین‌جوری بمونه.
‫اما کم‌کم شروع به تغییر کرد،
‫و اوضاع برای مدتی سخت شد.
‫الان چه کار کنیم، مامان؟
‫نیاز نیست که نگران چیزی باشی. ‫این وظیفه‌ی منه، المر.
‫شاید اگه این‌جا بمونیم ‫مشتری‌ها برگردن.
‫و دوباره همه‌چیز خوب می‌شه.
‫متاسفانه دنیا این‌جوری پیش نمیره.
‫اما من می‌خوام برای خودمون ‫یه خونه‌ی جدید توی شهر بگیرم.
‫یه مغازه‌ی جدید؟
‫- البته. ‫- اما چیزی برامون نمونده که بفروشیم.
‫اوه. حق با توئه.
‫بهتره یکم جنس بیاریم تا برای ‫افتتاحیه‌ی بزرگ آماده باشیم.
‫ما چیز زیادی نمی‌خوایم، فقط یه خورده جنس ‫که بتونیم باهاش شروع کنیم.
‫یه آبنبات توت‌فرنگی هست. ‫البته یکم شکسته.
‫ما می‌تونیم ارزون بفروشیمش ‫و با پولش آبنبات بیشتر بخریم.
‫فکر می‌کنی بتونی چیزهای بیشتری ‫برای فروختن پیدا کنی؟
‫همینه. همه‌اش همینا بودن.
‫تو توی پیدا کردن چیزها خیلی ماهری.
‫ما حتی یکم پول برامون مونده.
‫این ما رو راه می‌ندازه.
‫برای یه ماجراجویی آماده‌ای؟
‫آماده‌ام.
‫روزنامه! رکود اقتصادی!
‫کی جون سالم بدر می‌بره و کی غرق می‌شه؟
‫روزنامه.
‫رسیدیم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫شهر نورگرین، خونه‌ی جدیدمون.
‫ببین،‌ المر.
‫اون یه مغازه‌ی خوب برامون می‌شه؟
‫اما درش رو تخته کردن.
‫می‌تونی تصور کنی...
‫با یکم رنگ و رسیدگی چه شکلی می‌شه؟
‫می‌تونی ببینیش؟
‫فکر کنم.
‫می‌تونیم از پشت پنجره‌ها نور روشن ‫بتابونیم.
‫و تا به خودمون بیایم حس خونه بودن داره.
‫یکم طول می‌کشه که من برای این‌ها ‫پول جمع کنم.
‫اما وقتی جمع کنم، ‫برای شروع کل لوازم کافی رو داریم.
‫بیخیالش نشو.
‫نگران نباش، مامان. بیخیال نمی‌شم.
‫دوباره مغازه‌ی خودمون رو خواهیم داشت.
‫درست مثل اونی که داشتیم، مگه نه؟ ‫مثل خونه.
‫مثل همون. به من اعتماد کن. باشه؟
‫باشه.
‫ما فقط باید این درها رو باز کنیم. ‫آماده‌ای؟
‫یک،
‫دو...
‫سه!
‫- برو کنار! ‫- وای!
‫اون گربه خیلی سریع میره، کالی.
‫- مراقب باش، بچه. ‫- بگیرش!
‫المر! المر!
‫المر، نزدیک من بمون.
‫بیا. کمکم کن.
‫ما باید همه‌شو تا بالا ببریم.
‫- تو چیزی در مورد یه بچه نگفتی. ‫- فکر نمی‌کردم مشکلی باشه.
‫خب، اگه بچه داشته باشی هزینه‌اش بیشتره. ‫باید پول ۴ ماه رو پیش بدی.
‫اما...این مسخره‌ست.
‫بچه‌ها سر و صدا می‌کنن و ‫وسائل خونه رو خراب می‌کنن.
‫اما هیچ وسیله‌ای این‌جا نیست.
‫دلیلش اینه که بچه‌ی قبلی ‫همه‌اش رو خراب کرد.
‫خب،‌ توی آگهی نوشته بود ‫این‌جا کاملا مجهز و مبله هست،
‫برای همین می‌تونم ‫پیش‌پرداخت یه هفته رو بهت بدم.
‫خواهش می‌کنم، خانم مک‌لارن.
‫ما راه زیادی رو اومدیم، ‫و این یه شروع جدید برای ماست.
‫ما حتی صندلی‌های خودمون رو آوردیم.
‫سه هفته.
‫عالیه.
‫شرمنده، اما این روزا نمی‌شه به کسی ‫اعتماد کرد.
‫- مشکل شخصی با شما ندارم. ‫- بله،‌ البته. متوجهم.
‫و حیوون خونگی هم ممنوعه. ‫حیوونای خونگی از بچه‌ها هم بدترن.
‫ما هیچ حیوون خونگی‌ای نداریم.
‫هر سه‌شنبه باید اجاره رو بدین،
‫و هیچ بهونه‌ای نیست که نشنیده باشم، ‫پس خودتو خسته نکن.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله، فهمیدم. سه‌شنبه باید اجاره بدم.
‫هی، مامان. من می‌تونم ‫مغازه‌مون رو از این‌جا ببینم.
‫بیا. این منظره‌ی خوبی داره.
‫پس این خونه‌ توی یه جای عالی قرار داره.
‫بیا، ما می‌تونیم توی این شیشه ‫برای مغازه پس‌انداز کنیم.
‫به زودی این‌جا مثل خونه می‌شه.
‫فکر کنم قلق این لوله‌ها دستم اومده، مامان.
‫چی گفتی؟
‫گفتم فهمیدم چه کار کنم ‫که دیگه آب نپاشه.
‫این عالیه، المر.
‫سلام، خانم مک‌لارن.
‫ببین، المر. ما یه مهمون داریم.
‫سلام، خانم مک‌لارن. حالتون چطوره؟
‫خب، امروز سه‌شنبه‌ست. ‫من سه‌شنبه‌ها کلی داستان غم‌انگیز می‌شنوم.
‫- باعث می‌شه سوء هاضمه‌ام عود کنه. ‫- متاسفم که این رو می‌شنوم.
‫وقت پرداخت اجاره‌تونه.
‫لوله‌های این‌جا صدا می‌دن و ازشون ‫آب به بیرون می‌پاشه.
‫من این هفته و هفته‌‌های بعد ‫نصف کرایه رو می‌دم...
‫تا وقتی که لوله‌ها تعمیر بشن.
‫ببین، اگه من لوله‌ها رو تعمیر کنم ‫باید پول بیشتری ازت بگیرم.
‫هر چیزی هزینه داره، دلا. ‫فکر می‌کنی من خودم مشکل ندارم؟
‫- صبر کن. مامان! ‫- هفته‌ی بعد می‌بینمت.
‫من یه راهی برای پر کردن ‫شیشه‌ی پس‌اندازمون پیدا کردم.
‫و بعدش دیگه لازم نیست نگران باشی. ‫منم و تو و فروشگاه جدیدمون.
‫المر، من باید یکم پول خورد قرض بگیرم.
‫- اما اون پولیه که... ‫- من باید چند تا تماس بگیرم.
‫با من بیا بیرون.
‫همه‌شون رو خرج نکن، مامان.
‫ما نمی‌تونیم بدون اون ‫فروشگاهمون رو داشته باشیم.
‫این فقط چند تا ‫سکه‌ست، چیز مهمی نیست.
‫- چطور می‌تونیم... ‫- سلام.
‫بله، بله، من در مورد آگهی زنگ زدم.
‫من ماشین خودم رو دارم. ‫این...پر شده؟
‫- خیلی خب، خداحافظ. ‫- مامان؟
‫عیب نداره. فقط یکی دیگه.
‫سلام، من در مورد آگهی تماس گرفتم.
‫صبر کن، من ماشین خودم رو دارم، ‫و اولین تحویل مجانیه. خیلی خب.
‫اما مامان،‌ شاید من بتونم کمک کنم.
‫من فقط می‌خوام ساکت باشی. سلام.
‫بله، بله، من در مورد آگهی زنگ زدم.
‫نه، صبر کنید! متوجه نیستین. ‫من ماشین خودم رو دارم...
‫ولم کن!
‫کالی، کمک!
‫پیشته! پیشته! برو، برو!
‫برو یه جای دیگه شیر بگیر.
‫حالت خوبه، گرتی؟
‫- آماده‌ای، یوجین؟ ‫- من آماده‌ام!
‫و... برو تو کارش!
‫این یک شب تاریک و دلگیره!
‫آها!
‫باد زوزه می‌کشه.
‫یک سرزمین خیلی دور در لبه‌ی تباهی ‫تلوتلو می‌خورد.
‫خیلی ممنون.
‫حیوانات زجه می‌زدن،
‫ "کسی نیست که بتونه ما رو نجات بده؟"
‫ممنون.
‫بله! بله! یه نفر هست ‫که بتونه اون‌ها رو نجات بده.
‫یه نفر که بتونه راه دور و درازی ‫رو طی کنه...
‫کش پلاستیکی دارم!
‫هر رنگی که بخواید. با تخفیف فوق‌العاده. ‫قبل از این‌که تموم شن بخریدشون.
‫یه موجود فوق‌العاده، ‫شگفت‌انگیز، عضلانی...
‫کش‌های پلاستیکی چند منظوره.
‫قرمز دارم، آبی دارم. کش پلاستیکی؟ ‫انگار تو کش پلاستیکی به کارت میاد.
‫یه اژدهای شگفت‌انگیز و شجاع ‫با نفسی از آتش!
‫کش پلاستیکی؟ ‫اون‌قدر ارزون هستن که می‌شه گفت مجانین!
‫ارزون؟ مجانی؟
‫فقط امروز اون‌ها رو برای فروش داریم.
‫فقط امروز؟
‫- من گفتم... ‫- بهتره عجله کنم.
‫- می‌دونم کش لازم داری. ‫- یه اژدهای پرنده!
‫- می‌تونی موهاتو باهاش ببندی. ‫- عجب معامله‌ی خوبی.
‫- ممنون، خانم. ‫- هی!
‫تو مشتری منو گرفتی! ‫اون می‌خواست سکه‌اش رو توی کلاه من بندازه.
‫خب، اون الان مال منه.
‫نه، نیست. چون ما اول این‌جا بودیم ‫و نمایش‌مون رو اجرا می‌کردیم.
‫خب، انگار نمایش شما به اندازه‌ی ‫کش‌های پلاستیکی جالب نیست.
‫خیلی خب. این‌کارو می‌کنیم. ‫یا اون سکه رو به من می‌دی،
‫یا یه چیزی رو از توی ‫اون کوله‌ات به من می‌دی.
‫نه.
‫تو باید یه چیزی برای ‫نمایش ما داشته باشی.
‫- اون مال منه. ‫- اما تو به من بدهکاری. این حق منه.
‫نه، نیست!
‫چرا هست.
‫ولم کن!
‫من گرفتمش، کالی!
‫- هی! اون بچه‌ها. ‫- بیا.
‫- ما باید برگردیم داخل. ‫- برگرد این‌جا!
‫تو از من چیزی رو بگیری، ‫منم یه چیزی رو از تو می‌گیرم.
‫- اون‌ها... ‫- خواهش می‌کنم بیا.
‫من خسته‌ام و باید شامم بپزم، باشه؟
‫اون‌ها...
‫سلام.
‫از کجا اومدی این‌جا؟ ‫منو دنبال کردی؟
‫من زود برمی‌گردم.
‫همه‌اش رو نخور. ‫برای صبحونه هم می‌خوایم.
‫باشه.
‫هیس!
‫باید ساکت باشی. حیوونای خونگی ‫اجازه‌ی ورود به آپارتمان رو ندارن.
‫- چیزی گفتی؟ ‫- نه، مامان.
‫- بیا قبل این‌که سرد بشه غذاتو بخور. ‫- الان میام.
‫هیس!
‫صدات در نیاد. یه فکری می‌کنم.
‫چه بوی خوبی می‌ده، مامان!
‫هی، این‌جا رو ببین.
‫مامان، من...
‫می‌خوای یه کاری کنی ما رو ‫بندازن توی خیابون،‌ المر؟
‫چون اگه این رو می‌خوای دقیقاً ‫باید همین کارو بکنی.
‫- نه، مامان. تو نمی‌فهمی. ‫- چیو نمی‌فهمم؟
‫گربه رو برگردون به ‫اون‌جایی که پیداش کردی،
‫وگرنه خانم مک‌کلارن ‫به ما می‌گه از این‌جا بریم.
‫اما مامان،‌ من...
‫برام مهم نیست، و برای ‫این چیزها هم وقت ندارم.
‫- می‌تونم توضیح بدم. ‫- کافیه.
‫تو می‌خوای به من دروغ بگی، ‫و من نمی‌خوام دروغت رو بشنوم.
‫تو دروغگویی! تو به من گفتی ‫که ما اون‌جا فروشگاهمون رو باز می‌کنیم!
‫به این سادگی‌ای که فکر می‌کنی نیست.
‫اما تو قول دادی!
‫منظورم الان نبود.
‫- چرا حقیقت رو به من نگفتی؟ ‫- می‌خوای حقیقت رو بهت بگم؟
‫من فقط می‌خواستم از ماشین بیای بیرون. ‫فقط همین.
‫و حالا می‌خوام اون گربه رو از این آپارتمان ‫بیرون کنی!
‫چون همین‌جوریش کلی چیز ‫برای نگرانی دارم، فهمیدی؟
‫ببخشید.
‫نترس.
‫من نترسیدم!
‫من اون پول رو جور می‌کنم، ‫و خودم اون فروشگاه رو جور می‌کنم.
‫خودت می‌بینی.
‫المر.
‫هی! روی پله‌ها ندو!
‫اون یه گربه‌ست؟
‫چه خبر شده؟
‫من همه‌ی این‌کارا رو تنهایی می‌کنم، المر.
‫المر!
‫الان چه کار کنیم، مامان؟
‫تو نباید نگران چیزی باشی. ‫این وظیفه‌ی منه.
‫- شاید بتونم کمک کنم. ‫- من فقط می‌خوام ساکت باشی.
‫هی! برگرد این‌جا!
‫اون پول مال ماست.
‫- اون مال منه! ‫- بگیرش!
‫من برای این چیزها وقت ندارم.
‫نگفتی که بچه داری.
‫فکر نمی‌کردم چنین چیزی مشکل‌ساز بشه.
‫اگه بچه بیاری هزینه‌ات بیشتر می‌شه.
‫من همین‌جوریش کلی نگرانی دارم، ‫فهمیدی؟
‫المر.
‫نترس.
‫هی، گربه.
‫چرا همه چیز این‌قدر سخته؟
‫داری از من سوال می‌پرسی یا...
‫وای!
‫اوه.
‫تو داشتی با خودت حرف می‌زدی. ‫فهمیدم.
‫تو...
‫- وای. ‫- المر. المر؟
‫ای بابا. المر؟
‫نه. تو یه گربه‌ی سخنگویی؟ نه.
‫وقتی آماده‌ بودی بگو، ‫و منم سوالاتت رو جواب می‌دم.
‫چطور می‌تونی حرف بزنی؟
‫تو با من مهربون بودی.
‫و حالا من این مهربونیت رو ‫جبران می‌کنم، المر.
‫می‌خوای ۷ تا از آرزوهامو ‫برآورده کنی؟
‫اون‌جوری جادویی نیستم.
‫بعدشم مگه ۳ تا آرزو نبود؟
‫خب...من خیلی کمک می‌خوام.
‫من باید برای مامانم و خودم یه فروشگاه ‫باز کنم که دیگه نگران نباشه.
‫اما من پولی ندارم، و...
‫و این چیزیه که من در ‫موردش می‌تونم کمکت کنم.
‫ببین، من فقط حرف نمی‌زنم. ‫گوش هم می‌کنم.
‫این‌جا توی بندر من همه جور چیزی ‫می‌شنوم.
‫چیزهایی که شاید باعث بشه یه مرد جوون ‫مثل تو...
‫پولی که برای باز کردن ‫فروشگاه نیاز داره بگیره.
‫مثلا چی؟
‫یه اژدهای فوق‌العاده،
‫دیدنی،
‫زنده،‌ پرنده، با نفس آتشین!
‫نه. اژدها واقعی نیست.
‫گربه‌های سخنگو هم واقعی نیستن.
‫می‌تونی تصور کنی که اژدهای خودت رو ‫این‌جا توی شهر نورگرین داشته باشی؟
‫آره، اما چطور...
‫هیس. فقط تصور کن.
‫تو و مادرت لازم نیست نگران ‫هیچ چیز دیگه‌ای باشید.
‫وای.
‫من می‌تونم برای اژدها سواری و ‫آب‌نبات و سوغاتی از مردم پول بگیرم!
‫و من و مامان بالاخره می‌تونیم ‫فروشگاهمون رو باز کنیم!
‫بگو اژدها کجاست. چطور می‌تونم بگیرمش؟
‫قسمت راحتش همینه.
‫اون همین‌جا توی یه جزیره‌ی کوچیک نشسته.
‫اما چطور من به اون جزیره برسم؟
‫اینم آسونه.
‫من برات یه سواری جور می‌کنم.
‫وای!
‫به سودا سلام کن.
‫این قلقلکم می‌ده.
‫سودا.
‫- بله؟ ‫- سلام کن.
‫سلام!
‫اون فهمید، سودا.
‫من باید با یه نهنگ تا جزیره برم؟
‫توی این وقت کم این بهترین چیزی بود ‫که تونستم جور کنم.
‫خیلی خب. خیلی خب.
‫فقط باید بفهمم چطور روش بمونم.
‫- سودا؟ ‫- المر!
‫می‌شه لطفا منو به جزیره‌ای که ‫اژدها داره ببری؟
‫- سودا! ‫- بله، بله پیشی؟
‫بهتره با حداکثر سرعتی که می‌تونی بری.
‫یوهو!
‫یا آروم برو! آروم هم بری خوبه!
‫وای! خوش بگذره. خداحافظ!
‫اون پسر خوبیه. ‫امیدوارم غرق یا خورده نشه.
‫یا هر دوش.
‫سودا، آروم برو! چیزی نیست که بتونم ‫بگیرمش!
‫اما من به پیشی قول دادم سریع برم.
‫باشه، اما خیلی سریع نرو.
‫سریع معمولی. خوبه. ‫می‌تونم این کارو بکنم.
‫یوهو!
‫می‌خوای ببینی چرا بهم می‌گن سودا؟ ‫می‌خوای ببینی؟
‫نه. نه خیلی...
‫دیدی؟ دیدی یا نه؟
‫آره، دیدمش.
‫من خودم یاد گرفتم ‫چطور این کارو بکنم.
‫- عالیه، سودا. ‫- من خودم این حرکتو ساختم.
‫- وای. ‫- خیلی قشنگه، مگه نه؟
‫من عاشق غروبم.
‫یه شب تا خود ستاره‌ها شنا می‌کنم.
‫المر! المر! المر!
‫بیداری؟
‫بیداری دیگه؟ تو خر و پف می‌کنی.
‫می‌دونستی؟
‫شایدم صدای شکمت بود. ‫وقتی گرسنه‌ای دلت حرف می‌زنه؟
‫گرسنه‌ای؟ یه چیز نارنجی می‌خوای؟ ‫- چون تقریبا صبح شده.
‫ما وسط دریاییم. ‫از کجا قراره...
‫یه نارنگی؟
.تادا
‫وای!
‫این تنجرینا هست.
‫خیلی خوشگله، مگه نه؟
‫آره.
‫بهترین نارنگی توی شهره.
‫البته منظورم توی آب بود.
‫این‌ها خوشمزه‌ترین نارنگی‌هایی ‫هستن که تا حالا خوردی.
‫تا جزیره توقف نداریم، پس ‫هر چی می‌خوای جمع کن.
‫- خیلی خوشمزه‌ست! ‫- منم همینو می‌گم!
‫این صدا چطور بود؟ ادای قطار رو در آوردم.
‫ببین! المر! المر من یه دماغ درست کردم!
‫ببین! مثل دماغ توئه! ‫سریع تا نترکیده ببینش!
‫بد نبود.
‫ممنون! این یکی هم خودم ساختم. ‫خیلی سخت نبود.
‫وای!
‫- این باید همون جزیره باشه. ‫- آره.
‫اون جزیره‌ی وحشیه.
‫تو گفتی جزیره‌ی "وحشی"؟
‫آره، به‌خاطر حیوانات وحشی.
‫حیوانات وحشی؟
‫آره، اون‌ها دندونا و پنجه‌های .خیلی تیزی دارن
‫چی؟
‫- آره. ‫- صبر کن.
‫اون‌ها اژدها رو اسیر کردن...
‫تا بتونه هی جزیره رو بلند کنه.
‫- چرا باید چنین چیزی رو بخوان؟ ‫- چون اون‌جا داره غرق می‌شه.
‫- پس اومدیم نجاتش بدیم؟ ‫- مگه پیشی این‌ها رو بهت نگفت؟
‫نه!
‫خب، سوپرایز!
‫من قراره بمیرم.
‫سفر به سلامت!
‫نگران نباش، اژدها. من اومدم که تو رو...
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫وای...
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫ولش کن!
‫هی، بس کن! گفتم تمومش کن!
‫با این همه سر و صداتون ‫نمی‌تونم صدای سیوا رو بشنوم.
‫سیوا اژدها رو مجبور کرد که ‫یه بار دیگه ما رو نجات بده،
‫اون‌وقت این‌جوری ازش تشکر می‌کنید؟
‫ساکت باشین. نیازی به ترسیدن نیست.
‫من این اژدها رو آوردم پیش خودمون...
‫و تا زمانی که اون ما رو بالا بکشه،
‫هیچ وقت توی دریا غرق نمی‌شیم.
‫هی!
‫هیس، آروم باشید.
‫راه حل پیش منه. ‫من جزیره‌ی وحشی رو نجات می‌دم.
‫من دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫اژدهای سیوا دیگه به سختی می‌تونه ‫جزیره رو بلند کنه.
‫بهش گوش کنید.
‫هر بار ما زمین بیشتری رو از دست می‌دیم. ‫من این بار خونه‌ام رو از دست دادم.
‫مهم‌ترین چیز اینه که همه‌ی ما ‫آروم بمونیم.
‫ممکن بود غرق بشم! ‫شاید نفر بعدی که غرق می‌شه تو باشی!
‫و تو، و تو، و تو...
‫هی!
‫خفه شو، تمیر!
‫کوان؟
‫بله، سیوا؟
‫اونو بده به من.
‫هیس!
‫بس کن. بس کن!
‫من نمی‌خوام غرق بشم. ‫من نمی‌خوام غرق بشم.
‫تمیر، تمیر، تمیر!
‫گوش کن. تو داری همه رو می‌ترسونی.
‫ببخشید، سیوا. ‫من فقط نمی‌خوام غرق بشم.
‫من نمی‌خوام غرق بشم! ‫من نمی‌خوام غرق بشم!
‫آروم باش. همه‌ی شما در امان هستین.
‫ساکت باشین!
‫بذارید سیوا حرف بزنه.
‫اگه ما آشفته بشیم نمی‌تونم ‫نجاتتون بدم.
‫هیچ کسی نمی‌تونه نجاتتون بده.
‫خواهش می‌کنم، فقط ازتون می‌خوام ‫به من اعتماد کنید.
‫اژدها...
‫اژدها کاری که من مجبورش کنم ‫رو انجام می‌ده،
‫شما هم باید همین‌کارو بکنید، ‫وقتی که بهتون می‌گم...
‫- اما... ‫- اما چی؟
‫مامان!
‫کوان جلوش رو بگیر!
‫وای خدا...
‫ولش کن! ولش کن!
‫کوان!
‫اونو بیارش پایین. ما نباید ‫اژدها رو از دست بدیم.
‫عربده‌کش‌ها رو بیار. ‫ما رد اژدها و اون بچه رو می‌گیریم.
‫الان وقت آشفتگی نیست. ‫ما دوباره اژدهامون رو اسیر می‌کنیم.
‫اما اون مخفی می‌شه.
‫نه. اون‌ها نمی‌تونن از من مخفی بشن.
‫وای!
‫آره!
‫من موفق شدم!
‫من یه اژدهای شگفت‌انگیز، ‫فوق‌العاده و زنده که نفس آتشین داره رو...
‫نجات دادم؟
‫اوه، اوه، آه. وای.
‫من نمی خواستم بهت صدمه‌ای بزنم، اژدها.
‫ها؟
‫اوه!
‫فکر کنم من خودم به خودم صدمه زدم.
‫اوه، تو منو نجات دادی!
‫- اوه! ‫- این روز خوش‌شانسیمه.
‫من اون‌قدر خوش‌شانسم که ممکنه بترکم! ‫ثابت وایسا که بتونم ازت تشکر کنم.
‫قضیه چیه؟ بغلی نیستی؟
‫باحال‌تر از اینی که بخوای توی فضای عمومی ‫محبتت رو به نمایش بذاری؟
‫آره، منم همین‌طور.
‫تو واقعی هستی؟
‫البته که من واقعیم. ‫اگه الکی بودم می‌تونستم این کارو بکنم؟
‫نه.
‫نظرت چیه؟
‫- این خوب نیست. ‫- دارم بهتر می‌شم.
‫خیلی خب. آره، من می‌تونم ‫یه کاریش بکنم.
‫خیلی خب.
‫اژدها، من تو رو نجات دادم، ‫برای همین تو مدیون منی.
‫مگه نه؟
‫من برای تو جونم رو می‌دم.
‫نه، لازم نیست که...
‫من اقیانوس‌ها رو با آتیشم خاموش می‌کنم...
‫و با غرشم کوهستان‌ها رو نابود می‌کنم ‫برای تو.
‫این خوبه...صبر کن ببینم، ‫می‌تونی این کارا رو بکنی؟
‫نه.
‫نه راستش.
‫من دریای بزرگ ببینم سرم گیج میره، ‫و از آتیش می‌ترسم.
‫خیلی درد داره آره.
‫این چیزیه که الان درد داره. ‫من چند تا بالم رو بالا نگه داشتم؟
‫یه بال،‌ اون یکی بالت آویزون به نظر میاد.
‫به‌جای تشکر کردن برای این‌که بارها ‫جزیره رو بلند کردم این کارو باهام می‌کنن؟
‫بهشون گفتم که این جواب نمی‌ده.
‫چون اگه جواب می‌داد، ‫من یه اژدهای بالغ شده بودم.
‫- چی؟ ‫- یه اژدهای بالغ.
‫این بهترین چیز دنیاست.
‫- با من بیا. ‫- نه، نه!
‫اوه،‌ آی. این حتی دردش از اونم بیشتر بود.
‫پسر، کجایی؟
‫ای وای.
‫- ببخشید، ببخشید. ‫- چرا تو...
‫من سعی کردم پرواز کنم، ‫اما بالم کار نکرد.
‫عالیه. بهتر از این نمی‌شه.
‫من توی یه جزیره‌ی پر از حیوونای وحشی ‫با دندون‌های تیز گیر افتادم.
‫من یه اژدها رو نجات دادم ‫که نمی‌تونه پرواز کنه؟
‫آها.
‫- که از آب می‌ترسه؟ ‫- آها.
‫از آتیش می‌ترسه؟
‫آها.
‫اما از نفس اژدهاها آتیش بیرون میاد.
‫من این‌طور نیستم.
‫اصلا چیزی بلدی؟
‫من این رو بلدم.
‫صبر کن. صبر کن.
‫صبر کن. معمولا خیلی بیشتر ‫از الان عرق دارم.
‫خیلی خب، بس کن.
‫- تو الان... ‫- این... صدای زیر بغلم بود.
‫این‌جا رو ببین. این چیزیه ‫که می‌خواستم نشونت بدم.
‫بعد از این‌که آتیشم رو بگیرم ‫این‌ شکلی می‌شم.
‫وقتی جزیره رو نجات بدم.
‫می‌بینی؟
‫نه راستش.
‫خب، هزاران ساله که اژدهاها به ‫جزیره‌ی وحشی میان.
‫چون وقتی ما ۱۰۰ ساله بشیم، ‫که اگر بخوایم به سال انسانی حسابش کنیم،
‫باید تقسیمش کنیم بر ده که می‌شه...
‫که می‌شه...
‫ده. می‌شه ده!
‫ده! همزمان با تو گفتمش. ‫وقتی ما ده ساله بشیم،
‫ما به این‌جا یعنی ‫جزیره‌ی وحشی میایم تا...
‫آزمون بلوغ خودمونو پشت سر بذاریم.
‫مثل کاری که زنبورها با گل‌ها می‌کنن، ‫ولی برای اژدهاها، نه زنبورا.
‫و این یه جزیره‌ست، نه گل.
‫ما باید جزیره‌ی وحشی رو از غرق شدن نجات ‫بدیم، چون اون هر ۱۰۰ سال یه بار غرق می‌شه.
‫اگه ما بتونیم این کارو بکنیم، ‫ما اژدهای بالغ می‌شیم.
‫که نفسشون آتیشیه و عضله دارن ‫و این‌جوری باهوش و شجاعن.
‫مطمئنم بعد این‌که من جزیره رو نجات بدم ‫و آتیشم رو بگیرم این‌جوری می‌شم.
‫صبر کن ببینم. تو جزیره رو نجات دادی. ‫من دیدم که انجامش دادی.
‫نه. سیوا مجبورم کرد اون‌جوری نجاتش بدم.
‫اما نمی‌تونه درست باشه ‫چون بعدش بدتر غرق می‌شه.
‫و اون‌جا ترسناک و پر از آتیش و بده.
‫خب خودت چطوری باید انجامش بدی؟
‫من نمی‌دونم.
‫من اژدهای جواب‌داری نیستم.
‫این معناش این نیست که ‫جوابی وجود نداشته باشه.
‫نه نیست.
‫- باید یه راهی برای فهمیدنش باشه. ‫- راهی نیست. جز آراتواه.
‫- اون کیه؟ ‫- اون یه لاک‌پشت خیلی پیره.
‫وقتی هوریشیو جزیره رو نجات داد این‌جا بود،
‫برای همین همه چیو در مورد اژدهاها می‌دونه.
‫اون این اژدهای بالغ عضله‌ای رو کشیده.
‫- خیلی خب، بیا بریم ازش بپرسیم. ‫- مشکل این‌جاست من جاشو نمی‌دونم.
‫ای بابا!
‫وقتی روی جزیره فرود اومدم دنبالش گشتم،
‫و گشتم و گشتم و گشتم و گشتم.
‫فکر کردم شاید آراتواه برای من ‫یه نشونه یا یه جور نقشه...
‫بذاره، مگه نه؟
‫- چرا قیافه‌تو این‌جوری کردی؟ ‫- من کمکت می‌کنم.
‫این کارو برای من می‌کنی؟
‫بله.
‫اما بعد این‌که کمکت کردم اژدهای بالغ بشی، ‫تو باید به من کمک کنی.
‫البته.
‫ما برمی‌گردیم به نورگرین ‫و نمایش اژدهایی راه می‌ندازیم.
‫ولی من بعد از آزمون بلوغم ‫باید برم خونه.
‫این عالی می‌شه.
‫همه‌ی خانواده‌ام پرواز می‌کنن ‫و میان بالا تا منو ببینن،
‫و من از نفسم آتیش میاد و ‫همه منو تشویق می‌کنن.
‫خیلی خب. من تو رو نجات دادم، ‫و لازم نیست برای همیشه پیشم باشی.
‫فقط می‌خوام کمکم کنی به اندازه‌ی کافی ‫برای فروشگاهم پول در بیارم.
‫- قبوله؟ ‫- باشه. خوبه.
‫خیلی خب.
‫من تو رو...جواب‌دار صدا می‌زنم.
‫المر. اسمم المره.
‫می‌دونستم یه اسم باحال داری.
‫اسم من بوریسه، اون‌قدر باحال نیست، ‫اما به قیافه‌ام می‌خوره.
‫من بهت دروغ گفتم، المر.
‫- اون صدا از زیر بغلم در نیومد. ‫- من نمی‌خوام این رو بدونم.
‫اون‌ها پیاده دارن میرن.
‫حتما بال اژدها بدجوری صدمه دیده.
‫بدجوری صدمه دیده؟
‫وای نه!
‫این یه فاجعه‌ست! ما... نه!
‫سیوا، چطور می‌تونی اون فسقلی ‫رو دم گوشت تحمل کنی؟
‫- ولش کن. ‫- به کی گفتی فسقلی؟
‫من ولش نمی‌کنم. اون همه رو ‫به وحشت میندازه. این رو می‌دونی کوان.
‫اگه فرصتمون برای ترک یه جزیره‌ی ‫محکوم به فنا رو از دست داده باشیم، چی؟
‫هیس.
‫سیوا!
‫اون نزدیکه.
‫برادرم هوریشیو یادم داد ‫که تا خیلی دور تف کنم،
‫مطمئنم می‌تونم روی اون درخت تف کنم. ‫می‌خوای ببینی؟ المر؟
‫- می‌شه دنبال فلش‌ها بگردی؟ ‫- باشه.
‫من الان خیلی گرسنمه. ‫کلم مرداب غذای مورد علاقمه.
‫فکر نمی‌کنی این اطراف از اون‌ها باشه؟ ‫اون‌جا یه فلشه!
‫نه. نه. اون‌جا یه فلشه! ‫نه،‌ نه، ببخشید. اشتباه شد.
‫هی، می‌دونی چیه؟
‫- من می‌شم فلش‌ پیدا کن،‌ باشه؟ ‫- البته.
‫فقط ساکت باش که بتونم تمرکز کنم.
‫وای خدای من.
‫انگار کلی توت‌فرنگی توش بود!
‫به وسائل توی کوله‌ام ‫کاری نداشته باش، فهمیدی؟
‫- واقعا؟ ‫- جدی گفتم.
‫باشه.
‫چرا؟
‫- چون من به همه چیز داخلش نیاز دارم. ‫- چرا؟
‫- چون دارم دیگه. ‫- برای همین خیلی مهمه؟
‫- آره. ‫- از اون فلش هم مهم‌تره؟
‫اوه!
‫خیلی خب. عالیه. ‫از این‌طرف.
‫آره! آراتواه داریم میایم.
‫ها؟
‫اون چی بود؟
‫- سیوا داره میاد دنبالمون! ‫- داره میاد دنبالمون؟
‫اون داره میاد دنبالمون!
‫ما می‌تونیم از این‌جا رد شیم.
‫المر؟
‫یادته بهت گفتم... ‫آب باعث سرگیجه‌ام می‌شه؟
‫بیا بوریس، من نمی‌خوام کسی منو بخوره ‫که پنجه‌های تیز...
‫یا دندونای تیز داره!
‫- کروکودیل! ‫- و آب! آب رو یادت نره.
‫و سیوا هم داره میاد. من نمی‌تونم برگردم.
‫نوک قله خیلی ترسناکه. ‫آتیش اون‌جا منو می‌سوزونه!
‫اون‌ها بهت نمی‌رسن. من قول می‌دم.
‫وای، از اون جوابت خوشم اومد. ‫هیچ چیزی جلوی ما رو نمی‌گیره.
‫جز اون!
‫داری چه کار می‌کنی، اژدها؟
‫داگلاس، وینفرد، ‫همین حالا برگردین.
‫بچه‌ها!‌ اون‌جا امن نیست، ‫ای خزنده‌های شیطون کوچولو.
‫می‌شه بیخیال شین؟
‫جونم داره در میره.
‫همه‌اش تقصیر توئه، اژدها.
‫چرا اومدی این‌جا پرسه می‌زنی؟
‫این پرسه زدن نیست!
‫این دیگه چه موجودیه؟
‫اون یه المره.
‫اون جواب‌داره. اون می‌خواد کمکم کنه ‫جزیره رو نجات بدم.
‫زود باش، از این‌طرف!
‫تو؟ جزیره‌‌ی وحشی رو نجات بدی؟
‫شوخیت گرفته.
‫هی! شوخی نکنید با من!
‫زود باش، بوریس. ‫ما باید بریم اون طرف!
‫خب، کجا بودم؟
‫من نصفتون می‌کنم.
‫زودباش، بوریس!
‫این خیلی سخته.
‫المر!
‫ای اژدها دزد!
‫فکر کنم تو درست نگرفتی، کروکودیل!
‫اسم من کورنلیوس هست. و با حرفت موافقم!
‫نه!
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫وای نه. بیاید کوچولوها.
‫زودباشین بیاین.
‫المر! المر!
‫- عجله کن، بوریس؟ ‫- جواب بهتری نداری؟
‫این خیلی برای من مناسب نیست.
‫و سیوا هم داره میاد.
‫- نذار برگردم! ‫- زودباش، بوریس!
‫نه، من نمی‌تونم.
‫سیوا، اژدهای تو این‌جاست.
‫اون این‌جاست!
‫المر!
‫ببین، بوریس! همه‌اش مال خودته.
‫توت فرنگی.
‫توت فرنگی؟
‫بیا بگیرش.
‫توت فرنگی تقریبا اندازه‌ی کلم مرداب ‫خوشمزه‌ست.
‫- بگیریدش! ‫- منو ببین بوریس.
‫بوریس، منو ببین. فقط باید ادامه بدی.
‫ما دیگه رسیدیم.
‫- المر! ‫- زودباش!
‫بوریس!
‫وای.
‫آب‌نبات رو بگیر.
‫وای! کمک!
‫وای!
‫من گرفتمت.
‫سیوا!
‫کوان!
‫- من نمی‌تونم نگهشون دارم. ‫- اما من گرفتمش.
‫بچه‌ها!‌ کمک!
‫کوان، تو باید اون‌ها رو نجات بدی.
‫کوان!
‫کوا...
‫کوان!
‫این متوقف شد.
‫فعلا آره، اما دوباره...
‫و دوباره و دوباره رخ می‌ده.
‫پس بیا حرکت کنیم.
‫باز هم از اون توت فرنگی‌ها داری؟
‫نه. و پنجه‌ات رو به کوله‌ام نزدیک نکن. ‫باشه؟
‫خب، مطمئنم اگه نشونم بدی توش چیه ‫می‌تونم سریع‌تر حرکت کنم.
‫نه.
‫زودباش دیگه.
‫هی.
‫بوریس، بس کن!
‫واقعا؟ چرا؟
‫ببین،‌ من وقت توضیح دادن ندارم. ‫جزیره داره غرق می‌شه. یادت نرفته که؟
‫باشه.
‫بیا بریم.
‫اوه، داگلاس، وینفرد، من خیلی نگران بودم. ‫جورج کجاست؟ جورج!
‫من زنده‌ام؟ من زنده‌ام؟
‫زنده‌ام. قطعا زنده‌ام.
‫هی! بس کن! ببند دهنتو!
‫بچه‌ها، این‌جایین.
‫ممنونم، کوان.
‫سیوا؟ سیوا!
‫- جزیره داره سریع‌تر غرق می‌شه. ‫- حالا تازه نگران شده.
‫الان وقتش نیست، کوان.
‫اما من اژدها رو گرفته بودم. ‫چرا مجبورم کردی برگردم؟
‫گوش کن.
‫اگه دوباره اون اژدها رو اسیر نکنیم ‫کل جزیره نابود می‌شه!
‫همه‌ی اون‌ها امیدشون به منه.
‫متوجهی؟ به من.
‫یه روزی اون‌ها چشمشون به توئه.
‫- و نباید اون‌ها رو ترک کنی. ‫- اما خونه‌ی ما نابود می‌شه.
‫ما هنوز وقت داریم که اژدهامون رو ‫اسیر کنیم.
‫به من اعتماد کن.
‫- هی، رفیق، نظرت چیه؟ ‫- در مورد چی؟
‫این... خوبه؟
‫عالیه! این می‌تونه سوت مخفی دوستانه‌ی ‫ما باشه.
‫- چون ما دیگه با هم دوستیم. ‫- من خیلی اهل سوت زدن نیستم.
‫شوخیت گرفته؟ اگه تو ‫حیوونای وحشی دیگه رو ببینی،
‫یا من بال دیگه‌ام صدمه ببینه یا ‫یه عربده‌کش یا کوان یا سیوا رو ببینم چی؟
‫- چطور باید همدیگه رو صدا کنیم؟ ‫- با گفتن "کمک"؟
‫بیخیال! همه می‌تونن این کارو بکنن.
‫اصلا لازم نیست برای این‌کار ‫با کسی دوست باشی.
‫بامزه نبود!
‫تو ترسیدی؟
‫نه! من محتاطم. بین این ۲ تا فرق هست.
‫- اون شال رو از کجا گرفتی؟ ‫- این خیلی نرمه.
‫وقتی پوستمو بهش می‌زنم خیلی حال می‌ده. ‫بیا حسش کن.
‫بوریس.
‫این یه شال نرم نیست، مگه نه؟
‫جورج، ببین کی اومده!
‫نه.
‫نه بابا. باورم نمی‌شه.
‫المر؟ من خیلی احساس محتاط بودن دارم.
‫تو قراره یه قهرمان بشی!
‫من اژدهای سیوا رو برای اون ‫اسیر کردم.
‫خب، ما اسیرش کردیم.
‫این چیز چیه دیگه؟
‫این خیلی شیرین و خوشمزه به نظر میاد.
‫ساشا، اونو بده به من. ‫من می‌خوام گاز اول رو بزنم.
‫من اژدها رو پیش سیوا می‌برم.
‫نه تو نمی‌بریش. من می‌برمش.
‫تو شبیه یه هندونه‌ی شیرین و آبداری...
‫که یکم مو بهش چسبیده.
‫بس کن، ساشا.
‫ساشا.
‫المر!
‫کمک!
‫اون مال منه!
‫نه! اون لقمه‌ی شیرین مال منه!
‫صبر کنید!‌ من یه چیز شیرین دارم!
‫معلومه که داری.
‫نه، نه، خیلی شیرین‌تر. ‫آدامس بادکنکی دارچینی!
‫هر باری که بجوینش شیرینی ‫فوق‌العاده‌ای داره!
‫تا حالا چنین چیزی رو مزه نکردین،
‫و این می‌شه بهترین قسمت زندگی‌تون.
‫این از یه شهر خیلی دوری اومده، ‫و مزه‌ی خونه رو می‌ده.
‫- اوه. ‫- به به.
‫- آره. بده به من! زود باش! ‫- منم می‌خوام!
‫- بده من! ‫- بده من!
‫بده من!
‫من فقط یکی دارم، ‫پس باید براش بجنگین!
‫المر؟
‫بوریس!
‫داریم غرق می‌شیم.
‫هر صبح، هر شب داریم غرق می‌شیم!
‫غرق می‌شیم.
‫چیه، بوریس؟
‫من دارم صدات می‌زنم.
‫- آره، فهمیدم. اما چی می‌خوای؟ ‫- خوبه.
‫باید وایسم تا یه نفسی تازه کنم.
‫ایده‌ی خوبی نیست.
‫من بیشتر تو پرواز ‫مهارت دارم تا راه رفتن.
‫هر چه‌قدر زودتر آراتواه رو پیدا کنیم ‫زودتر از این‌جا میریم بیرون.
‫چی؟
‫می‌دونی، تو گفتی دست زدن ‫به کوله پشتی ممنوعه،
‫اما تو به اون ببرها آدامس بادکنکی دارچینی ‫دادی...
‫پس قانون اینه که "دست زدن به کوله ممنوعه ‫مگر این‌که در حال مرگ باشیم"؟
‫انگار نفست سر جاش اومد، بیا بریم.
‫خیلی خب. نوربلو خونه‌ی توئه؟
‫نورگرین. اسمش نورگرینه.
‫این جاییه که زندگی می‌کنم، ‫اما خونه‌ی من نیست.
‫من قبلا با مامانم یه مغازه داشتم.
‫- پس اون‌جا خونته؟ ‫- نه، دیگه نیست.
‫- پس خونه‌ات کجاست؟ ‫- در حال حاضر خونه ندارم.
‫اما وقتی مغازه رو باز کنم ‫خونه دار می‌شم.
‫- اون مغازه‌ای که داشتی. ‫- نه. یه مغازه‌ی جدید.
‫پس این مغازه قراره فرق داشته باشه ‫چون جدیده؟
‫نه، این قراره...
‫همون‌جوری باشه!
‫المر!
‫المر، حالت خوبه؟
‫آره، من خوبم. ‫مراقب جایی که روش وایسادی باش.
‫یه نفر این تله رو ساخته.
‫چی؟
‫واییی.
‫المر، باید این رو ببینی
‫کلی موجود پشمالوی موش مانند این‌جاست.
‫سلام!
‫چی؟ آها، فهمیدم.
‫آره، این یه تله برای منه.
‫- باید منو آزاد کنی! ‫- نگران نباش. می‌دونم چه‌کار کنم.
‫کوله، بلوز،‌ پیراهن، شلوار و همه چیزتو ‫برام بنداز.
‫فکر خوبیه. می‌تونیم با لباس‌هام ‫یه طناب درست کنیم.
‫اوه. آره. این فکر بهتریه.
‫صبر کن ببینم، ‫نقشه‌ی تو چی بود؟
‫مهم نیست. می‌تونیم ‫نقشه‌ی تو رو امتحان کنیم.
‫یه چیزی این پایینه!
‫بوریس.
‫بیا این چوب رو بگیر.
‫- دستم بهش نمی‌رسه بوریس! باید بیام بیرون! ‫- باشه.
‫- بوریس باید کمکم کنی! ‫- یه لحظه صبر کن!
‫بوریس؟
‫المر! المر؟
‫المر!
‫المر؟
‫- جوابمو بده! ‫- نیا پایین، بوریس.
‫بی‌فایده‌ست. بی‌فایده‌ست.
‫تو فقط ترسیدی.
‫نگران نباش. همه چی درست می‌شه.
‫واقع بین باش.
‫ما توی یه سوراخ روی یه جزیره‌ی ‫در حال غرق شدن هستیم.
‫قرار نیست چیزی درست بشه.
‫می‌دونم تو گرسنه‌ای.
‫من یه چیزی برات میارم. قول می‌دم.
‫اون...از نارنگی خوشش میاد؟
‫تو نارنگی داری؟
‫بچه‌ام عاشق نارنگیه.
‫بیا.
‫- اسم من آیریسه. ‫- من المر هستم.
‫تو پسری هستی که اژدهای سیوا ‫رو با خودت بردی.
‫اون‌ها این تله رو برای تو درست کردن، ‫اما من با بچه‌ام افتادم توش.
‫من... متاسفم.
‫چرا این کارو کردی؟ چرا اژدها رو بردی؟
‫- اون باید نجات پیدا می‌کرد. ‫- اما کی قراره ما رو نجات بده؟
‫سیوا یه روشی برای حفظ امنیت ما داشت.
‫اگه این حقیقت داشت، جزیره ‫برای ۱۰۰ سال آینده امن می‌بود،
‫و بوریس یه اژدهای بالغ می‌شد. می‌فهمی؟
‫من فقط می‌خوام همه چیز ‫دوباره درست بشه.
‫درست می‌شه.
‫من بوریس رو پیش آراتواه می‌برم ‫تا جواب واقعی رو پیدا کنیم.
‫اون موقع دیگه در امانیم؟
‫مطمئنم.
‫خب، خیالم خیلی راحت می‌شد...
‫اگه توی یه تله بدون هیچ راه خروجی ‫گیر نکرده بودیم.
‫بوریس اون بالاست. ‫اون می‌تونه کمک کنه...
‫ولم کنید!
‫وای، یه بچه! چه جوجوی بامزه‌ای.
‫- بوریس! تو پریدی داخل. ‫- البته. من باید به دوستم کمک می‌کردم.
‫اما چطوری می‌خوایم بریم بیرون؟
‫هی! با هم دعوا نکنید!
‫بس کنید! ول کنید! ‫سیوا، یه چیزی این پایینه.
‫آروم باش، تمیر.
‫- سیوا می‌گه آروم باش! ‫- همه خفه بشن!
‫اژدها... می‌تونی بیای بیرون.
‫بهت آسیبی نمی‌رسه.
‫قول می‌دم.
‫فقط من این‌جام،‌ سیوا. من و بچه‌ام.
‫آیریس؟
‫- بیا، سیوا. ‫- صبر کن، کوان.
‫- بیا بریم. ‫- ما باید اون‌ها رو بیاریم بیرون.
‫نمی‌شه جلوشونو بگیری دعوا نکنن؟
‫بس دیگه. بس.
‫صبر کن، آیریس. ما میاریمت بیرون.
‫صبر کنید، صبر کنید!
‫- چیه؟ ‫- من صداشون رو شنیدم، سیوا.
‫اژدها و اون پسره.
‫پسره گفت که اژدها رو به قله‌ی کوه می‌بره.
‫این با عقل جور در نمیاد. ‫اژدها از اون‌جا متنفره.
‫اون پسر نمی‌خواد جزیره غرق بشه. ‫هیچ کدوممون این رو نمی‌خواد، سیوا.
‫اگه کسی بتونه کمکش کنه، اون تویی.
‫فقط خودت.
‫- بیاید بریم به قله! ‫- ما باید اول اونو بیاریم بیرون.
‫ممکنه هر لحظه غرق بشیم. ‫وقت نداریم.
‫کوان!
‫نه، عیب نداره.
‫دیدی؟
‫ما مشکلی برامون پیش نمیاد، آیریس.
‫عربده‌کشا، بیاین.
‫اون‌ها رفتن.
‫این کارت خیلی شجاعانه بود.
‫ممنونم آیریس.
‫المر، سیوا رفتن به اون‌جا رو برای ‫همه‌ی حیوونا ممنوع کرده...
‫اما من می‌دونم آراتواه کجاست.
‫امیدوارم به‌خاطر همه‌ی ما هم که شده ‫جواب رو پیدا کنی.
‫از این‌جا به بعدش رو خودتون باید برین.
‫نگران نباش. من اول می‌رم.
‫باشه. البته.
‫حالت خوبه، بوریس؟
‫آره، فقط نگرانم، اضطراب دارم، ترسیدم،
‫و اون سرگیجه‌ام هم هست.
‫ببخشید.
‫باید خودش باشه.
‫- من دارم غش می‌کنم. ‫- نفس بکش. نفس کشیدن رو فراموش نکن.
‫می‌تونی ازش بپرسی؟ ‫به‌خاطر من ازش بپرس، باشه؟
‫باشه.
‫آراتواه باستانی؟
‫ما اومدیم تا از تو بپرسیم...
‫یه اژدها چطوری می‌تونه ‫جزیره‌ی وحشی رو نجات بده؟
‫- و بالم رو درست کنم. ‫- و بال بوریس درست بشه.
‫اگه این کاری باشه که تو می‌کنی.
‫بوریس اژدهایی هست که ‫برای نجات جزیره اومده.
‫در مورد آتیشم ازش بپرس.
‫می‌تونی به اژدها بوریس بگی ‫چطور آتیشش رو بدست بیاره؟
‫حتی اگه این مثل یه معما یا...
‫- پازل؟ ‫- نه.
‫مثلا اگه کاری نیاز ‫باشه قبلش انجام بدیم بگو.
‫مسئله اینه که ما زمان زیادی نداریم.
‫آراتواه؟
‫آراتواه باستانی؟
‫اگه اون...
‫اوه...
‫آره. درسته.
‫- این پشتش بود. ‫- هیس.
‫آراتواه؟
‫- می‌دونی چیه؟ خودت امتحان کن. ‫- چی؟ نه.
‫- بهش بگو. ‫- نمی‌تونم.
‫- المر! ‫- انجامش بده. انجامش بده!
‫قرار بود این‌جوری بشه؟
‫یه لحظه صبر کن، بوریس.
‫المر؟ آراتواه؟
‫ما خیلی وقت بود دنبالت بودیم.
‫آراتواه!
‫اون چی گفت؟ المر اون چی گفت؟ ‫می‌تونم ببینمش؟
‫- نه. اون‌جا نرو. نه. ‫- بذار ببینمش.
‫- من می‌خوام... آراتواه! ‫- بس کن. اون‌جا نرو.
‫شرمنده که لاکت رو شکستم. ‫عمدی نبود.
‫- نه! بس کن! ‫- آراتواه!
‫اون مرده!
‫اون مرده؟
‫الان چه کار کنم، المر؟
‫من... من... من...
‫بیا، بوریس.
‫ما باید بریم!
‫بوریس؟ حالت خوبه؟
‫فقط باید یه جای گرم دراز بکشم.
‫من مراقبت می‌مونم.
‫المر؟
‫تو با آراتواه صبحت کردی؟ ‫می‌دونی چطور ما رو نجات بدی؟
‫ما... ما باهاش صحبت کردیم.
‫اوه، این فوق‌العاده‌ست!
‫آره، اما قبل این‌که بتونه ‫آزمون بلوغش رو پشت سر بذاره،
‫بوریس باید استراحت کنه.
‫اوه، البته. البته. می‌دونم کجا خوبه.
‫بالای این‌جا امن و خشکه.
‫- می‌تونی اون‌جا استراحت کنی. ‫- ممنون، آیریس.
‫نه، نه، ما از تو ممنونیم.
‫حتما گرسنته.
‫تو گفتی این برای من نیست.
‫حرفمو فراموش کن.
‫هر چی می‌خوای بخور.
‫با این تو رو از پیچک‌ها آزاد کردم.
‫این به من کمک کرد که توی چاله ‫آیریس رو ببینم.
‫تو از نارنگی خوشت میاد، بوریس؟
‫نارنگی؟
‫نه، نه، این برای توئه.
‫تو فقط پوستش رو می‌خوری و ‫خود میوه رو میذاری کنار؟
‫معلومه که خودشو نمی‌خورم.
‫پس خوب با هم کنار میایم.
‫یادم رفته بود چه‌قدر مزه‌شون خوبه.
‫برادرم هوریشیو وقتی یه اژدهای بالغ شد...
‫برامون نارنگی می‌آورد خونه.
‫می‌تونستم سوتش رو ‫توی آسمون بالای سرزمین‌آبی بشنوم.
‫همه خیلی بهش افتخار می‌کردن.
‫هیچ کسی قرار نیست هیچ وقت ‫به من افتخار کنه.
‫- می‌تونم یه رازی رو بهت بگم؟ ‫- آره.
‫یه جورایی خیالم راحت شد که ‫از من انتظار نمیره که کاری کنم،
‫چون حقیقت اینه که من ‫اصلا کاری ازم بر نمیاد.
‫این چیزیه که ته دلم حسش می‌کنم.
‫من مطمئنم تو یه اژدهای بالغ ‫عالی می‌شی، بوریس.
‫تو همیشه می‌دونی چه کار کنی، المر. ‫به نظر نمیاد که تو از چیزی بترسی.
‫خب، من...
‫نمی‌دونم اگه تو نبودی چه کار می‌کردم.
‫روی قله می‌سوختم یا توی دریا غرق می‌شدم.
‫حق با توئه. من از هیچی نمی‌ترسم.
‫فقط استراحت کن.
‫وقتی بیدار بشی من جواب رو پیدا می‌کنم.
‫امروز واقعا روز خوش‌شانسیم بود.
‫و فردا حتی از امروزم بهتره.
‫منو ببخش. منو ببخش.
‫منو ببخش. منو ببخش، المر.
‫مامان؟
‫منو ببخش، المر.
‫- برای چی؟ ‫- اون مجبورم کرد بهش بگم کجایی.
‫باید از بچه‌ام مراقبت می‌کردم.
‫پس این حقیقت داره.
‫- بوریس! ‫- من بیدارم.
‫- بوریس، بیدار شو! ‫- من بیدارم!
‫ببین چه‌قدر برای ما مشکل درست کردی،
‫ای موجود بی‌ارزش!
‫نزدیک‌مون نشو، کوان.
‫- بوریس، دیگه عقب نرو! ‫- تو با ما میای!
‫بهش بگو، بوریس،
‫بهش بگو که با آراتواه صحبت کردی... ‫و می‌دونی چطور جزیره رو نجات بدی.
‫تو با آراتواه صحبت کردی؟
‫اون جواب واقعی رو به ما گفت، نه سیوا.
‫پس اون می‌تونه جلوی همه‌ی این‌ها رو بگیره.
‫نه، اون نمی‌تونه.
‫مگه نه، اژدها؟
‫المر؟ خواهش می‌کنم کمک کن.
‫آراتواه بهش کمک نکرده ‫چون اون مرده.
‫- مرده؟ ‫- مرده؟
‫المر.
‫- من.. من... ‫- چطور تونستی دروغ بگی؟
‫روزی که این‌جا اومدی رو یادته، اژدها؟
‫تو نمی‌دونستی چطور این جزیره رو نجات بدی.
‫من کمکت کردم کاری رو بکنی ‫که می‌دونستی نمی‌تونی انجامش بدی.
‫خواهش می‌کنم، المر.
‫حالا تنها کاری که لازمه بکنی اینه که ‫با من بیای.
‫- ما دوباره این جزیره رو نجات می‌دیم. ‫- من نمی‌خوام برگردم...
‫با همدیگه.
‫- من نمی‌تونم. ‫- ولش کن!
‫ساکت باش، پسر! ‫اون اژدهای ماست، نه تو.
‫نه، بوریس!
‫- اژدها! ‫- من نمی‌خوام برگردم.
‫- نه! ‫- المر!
‫بالم!
‫آره!
‫وای!
‫بهت گفتم پروازم از راه رفتنم بهتره.
‫الان می‌تونیم بریم. ‫من می‌تونم تو رو به نورگرین برگردونم.
‫آره.
‫امیدوارم تو جواب رو پیدا کنی،
‫برای همه‌ی ما.
‫اون‌ها اژدها رو پیدا کردن...
‫تا اون بتونه جزیره رو هی ‫بالا بکشه.
‫چرا؟
‫ریشه‌ها. اون‌ها دارن می‌کشنش پایین.
‫اگه ما بتونیم به قدری بالا بکشیمش ‫که ریشه‌هاش کنده بشه...
‫- چی؟ ‫- ما می‌تونیم جزیره رو نجات بدیم!
‫- ریشه‌ها؟ ‫- من جواب رو پیدا کردم!
‫چون تو جواب‌دار هستی! می‌دونستم موفق می‌شی!
‫- آره. ‫- بیا بریم!
‫اون؟ ببین! می‌دونستم!
‫هورا.
‫- هنوز امید هست. ‫- می‌دونستم! می‌دونستم!
‫اون اژدها بی‌مصرفه. ‫تو هم همین‌طور سیوا.
‫ما می‌تونیم دوباره اونو اسیر کنیم.
‫برای چی؟ اون نمی‌تونه جزیره رو نجات بده!
‫تو هم نمی‌تونی، ‫هر چه‌قدر هم که حرف بزنی فایده نداره.
‫اون فسقلی از اولش این رو می‌دونست!
‫من بهت گوش کردم. بهت اعتماد کردم.
‫کوان؟
‫اما دیگه بسه.
‫من از این تپه‌ی گلی در حال غرق شدن ‫خارج می‌شم!
‫من می‌تونم مراقب خودم باشم، ‫و همه‌ی شما با هم می‌تونین غرق بشین!
‫وای خدا. چی شد؟
‫المر، انگار ترک خورد و باز شد. ‫الان چه کار کنیم؟
‫- من باید تو رو ببندم، خب؟ ‫- چی؟
‫نه، نه! این ایده‌ی سیوا بود، و...
‫- آروم باش. باید به من گوش کنی. ‫- این نمی‌تونه درست باشه.
‫اگه ما بتونیم جزیره رو به اندازه‌ی کافی ‫بالا ببریم ریشه‌ها کنده می‌شن.
‫نه، نه، نه. این‌جا رو ببین. ‫من خراب می‌کنم. من...
‫نه، خراب نمی‌کنی. چون من باهات میام.
‫ما با هم انجامش می‌دیم. ‫- این درست به نظر نمیاد.
‫من تو رو آزاد کردم. می‌تونم ‫جزیره رو هم آزاد کنم. جواب همینه.
‫سریع انجامش بده.
‫خیلی خب، بوریس. برو!
‫- جزیره رو بکش بالا! ‫- آره.
‫زودباش! تو می‌تونی! جزیره رو بکش!
‫تقریبا موفق شدی. زودباش.
‫داری انجامش می‌دی! ‫زودباش، فقط یکم مونده!
‫داری انجامش می‌دی، بوریس! ‫داری انجامش می‌دی!
‫بوریس؟ بوریس، چی شده؟
‫حالت خوبه؟ باید جزیره رو بالا بکشی.
‫- اونو بالا بکش! ‫- من جواب رو پیدا کردم.
‫زودباش! برو بالا!
‫- تو نمی‌تونی این‌جا باشی، المر. ‫- چی؟
‫- من باید بذارمت پایین. ‫- نه، نه، بوریس! خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم! زودباش!
‫بکش بالا! بکش بالا!
‫بکش بالا! زودباش!
‫زودباش، بازم کن.
‫بوریس، ما باید از این‌جا بریم.
‫- اما دیگه فهمیدم باید چه کار کنم. ‫- ثابت بمون، بوریس.
‫ما داشتیم پرواز می‌کردیم و ‫تو گفتی من می‌تونم انجامش بدم،
‫و من برای اولین بار تونستم این رو باور کنم.
‫- ثابت بمون تا بتونم آزادت کنم. ‫- من توی دلم می‌تونم حسش کنم.
‫ما دیگه وقت نداریم. جزیره کارش تمومه.
‫گوش کن، این درست نشد چون تو ‫جواب رو نداری.
‫- صبر کن! ‫- من دارم.
‫- نه! صبر کن! ‫- من باید برم اون تو.
‫من باید خودم انجامش بدم.
‫نه! تو می‌دونی چی می‌شه. صبر کن!
‫- من نمی‌تونم صبر کنم! ‫- تو اون‌جا می‌سوزی.
‫تو اشتباه می‌کنی.
‫گوش کن، من می‌تونم ‫کمک کنم. بذار کمک کنم.
‫- صبر کن، بوریس. ‫- نه. من باید برم. بذار برم!
‫تو هیچ وقت یه اژدهای بالغ نمی‌شی!
‫بس کن.
‫دست از سرم بردار.
‫نه! چون من باید یه کاری کنم از این‌جا ‫خلاص بشیم!
‫گفتم ولم کن!
‫تو رو هم فراموش می‌کنم.
‫سیوا؟
‫هی! هیس!‌ ولش کن. ‫اون باید آب تازه، سرپناه و غذا پیدا کنه،
‫این‌جور چیزها رو باید پیدا کنه ‫که ما نمیریم.
‫من شاید یه چیزی برات داشته باشم.
‫ما از تو هیچی نمی‌خوایم.
‫من می‌خواستم...
‫من فکر کردم می‌تونم کمک کنم.
‫کمک؟
‫من... کمک کردم.
‫وقتی جزیره شروع به غرق شدن کرد، ‫من رفتم پیش آراتواه، اما اون مرده بود.
‫من می‌دونستم ترس ما رو ‫خیلی قبل‌تر از دریا غرق می‌کنه،
‫برای همین حقیقت رو به اون‌ها نگفتم.
‫و وقتی که اژدها اومد، ‫ما فکر کردیم که نجات پیدا می‌کنیم.
‫اما اون احمق و ترسو بود.
‫این‌جوری نگو. اون چندین بار جزیره رو ‫برای شما بالا کشید.
‫من ازش استفاده کردم، آره. که خودمون ‫در امان بمونیم.
‫تو برای چی ازش استفاده کردی؟
‫من ازش استفاده نکردم. من دوستشم.
‫اوه. که این‌طور.
‫اون فکر کرد تو دوستشی.
‫من...
‫احمق.
‫و ترسو.
‫بوریس! بوریس!
‫بوریس!
‫بوریس؟
‫منو ببخش، بوریس.
‫نه. حق با تو بود. من ‫نمی‌تونم انجامش بدم، المر.
‫من نمی‌تونم کسی رو نجات بدم.
‫من نمی‌تونم کاری بکنم.
‫من خیلی ترسو‌ام.
‫منم می‌ترسم.
‫منم همیشه می‌ترسم.
‫و سعی می‌کنم برای همه چی ‫راه حل پیدا کنم اما نمی‌تونم.
‫تو؟
‫برو آتیشت رو بگیر.
‫و وقتی که برگشتی این‌جا منتظرتم.
‫ممنونم.
‫بوریس.
‫بوریس، خواهش می‌کنم بیا.
‫بوریس؟
‫بوریس!
‫بوریس، تو موفق شدی!
‫بوریس! آره!
‫آره!
‫- بوریس! تو موفق شدی،‌ بوریس! ‫- باید بودی و می‌دیدی، المر.
‫کل اون‌جا مثل داخل دلم بود.
‫این نقاشی‌های اژدهاهای بالغ ‫خیلی واقعی نیستن، مگه نه؟
‫فکر می‌کنم یه شباهت‌هایی هست.
‫واقعا؟
‫من یه اژدهای بالغم.
‫بوریس؟ المر؟
‫ما اومدیم که تشکر کنیم.
‫ممنون، بوریس.
‫ممنون بوریس.
‫فکر کنم این مال تو باشه.
‫ببینید! سیوا اومده.
‫فکر می‌کردم دارم کار درست رو می‌کنم.
‫فکر می‌کردم من جواب رو دارم.
‫من هیچی نداشتم.
‫من متاسفم.
‫می‌دونی الان جزیره‌ی وحشی چی نیاز داره؟
‫اون به تو نیاز داره،
‫به همه‌ی شما نیاز داره که داستان منو بگین.
‫این‌جا بکشیدش...
‫بدون عضله.
‫تا وقتی که جزیره صد سال دیگه ‫دوباره غرق شد...
‫و اژدهای بعدی اومد...
‫اون‌ها رو نبندین یا دنبالشون ‫نکنین و نترسونیدنشون.
‫دوستشون باشین.
‫تو قول منو داری، بوریس.
‫این کار انجام می‌شه.
‫تمیر.
‫من...
‫- خداحافظ! بعدا می‌بینمتون! ‫- خداحافظ،‌ بوریس.
‫خداحافظ، بوریس!
‫خداحافظ، هندونه‌ی پشمالو!
‫خداحافظ، جزیره‌ی وحشی!
‫یوهو!
‫کوان! کوان! کوان! این‌جا رو ببین.
‫- می‌شه یه لحظه ساکت باشی؟ ‫- کوان، بیخیال.
‫المر!
‫- هی، سودا! ‫- تو موفق شدی!
‫- تو چی موفق شد؟ چه کار کرد؟ ‫- اون کمکم کرد جزیره رو نجات بدم، کوان.
‫شاید بخوای برگردی!
‫من بهتون افتخار می‌کنم!
‫خوب فرود اومدیم.
‫آره. عالی بود.
‫خب، این‌جا نوربلو هست.
‫نورگرین.
‫اوه.
‫خیلی خب. می‌خوای چه کار کنم؟
‫هیچی.
‫چی؟
‫تو می‌خوای بری خونه،
‫برای خانواده‌ات توی ابرای بالای سرزمین‌آبی ‫سوت بزنی، مگه نه؟
‫البته که این رو می‌خوام، بیش از هر چیزی.
‫اما مغازه چی؟
‫و حل کردن مشکلاتت؟ ‫می‌خوای چه کار کنی؟
‫یه راهی پیدا می‌کنم.
‫تو ترسیدی؟
‫آره.
‫منم همین‌طور.
‫- خب، فکر کنم این... ‫- من...
‫- خداحافظ. ‫- دیگه تمومه؟
‫از دیدنت خوشحال شدم.
‫بعدا می‌بینمت، بوریس.
‫اگه بهم نیاز داشتی...
‫المر!
‫مامانت دنبالت می‌گرده. ‫شامت سرد شده.
‫- شامم؟ ‫- المر!
‫مامان.
‫- منو ببخش، مامان. ‫- تو هم منو ببخش.
‫من ترسیدم.
‫منم ترسیدم.
‫دیگه درست شد، دلا.
‫اوه. عالیه. آره.
‫سلام.
‫- بیا، مامان، می‌شه کلاهت رو قرض بگیرم؟ ‫- اون کلاه خوبمه.
‫ممنون، مامان!
‫- وای نه. ‫- نه! المر!
‫من داشتم به این فکر می‌کردم که ‫وقتی به یه اژدهای بالغ تبدیل شدم...
‫یه جوری نشون می‌دم که انگار ‫می‌خوام پرواز کنم اما بعد... هی!
‫چرا این‌قدر طول کشید که بیای؟
‫من وسائل بیشتری برای نمایش پیدا کردم.
‫- خیلی خب. ‫- من بلدم، کالی.
‫- نقشه همین بود. ‫- این خوب به نظر میاد، بچه‌ها.
‫مطمئنی که تردستی بلدی؟
‫- نارنگی؟ ‫- ممنون.
‫پدرم همیشه می‌گفت...
‫که اژدهاها بهترین دوستای آدم می‌شن.
‫اون‌ها توی ترسناک‌ترین دوران‌ها ‫همراهت هستن...
‫حتی اگه خودشون هم یکم ترسیده باشن.
‫اما این رو به اون‌هایی که فکر می‌کنن ‫اژدهاها خیالی هستن می‌گم،
‫خب، همیشه خوبه که ‫گوشاتونو باز نگه دارین...
‫محض اطمینان.
♪ برگ‌های طلا و نارنگی ♪
♪ ،بر روی یک جزیره ♪
♪ جزیره وحشی ♪
♪ پنجه‌های گرد پنجه‌های تیز رو پنهان می‌کنن ♪
♪ بر روی یک جزیره ♪
♪ جزیره وحشی ♪
♪ بال‌هات رو به سوی آسمان بلند کن ♪
♪ بذار شعله‌هات شب رو بسوزونه ♪
♪ گرچه مسیرت رو خسته می‌کنه ♪
♪ من می‌تونم بار رو سبک کنم ♪
♪ بال‌هات رو به سوی آسمان بلند کن ♪
♪ بذاری ترست در شب نفس بکشه ♪
♪ اگرچه نمی‌شه به سوالاتت پاسخ داد ♪
♪ من امشب مراقبتم ♪
♪ لبخندهای آروم رویاهای شکسته رو پنهان می‌کنه ♪
♪ بر روی یک جزیره ♪
♪ جزیره وحشی ♪
♪ غرور غرش می‌کنه ♪ ♪ اژدها اوج می‌گیره ♪
♪ بر روی یک جزیره ♪
♪ جزیره وحشی ♪
♪ هیچ کس سقوط نمی‌کنه ♪
♪ من همه رو نجات می‌دم ♪
♪ در جزیره وحشی ما ♪
♪ بال‌هات رو به سوی آسمان بلند کن ♪
♪ بذار شعله‌هایت شب رو بسوزونه ♪
♪ گرچه مسیرت تور رو خسته می‌کنه ♪
♪ من می‌تونم بار رو سبک کنم ♪
♪ بال‌هات رو به سوی آسمان بلند کن ♪
♪ بذار نفست سبک شه ♪
♪ اگرچه سوالات پاسخی نداره ♪
♪ من چراغ راهنمای تو می‌شم ♪
♪ بال‌هات رو به سوی آسمان بلند کن ♪
♪ بذار نفست سبک شه ♪
♪ اگرچه سوالات پاسخی نداره ♪
♪ من چراغ راهنمای تو می‌شم ♪