‫استراحت تابستونی،....
‫کلی بوتامن خریدم.
‫برای فردا باید چه کاری رو شروع کنم؟
‫شاید نفرین شده باشم.
‫چی؟ چطور؟
‫برای اینکه روح یه بچه رو اینجا دیدم.
‫دقیقا وقتی که میخوایم این رو تخریب کنیم؟
‫- اوه، ببین! ‫- چی؟!
‫حالا، باید چی بخورم؟
‫چی؟! وایسا، پس اون دروغ بود؟!
‫شنیدم رییسمون دیدتش.
‫ولی این اولین سایتیه که توش ثبت نام کردم....
‫خوش به حالت.
‫بابابزرگ یوسوجی....
‫نزدیک ۶۰ سال پیش، ‫مجتمع های کامونومیا ساخته شد‌.
‫بعضی اوقات به اسم مجتمع های آپارتمانی ترسناک صداش میکنن، ولی هنوز خونست.
‫خونه باارزش من و ناتسونی بود.
‫بیا فردا بریم بابابزرگ رو ببینیم!
‫ببخشید
‫پس بیا حتما دفعه بعد به خونه بابا بزرگ بریم.
‫به کلاب فوتبال بیا ‫بهم‌ جواب بده
‫بخون
‫ناتسومی؟
‫تماس صوتی
‫کوسوکی!
‫وقت شامه!
‫داری چیکار میکنی؟!
‫خانه رانده شده
‫تکالیفت رو زود تموم کن
‫اگه میخوای از آخرین تعطیلات تابستونه دبستانی لذت ببری!
‫فقط مراقب باش تو هیچ تصادف و دردسری نیفتی.
‫بیا دفعه بعد تو فستیوال تابستونی همدیگه رو ببینیم. خداحافظ!
‫همه بلند بشین! توجه! خداحافظ!
‫ناتسومی، خوبی؟
‫خوبم، خوبم! میبینمت، خداحافظ!
‫بای بای!
‫کوماگایا! چی؟!
‫- رینا، ببخشید! ‫- رینا! خوبی؟
‫رینا، خوبی؟
‫خدایا، داری چیکار میکنی؟!
‫من متاسفم.
‫ناتسومی، اون!
‫- چی؟ ‫- اونو تو کلاس هنر درست نکردی؟
‫این آشغال چیه؟
‫رینا! مشکلی نیست. من خوبم، مشکلی نیست!
‫یه کاری با کوماگایا‌ دارم، نه تو.
‫کوماگایا!
‫تا دو روز دیگه به فلوریدا میرم، ‫ولی یه جای اضافی داریم.
‫چی؟
‫مشکلی نیست اگه کوماگایا رو قرض بگیرم، درسته؟
‫لازم نیست از من بپرسی. ‫برای بردن اون بچه ی کوچولو راحت باش.
‫یه جائه تو فلوریدا! اگه مشکلی نداری، ‫میخوای با هم.....
‫ناتسومی، پیدات کردم!
‫فردا به آپارتمان شبح زده میریم!
‫چی؟ چرا؟
‫تعطیلات تابستانه پروژه جستجو! ‫جزئیات مخفیانه‌ان!
‫هی، توام میای، درسته، کوسوکی؟!
‫یه لحظه صبر کن! ‫اینجا دارم با کوماگایا حرف میزنم!
‫چی؟!
‫ما، کلاب فوتبال مدرسه دبستانی کامو، ‫همه یکی هستیم و یکی همه!
‫چی؟
‫همه برای یکی، یکی برای همه؟
‫- ساکت شو، کوتوله! ‫- تو خودت یه کوتوله‌ای!
‫چی!؟ تو آخرین کسی هستی که میخوام اونو ازش بشنوم!
‫اون آپارتمان ها.....
‫....خیلی خطرناکن چون دارن متلاشیش میکنن، پس نرو!
‫چی؟ ولی هستن!
‫- درست میگه، تایشی. ‫- هنوز میتونیم بریم!
‫میبینی؟ ‫پس به کوماگایا کمک کن تا.....
‫لعنتی، خیلی صداتون بلنده! ‫منم‌ نمیرم!
‫نگهش دار، کوسوکی!
‫میبینمت!
‫کوماگایا!
‫- هیچ چیزی تو سالن نباشه! ‫- بله، قربان.
‫لعنتی، پسرا!
‫چیه؟
‫اگه فقط ناتسومی به کلاب برگرده....
‫
‫هفته بعد با دبستان ناکا بازی تمرینی داریم!
‫شما بهترین بازیکن ها و برادرای ما هستین!
‫ما برادر نیستیم.
‫اوه، آپارتمان های شبح زده! ‫اونجا ارواح هستن! همه اینجوری میگن!
‫هی، تایشی!
‫اون قبلا خونه کوسوکی و ناتسومی بوده!
‫
‫شما بچه ها، نمیخواین اسمش بروز بازی کنین. تو خونه جدیدم؟
‫آره.
‫پس هر کس آخرین نفر به اونجا برسه بدترین کنترلو میگیره!
‫نه! کنترل پیشرفته رو میخوام! ‫بدترینشو نمیخوام!
‫من خونه‌ام!
‫به خونه خوش اومدی!
‫
‫اصلا تمیز نشده!
‫لعنتی.
‫متاسفم.
‫میخواستم برات رنگ کنم،
‫ولی بعد از کار کردن از خونه اصلا انرژی ندارم!
‫چرا دویدنو شروع نمیکنی؟
‫شاید.
‫به‌هرحال......
‫
‫آپارتمان ها تخریب شدن؟
‫چی؟ کی میدونه؟ من نمیدونم.
‫واقعا. ولی خیلی ناراحت کنندست.
‫خیلی زمان زیادی رو اونجا گذروندی.
‫با یوسوکو و بابابزرگ یوسوجی.
‫واقعا میخواستم ازشون تشکر کنم.
‫بفرما!
‫زودب باش!
‫بقیش رو خودت تمیز کن!
‫با این اوضاع، امشب غذای بیرون داریم.
‫شاید دوباره کاسه برنج گوستو سوکی یاکی رو بگیرم.
‫بیا، ‫سوکی یاکی مورد علاقه بابا بزرگو بگیر.
‫زود باش، بریم!
‫چه دردی.
‫هی، ناچان جدیدا چیکارا میکنه؟
‫نمیدونم.
‫شما دو تا قبلا خیلی جدا نشدنی بودین!
‫ساتاکو هم همینطور. خیلی شبیهشه.
‫هروقتی که برگرده، بدون اینکه دربارش بحثی کنه میبرتش!
‫بدون ناچان خیلی افسردست. ‫ازونجایی که تو خیلی سردی.
‫- - برای غذا ممنونم. ‫- تموم کردی؟
‫دوباره گذاشتیشون! ‫قارچ های شیتیک رو!
‫تماس صوتی تماس تصویری
‫ناتسومی
‫فردا به قطع به آپارتمان ارواح میریم!
‫واقعا؟! بهم نگو پروژه جستجو قراره......
‫حالا، فکر میکنی چی هست؟ ‫وقتی برسیم اونجا میفهمی!
‫من نمیرم
‫چی انقد طولانی شده؟
‫کوسوکی!
‫هی!
‫داریم چیکار میکنیم؟
‫عملیات گیرانداختن روح!
‫چی؟!
‫میگه میخوایم بگیریمش و روش مطالعه کنیم.
‫پروژه جستجومونه!
‫خب، فقط راضیش کن، کوسوکی.
‫یعنی چی؟
‫بریم، بچه ها!
‫آره!
‫از این استفاده کنم؟ فقط گوشی های هوشمند استفاده کن.
‫طرف تو اوضاع چطوره؟!
‫کی اونجا هست؟!
‫وایسا. هی، اینکارو با من نکن. ‫لطفا نکن.
‫لعنتی، اینا همش تقصیر اونه! ‫بهم یه استراحتی بده.
‫از این راه!
‫تایشی، توی احمق! داری چیکار میکنی؟
‫تو....
‫نه، اینجا مهرو مومم شده.
‫چی؟!
‫این همه راه تا خونه قدیمی کوسوکی اومدیم.
‫هی، هی! اینجا!
‫رو این یکی شرط بندی میکنم!
‫بریم، غیرمم......
‫بازه! عالیه! ‫یکی باید اینجا باشه!
‫تموم کننده ارواح!
‫میخوای اخراجشون کنی؟
‫باز نمیشه!
‫البته که بستست!
‫باز شد!
‫چی؟ واقعا؟!
‫هی، تایشی! کفشات رو در بیار!
‫واو!
‫- کوسوکی... ‫- بی نظیره!
‫تایشی با کفش داخل رفت!
‫یوسوجی، تویوکو کوماگایا
‫کجایی؟!
‫اینجوری نیست که دوباره اینجارو ترک کنم، ‫پس مشکلی نیست.
‫تو اینجایی؟
‫بی اجازه وارد شدن مارو ببخش!
‫کجاست؟! بیا بیرون!
‫خونت اینجاها بود، درسته کوسوکی؟
‫- آره. ‫- پس، اینجا خونه بابابزرگته.
‫هی، تمومش کن!
‫بریم!
‫میدونم اینجایی!
‫مشکل چیه، تایشی؟
‫یه روح.
‫چی؟
‫اون ناتسومیه.
‫- بریم خونه. ‫- چی؟
‫ناتسومی!
‫ساکت شو، عوضی!
‫ولی بازیمون!
‫چی؟
‫نوپو؟
‫شماها اینجا چیکار میکنین؟
‫این چیزیه که ما میخوایم بپرسیم!
‫فقط داشتم یه کمی استراحت میکردم.
‫میتونیم اینو ببینیم.
‫همینطور....
‫ولی نوپو کیه؟
‫تایشی و یوزورو هم همینطور، ‫متاسفم که نمیتونم به کلاب فوتبال برم.
‫پس، اومدی تا به عنوان یکی برای همه هم بهمون ملحق بشی، ناتسومی؟!
‫منظورت "یکی برای همست".
‫نه، بخاطره اینه که نوپو همیشه طبقه بالاست.
‫بفرما!
‫میبینی!
‫میتونی بری بالا؟ ‫چطور اونو باز کردی؟!
‫باز بود.
‫باید کار سرنوشت بوده باشه!
‫نوپو، اینجایی؟
‫بی نظیره!
‫خیلی بالاست.
‫تایشی، ‫مواظب باش زمین نخوری!
‫یه چادر هست! ‫ناتسومی، تو کمپ میزنی؟!
‫خب، یه چیزی مثل اون.
‫واقعا!
‫نوپو همیشه اینجاست، ‫وقتی یکی اینجا براش آماده میکنم.
‫بی نظیره!
‫پس، نوپو کیه؟
‫انگاری قبلا تو این آپارتمان زندگی میکرده.
‫میتونم داخل چادر برم؟
‫البته!
‫- اون دبستانیه؟ ‫- آره، قدش انقده.
‫برای همینه بهش نوپو میگن؟
‫دقیقا!
‫اون اسم واقعیش رو بهم‌ نمیگه و انگاری نمیخواد به خونه بره.
‫شاید اون روحه!
‫داری چی میگی؟ اون نیست.
‫خب، این پسره کجاست؟
‫چی؟
‫فقط چیزای اونجوری رو میگی، ‫برای اینکه میخوای اینجا بمونی.
‫مطمئنم که تو کسی بودی که قفل اینجارو باز کردی.
‫
‫خب، نمیتونستم فقط به اون پسر بی توجهی بکنم.
‫دروغ نگو.
‫نمیگم!
‫وقتی مزه یه جا از آمریکا زیر زبونت بره، نمیتونی دیگه برگردی.
‫ژاپنیش میدونی یه کمی؟
‫فردا اولین پرواز رو میگیرم،
‫پس اگه سوغاتی ای میخواین بهم بگین!
‫- هی، ببین! ‫- چی؟
‫یه چادر هست!
‫- از کلاس ما نیست؟ ‫- آپارتمان های شبح زده.
‫بازی کردن تو اون چنین جایی؟
‫پسرا واقعن مثل انسان های اولین. ‫همشون احمقن.
‫زود باش، بریم.
‫کوماگایاست.
‫چی؟ کجا؟!
‫نمیبینمش.
‫کجاست؟
‫رینا!
‫"برای خانم ها، سحرخیز همیشه بهترین چیز ها گیرش میاد."
‫"فرصتی که برات پیش میاد رو خوب بگیر!"
‫چی؟
‫این چیزیه خواهرم گفت.
‫نه، اون نیست!
‫فقط عصبانی ام چون دیروز بهم بی توجهی کرد.
‫میرم بهش شکایت کنم.
‫چی؟ میری اونجا؟
‫هی!
‫وایسا، رینا!
‫همین الان میخوام پیداش کنم!
‫فقط چقدر این آپارتمانو دوست داری؟
‫اونجوری نیست!
‫بیا فقط یه کمی آروم بشیم! باشه؟
‫تو حتی به کلاب نیومدی.
‫تمیزکاری رو تموم نکردی؟ ‫دروغ گفتنو بس کن! دو ماه شده!
‫دروغ نیست! مامانم....
‫هی! کوچولوی کوتوله!
‫ساکت شو. ‫با کوماگایا کار دارم، نه تو.
‫ناتسومی؟
‫دعوای عادیشونه.
‫کوسوکی بهش میگه که خود سر وارد اینجا نشه.
‫دوباره داره دردسر درست میکنه!
‫تو کسی هستی که داری دروغ میگی!
‫خب، مام اینجا هستیم.
‫امتحانم کن. ‫به‌هرحال دوباره دروغ میگی.
‫ناتسومی! بسه!
‫به تو مربوط نیست!
‫داری برای کوماگایا دردسر درست میکنی! ‫نباید اینجا باشی!
‫وسایلای اینجارو مرتب کن.
‫لمسش نکن!
‫داری چیکار میکنی؟!
‫با این آشغال کهنه بازی میکنی؟
‫نه! برش گردون!
‫
‫وایسا، ولش کن!
‫گفتم برش گردون!
‫
‫رینا!
‫تو خوبی؟
‫میخوام به بابام و معلمم بگم!
‫این پدربزرگه، نیست؟
‫
‫این....
‫دنبال این میگشتم.
‫داری وسایل مردم رو میدزدی؟
‫نه.
‫دارم برشون میگردونم.
‫وایسا.
‫بابابزرگ مرده، ولی هنوز داری تو کار بقیه سرک میکشی.
‫حالمو بهم میزنی!
‫اوه، درسته. ‫این جوری قراره باهام‌‌ رفتار کنی؟
‫چی؟ چی؟
‫ما با هم بازی کردیم ‫و مدت طولانی ای با هم زندگی کردیم.
‫نمیتونم باور کنم اینو میگی!
‫ما هیچ کاری با خونه ی من نداریم!
‫تو احمقی!
‫لعنتی! بس کن!
‫ناتسومی؟!
‫گفتم بس کن!
‫هی!
‫وایسا!
‫- ناتسومی! ‫- ناتسومی، خطرناکه!
‫- از اونجا بیا پایین! ‫- تنهام بزار!
‫بیا پایین!
‫نه! اینجا نیا!
‫اون یکی دستتو بهم بده!
‫ناتسومی! ناتسومی!
‫ناتسومی!
‫داره میاد بالا!
‫ناتسومی!
‫ناتسومی، تو خوبی؟!
‫ناتسومی!
‫تو خوبی؟
‫آره، خوبم.
‫خدایا ممنونم.
‫به هیچ وجه.
‫اونجا یه چیزی هست!
‫چی؟ داری میگی داریم غرق میشیم؟!
‫نمکی!
‫شهر خیلی زود ناپدید شد!
‫داری شوخی میکنی! شاید تو اون بارون سخت شسته شدیم.
‫پس ما تنها کسایی هستیم که نجات پیدا کردیم؟!
‫امکان نداره.
‫کوماگایا!
‫یه کشتی داره میاد!
‫- چی؟! ‫- واقعا؟
‫اینا موزن! ‫این یه جورایی دریله؟
‫اومدن تا مارو نجات بدن!
‫زود باش!
‫- هل نده! ‫- زود باش!
‫احمق!
‫سنگینی!
‫چی؟! نزدیکه!
‫هی!
‫- کمکمون کن! ‫- اون چیه؟! وایسا!
‫- وایسا! ‫- صبر کن!
‫بهمون بی توجهی نکن! هی!
‫داره میره!
‫هی، ما اینجاییم!
‫برامون صبر کن!
‫تایشی!
‫
‫بفرما.
‫هیچ سرویسی نیست
‫- امکان نداره! ‫- چرا؟
‫اینم نمیتونه وصل بشه!
‫اینجا مثل اقیانوس میمونه مهم نیست چی.
‫اینجا ژاپنه؟
‫یه خونه ی ترسناک!
‫- چی؟ ‫- چطور میتونه اون باشه؟
‫هی، کاری برای این میکنی؟! این تقصیر تو نیست؟!
‫چی؟
‫همش بخاطره اینه که تو اینجا شروعش کردی!
‫ولی منم نمیدونم.
‫بهم دروغ نگو!
‫رینا.....
‫من فقط.... فقط....
‫فقط چی؟!
‫بخاطره اینکه نوپو اینجا بود.....
‫اون کیه؟ اینجا کسی نیست!
‫چه دروغگویی!
‫دروغ نمیگم!
‫پس بهمون نشونش بده!
‫بس کنید! قبل از دعوا کردن کارای زیادی اینجا هست تا انجام بدیم.
‫خب، باید چیکار کنیم؟
‫ولی ناتسومی، کل وقت رو اینجا بودی. ‫چیزی نمیدونی؟
‫
‫نه واقعا.
‫نمیدونم.
‫چقدر مشکوک!
‫اوه آره.
‫باید تو اتاقای طبقه پایین غذا باشه! میرم چک کنم.
‫چقدر مشکوک.
‫این واقعا تقصیر منه؟
‫- چیپس سایندو! ‫- پروژه هنریش درست شده.
‫اینجا چیکار میکرد؟
‫گفتش اینجا کمپ زده بود.
‫انسان های اولیه.
‫- فکر میکنی میتونیم اینو داشته باشیم؟ ‫- کوماگایا!
‫- بعد از اینکه از ناتسومی پرسیدیم. ‫- هی!
‫چی؟ اصلا معنی ای نمیده.
‫هی، میخوای یه کمی از این بنوشی؟
‫چشه؟
‫یه نفر نگرانته.
‫حداقل میتونی باهام صادق باشی. ‫فرار نکن.
‫هی، میدونم!
‫این باید یه شوخی باشه! ‫پس نباید خیلی دربارش جدی بشیم!
‫- چی؟! ‫- یه شوخی؟
‫نمیتونه....
‫کشتی ای که یه کم قبل دیدیم قطعا مارو میدید!
‫میدونم!
‫اگه چیزیه که میخوان، ‫بیاین تا جایی که میتونیم ازش لذت ببریم!
‫درسته!
‫درسته، کوماگایا؟!
‫امکان نداره اون اتفاق اینجا افتاده باشه!
‫قطعا تو اون بدبختی بودیم!
‫قسم میخورم ما به خونه میریم!
‫ولی کوماگایا، چطور؟
‫فقط... بزارش به عهده خودم!
‫کوماگایا.....
‫گفتی بزارمش به عهده خودت!
‫اس او اس، رادیو، آتیش بازی،
‫گشتن همه جا با دوربین دو چشمی!
‫همش شکست خورد.
‫بدترین سناریو، ‫باید یه قایقی درست کنیم و فرار کنیم.....
‫نمیخوام اون ‌کارو بکنم! به هیچ وجه!
‫اگه با اون هیچ جزیره ای پیدا نکنیم، ‫خیلی خطرناک میشه.
‫درسته.
‫من دیگه تحملم تموم شده! ‫خیلی عرق کردم و هیچ حمومی نیست!
‫میخوام برم دستشویی.
‫فقط برو داخل اقیانوس.
‫قطعا نه!
‫لعنتی! اون داره چیکار میکنه؟! ‫همش تقصیر اونه!
‫رینا، آروم باش!
‫خیلی تاریکه!
‫کوماگایا، کجا میری؟
‫اتاق ۱۰۱ از اونجایی که تمیز بود.
‫ناتسومی چی؟
‫اون حالش خوبه!
‫رینا....
‫یکی اونجاست.
‫فقط خودشه.
‫چیکار میکردی؟ لعنتی.
‫وایسا.
‫- رینا، زود باش! ‫- میدونم.
‫وایسا!
‫واقعا یه روح هست! ‫شوخی یا چنین چیزی نیست!
‫قطعا اون مارو به اینجا آورده!
‫بازش کن.
‫اون مارو میکشه!
‫نه! نمیخوام بمیرم!
‫منم همینطور!
‫یه روشنایی هست!
‫این چیه؟! ‫یه شیطانه! یه تلست!
‫ایناهاش!
‫
‫ناتسومی؟ داری چیکار میکنی؟
‫شما بچه ها اینجایین؟ نوپو کجاست؟
‫صبر کن. کوماگایا، کمکم کن.
‫وایسا.
‫این نوپوئه. خیلی وقت پیش تو این آپارتمان زندگی میکرده.
‫پس واقعا وجود داره.
‫باید بزرگ تر از یوزورو باشه.
‫تو در واقع تو رده بزرگسالی، نه؟
‫کدوم دبستان؟ بزرگسال؟ کلاب؟
‫فراموشش کن! غذا کجاست؟!
‫همینطور، این چیه؟!
‫یه روغنی بود ازش استفاده میشد، ‫شب لازمش داریم، درسته؟
‫اولش فکر کردم این تشریفات شیطانیه.
‫ولی خیلی آرامش دهندست.
‫غذا هم هست.
‫جشن بوتامن!
‫کلی هم خوراکی هست!
‫نوشیدنی ام هست.
‫جشن آب!
‫نوشابه ام هست.
‫تو همه اینارو آوردی؟
‫ولی اندازه نیست، پس داشتم با این گازی که‌ نوپو درست کرده آب بارون رو جوش میووردم.
‫چقدر کثیف.
‫میتونی بدنت رو هم بشوری.
‫چی؟ حموم؟! میتونم دوش بگیرم؟
‫اگه با آب دریا بشوری و آخرش با آب تمیز بشوری بره.
‫نوپو و ناتسومی، ‫دوتاتون بی نظیرین!
‫امشب اینجا میخوابیم!
‫- کولا! کولا! ‫- چی؟ امکان نداره!
‫- همگی، گوش کنید. ‫- چی؟
‫بخوام صادق باشم، قبلا اینجا بودم.
‫با کشتی به اینجا اومدی؟
‫نه، به این آپارتمان.
‫داخل این آپارتمان بودم، ‫و چند باری خودم رو تو دریا پیدا کردم.
‫چرا بهمون نگفتی؟!
‫ببخشید. نمیتونستم بیرون بیام و بگم.
‫ولی آروم باشین! وقتی میخوابم و بلند میشم، به خونه برگشتم!
‫این واقعا یه رویاست!
‫چی؟!
‫- واقعا! ولی خیلی واقعیه. ‫- چیزای احمقانه گفتن رو بس کن.
‫نگران نباش! ‫حتی وقتی کل شب رو اینجا موندم،
‫وقتی به خونه رسیدم هیچ زمانی نگذشته بود.
‫واقعا؟ ‫پس مشکلی برامون نیست؟!
‫نمیتونم اینو باورش کنم. ولی اگه تو اینطور میگی، ناتسومی، باورت دارم!
‫امکان نداره!
‫منم همینطور، ناتسومی!
‫چی؟
‫یه کمپ یه شبست!
‫وقتی میشنوی که یه کمپه، ‫یکهویی هیجانی میشه!
‫برای همینه که پسرا....
‫کوسوکی؟
‫امکان نداره این رویا باشه.
‫احمق شدی که خودتو برای مدت طولانی ای اینجا زندانی کردی؟
‫کوسوکی، کله شق نباش.
‫چرا شماها سازش نمیکنین؟
‫اینطور نیست!
‫باید یه کاری بکنیم
‫به جای اینکه‌ بگیم این یه رویاست یا یه چیز احمقانه!
‫مثلا چی؟
‫بالا نگاهی میندازم.
‫کمک یه روزی میاد. ‫فرار کردن از این جا اولویته، باشه!
‫لعنتی.
‫بفرما. ‫میخواستم‌ با کارت ها بازی کنم.
‫هی، دستشویی کجاست؟
‫
‫امکان نداره.
‫این واقعیه؟
‫یه خوابی دیدم داشتم مک دونالد میخوردم.
‫بوتمن
‫اولین باریه که تو خواب احساس گرسنگی میکنم.
‫رینا؟
‫چطور این یه رویاست؟
‫مهم نیست چقدر صبر کنیم‌ نمیتونیم برگردیم.
‫گوشی هامون وصل نمیشه. ‫گرسنمه و هیچی برای خوردن نیست.
‫فقط منتظریم تا بمیریم.
‫متاسفم.
‫مطمئنم به زودی به خونه میریم.
‫از اون لبخند الکیت متنفرم.
‫رینا!
‫ناتسومی، وایسا!
‫کوسوکی.
‫بیا. زیاد نیست.
‫فقط تویی.
‫گرسنم نیست، پس لازم ندارم....
‫
‫این....
‫آره، به یه سری ایده فکر کردم.
‫میخوام ایده هات رو بشنوم، کوسوکی.
‫خب، یه کمیش رو میتونم بگم.
‫تو این چهار روز، آپارتمان های رانده شده مثل ما بودن.
‫نمیدونیم کی برمیگردیم،
‫پس اگه مدت زیادی اینجاییم غذا لازم داریم.
‫حتی اگه‌ نمیتونیم ماهی بگیریم، ‫باید بریم‌ دنبال غذا بگردیم.
‫بخاطره همینه، دفعه بعد که نزدیکمون میشن، با این میپرم!
‫و با این طناب؟
‫به کابل های سقف متصل میشم. ‫انتهاش یه آنتن بود.
‫بهش وصل میشم و مثل زیپ لاین ازش استفاده میکنم.
‫کوسوکی، این عالیه.
‫نه واقعا. ‫درواقع انجام دادنش میتونه ترسناک باشه.
‫چی؟
‫کوسوکی، بیا بهمون ملحق شو. همه منتظرن.
‫الان؟ چرا باید اینکارو بکنم؟
‫ناتسومی خودش نگهش داشته.
‫ناتسومی؟
‫ناتسومی نگرانه.
‫چیزی نمیگه، ولی منتظرته، کوسوکی. ناتسومی.....
‫ناتسومی این، ناتسومی اون. ‫چطور انقدر دربارش میدونی؟
‫حتی نمیتونم درکش کنم.
‫میدونم ناتسومی بهت احتیاج داره، کوسوکی‌.
‫کی هستی اینو بگی؟!
‫هی!
‫بوتمن ‫چای سبز
‫چی؟
‫اون نیست...؟
‫
‫لعنتی
‫بله!
‫چی؟!
‫کوسوکی.
‫بیا!
‫
‫این استخر ناراهاراست.
‫اون چی بود؟
‫داری چیکار میکنی؟
‫چرا تو....؟
‫توی احمق! ‫از قصد یه صدای بلند درست کردی!
‫چی؟ برا چی بود؟
‫چی؟
‫به‌هرحال، به ناراهارا میای تا غذا پیدا کنی، درسته؟
‫آره. صبر کن، چرا تو اومدی؟
‫اگه تنها میرفتی خیلی نگران میشدم.
‫کمک میکنم، پس زود باش! از اتاق تعویض بیا و زود باش!
‫هی، این اتاق تعویض پسراست، درسته؟!
‫صبر کن!
‫این عکس هارو یادمه. شاید بقیه اتاق هاهم همونجوری ول شدن!
‫از این طرف!
‫- طرف تو چطوره؟ ‫- هیچی نمیتونم پیدا کنم!
‫اگه جایی چیزای اورژانسی هست.....
‫ولی این چطور ممکنه؟
‫ناراهارا قطعا تو کلاس سوم متلاشی شد.
‫اونو ولش کن و زود باش!
‫میدونم! ‫ولی کنجکاو بودن دربارش خیلی طبیعیه!
‫لعنتی، تو چنین وقتی؟
‫نمیتونم کاریش بکنم!
‫توام گرسنته!
‫همینه! یه چیزی یادم اومد!
‫طبقه بالا دستگاه های خوراکی نبودن؟!
‫اوه آره!
‫باید زود باشیم!
‫پیداش کردم!
‫جدی ای؟!
‫هی، وایسا! خطرناکه!
‫مشکلی نداره! میبینی؟
‫کوسوکی، توام بیا.
‫خطرناکه!
‫ناتسومی!
‫تو خوبی؟!
‫من.... خوب....
‫منظورت چیه خوبی؟ ‫یه لحظه صبر کن!
‫من کسی بودم که گفتم این یه رویاست... ‫ولی خیلی درد داره.
‫این باید واقعی باشه! ‫برا همینه که بهت گفتم، توی احمق!
‫احمق....
‫بیا، تموم شد.
‫زمانو از دست دادیم. باید زود باشیم.
‫کوسوکی.
‫همونجا صبر کن!
‫لعنت بهش.
‫لعنتی، پس فقط بایدتنها میومدم.
‫همیشه تو بازی ها تنهایی کاری انجام میدی و آسیب میبینی!
‫حتی اگه بیشتر از من امتیاز بگیری، ‫کسی که صدمه میبینه بی فایدست، احمق!
‫تو!
‫هی، حرکت نکن!
‫ما دو تا به جلو بودیم ‫چون با هم بودیم!
‫تو خیلی ضعیفی که حتی نمیتونی یه توپو شوت کنی!
‫ساکت شو! حتی بدون تو، ‫میتونم خوب انجامش بدم!
‫یه نفر این همه راه برای کمک به تو اومده و این تنها چیزیه که بهش میگی؟
‫ساکت باش!
‫این هیچی نیست!
‫فقط بزارش به عهده خودم!
‫برا همینه که وقتی تنهایی....
‫نمیتونم‌ انجامش بدم!
‫میبینی؟ اینجا جاییه که باید همکاری کنیم، ‫توی احمق کوچولو!
‫چقدر قراره مثل خواهرم رفتار کنی؟! ‫خودم میتونم انجامش بدم!
‫چیکار میتونی بکنی؟! تو یه احمق کوچولویی، ‫پس نمیتوتی بفهمی بقیه چه حسی دارن!
‫کدوم‌ احمقی خودشو تو آپارتمان زندانی کرد؟!
‫میدونی نگران توام بودم!
‫سرت به کار خودت باشه!
‫این کار منه!
‫فقط فراموشش کن.....
‫و بیا اینکارو بکنیم!
‫هیچ استفاده ای نداره. لعنت بهش.
‫کوسوکی!
‫ناتسومی!
‫- اون بچه ها. ‫- زود باش!
‫زود باش و برگرد!
‫داری رانده میشی!
‫وقت تمومه! دیگه نمیتونیم برگردیم!
‫نه!
‫ناتسومی!
‫تو این اوضاع، همگی....
‫نگران نباش، ‫برا غذا بعدا یه فکری میکنیم!
‫باشه؟
‫بیاین با هم به آپارتمان برگردیم!
‫کوسوکی، نباید اونو بهم بگی.
‫میدونم!
‫ولش کن!
‫لعنتی، دقیقا وقتی که سعی میکنم....
‫کسی اونجاست؟
‫چی؟
‫کیف اورژانسی برای غذا
‫
‫ناتسومی! کوسوکی!
‫شما بچه ها، از اون برای برگشتن استفاده کنید!
‫- کوماگایا، تو خوبی؟ ‫- صدمه دیدی!
‫کلاب شنای ناراهارا
‫واو، عالیه!
‫- اینا چین؟! ‫- مسافت زیادیه!
‫خوشمزه بنظر میاد!
‫بازشون کن!
‫چطور اینو گرفتین؟!
‫خب....
‫جشن برنج!
‫تقریبا خراب شده.
‫این یکی خراب شده، ‫ولی مطمئنم هنوز مشکلی ندارن!
‫- توی کوتوله، امتحانشون کن. ‫- چی گفتی؟!
‫- اون ناراهارا نبود؟ ‫- آره.
‫اون زمانی که کلاس چهارم بودیم نرفت؟
‫اونم شسته شد رفت؟
‫ناتسومی، پات خوبه؟! ‫داره خون ریزی میکنه.
‫سکندری خوردم، ‫ولی خوبم! خوبم!
‫خیلی خوشحالم. ناتسومی، تو خیلی خفنی.
‫تو پرخوری! درسته، رینا؟
‫چی؟! از من نپرس.
‫شرط میبندم کوماگایا همه کارارو کرده.
‫نه، من...
‫- با تشکر از کوسوکیه. ‫- چی؟
‫پس شما دو تا سازش کردین.
‫نه، این سازش یا چیز دیگه ای نیست....
‫کوسوکی.
‫کوماگایا!
‫کوماگایا، بیا اینجا. ‫فقط فراموشش کن.
‫رینا!
‫ناتسومی، توام خوبی، درسته؟
‫کوسوکی، بیا یه این اتاق.
‫خب، حتما.
‫آره! کوسوکی، یه کشف بزرگ کردیم!
‫تازه پیداش کردیم! ‫ببین، میتونی ببینیش، درسته؟
‫درست میگی. میتونی برج های آبی رو ببینی. شهر ماست!
‫درسته؟!
‫جدی؟!
‫داریم به خونه میریم.
‫اگه فقط به رفتن به این راه ادامه بدیم، حتما.
‫خیلی خب!
‫داریم می‌افتیم!
‫لعنتی، این چیه؟!
‫نمیتونم نفس بکشم!
‫کوماگایا یه جورایی غرق نشده؟
‫چی؟
‫- شهر غیب نشده. ‫- امیدوارم مامان و بابام عصبی نباشن.
‫خیلی خوب میشه تا مطمئنشون کنی.
‫- کوسوکی! ‫- چیه؟
‫چیه؟
‫کوسوکی، اینجا.
‫تو....
‫این از طرف بابابزرگ یوسوجی برای تو بود.
‫چی؟
‫داشتیم درباره اینکه برای تولدت سورپرایز آماده کنیم حرف میزدیم.
‫تولدم... منظورت اون روزه؟
‫آره، همیشه اینو میخواستی، درسته؟
‫پس شماها اینو با هم برنامه ریزی میکنین.
‫قرار بود خاطره ی خیلی ارزشمندی برات بشه،
‫ولی بین شما دو تا گیر کردم.
‫وقتی حتی جزو خانواده نیستم.
‫متاسفم.
‫عذرخواهی نکن.
‫چی؟
‫من بیشتر....
‫اون زمان.....
‫کوسوکی؟
‫نه! نمیدونم! هیچی نیست!
‫هی، صبرکن!
‫قرار بود اینجا قبولش کنی!
‫نگهش دار، کوسوکی!
‫در دریا برای
‫ناتسومی ۱۱ ‫کوسوکی ۱۱
‫چی؟ شما دو تا همیشه با هم‌ بودین، ‫ولی نمیخوای پیش ناتسومی بخوابی؟
‫این برا وقتی بود که کلاسای پایین تری بودیم.
‫کوماگایا، تو کجا میخوابی؟
‫هنوز دارم فکر میکنم.
‫پس، میتونی‌ اینجا بخوابی.....
‫میرم‌ دستشویی.
‫هی، درو ببند.
‫مشکل چیه؟
‫باید برم‌ دستشویی!
‫میبینم.
‫روزی رو ‌که علف هرز میخوریم رو فکرشم نمیکردم بیاد.
‫تا کی باید این غذای کوچیک رو ادامه بدیم؟
‫رینا، بهتره امن بمونی تا متاسف باشی.
‫چی؟
‫منظورت اینه " بهتره با آتیش بازی نکنی"؟
‫این دیگه چیه؟ ‫دوتاش یه معنی ندارن؟
‫نوپو.... تو چی هستی؟
‫منظورت چیه، کوسوکی؟
‫دیروز دستت رو دیدم.
‫یه چیزی داشت رشد میکرد.
‫رشد میکرد؟
‫خودت گفتی خیلی وقت پیش اینجا زندگی میکردی، ‫ولی منم تو این آپارتمان زندگی کردم.
‫پس اگه اینجا بودی میدونستم.
‫بخصوص که انقدر بلندقد بودی با لباسایی اینشکلی.
‫کوسوکی، درباره لباس بقیه نظری نده.
‫همیشه تو این آپارتمان بودم.
‫همیشه؟
‫از موقعی که این آپارتمان ساخته شد‌.
‫کلی آدم اینجا اومدن، بچه دار شدن،
‫و اینجا همیشه پر از بچه ها بوده.
‫ولی کم کم، همه رفتن.
‫و به نگاه کردن ادامه دادم.
‫وایسا، میفهمم داری چی‌ میگی!
‫چند سالته....
‫هیولای دست ساز انسان!
‫درسته، یه روح! ‫نوپو روح این آپارتمان بود!
‫داری شوخی میکنی.
‫- رینا! ‫- مارو نکش!
‫توی احمق!
‫تو! نمیدونم روحی یا چی،
‫ولی میدونی چه اتفاقی داره می‌افته، درسته؟!
‫ما چرا تو این دریاییم؟!
‫فقط درباره خودم میدونم!
‫متاسفم.
‫مطمئنی؟ ‫شاید تقصیر تو بوده.....
‫کوسوکی، نوپو واقعا نمیدونه.
‫تقصیر نوپو نیست.
‫همینطور، اون یکی از ما بوده که تا الان باهامون زندگی میکرده.
‫اون یکی از ماست؟ ‫واقعا داری اونو میگی؟
‫چی؟
‫این نرمال نیست. یه هیولاست!
‫اونجوری نگو.....
‫همینطور، "با هم زندگی کردن"؟ ‫این برا تو مثل خاله بازی میمونه؟
‫امیدوارم فراموش نکنی که تقصیر تو بود به اینجا کشیده شدیم.
‫برای اینکه خودت رو تو این آپارتمان زندانی کردی.
‫تقصیر توئه.
‫فقط برای اینکه ممکنه زود به خونه برسیم به این معنی نیست که بخشیدمت!
‫منظورت از "با هم زندگی کردن" چیه؟
‫- این افتضاحه، یه جا مثل ای.... ‫- رینا!
‫چیزای اونجوری رو نگو!
‫چی؟
‫
‫درد میکنه؟
‫
‫درواقع، شاید نترسیده باشم.
‫نوپو بزرگه... ‫ولی فکر میکنم خوبه.
‫لعنتی....
‫یعنی چی؟ پس من چی؟
‫یوزورو هم پسر خوبیه!
‫
‫از چیزای ترسناک‌ میترسم، ‫ولی نوپو، چشم های آرومی داره.
‫نوپو آدم بدی نیست.
‫آره، هیچکس تفاوتی نداره. درسته؟
‫آره.
‫کوسوکی.
‫تو واقعا هیچی نمیدونی؟
‫ببخشید.
‫حالا راز دیگه ای نیست، درسته؟
‫خیلی خب، بیاین بخوریم!
‫- برنجم! ‫- میتونی بخوریش! قانون سه ثانیه!
‫- میخوای من بپزمش؟ ‫- انسان های اولیه.
‫به چی نگاه میکنی؟
‫بزار ببینم!
‫بیارش!
‫لطفا تو بیمارستان دویدنی نباشه!
‫ما متاسفیم!
‫امروز تولدته، درسته؟
‫شاید بابابزرگ یوسوجی یه چیزی برات بگیره.
‫خب که چی؟ باید با بابابزرگ یه چیزی رو ثبت کنی.
‫یه رازه.
‫قبلا همتون وحشت زده شده بودین، ‫و حالا همتون کاملا خوبین.
‫میدونم بابابزرگ یوسوجی خوب میشه! ‫کوسوکی، توام وحشت زده بودی!
‫ساکت شو! ‫شرط میبندم تو هنوز وحشت زده هستی....
‫ساکت شو.
‫یوسوجی کوماگایا
‫بعد از این همه تو هنوز ترسیدی.
‫
‫خب، اون پدربزرگ تو نیست. ‫پس خیلی ترسیده نباش.
‫
‫درسته. اون پدربزرگ توئه.
‫من....
‫ناتسومی؟
‫کوسوکی!
‫بابابزرگ.
‫- برو عذرخواهی کن. ‫- چی؟
‫زود باش! برو عذرخواهی کن!
‫کوسوکی.
‫ناتسومی.
‫نمیتونه باشه!
‫تو با اون عروسکای پولیشی خاطره های خوبی داری؟!
‫چی؟
‫آره.
‫وقتی کوچیک بودم، ‫بابابزرگ یوسوجی برام خریدشون.
‫اون موقع واقعا میخواستمش، ‫ولی تحملش کردم.
‫نمیدونم چطور فهمید، ‫ولی تولدم برام خریدش.
‫بابابزرگ یوسوجی همینطور سعی میکرد سورپرایزم کنه.
‫بخاطره همینه این گنجه منه.
‫ناتسومی، تو واقعا پدربزرگ یوسوجی رو دوست داری.
‫آره.
‫فکر کنم، اون برام مثل پدرم بود.
‫یه کم مسخرست که اون بابابزرگ یکی دیگست، نه؟
‫
‫الان باید تو اون زمین تو فلوریدا با مامان و بابام میبودم.
‫رینا، تو واقعا شهربازی دوست داری، نداری؟
‫داری میگی من بچگونه ام، نه؟
‫خب، چرا که نه؟ ‫همه خاطرات من برای اونجاست.
‫قطعا همینه.
‫چی؟
‫برای ناتسومی،
‫فکر میکنم این جای باارزشیه جایی که همه خاطراتش هستن.
‫حتما شوخی میکنی. برای ما نه.
‫میخوام ازت عذرخواهی کنم، رینا.
‫چی؟ چی؟
‫همیشه حرف میزنم، میدونی؟
‫همیشه پشت تویی که کارارو بی پروا انجام میدی قایم میشم.
‫بی پروا؟
‫متاسفم همه اون چیزارو گفتم. ‫سخت تر کار میکنم.
‫جوری.
‫بیا قول بدیم با هم به خونه میریم. ‫و... به فلوریدا میبرمت.
‫باشه!
‫کی به خونه میریم؟!
‫اون مکان واقعا نزدیک تر میشه؟
‫من گرسنمه! من گرسنمه!
‫هزار تا ساندویچ بیگ مک و ده ها ناگت هپی میل کافی نیستن
‫حتی مارو بیشتر گرسنه میکنه.
‫ساکت شو، کوتوله! بیدارم میکنی!
‫کوسوکی، هنوز نرسیدیم؟
‫نه، ابریه و نمیتونم ببینم.
‫چی؟!
‫اون چیه؟
‫هی، شما بچه ها!
‫- انجامش دادیم؟! ‫- چی، واقعا؟!
‫انقدر سریع؟!
‫- چی؟ کجا؟ ‫- اون!
‫اون شهر نیست!
‫چی؟ لعنتی.
‫این چیه؟
‫مک دونالده؟!
‫نمیتونه باشه... قدیمی بنظر میاد.
‫یه مغازست.
‫هی، مشکل چیه؟
‫کوسوکی، اون چیز به سمت ما نمیاد؟ ‫مثل وقتیه که ناراهارا اومد.
‫آره.
‫- رفتن به سمتش رو امتحان میکنم. ‫- چی؟!
‫غذامون هم خیلی کمه، درسته؟ ‫همین الان انجامش میدم.
‫منم‌ همینطور.
‫منم میخوام برم.
‫منم‌ همینطور.
‫شهربازی سرپوشیدست.
‫این تایشیه رو سقف آپارتمان! شما بچه ها، زود باشین!
‫باشه. ‫اگه اتفاقی افتاد، بهمون زنگ بزن.
‫بفرما. نمیتونیم خیلی طولانی مدت بمونیم، باشه؟
‫هی، ناتسومی!
‫چیه؟
‫مشکل چیه؟ ‫اتفاقی افتاد؟
‫نه، من خوبم. بریم!
‫باشه.
‫فکر میکردم اینجا چیزی پیدا میکنیم، ولی....
‫خیلی کهنست.
‫- اون طرف چطوره؟ ‫- هیچی نیست.
‫- این. ‫- چی؟
‫۲۰۱۶ ‫فستیوال تشکر بزرگ!
‫شش سال پیش؟!
‫امکان نداره.
‫یه لحظه صبر کن!
‫- مشکل چیه؟ ‫- فقط وایسا.
‫چی؟ منظورت دوبارست؟
‫کسی اونجاست؟
‫هی! باید عجله کنیم!
‫هی، وایسا! چی؟
‫این.....
‫چی؟ این چیه؟
‫ناتسومی!
‫هی، کجا رفتی؟!
‫پیدات کردم!
‫هی، کسی اینجا بود؟
‫اگه نیست، بیا عجله کنیم و بریم!
‫چی؟
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟ ‫عجیب رفتار میکنی.
‫از اینجا متنفرم.
‫چی؟
‫بهشت اسباب بازی
‫وقتی بچه بودم، ‫برای خرید کادو تولد میومدیم،
‫ولی پدر و مادرم اینجا دعوا کردن.
‫بدون هیچی گرفتن تموم شد.
‫فراموشش کردم.
‫متاسفم. بریم!
‫کوسوکی! ‫اگه صدامو میشنوی جواب بده!
‫چی؟ این چیه، تایشی؟!
‫بالاخره، میتونم صداتو بشنوم! ‫ هی، عجله کن و بدو!
‫چی؟
‫تایشی، اینجا چه خبره؟!
‫کوسوکی، ایندفعه طرف تو به رومون داره بسته میشه!
‫- از کار میوفتیم! ‫- به‌هرحال، بیا به داخل بریم!
‫این بده!
‫اوه خدای من!
‫کارمون تمومه!
‫این بده! ‫آب داره داخل میاد!
‫ناتسومی، خوبی؟
‫آره.
‫- نوپو، تو چطور؟ ‫- من خوبم.
‫- بیاین عجله کنیم و بیرون بریم! ‫- آره.
‫این چیه؟ اون یه بچست؟
‫اوه، لعنتی!
‫ناتسومی، وقتی نیست، بریم!
‫ناتسومی!
‫- این یه فاجعست! ‫- یوزورو!
‫بکشمون!
‫- کوسوکی، خیلی خب! ‫- یوزورو!
‫- منم کمک میکنم! ‫- باشه!
‫تایشی!
‫اونجا!
‫- تایشی؟! ‫- یه نفر کمک کنه!
‫- تایشی! ‫- کمکم کن!
‫میرم!
‫- جوری! منم همینطور! ‫- ببخشید، تایشی، لطفا!
‫تو خوبی؟!
‫آره، من خوبم!
‫تایشی!
‫جوری!
‫الان خوب میشی!
‫- داشتی چیکار میکردی؟! ‫- رینا!
‫روی مارکم!
‫باشه!
‫آماده، بکش!
‫خدایا ممنون!
‫برامون مشکل درست کردی.
‫جوری، رینا، ممنون، واقعا!
‫
‫مشکل نیست، بزارش برا من.
‫چی؟
‫- هی، جوری. ‫- چیه؟
‫جوری! جوری!
‫- جوریه! ‫- چی؟!
‫جوری!
‫یوزورو، میریم کمک کنیم! ‫از اون جا بکشمون!
‫باشه!
‫- جوری، صبر کن! ‫- جوری!
‫جوری!
‫ناتسومی!
‫کوسوکی! ناتسومی!
‫جوری....
‫نوپو!
‫بلند شو.
‫جوری.
‫
‫هی، داری چیکار میکنی؟!
‫متاسفم!
‫بهش دست نزن!
‫تو! همه این اتفاق‌ها تقصیر توئه!
‫چی؟
‫اگه جوری این‌جوری ‫بمیره چیکار میکنی!؟
‫صبر کن رینا!
‫اگه ناتسومه نجاتش نداده بود، ‫جوری با آب رفته بود...
‫برام مهم نیست!
‫جوری... جوری بهترین دوست منه! ولی تو...
‫من...متاسفم
‫باورم نمیشه! شاید دیگه ‫هیچ‌وقت خونه رو نبینیم
‫!همه‌مون می‌میریم
‫بسه!
‫رینا... بس کن... لطفا.
‫غذا آوردم.
‫پات بهتره؟
‫تقصیر منه. ببخشید
‫ها؟
‫کوسوکه، میدونم که تویی! ‫چیکار میکنی؟ برو گمشو!
‫هی صبر کن! ‫گفتم بیام داستانت رو گوش کنم
‫ها؟! بدون این‌که کسی ازت بخواد، به ‫چیزهای با ارزش مردم دست نزن!
‫خدای من! تو خیلی بدبختی
‫از بچگی همیشه مثل برادر کوچیکتر بودی.
‫اگه غر میزدی، بابابزرگ ‫یاسوجی برات هرچی بگی میخرید.
‫هی
‫- من اصلا نمیتونستم مثل تو باشم، کوسوکه... ‫- هی!
‫چیه؟
‫تو...
‫انگار الکیه
‫ها؟ چی؟
‫میدونم داشتی گریه میکردی
‫نه من نبودم
‫بغضتو نگه ندار. ‫اومدم که حرف بزنی و راحت شی
‫من... من...
‫من اشکم دم مشکمه
‫میدونی دیگه، نه؟ ‫چون خانواده‌م خیلی داغون بود،
‫من همیشه گریه میکردم.
‫ولی...
‫هرچقدرم گریه میکردم، هیچی تغییر نمیکرد
‫و همه‌چی نابود شد
‫واسه همینم بود که اون موقع‌ها به خودم ‫اجازه نمیدادم چیزی بخوام
‫فکر میکردم این‌طوری بهتره
‫ولی...
‫ولی اون بار که تصمیم گرفتم بیام آپارتمان
‫و بابابزرگ یاسوجی منو قبول کرد
‫تو پوست خودم نمیگنجیدم
‫چون فکر میکردم که این ‫بیشتر شبیه یه خانواده واقعیه.
‫بگید سیب!
‫- و همچنین... ‫- این واسه چی بود ناتسومه؟!
‫من میتونم درباره هر چیزی صحبت کنم...
‫و مشکلی نبود که گریه کنم
‫اصلا نمیدونستم که این باعث خوشحالیم میشه
‫ولی بابا یاسوجی که از دنیا رفت.
‫آپارتمان از بین رفت و ‫باز همه‌چی بهم ریخت
‫هرچی بیشتر به این فکر میکردم که چقدر ‫از خداحافظی متنفرم، بیشتر تقلا میکردم...
‫ولی حتی اگه به مامانمم بگم، ‫اون کاری نمیکنه
‫واسه همین چاره‌ای جز ‫این نداشتم که بیام این‌جا
‫متاسفم، نمیخواستم تو رو ‫به دردسر بندازم کوسوکه
‫تقصیر منه
‫این حرف درستی نیست
‫تقصیر منه که پای همه رو ‫به این داستان باز کردم
‫بعدشم فقط درباره این چیزها صحبت میکنم. ‫من افتضاحم
‫اتفاقی که واسه جوری افتاد، تقصیر منه.
‫من افتضاح‌ترم
‫چرا؟ نه...
‫نه، من میدونستم مشکل داری
‫ولی من نتونستم کاری کنم.
‫تازه من کلی حرف‌های بد زدم بهت ‫و ناراحتت کردم
‫وقتی اون اوایل، بابا یاسوجی ‫اون پسر کوچولو رو
‫بهم داد، ازش خوشم نمیومد
‫ها؟
‫چون منو یاد خاطرات بدم انداخت.
‫ولی وقتی با تو بازی میکردم، ‫این پسر کوچولو همیشه با ما بود.
‫واسه همین برام ارزشمند شد
‫این به لطف توست، کوسوکه.
‫نه، نه فقط این.
‫مدرسه رفتن‌هامون... ‫فوتبال بازی کردن‌هامون...
‫همه‌ش سرگرم کننده بود.
‫همین که با تو بودم، ‫کلی خوش میگذشت کوسوکه
‫خب دیگه. قصه تموم شد
‫الان خوبم
‫خودم به مشکلاتم رسیدگی میکنم!
‫میتونی کمک بقیه رو هم قبول کنی...
‫ممنونم به هرحال. ‫تا این‌جاشم خیلی حرف زدم
‫کوسوکه
‫بیا با هم برگردیم خونه!
‫من... من...
‫ها؟
‫چیه؟!
‫کوسوکه، پایین رو نگاه کن!
‫اینا چیه؟
‫اون صدا چی بود؟
‫وای
‫این از فروشگاه بزرگه هم بدتره!
‫- کوسوکه، آسمون! ‫- ها؟
‫این...
‫راه شیریه؟
‫این نور...
‫هی، کوسوکه
‫زمان کافی گذشت. ‫نباید زود به شهر برسیم؟
‫لعنتی، آیا واقعاً ‫می‌توانیم برگردیم؟
‫شما بچه ها! شما بچه ها! شما بچه ها!
‫- بیدار شو ‫-چی شده؟!
‫D-پایین! اون پایین آب هست!
‫شوخی میکنی!
‫وقتی تصادف کردیم حتما ‫سوراخی ایجاد کرده. چیکار کنیم؟
‫شاید مجبور بشیم این‌جا رو ترک کنیم.
‫نه...
‫-همه رو جمع کن ‫-باشه
‫نوپو گم شده؟
‫در چنین زمانی...
‫اون پسر... هنوز چیزی رو مخفی میکنه؟
‫او آنجاست!
‫نه! خوشحالم که در امان هستید! ‫ما باید عجله کنیم!
‫نه... هرچی میدونی به ما بگو.
‫این آپارتمان در حال غرق شدن است. ‫به شهر هم نمی رسد.
‫دیگر نمی دانیم چه کنیم. ‫راه دیگه ای نیست؟
‫نه...
‫من... نمی توانستم ‫ناتسومه را تنها بگذارم
‫در این آپارتمان که همه ‫آنجا را ترک کرده بودند.
‫و کوسوکه هم همینطور.
‫متعجب؟!
‫من در تمام این مدت ‫مراقب شما دو نفر بودم.
‫من با این آپارتمان یکی هستم.
‫این تنها جایی است که من به آن تعلق دارم.
‫به همین دلیل من هم ‫همیشه با هر دوی شما بودم.
‫اون عکس شما دوتا که ‫با هم خوشحال میخندید.
‫نمی توانستم این را از ذهنم بیرون کنم.
‫وقتی هردو رفتید فهمیدم
‫بدون تجاوز
‫فکر می کنم از دیدن لبخند ‫شما دو نفر خیلی خوشم آمد.
‫به همین دلیل...
‫این اقیانوس احتمالا جایی ‫بود که قرار بود فقط من بیایم.
‫فکر می کنم... من بودم که ‫همه شما را به اینجا آوردم.
‫متعجب؟ منظورت چیه؟
‫ما را به اینجا آوردی؟
‫باید شوخی کنی ممیخواهی ‫درباره اش چه کار کنی؟!
‫رینا... ن-نوپو...
‫خفه شو!
‫رینا!
‫سلام! چرا ما باید به این ‫موضوع کشیده می شدیم؟
‫سلام! یه توضیح بده!
‫رینا...
‫چطوری برگردیم؟!
‫متاسفم، من هم نمی ‫دانم چگونه برگردم.
‫از قبل ما را ببخش من هر ‫کاری میکنم...خواهش میکنم.
‫رینا!
‫جوری!
‫خدای من، من فکر کردم که تو مردی!
‫بیش از حد دراماتیکی دیگه. ‫من خوبم. خودم اومدم بالا
‫مطمئنی؟ واقعا مطمئنی؟!
‫ببخشید جوری!
‫- جوری! ‫- رینا...
‫من خیلی خوشحالم! حالت خوبه؟
‫آره
‫گریه نکن رینا ما با هم به ‫فلوریدا می رویم، درست است؟
‫آره اما الان...
‫نگران نباش. ‫اگر با هم باشیم، می توانیم به خانه برسیم!
‫- تقصیر من است جوری! ‫- اصلا.
‫- من خوب هستم. ‫- من هم همینطور! متاسفم جوری!
‫- اشکالی نداره، نگران نباش ناتسومه. ‫- خیلی خوشحالم جوری!
‫به ما بگو لطفا شما واقعا نمی ‫دانید چگونه به خانه برگردید؟
‫متاسفم.
‫شما بچه ها باید عجله کنید و ‫این مکان را با یک قایق ترک کنید.
‫دیگه نگران من نباش.
‫- به تو می سپارم. ‫- باشه.
‫- بیا بعدی رو بگیریم. ‫- آره
‫آیا آنها تمام شده اند؟
‫فقط کمی بیشتر.
‫Natsume، آیا آنها تمام شده اند؟
‫اوه، آره
‫ناتسومه؟
‫نوپو هم سوار قایق میشه، درسته؟
‫کی تقصیر اونه؟
‫ما نمی توانیم او را اینگونه رها کنیم.
‫اگه آپارتمان غرق ‫بشه، نوپو هم میمیره!
‫اون انسان نیست، درسته؟ نه!
‫ولی...
‫علاوه بر این، اگر ما نتوانیم ‫برگردیم چون با او هستیم، چه؟
‫چی؟
‫چون اوست که ما ‫را به اینجا رساند.
‫شما هنوز این را نمی دانید.
‫فقط از قبل بس کن
‫هی کوسوکه، نوپو ‫همیشه با ما بوده است.
‫نه تنها الان، او همیشه از ‫خیلی وقت پیش با ما بوده است!
‫- البته من نمی توانم او را تنها بگذارم. ‫- تو جدی...
‫اگر نتوانیم با هم برگردیم، ‫نمی‌خواهم اینجا را ترک کنم.
‫هی تو چی...
‫نمی گویم که!
‫این بدان معنا نیست ‫که باید با او بمیری!
‫از قبل از موپینگ خود دست بردارید!
‫این درست است.
‫دوباره دارم بهش فکر میکنم، نه؟
‫اوه...
‫یه لحظه صبر کن! منم ‫میفهمم رینا چی میگه ولی...
‫ولی حتی اگه بتونیم
‫برگردیم خونه، این درست نیست
‫این خیلی بی رحمانه‌ست.
‫اینو نمیگم چون ‫خودم هم میخوام!
‫درست است، من فکر می کنم بحث کردن بدترین ‫کاری است که در حال حاضر می توانیم انجام دهیم.
‫مشخص نیست که تقصیر نوپو هم هست.
‫ولی...
‫من کنارت خواهم بود رینا
‫شما بچه ها، متاسفم.
‫زمانی برای فکر کردن ‫نیست همه با هم فرار کنیم
‫هی، آیا این...
‫حالا همه می توانند سوار شوند، درست است؟
‫آیا زمان کافی داریم؟
‫نگران نباش من انجامش میدم
‫ناتسومه، حدودا قبل... اوم...
‫نه من متاسفم.
‫- من دیگه چیزی نمیگم. ‫- ناتسومه...
‫چی؟ آبه!
‫- همه عجله کنن! ‫- نه پو!
‫- اتاق کجه. ‫- این چیه؟!
‫قایق؟!
‫- فقط کمی بیشتر! ‫- وسایلمون چی؟
‫هنوز مقداری باقی مانده است
‫بیایید عجله کنیم و آن را تمام کنیم!
‫کوسوکه!
‫قایق برای رفتن خوب است!
‫خوب، این آخرین است!
‫عجله کن و بیا!
‫میام اون‌جا!
‫چی؟! هی، احمق!
‫هنوز اینجایی؟! بیا بریم!
‫اتاق پدربزرگ یاسوجی...
‫نه من خوبم
‫بیا بریم کوسوکه!
‫وای
‫- نه پو! ‫- نه پو!
‫تو همچین جایی نمیتونی بمیری!
‫عجله کن
‫عجله کن!
‫آیا همه چیز آماده است؟
‫ما خوب هستیم که برویم!
‫بیا، نوپو!
‫نه، عجله کن و سوار شو!
‫نه!
‫نه پو، چرا؟!
‫من میرم آپارتمان
‫بنابراین، متاسفم.
‫نمیخوام...
‫...دیگر... خداحافظ!
‫صبر کن!
‫ناتسومه!
‫ناتسومه! شما ادم سفیه و احمق!
‫برگرد، ناتسومه!
‫نه! که بی پروا است!
‫لعنتی!
‫- کوماگایا! ‫- تایشی!
‫- قراره برگردیم پارو! ‫- آره!
‫برگرد!
‫ناتسومه!
‫نه!
‫- ناتسومه، تو نباید اینجا باشی! ‫- نه پو، عجله کن!
‫ناتسومه!
‫ما به عقب بر نمیگردیم!
‫کوماگایا، برگرد!
‫رینا، طناب! من میرم!
‫گفتی با هم بریم خونه
‫چرا رفتی؟ شما ادم سفیه و احمق!
‫کوسوکه!
‫- ما را بکش! ‫- ناتسومه...
‫نه! ما باید برگردیم!
‫ناتسومه!
‫نه پو؟!
‫نه... شما هم نمی توانید این کار را انجام دهید! ‫فقط میتونی منو فراموش کنی!
‫نه، نمی توانم!
‫من نمیتونم تو رو این‌جا بذارم! ‫احتمالا هنوز راهی هست!
‫علاوه بر این، ما احتمالاً از ‫این طوفان عبور خواهیم کرد!
‫من مطمئنم که می توانیم با هم به خانه برسیم!
‫برگرد.
‫فایده ای ندارد.
‫این غیر ممکن است!
‫لعنت به آن
‫لعنتی!
‫ناتسومه...
‫چیکار کنم... چیکار کنم؟
‫می درخشد!
‫این چیه؟
‫حرکت می کنیم!
‫چه خبره؟
‫آیا این بازگشت به راهی ‫نیست که ما از آن آمده ایم؟
‫چی؟!
‫متعجب.
‫ها؟
‫مامان... همه...
‫می توانیم به خانه برسیم، درست است؟
‫آره
‫تایشی، ما...
‫آره
‫آهان؟
‫ناتسومه...
‫حتی اگه اینجوری بریم ‫خونه اون اونجا نیست.
‫ها؟
‫ناتسومه!
‫بیا اینجا!
‫ناتسومه!
‫سلام.
‫صبر کن! چرا میری اون طرف؟!
‫گفتی با هم به خونه میرسیم
‫ناتسومه!
‫نه!
‫بسه! ناتسومه!
‫کوماگایا!
‫- نرو! ‫- کوسوکه!
‫ناتسومه!
‫ها؟
‫خرگوشه؟
‫اینو نمیخوام. این‌جوری نمیشه بریم خونه
‫قسم میخورم به اون احمق ‫بگم. قسم میخورم به...
‫اون چیه؟!
‫این...
‫یاشیما
‫من فقط میخواستم ‫لبخند بزنی، ناتسومه.
‫همین
‫ولی...
‫این شد.
‫به زودی از طوفان میگذریم. ‫نگران نباشید
‫اگر برنگشتم... ‫تعجب می کنم که مامانم چه کار می کرد.
‫مطمئنم برای مامانم راحت تره
‫درست است.
‫من دلیل این هستم که... ‫همه از هم جدا شدند.
‫کوسوکه هم همینطور ‫بخاطر اعمال خودخواهانه ام...
‫بیمارستان کامونومیا
‫...نتونست با بابابزرگ ‫یاسوجی خداحافظی کنه.
‫تمام این مدت به زور خودم ‫رو به خونه بقیه میکشونم.
‫یاسوجی کوماگایا
‫چون من...
‫بهتره...
‫اگه ناپدید بشم
‫ولی...
‫من ترسیدم.
‫سلام!
‫ناتسومه!
‫ناتسومه! نه!
‫ناتسومه!
‫- خیلی خوب! متصل است، کوسوکه! ‫- پاس خوب!
‫کوسوکه!
‫در اینجا من می روم!
‫چرا اومدی؟!
‫حرکت!
‫چه کاری میخواهی انجام دهی؟!
‫قرار است چرخ و ‫فلک این سیم را بکشد!
‫خوب! متصل است!
‫- او این کار را کرد، تایشی! ‫- کوسوکه!
‫کوماگایا!
‫رینا!
‫متاسفم.
‫من به یاد شما هستم.
‫تو همیشه با پدرت می آمدی، درست است؟
‫متعجب؟
‫برو!
‫شما ادم سفیه و احمق! چرا اینکارو انجام دادی؟!
‫من هرگز نگفتم بیا نجاتم بده! من...
‫حالم خوب بود!
‫شما می گویید من خوبم، خوبم! ‫چقدر دیگه میخوای دروغ بگی؟!
‫- دروغ نیست! ‫- فقط ساکت شو!
‫چرا اومدی؟ الان همه میمیرن
‫این واسه اینه که خودتو حبس کردی این‌جا
‫من از این آپارتمان ‫قدیمی و فرسوده متنفرم!
‫این بهم یادآوری میکنه که چطور قایم شدی و گریه ‫کردی در حالی که من وانمود میکردم متوجه نمیشم!
‫و این باعث میشه که ‫بخوام به خودم مشت بزنم! و
‫گفتم به خانواده من کاری نداری ‫ولی خیلی باهاش ​​کار داری!
‫تو سرت تو کار کسی نبود
‫اینجا هم واقعاً خونه‌ته! ‫ولی ما باید اونو پشت سر بذاریم در حال حاضر!
‫وگرنه نمیتونیم با هم بریم خونه!
‫بیشتر از نوپو
‫من میخوام با تو بمونم
‫متاسفم کوسوکه
‫من هم می خواهم پیش تو بمانم، کوسوکه. ‫منم میخوام برم خونه!
‫اما... اما با این سرعت...
‫نگران نباش! اگر با هم باشیم ‫قطعا می توانیم به آنجا برسیم!
‫وقتی به شما پاس دادم، ‫چه کاری باید انجام دهید؟
‫- متعجب؟ ‫- فقط یک چیز وجود دارد.
‫یادته چقدر تمرین کردیم؟
‫برای شلیک کردن.
‫درست است! ‫این کار دو فوروارد است!
‫آره
‫هی، نوپو تو با ‫ما به خانه می آیی
‫متوجه شدی؟!
‫آره
‫ما از این طوفان عبور خواهیم کرد!
‫اینجا می آید!
‫وای
‫داره بالا میکشه!
‫خیلی خوب!
‫کوسوکه، کار کرد!
‫ببینید، اگر تلاش کنیم می توانیم آن را انجام دهیم!
‫وای
‫وای فوق العاده درهم است!
‫این کابل در امتداد گوندولاها ‫و به آپارتمان کشیده می شود.
‫اگر این خط قطع شود ما نمی
‫توانیم آن بچه ها را نجات دهیم!
‫هر کس...
‫گره خورده است!
‫این طرف هم!
‫یکی دیگر را می بندم!
‫متشکرم! ما این آخرین را قرار می دهیم!
‫- متوقف شد. ‫- ما این کار را کردیم!
‫- من کمک می کنم! نگران نباش! ‫- خطرناکه!
‫چی شد؟!
‫- این چیز! - ای-تو!
‫حتما با هم میریم خونه!
‫وقتی برگشتیم به همه ‫غذای کروکت مادرم می دهم!
‫من هم همینطور! من هم همینطور!
‫من می خواهم با همه بازی Smash Bros.
‫من هم همینطور! من با ‫کوماگایا به فلوریدا می روم!
‫با من هم، درسته؟!
‫جوری!
‫بیایید همه با هم آنها را نجات دهیم!
‫همه شما...
‫بیا بریم!
‫دبستان کامو دعوا کن!
‫وای نه! داریم از هم جدا میشیم!
‫نه!
‫که خطرناک است!
‫اگر رها کنم، کوماگایا...
‫رینا!
‫حالت خوبه؟!
‫نگران من نباش.
‫وای نه!
‫شروع به چرخیدن می کند!
‫نرو!
‫نچرخید!
‫لعنتی!
‫تایشی!
‫اوه
‫به هیچ وجه...
‫من تو را بالا می کشم!
‫ناتسومه!
‫کوسوکه!
‫فقط صبر کن! من...
‫لعنتی! حالت خوبه؟!
‫گفتم خوبم! چیزی نیست!
‫شما...
‫ناتسومه رو خوب نگه دار!
‫ناتسومه، بیا، دست دیگه‌ت!
‫به خودت فشار نیار باز و خودت برو
‫اگه من تنها مهاجم بشم و تو به خاطرش ازم متنفری، ‫اهمیتی نمیدم!
‫این به تنهایی غیرممکنه، کوسوکه!
‫اگه من پاس گل نمیدادم، ‫اصلا نمیتونستی ازش بگذری
‫- جرأت میکنی بازم اینو بگی! ‫- اوه!
‫اوه
‫مشکلی نیست، خب؟
‫کوسوکه، میدونم که تو هم ترسیدی.
‫ها؟ نه نترسیدم
‫ناتسومه... کوسوکه...
‫چون من این دوتا رو عقب نگه داشتم،
‫به این تبدیل شد
‫برام مهم نیست که دیگه ‫نتونیم به اون زمان برگردیم.
‫برام مهم نیست چه اتفاقی برای من می‌افته.
‫اما این دو، ناتسومه و کوسوکه
‫زنده هستند!
‫من میخوام اون‌ها زندگی کنن
‫و به لبخند زدن ادامه بدن
‫ما کجاییم؟
‫طوفان تموم شده.
‫زنده موندیم؟
‫آره
‫آره!
‫من خیلی خوشحالم، جدی!
‫- سعی میکردی خونسرد رفتار کنی. ‫- خیلی ترسیده بودم!
‫کوسوکه، تو غمگین!
‫خفه شو!
‫یک جزیره‌س.
‫پس شهر ما نبود.
‫- آره ‫- سلام!
‫سلام!
‫- کوسوکه! ‫- کوماگایا!
‫یاشیما
‫اوم...
‫چیه؟
‫یاشیما
‫اولین شهربازی بود ‫که پدرم مرا به آن برد.
‫من هم بارها و بارها سوار ‫این چرخ و فلک شده ام.
‫آره.
‫من آن را دوست داشتم.
‫آره.
‫رینا.
‫رینا باید زود بریم
‫اوه آره ولی...
‫تو دختر بابا و گریه کننده ای ‫بودی اما خیلی خوب کار کردی.
‫هوم مم
‫آره خیلی زحمت کشیدم
‫حالا باید بری
‫آره
‫از اینکه وقت زیادی را اینجا صرف ‫کردید و این مکان را دوست داشتید متشکرم!
‫متشکرم. متشکرم!
‫متشکرم!
‫خداحافظ!
‫وای!
‫بسیار زیبا.
‫متعجب؟ یک نفر آنجاست!
‫چی؟ حق با شماست. سلام!
‫اینطوری نگاه کردند! بریم پایین!
‫آره
‫من هم همینطور!
‫نکن.
‫متعجب؟
‫فقط من میتونم از اینجا برم
‫چی؟ اما همه در حال پیاده شدن هستند
‫چطور؟
‫من الان فهمیدم.
‫من و آن بچه ها مثل همیم.
‫اینجا جایی است که ما برمی گردیم.
‫اگر با ما بیایید، نمی ‫توانید به خانه برگردید.
‫به همین دلیل،
‫من نمیتونم باهات برم
‫متاسفم.
‫ناتسومه؟
‫سپس این خداحافظی است.
‫شما...
‫متعجب؟
‫ی-تو خیلی گریه میکنی.
‫احتمالاً نگران این هستید که آیا می توانیم ‫به خانه برگردیم. نگران نباش احمق...
‫اوه، این نیست! نه من گریه می کنم!
‫درست زمانی که سخت کار می کردم تا...
‫دوباره برو! داری باعث خارش من میشی!
‫من هم نتونستم حمام کنم!
‫درست است! بو میدی!
‫یعنی معنی!
‫- شما هم همینطور! ‫- خفه شو!
‫ناتسومه الان باید خوب ‫باشه، درسته کوسوکه؟
‫هی، تو هم نه، نوپو...
‫چیست؟
‫آیا این درخشش از قبل نیست؟
‫نگران نباش. این بچه های کوچک ‫همه شما را پس خواهند گرفت.
‫این بچه های کوچولو؟
‫هوم
‫نه!
‫سلام!
‫نه!
‫در حال حرکت است!
‫نه!
‫می بینمت، نوپو!
‫مراقب خودت باش!
‫خداحافظ، نوپو!
‫من خوب می شوم! ‫من با کوسوکه کار خواهم کرد!
‫عالی!
‫سلام دوتای دیگه کجاست؟
‫- در آنجا. ‫- متعجب؟
‫پس ما واقعاً الان به خانه می رویم.
‫متعجب...
‫ناتسومه؟
‫اوه...
‫آه
‫این زیبا است.
‫- ناتسومه! ‫- اینجا خانه شماست.
‫خوش آمدی.
‫کوسوکه، ناتسومه.
‫پدربزرگ یاسوجی...
‫پدربزرگ...
‫بفرمایید.
‫- ناتسومه! ‫- کوسوکه!
‫بیا با هم بریم خونه کوسوکه
‫باشه، ناتسومه!
‫خداحافظ.
‫ناتسومه؟
‫ناتسومه!
‫کجا بودید؟! من خیلی نگران بودم! ‫اوه، خدا را شکر!
‫حالت خوبه؟ جایی آسیب دیدی؟
‫ناتسومه؟
‫اشکالی نداره که من پیش تو بمونم مامان؟
‫البته! تو دختر گرانقدر منی!
‫میشه هرچی بخوام رو بگم
‫البته که میتونی! متاسفم...
‫هرچی دوست داری میتونی بگی بهم
‫خب مامان...
‫دیگه از بیرون غذا نگیریم
‫ها؟ چی؟
‫بیا با هم شام درست کنیم مامان
‫به خونه خوش اومدی، ناتسومه.
‫مجتمع مسکونی کامونومیا ‫حدود 60 سال پیش ساخته شده
‫بعضی وقت‌ها بهش میگن مجتمع مسکونی ‫خالی از سکنه ولی ما هنوز بهش میگیم خونه
‫خونه ارزشمند منو ناتسومه بود
‫جشنواره تابستانی
‫وقت زیادی رو با هم گذروندیم، ‫ولی من یه چیز وحشتناک بهش گفتم.
‫و آخرشم نتونستم عذرخواهی کنم
‫حتی وقتی پدربزرگ بهم گفت که...
‫متاسفم.
‫وقتی برگشتیم همه چیز ‫به حالت قبل برگشت.
‫شکلات فلوریدا
‫ما هنوزم نمیتونیم توضیح بدیم ‫که اون موقع چی شد
‫همه‌ش مبهمه
‫درست همون‌طور که ناتسومه گفت، ‫تو فکرم که همه این‌ها رویا بوده یا نه
‫ولی...نمیتونه باشه
‫اون‌چیزی که توی اون آپارتمان ‫اتفاق افتاد واقعی بود
‫به خاطر همون اتفاق‌هاست که الان میتونم ‫این‌جوری راحت با ناتسومه حرف بزنم
‫بابابزرگ
‫خونه‌مون یه خونه باورنکردنی بود
‫واسه همین منو ناتسومه...
‫با تشکر.
‫ها؟
‫کوسوکه، با منی؟
‫او خدای من. ‫ترسوندین منو. حالتون خوبه؟