.
[بتمن آزتک: نبرد امپراتوری‌ها]
[بر اساس کمیک‌های دی‌سی]
‫پدر؟
‫بابا؟
‫تاتلی!
‫نه!
‫- یه رویای دیگه؟ ‫- هان؟
‫باید بگم یه کابوس بود.
‫حتماً به خاطر اون اویتلاکوچه‌ی ‫کهنه بود که خوردم. (نوعی ذرت)
‫من هیچوقت ندیدم تو ‫اویتلاکوچه‌ی کهنه بخوری، پسرم.
‫مخصوصاً، این همه بار پشت سر هم.
‫چیزی نیست، بابا. ‫فقط به خاطر ذرت بود.
‫هیچوقت رویاهات رو ‫نادیده نگیر، یوهو.
‫مهم نیست از کجا میان.
‫حالا، ‫اگه چیزی نبود،
‫پس بیا به خاطرش ‫شکرگزار باشیم.
‫تلاکاتله...
‫توتِکوئه،
‫سیناکان!
‫تلاکا...
‫تو باید به اسطوره‌ی خفاش ما...
‫...احترامی که لایقشه رو بذاری.
‫حتی مادرت هم ‫اون رو سرزنش نمی‌کرد.
‫مرگ مادرت تقصیر اون نبود.
‫ولی اون برای نجاتش هم ‫انگشتش رو تکون نداد.
‫حتی وقتی با نهایت احترام ‫دعا کردیم.
‫اون مراقبته...
‫می‌دونی؟
‫آره، بابا. می‌دونم.
‫مادرت درست کنار سیناکان ‫چشمش به توئه.
‫حالا فراموش نکن، پسرم،
‫تمرین تو ‫یه بازی نیست، پس...
‫قبل از اینکه به جشن روستا ملحق شی...
‫همیشه خیلی نگران‌کننده‌ست...
‫...وقتی سایه‌ی جوان ما ‫اینجوری ناپدید می‌شه.
‫[سواحل خلیج مکزیک]
‫هی! یوهو!
‫بیاید با ضربه‌ی ‫از بالای سر شروع کنیم!
‫سپرها! ‫اون‌ها بهترین دفاع شما هستن.
‫حالا لگد از بغل رو بهم نشون بدید!
‫یوهو!
‫و نگه دار!
‫یه عضله هم تکون نده!
‫موقعیت بازوت ‫باید بالاتر باشه.
‫وگرنه ضربه‌ت ‫کاملاً بی‌قدرت می‌شه.
‫خیلی‌خب. ادامه بدیم.
‫می‌دونم چقدر برات ‫سخت بوده...
‫...بعد از مرگ مادرت.
‫ولی حالا که بزرگ شدی،
‫وقتشه که در مورد آینده‌ت ‫جدی باشی.
‫لطفاً سرزنشم نکن.
‫وقتی جای من رو بگیری،
‫وظیفه‌ت اینه که ‫همیشه برای نبرد آماده باشی.
‫و وقتی مردمت بهت نیاز دارن...
‫...به بهترین شکل ممکن ‫بهشون خدمت کنی.
‫یادت باشه، ترس می‌تونه تو رو بکشه ‫یا بهت انگیزه برای عمل بده.
‫انتخاب با توئه.
‫تو... تو...
‫- اون‌ها چی هستن؟ ‫- نگاه کن!
‫- کوه‌هایی که ابرها حملشون می‌کنن! ‫- چطور یه کوه می‌تونه...
‫- ...روی آب شناور باشه؟ ‫- نه!
‫اون‌ها هیولاهایی ‫از اعماق دریا هستن!
‫اون‌ها شبیه اسطوره‌ها هستن.
‫خوب به حرف‌هاشون ‫گوش کن، یوهو.
‫ولی به رفتارشون ‫بیشتر توجه کن.
‫اینجوری می‌تونی بفهمی ‫که اسطوره هستن یا نه.
‫درود بر شما، مردم مبارک!
‫من کاپیتان هرنان کورتس هستم.
‫من به نام خدای متعال ‫به سرزمین‌های شما اومدم.
‫و امپراتور مقدس روم، ‫اعلی‌حضرت،
‫چارلز اول، ‫پادشاه کاستیا.
‫من رئیس تولتکاتسین هستم،
‫پسر اول اوکیتسین.
‫می‌تونم دلیل ‫اومدنتون رو بپرسم؟
‫من در حال کاوش در دنیای جدید هستم.
‫شما دنیای جدید رو پیدا کردین؟
‫این منظره‌ی سبز وسیع ‫که پیش روی ماست...
‫...بهش می‌گن دنیای جدید...
‫...چون ما تازه ‫کشفش کردیم.
‫روزهای زیادی گذشته...
‫...از وقتی که مردم ما ‫اولین بار این سرزمین‌ها رو شناختن.
‫به نظر میاد ‫ذخایرمون کم شده.
‫حاضرین ‫یه معامله‌ای بکنیم؟
‫نه.
‫نه؟
‫روستای ما چیزهای زیادی ‫برای به اشتراک گذاشتن داره.
‫به ما ملحق بشین!
‫شما مهمون‌های ‫عزیز ما خواهید بود.
‫این عالیه.
‫چه ایده‌ی فوق‌العاده‌ای.
‫سرورم، من ذره‌ای به ‫این غریبه‌های رنگ‌پریده اعتماد ندارم.
‫جوری رفتار می‌کنن که انگار ‫این روستا الان مال اون‌هاست.
‫درموندگیت رو درک می‌کنم، ‫جنگجوی پیر.
‫امشب، با اسطوره‌ها ‫مشورت می‌کنم.
‫می‌ذاریم اون‌ها تصمیم بگیرن.
‫دیگو ما رو فرستاد اینجا که طلا بیاریم، ‫نه اینکه شکم‌مون رو پر کنیم.
‫و بهش می‌رسه، ‫وقتی که کشف کنیم...
‫شهر افسانه‌ای شما ‫که در طلا غرق شده؟
‫طلا چیزی‌ـه که دیگو ‫و مقامات رو خوشحال می‌کنه.
‫برنامه‌های من با خداوند خیلی ‫بزرگتر از این ثروت‌هاست.
‫می‌خوام از همه‌تون ‫برای این استقبال گرم تشکر کنم.
‫اجازه بدین بعضی از شگفتی‌های...
‫...دنیام رو نشون‌تون بدم.
‫اختراعات،
‫ایده‌هایی از بعضی از ‫درخشان‌ترین ذهن‌های ما.
‫بنگرید!
‫و این تولدو هست،
‫باشکوه‌ترین شهر ‫در کاستیا،
‫سرزمینی که من ازش میام.
‫شنیدم پایتخت شما ‫زیباست.
‫- تنوچتیتلان؟ ‫- تنوچتیتلان.
‫ممنون.
‫می‌خوام وقتی رسیدم اونجا ‫درست تلفظش کنم.
‫و در نهایت، ‫این یه تفنگ سرپُره...
‫...یا همونطور که بعضی از مکزیکی‌ها ‫می‌شناسنش...
‫غرش اسطوره‌ها!
‫وقت خوابه، سایه‌ی جوان.
‫ولی هنوز هوا روشنه، ‫تاتلی.
‫پدرت راست می‌گه.
‫برای امروز دیگه کافیه.
‫تا فردا، ‫رئیس تولتکاتسین.
‫خوب استراحت کنی، یوهوآلی جوان.
‫و زره‌هاشون خیلی براقه، ‫تقریباً مثل پوست ماهی.
‫و با این حال،
‫به نظر میاد به سختی ‫لاکِ لاک‌پشت هم هست.
‫و نوشته‌هاشون ‫جادو داره.
‫یکیشون حتی نشون می‌داد ‫چطور مثل یه پرنده پرواز کنیم.
‫می‌شه پرواز کرد؟
‫دوباره داری از سیناکان ‫مشورت می‌گیری؟
‫من برای راهنمایی دعا می‌کنم، ‫و برای جواب.
‫من معتقدم که ‫اون‌ها شبیه اسطوره‌ها هستن.
‫اون‌ها اسطوره نیستن.
‫ولی اگه تسکاتلیپوکا ‫اون‌ها رو راهنمایی کنه، (اسطوره‌ی دشمنی آزتک)
‫پس ممکنه به همون اندازه ‫که قدرتمندن...
‫...فریبکار هم باشن.
‫در اون صورت،
‫پس این باعث نمی‌شه ‫که اسطوره باشن؟
‫آکاتسین رو یادت میاد؟
‫همونی که مراقب ‫خونه‌مون تو شهره؟
‫فکر کنم، آره.
‫- فکر می‌کنی که کورتس... ‫- دیگه در مورد کورتس حرف نزن.
‫لطفاً، اگه اتفاق بدی ‫برام افتاد،
‫برو آکاتسین رو پیدا کن ‫و اون کمکت می‌کنه.
‫باشه، بابا.
‫بابا؟
‫اون چی بود؟ رعد و برق؟
‫- من می‌ترسم، مامان. ‫- هان؟
‫چیه، پدر؟
‫فعلاً هیچی.
‫ولی ساکت باش.
‫رئیس تولتکاتسین،
‫ما به خاطر مهمون‌نوازی ‫سخاوتمندانه‌تون سپاسگزاریم.
‫چیزی نبود.
‫چیزی که ممکنه برای بعضی‌ها ‫هیچی نباشه،
‫می‌تونه برای بقیه همه چیز باشه.
‫برای همینه که من و افرادم ‫یه‌کم بیشتر از شما می‌خوایم.
‫موقعیت تنوچتیتلان.
‫غیرممکنه.
‫ما قوانین سختگیرانه‌ای داریم ‫که این رو منع می‌کنه.
‫قانون قانونه...
‫نظرت در مورد این ایده چیه؟
‫اگه خودت به گروه اعزامی ما ‫ملحق بشی و بهمون نشونش بدی؟
‫حتی بهتر، ‫یوهو می‌تونه جارچی من باشه...
‫...و ورود من رو ‫به پادشاه خورشید اعلام کنه.
‫- بله. ‫- حرفش رو هم نزن.
‫پدر، لطفاً. ‫من می‌تونم انجامش بدم.
‫این پسر به اندازه کافی بزرگ شده ‫که تصمیمات خودش رو بگیره.
‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫کاپیتان کورتس ‫راست می‌گه.
‫من یه مرد بالغ‌ام.
‫این چیزی‌ـه که خودت گفتی.
‫خوب گوش کن، پسرم.
‫اگه اتفاقی افتاد،
‫بدو و مستقیم برو ‫پیش آکاتسین.
‫مادرت رو هم با خودت ببر. ‫اون ازت محافظت می‌کنه.
‫موهاش رو می‌بینی،
‫چطور مثل خورشید می‌درخشه؟
‫اون یه اسطوره‌ست، مامان؟
‫توناتیو!
‫من شخصاً درخواست ‫ملاقات می‌کنم...
‫...از طرف شما با موکتزوما.
‫در این حین، ‫شما تو روستای ما منتظر می‌مونین...
‫...به عنوان مهمون افتخاری ما.
‫بهتره که ‫سرزده وارد بشیم.
‫به علاوه، ‫همه سورپرایز رو دوست دارن.
‫خب، این بستگی به ‫سورپرایز داره.
‫پس هنوز بهم اعتماد نداری؟
‫چیزی برای ترسیدن نیست.
‫ما مسیحی هستیم، ‫و اینجاییم که بهتون کمک کنیم.
‫اسطوره‌ها!
‫- اسطوره‌ها رسیدن! ‫- برو عقب، وگرنه می‌کشمت!
‫این «کمک» تو دنیای شماست؟
‫نه. هیچ‌کدوم از شما غریبه‌ها ‫اسطوره نیستین.
‫شما چیزی جز ‫دروغگو و قاتل نیستین!
‫تا وقتی نفس می‌کشم...
‫...هیچوقت تنوچتیتلان رو نخواهید دید.
‫باشه.
‫ممنون از ‫این نصیحت خردمندانه.
‫همه‌شون رو قتل عام کنین!
‫تاتلی!
‫بابا!
‫با...
‫متأسفم.
‫تصمیم گرفته شد.
‫تو الان با من میای.
‫بدبخت کثیف!
‫اون در رگ‌های تو جاری‌ست.
‫در بدن تو جاری‌ست.
‫مامان؟
‫در بدن همه‌ی ما...
‫...باید بجنگی...
‫یا بمیری.
‫بجنگ...
‫و بمیر.
‫زندگی تو...
‫...باید در تعادل باشد.
‫دنیای ما...
‫...نیز باید در تعادل باشد.
‫هان؟
‫نه...
‫اون هنوز آماده نیست.
‫می‌گی یه امتحان ازش بگیریم؟
‫شاید.
‫ببخشید.
‫اینجا میکتلانه؟
‫نه، تو نمرده‌ای.
‫هنوز نه.
‫پس چی...
‫خواهش می‌کنم، باید برم. ‫کدوم طرف راه...
‫...به...
‫اون چیه؟
‫چیزی که شاهدش بودی ‫به حقیقت می‌پیونده.
‫ولی همه‌ی چیزی که دیدی ‫هنوز اتفاق نیفتاده.
‫وقت هست.
‫هیچ‌کدوم از حرف‌هات ‫معنی نمیده.
‫اینجا کجاست؟
‫این برای تو شروعه،
‫و پایان.
‫عاقلانه نیست که ‫بیشتر از این بگم.
‫جادوگر دیوانه.
‫هان؟
‫تویی.
‫تویی که گذاشتی مادرم بمیره.
‫دیدی با پدرم ‫چی کار کردن؟
‫با روستای من؟
‫این کجاش ‫تعادل عدالته؟
‫تو هیچ کار نکردی!
‫چون تو یه دروغی!
‫هان؟
‫کمکم کنین! اون‌ها رو جدا کنید! ‫ازم جداشون کنید!
‫این چیه؟
‫هان؟
‫می‌تونم یه‌کم غذا بهت بدم.
‫ولی بهت گفتم، ‫نمی‌تونی اینجا بخوابی.
‫یوهوآلی؟
‫حالت خوبه؟ ‫پدرت کجاست؟
‫آکاتسین!
‫یوهوی عزیزم.
[قصر موکتزوما]
‫تو تنها نیستی، یوهو.
‫من از روزی که به دنیا اومدی ‫کنارت بودم.
‫می‌گی یه اسطوره‌ی جگوار ‫ازتون دزدی کرده؟
‫این مسخره‌ست.
‫سعی کن این رو به نگهبان‌های من ‫با اون زخم‌های روی صورتشون بگی.
‫اون همه‌شون رو با پنجه‌های ‫چابکش زخمی ‌کرد.
‫این اولین بار هم نیست ‫که از ما دزدی می‌کنه.
‫این خدمتکار فروتن ‫در برابر عظمت شما حاضر شده...
‫...تا ارباب جدیدش، ‫یوهوآلی کواتل رو معرفی کنه،
‫پسر رئیس تولتکاتسین ‫از روستای دود.
‫این همون جوانیه که ‫تئول‌ها و رهبرشون رو دیده؟
‫بله. من همونم، ‫کاهن اعظم، که اون‌ها رو دیدم.
‫می‌تونی حرف بزنی، ‫ارباب کوچک جنگل.
‫اوئی تلاتوآنی، ‫موکتزومای دوم...
‫...داره گوش می‌ده.
‫رهبر اون‌ها، خودش رو ‫کاپیتان هرنان کورتس می‌نامه.
‫اون با سربازها ‫وارد روستای ما شد.
‫پدر من، ‫غذاش رو باهاشون شریک شد...
‫دیگه چی شد؟
‫کورتس می‌خواست بدونه ‫چطور...
‫تنوچتیتلان رو پیدا کنه.
‫پدرم قبول نکرد.
‫کورتس اون رو به قتل رسوند،
‫بعد کل اهالی روستای من رو کشت.
‫ولی تو رو نه. ‫پس حتماً سریع می‌دوی.
‫به نظر میاد کورتس...
‫...همونطوری رفتار می‌کنه ‫که اسطوره‌ها با انسان‌ها رفتار می‌کنن.
‫گاهی مهربون خواهد بود، ‫گاهی بی‌رحم.
‫نظر تو در این مورد چیه، ‫کاهن اعظم یوکا؟
‫اون‌ها انسانن یا اسطوره؟
‫اسطوره، اعلی‌حضرت.
‫و ما باید اون‌ها رو به اینجا دعوت کنیم...
‫...تا از عصبانی شدنشون ‫جلوگیری کنیم.
‫- نه! ‫- ساکت، ای کوچولوی...
‫ادامه بده، جوان.
‫کورتس اسطوره نیست.
‫ولی اون یه مرد قدرتمند ‫و بی‌رحمه.
‫باید متوقفش کرد...
‫...قبل از اینکه پاش رو ‫تو این شهر بذاره.
‫این پسر ‫از ولایات دیگه...
‫...فقط یه جنگجوی ساده‌ست.
‫چه استعدادی بهش داده شده...
‫...که بدونه کی...
‫...اسطوره هست کی نیست؟
‫خواهش می‌کنم، سرورم.
‫التماس می‌کنم به حرف‌هام توجه کنید.
‫توانایی‌هاشون رو ‫امتحان می‌کنیم.
‫گرچه اگه اسطوره بودن، ‫خودشون به اینجا می‌رسیدن.
‫اون هیچ ایده‌ای نداره ‫که کورتس چقدر خطرناکه.
‫من باورت دارم.
‫ولی یوکا کاهن اعظم شهره.
‫اون مستقیماً با اسطوره‌ها حرف می‌زنه.
‫اون‌ها رو می‌شناسه.
‫اسطوره‌ها نیازی به ‫استفاده از سلاح ندارن...
‫...وقتی که میان ‫سرت رو ببُرن.
‫در مورد چی حرف می‌زنی، ‫یوهوآلی؟
‫کورتس پدرم رو به قتل رسوند.
‫اون از حق من ‫برای انتقام حرف زد.
‫در سن تو، هیچ‌کس انتظار نداره ‫که همچین کار عجولانه‌ای بکنی.
‫انتقام گرفتن از تاتلی من ‫کار عجولانه‌ای نیست.
‫- این دِین منه. ‫- نه، نیست.
‫تو نمی‌فهمی.
‫من گوش نمی‌کردم.
‫آماده نبودم که...
‫گذاشتم ترس کنترل رو به دست بگیره.
‫قسم می‌خورم هیچوقت دوباره ‫اون اشتباه رو تکرار نکنم.
‫می‌خوام من رو آموزش بدی ‫تا بزرگترین جنگجویی بشم...
‫...که دنیا تا حالا به خودش دیده.
‫من جلوی کورتس ‫و سربازهاش رو می‌گیرم.
‫آرزوی شما ‫دستور منـه، سرورم.
‫لعنت به اون یوهو!
‫پیشگویی‌ها قطعی هستن!
‫توله‌سگ گستاخ جنگلی!
‫تلا- کا- تله... تلاکاتله...
‫اویتسیلوپوچتلی!
‫تلاکاتله...
‫توتِکوئه اویتسیلوپوچتلی!
‫این شکیه که حس می‌کنم؟
‫نه، من هیچوقت... ‫هیچوقت به شما شک نمی‌کردم.
‫ولی پادشاه چی؟
‫داری می‌گی به ‫خودت شک داری، یوکا؟
‫وادارش کن ببینه.
‫و دوباره.
[اتحاد با تلاسکاتکاها]
[‫]کشتار چولولا
‫- تئول‌ها دم دروازه‌ی ما هستن. ‫- درست همونطور که پیش‌بینی کردم.
‫هیچی مانعشون نمی‌شه.
‫چون اون‌ها اسطوره هستن!
‫و لایق استقبال ما هستن.
‫و تو، یوهوآلی کواتل؟ ‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫متوقف کردنشون ‫غیرممکن خواهد بود؟
‫دستور رو بدین، پادشاه بزرگ.
‫من و جنگجوهام ‫بیش از حد آماده‌ایم...
‫...که تو نبرد امتحانشون کنیم.
‫مرگ بر ‫مهاجمان رنگ‌پریده!
‫اون‌ها رو به دریا ‫پس می‌زنیم!
‫اون دیوونه‌ست، اعلی‌حضرت.
‫به راه انداختن جنگ علیه اسطوره‌ها ‫کار احمقانه‌ایه!
‫اوئی تلاتوآنی،
‫این مزاحم‌ها اسطوره نیستن،
‫به خون پدر و مادرم ‫قسم می‌خورم.
‫باید خیلی فکر کنم.
‫در هر صورت، ‫انتظار دارم آماده باشین...
‫...صرف نظر از تصمیم من.
[ورود کورتس به تنوچتیتلان]
‫نگاه کن، یه کلان‌شهر نقره‌ای.
‫حتی از تولدو هم بزرگتره.
‫من چی گفتم، پدرو؟
‫که به زودی کلان‌شهر ‫پنهانشون رو پیدا می‌کنیم.
‫و بالأخره، ما اینجاییم!
‫باید کوهی از طلا و ‫ثروت در داخلش باشه.
‫ولی تا وقتی داخل نریم ‫نمی‌فهمیم.
‫بیاین به سمت دروازه‌های شهر بریم!
‫درود بر شما، ای مردم مبارک!
‫من کاپیتان هرنان کورتس هستم.
‫من به نام خداوند اینجام...
‫...و پادشاه چارلز ‫مقام اول کاستیا.
‫من متواضعانه اجازه ورود می‌خوام،
‫تا بتونم شگفتی‌های بسیار ‫دنیای خودم رو با شما به اشتراک بذارم.
‫پادشاه رو متقاعد کن که باید ‫دروازه‌ها رو به روی تئول‌ها باز کنه.
‫یوهوآلی کواتل ‫قضاوتش رو تیره و تار کرد...
‫...با مشورت بی‌پروا.
‫یوهوآلی اِهِکاتْل،
‫ایپالنموهوانی.
‫اون حاضر به گوش دادن نیست.
‫اگه این چیزی‌ـه که من می‌خوام، ‫اون گوش می‌ده.
‫تو صدای من ‫روی زمینی، پسرم. برو.
‫اوئی تلاتوآنی، التماس می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم به تئول‌ها ‫در شهر خوشامد بگین!
‫زمان نزدیکه. ‫برخیزید، آقایان!
‫وقتشه چیزی که مال ماست رو بگیریم.
‫هیچ رحمی نشون ندین!
‫- تا آخرین نفرشون رو بکشین! ‫- برای پادشاه!
‫به ما بگو، رهبر جنگ، ‫دستوراتت چیه؟
‫اجازه بدین وارد بشن.
‫داریم وارد ‫لونه‌ی شیر می‌شیم.
‫همه چیز درست می‌شه.
‫از کجا این رو می‌دونی؟
‫خداوند بهت گفته؟
‫بله.
‫هر روز صبح ‫از اون بالا ازش می‌شنوم،
‫«هرنان، ‫همه چیز در دستان توست.»
‫یوکا، چرا اون‌ها ‫راضی نیستن...
‫...از قربانی‌ها و هدایای ‫بسیار ما؟
‫اون‌ها شبیه تئول‌ها هستن.
‫شاید می‌خوان ما ‫هدایای متفاوتی...
‫...بهشون تقدیم کنیم.
‫خودتی؟
‫تو... تو موکتزوما هستی؟
‫بله، من موکتزوما هستم.
‫به شهر ما خوش اومدی، سرورم.
‫تخت پادشاهی بر حق خودت رو بگیر.
‫من تمام این مدت ‫برات ازش مراقبت کردم.
‫نیاکان من، ایتسکواتل، ‫موکتزومای اول...
‫...و آکسایاکاتل همه اعلام کردن...
‫...که یه روز ‫برای چیزی که مال توئه میای.
‫و امروز اون روزه.
‫بالأخره خوش اومدی ‫به سرزمین مقدرت.
‫من هرنان کورتس هستم، ‫اولین فرستاده‌ی مقدس،
‫و امپراتور مقدس روم، ‫پادشاه چارلز اول.
‫- فکر می‌کنی اون‌ها اسطوره هستن؟ ‫- پادشاه می‌دونه.
‫و من تمام این راه رو اومدم تا ‫شگفتی‌های بسیار رو بهتون نشون بدم...
‫اون به پادشاه دست زد!
‫اسطوره‌ها هیچوقت همچین کاری ‫نمی‌کنن!
‫دوست داری، ‫ای پادشاه بزرگ،
‫که ما تو یه جایی ‫که یه‌کم بیشتر...
‫- اون رو دیدی، بچه؟ ‫- سیتلالیمپوپوکا!
‫تئول‌ها از قدرت‌های ‫اسطوره‌وار‌شون استفاده کردن...
‫...تا باعث بشن سیتلالیمپوپوکا ‫تو آسمون ظاهر بشه!
‫- این یه نشانه‌ست. ‫- چی شده، هرنان؟
‫مراقب باش.
‫نه، نباید پایان باشه. ‫چطور می‌تونستی این رو از دست بدی؟
‫به خاطر این بود که... ‫چون من تأخیر کردم...
‫...در خوشامدگویی به کورتس، ‫یا چون بهش اجازه ورود دادم؟
‫چرا پایان ‫به ما نزدیک می‌شه، یوکا؟
‫پادشاه بزرگ و قدرتمند، من...
‫من نمی‌دونم!
‫سیناکان، ‫از این شهر محافظت کن.
‫کمک کن مردم ما از ‫این مصیبت بزرگ جان سالم به در ببرن.
‫داری جایی میری، ‫تو این ساعت؟
‫کورتس دست رو دست نمی‌ذاره ‫تا کاری نکنه.
‫اون خیابون‌ها رو می‌گرده.
‫ولی تو نمی‌تونی ‫شب باهاش بجنگی.
‫نه بدون محافظت ‫اسطوره‌ی خورشید.
‫خوشبختانه، خانواده‌ی من ‫یه اسطوره‌ی شب رو می‌پرستن.
‫سیناکان بهم مدیونه.
‫کفرگویی.
‫کورتس مهمون سلطنتیه.
‫باهاش از طرف پادشاه ‫مهمون‌نوازی شده.
‫دست زدن بهش الان ‫مجازات مرگ داره.
‫برای همینه که من رو آموزش دادی. ‫برای انتقام پدرم.
‫پس اگه کمک نمی‌کنی، ‫برو.
‫من تو رو از خدمتم آزاد می‌کنم.
‫سرورم، به خاطر ‫ادامه کمکم به شما،
‫نظرتون در مورد ایده‌ی ‫پوشیدن یه لباس مبدل چیه؟
‫طلا نیست، ولی می‌درخشه.
‫لطفاً دوست من رو ببخشین.
‫رفتارش یه‌کم گستاخانه‌ست.
‫لطفاً اون رو ‫هدیه‌ی من به خودتون بدونین.
‫حدس می‌زنم اون شایعات ‫در مورد تئول‌ها...
‫...و طلا درست از آب دراومد.
‫ولی می‌دونستی ‫این پس‌مانده‌ی خورشیده؟
‫چطور جرأت می‌کنی!
‫هان؟
‫من آروم آروم شکمت رو پاره می‌کنم ‫انگار که یه سگ کوچولوی بیچاره‌ای.
‫صبر کن! می‌خوام ببینم ‫از پس چی برمیاد.
‫تکبر تو ‫باعث مرگت خواهد بود.
انگار حرف دل من رو زدی
‫تو پدرم رو به قتل رسوندی!
‫به نظر نمیاد دقیقاً ‫یادم بیاد اون کی بوده.
‫ولی وقتی دوباره دیدیش، ‫سلام من رو بهش برسون.
‫کمان زنبورکی رو بده به من.
‫- اون رو شنیدی؟ ‫- آره. این طرف.
‫بریم.
‫این ماجرا تموم نشده.
‫وای!
‫حسش کردی؟
‫بله. اون یه ‫مبارزه‌ی خیلی خوبی بود.
‫«بله، اون یه ‫مبارزه‌ی خیلی خوبی بود.»
‫یالا، هیجان‌زده شو!
‫حداقل می‌تونی...
‫...یه‌کم شکرگزار باشی ‫که هنوز نفس می‌کشی.
‫تلاسوکاماتی.
‫ممنون.
‫خیلی سپاسگزارم.
‫تو شجاع بودی.
‫داری تظاهر می‌کنی که ‫یه اسطوره‌ی جگوار هستی؟
‫مثل تو.
‫با این تفاوت که من روح قدرتمند ‫و رام‌نشدنی جگوار رو فرا می‌خونم.
‫دیدم.
‫برام جالبه.
‫اشتباه می‌کردم.
‫ولی من یه راهی برای ‫شکست دادنش پیدا می‌کنم،
‫مهم نیست چه بهایی برام داشته باشه.
‫خودکشی به نظر میاد.
‫پس خوبه که ما مأموریت‌های ‫مخالفی داریم.
‫شاید. ولی حداقل مال من ‫یه مأموریت شرافتمندانه‌ست.
‫- برخلاف بعضی آدم‌ها که... ‫- می‌دزدن؟
‫این چیزی بود که ‫می‌خواستی بگی؟
‫- منظورم این نبود... ‫- دفعه بعد، می‌ذارم همون‌جا...
‫...برای سوپشون مثل یه ماهی تن ‫تیکه تیکه‌ت کنن.
‫می‌تونم زخمت رو ببندم، ‫کاپیتان من.
[قصر آکسایاکاتل]
‫اون خفاش و ‫اون گربه رو پیدا کنین.
‫ولی عفونت‌تون ‫فقط بدتر می‌شه.
‫اون‌ها رو تو دریاچه ‫غرق کنین،
‫بعد چهار شقه‌شون کنین.
‫شنیدی چی گفتم، پدرو؟
‫ناراحت نباش.
‫ولی من و افرادم داشتیم حرف می‌زدیم...
‫...و فکر می‌کنیم ‫که اونجا تو تولدو،
‫بهترین دکترهای دنیا رو ‫پیدا می‌کنی...
‫...که می‌تونن...
‫خراشت رو خوب کنن.
‫که اینطور.
‫پس همه‌تون می‌خواین برگردین خونه، ‫درسته؟
‫شاید پس، ‫لازمه بهتون یادآوری بشه...
‫...که هنوز ‫یه مأموریت برای تکمیل کردن هست.
‫برای همینه که دستور دادم...
‫...تمام کشتی‌هامون به آتش کشیده بشن.
‫حالا که همه‌تون ‫آگاه شدین...
‫کی می‌خواد اینجا با من بمونه؟
‫هر کس دیگه‌ای می‌تونه تمام راه ‫رو تا کوبا شنا کنه.
‫و بعد اون از این شلاق ‫برای حفظ تعادلش استفاده کرد، و...
‫فقط... ‫اون خیلی با تدبیره.
‫- تلاکاتله. ‫- هان؟
‫توتِکوئه سیناکان!
‫من یه هدیه‌ای تقدیم می‌کنم.
‫ولی اون یه ‫اسطوره‌ی واقعی نیست.
‫برای اون نیست.
‫برای سیناکانه.
‫خیلی‌خب.
‫به‌خاطر فرستادنش برای نجات تو.
‫نه. هیچ‌کس اون رو برای نجات من نفرستاد.
‫اون مانع کشته شدنت شد.
‫البته که از طرف اون ‫برای نجاتت فرستاده شد.
‫گوش کن، ‫نکته‌ی مهم‌تر اینجا...
‫...اینه که حتی با ‫تمام تمریناتت،
‫من هنوز نمی‌تونم تئول‌ها ‫و سلاح‌هاشون رو شکست بدم.
‫حرکت بعدیت چیه پس؟
‫باید یاد بگیرم ‫اختراعاتشون چطور کار می‌کنه،
‫و از اون دانش برای ‫دست بالا گرفتن استفاده کنم.
‫ولی چطور می‌خوای ‫حتی نزدیک بشی؟
‫اون‌ها که قرار نیست تو رو ‫برای مطالعه‌شون دعوت کنن.
‫- مراقب خواهم بود؟ ‫- خیلی خطرناکه.
‫اگه فقط یه کسی بود ‫که می‌شناختی،
‫که مخفی‌کار بود، ‫و دست کجی داشت...
‫شاید می‌تونست ‫بهت کمک کنه.
‫هان؟
‫من دشمنت نیستم.
‫مأموریت من ‫پس گرفتن چیزی‌ـه که از دست دادیم.
‫ولی تو نمی‌فهمی ‫چون تو یکی از اون‌هایی.
‫من فقط می‌خوام حرف بزنم.
‫- پس حرف بزن. ‫- ببخشید که تعقیبت کردم.
‫ولی باید می‌دونستم ‫که با چیزهایی که می‌دزدی
‫چی کار می‌کنی.
‫- و حالا که می‌دونی؟ ‫- تو نجاتم دادی.
‫منم می‌خوام همین کار رو ‫برات بکنم.
‫ولی خواهش می‌کنم، باید دست از ‫دزدی از مردممون برداری.
‫حداقل این کار رو نکن
‫وقتی که کورتس داره سعی می‌کنه ‫همه چیز رو ازمون بگیره.
‫و اگه نکنم، تو من رو می‌کشی؟
‫نه. ولی تو این شرایط، ‫یه کس دیگه‌ای ممکنه بکشه.
‫زندگیت رو هدر نده...
‫...وقتی که خیلی چیزها ‫برای زندگی کردن داری.
‫زندگی یه دزد بی‌آبروی دیگه ‫چه اهمیتی برات داره؟
‫راه بی‌آبرویی که به سمت
‫خوبی می‌ره ‫لایق تحسینه.
‫حالا، خواهش می‌کنم، ‫من واقعاً به کمکت نیاز دارم.
‫حتماً سخت بوده که بفهمی ‫بهم نیاز داری، نه؟
‫به نظر میاد حق با تو بود.
‫شب‌ها، نگهبان‌ها ‫اینجا رو طبق یه الگویی گشت می‌زنن.
‫و اگه می‌خوای بدون اینکه ‫باهاشون بجنگی وارد بشی،
‫کلمات جادویی رو تکرار کن.
‫متأسفم ‫که باهات بی‌ادب بودم.
‫من برای همیشه ‫مدیون تو خواهم بود، جگوار بزرگ،
‫که راه‌های شب رو ‫بهم یاد دادی.
‫هان. خیلی خوب.
‫دفعه بعد، ‫سعی کن صدات...
‫...شبیه یه مرغ ‫سرکنده نباشه.
‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫خب، این عجیبه.
‫هنوز تا جشنواره‌ی ‫آتلاکوآلو یه مدتی مونده.
‫این درخت‌ها برای ‫جشنواره نبودن.
‫کورتس پشت این ماجراست.
‫باهاشون چی کار می‌کنه؟
‫کار خوبی نمی‌کنه.
‫اینجاست؟
‫بله، اینجا بود.
‫این معبد فراموش‌شده‌ی ‫سیناکانه.
‫ولی فکر می‌کردم ‫یه افسانه‌ست.
‫پس تو گفتی که ‫وقتی زخمی بودی...
‫...تمام راه رو از روستات ‫تا یه معبد دویدی...
‫...که هیچ ایده‌ای از وجودش نداشتی،
‫یکی که پدرت ‫کشفش کرده بود...
‫...تو سال‌های جوانیش؟
‫شانس آوردم.
‫شانس مطلقاً ‫هیچ ربطی به این نداره.
‫اسطوره‌ی خفاش تو رو ‫اون روز به لونه‌ش راهنمایی کرد.
‫تلاکاتله، توتِکوئه، سیناکان!
‫نه! ‫بس کن، آکاتسین.
‫اون روز، ‫سیناکان همه‌ی ما رو گذاشت که بمیریم.
‫ولی، سرورم، اسطوره‌‌ی ‫جنگل که بهتون کمک کرد چی؟
‫اون چیزی جز ‫یه توهم نبود.
‫تب بود، خستگی. ‫کی می‌دونه؟
‫تو خیلی لجبازی.
‫کورترین آدم‌ها اون‌هایی هستن ‫که حاضر به دیدن نیستن.
‫لجباز و دیوانه‌کننده...
‫...اون‌هایی هستن که یه ‫محراب اسطوره‌ی سنگی می‌بینن...
‫...و فکر می‌کنن ‫داره بهشون گوش می‌ده.
‫شما برگزیده‌ی ‫اسطوره‌ی خفاش هستین، سرورم.
‫به شما یه مأموریت ‫مقدس داده شده،
‫و چه قبولش کنین ‫چه نکنین، این حقیقته.
‫اگه واقعاً به ‫اسطوره‌ها اعتقاد داری،
‫پس بیا امتحانت کنیم.
‫اونجا وایسا ‫و حتی یه انگشتت رو هم تکون نده...
‫...تا شب بشه. ‫- بله، سرورم.
‫این یه افتخار بزرگه.
‫من مثل یه کرم ‫چینیکویل بی‌حرکت می‌مونم...
‫...وقتی که از دست یه پرنده‌ی گرسنه ‫تو خاک پنهان می‌شه.
‫هان؟
‫ازم دورشون کنید! دورشون کنید!
‫دیدی؟ حدس می‌زنم اونقدرها هم ‫مأموریت مقدسی نیست...
‫...بعد از همه این‌ها، نه؟
‫تو اولین نفر ‫و آخرین نفری نیستی که شک کرده.
‫سوالاتت رو بپرس.
‫بهم بگو چطور کورتس رو شکست بدم،
‫چطور تئول‌ها رو ‫از شهر بیرون کنم.
‫بدون اون، ‫تو وجود نداری.
‫بدون اون، نمی‌تونی ببری.
‫بهتره اعتمادش رو جلب کنم ‫یا بکشمش؟
‫کورتس با اون همه ‫درخت چی کار می‌کنه؟
‫وقتی امپراتوری‌ها با هم برخورد می‌کنن، ‫بعضی‌ها صعود می‌کنن،
‫بعضی دیگه سقوط.
‫یه دگردیسی بزرگ ‫اتفاق می‌افته.
‫و اسطوره‌ها فرستاده‌های ‫برگزیده‌شون رو مسح می‌کنن...
‫...چه بدونن چه ندونن.
‫تعادل به اون‌ها بستگی داره.
‫نه از راه انتقام،
‫بلکه از طریق فداکاری،
‫چون همه باید در ‫حرکت ابدی حرکت کنن.
‫نمی‌فهممت!
‫دست از حرف زدن با معما بردار، ‫یه بار هم که شده!
‫به اراده‌ی اسطوره‌ها احترام بذار!
‫یه رویا بود؟
‫فقط برگرد بخواب.
‫اغلب، اسطوره‌ها از رویاها استفاده می‌کنن...
‫...به عنوان راهی برای صحبت کردن ‫با برگزیدگان.
‫اینجوری راهنمایی می‌کنن...
‫...در زمان ‫مصیبت‌های بزرگ.
‫پس یکی باید بهشون بگه ‫که یه‌کم کمتر گیج‌کننده باشن.
‫خب، بعضی اسطوره‌ها ‫با تو واضح حرف می‌زنن،
‫در حالی که بعضی دیگه هستن...
‫...که ساکت ‫یا گریزپاتر عمل می‌کنن.
‫بعضی‌ها میان ‫که بهت حقیقت رو بگن،
‫در حالی که بقیه دنبال ‫فریب دادن و عذاب دادنت هستن،
‫مثل تسکاتلیپوکا. (اسطوره‌ی جادوگری و شب)
‫باید خیلی مراقب ‫اون اسطوره باشی.
‫سعی کن یه‌کم بخوابی.
‫فردا روز طولانی‌ای خواهد بود.
‫مردم ما باور دارن...
‫...که اون‌ها قدرت دارن،
‫ولی فکر نمی‌کنن ‫که اسطوره باشن.
‫سنگ سفیدی که ‫موقع ورودشون کشف شد...
‫...اثبات می‌کنه که درست می‌گن.
‫برخلاف تمام ‫چیزهایی که یوکا گفته.
‫بهش بگو باید بهشون غذا بده.
‫که در مورد تئول‌ها ‫اشتباه می‌کنه.
‫اون‌ها گرسنه‌ن.
‫خوبه، سرورم.
‫اویتسیلوپوچتلی، ‫بهم اطمینان می‌ده...
‫...که بازدیدکنندگان ما...
‫...نوعی آزمون کیهانی نیستن ‫که باید ازش عبور کنیم.
‫برعکس، ‫باید گرسنگیشون رو برطرف کنیم.
‫جواب تو همیشه ‫قربانی‌های بیشتر و بیشتره.
‫تو ناامیدم می‌کنی، یوکا.
‫حالا مطمئنم که ‫برای رسیدن به صلح،
‫هر عضو این پادشاهی...
‫...باید اشتباهاتش رو ‫جبران کنه.
‫از جمله تو.
‫نه، این نه.
‫نه.
‫التماس می‌کنم، سرورم.
‫تو از این به بعد تبعیدی، یوکا.
‫به کوه برو ‫و به ویرانی‌ای که...
‫...انتخاب‌هایت ‫بر سر ما آورده فکر کن.
‫ولی من وفادارترین شما هستم!
‫من پیام‌آور اسطوره‌ها هستم!
‫خواهش می‌کنم! من لایقش نیستم!
‫هان؟
‫آماده باش! جنگجوی خفاشه!
‫هان؟
‫سر و کله زدن با این خفاش جهنمی...
‫...داره تبدیل به ‫یه سردرد بی‌پایان می‌شه.
‫فعلاً، ‫یه موضوع فوری‌تر هست...
‫...که باید بهش رسیدگی کنیم.
‫بله.
‫به نظر میاد فرماندار باشکوه ‫جزیره‌ی کوبا...
‫...داره بهم دستور میده برگردم...
‫...مثل یه سگ ولگرد بی‌فایده.
‫پیام‌آورش ‫چی کار می‌کرده؟
‫همه چیز رو تماشا می‌کرده ‫تا به شما گزارش بده.
‫بفرستش داخل.
‫تجدید نظر کردی؟
‫از دیگو ولاسکز د کوئلار،
‫افسر پادشاه چارلز، ‫و فرماندار کوبا، اطاعت می‌کنی؟
‫یا ترجیح می‌دی ‫ارتش رو خبر کنم...
‫...که تو رو با زنجیر برگردونن؟
‫هان، البته که من ‫از این دستور تبعیت می‌کنم.
‫بگو ببینم، چطوره ‫که تو یه مأموریت مخفی به ما ملحق بشی؟
‫چی می‌گی؟
‫خیلی خوب.
‫انتظار این رو نداشتم.
‫دیگه چی می‌خوای، ‫سرورم؟
‫ترس.
‫ممنون که قبول کردی ‫هدیه‌ها رو تقدیم کنی...
‫...قبل از اینکه آزمون‌هامون رو شروع کنیم.
‫بله. این کار درستیه.
‫یادت میاد چطور بگیش؟
‫تلاکاتله، توتِکوئه...
‫سیناکان!
‫شکر خدا!
‫فکر می‌کردم که ‫ناامیدت کردم، سرورم.
‫- من، که، فقط یه فروتنم... ‫- آکاتسین...
‫به جز پدرم،
‫تو بدون شک ‫بهترین مردی هستی که تا حالا شناختم.
‫حس می‌کنم ‫سیناکان لبخند می‌زد...
‫...اگه من رو می‌دید ‫که به دل معرکه می‌پرم.
‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫خوشحالم که بالأخره ‫سرنوشتت رو قبول کردی.
به قیمت شکستن کمرتون هم که شده !اون باید بالا بره
‫بکشین!
‫کار عالی‌ای بود، آقایان.
‫استراحت کنین.
‫باید برم دست به آب.
‫بلند شین، حشرات موذی! ‫مورد حمله قرار گرفتیم!
‫سریع! خاموشش کنین!
‫آفرین!
‫می‌بینم که چند تا ‫تغییر خوب ایجاد کردی.
‫حرف دل من رو زدی.
‫این مأموریت قرار بود ‫به من...
‫...توانایی‌های تو رو نشون بده؟
‫تعداد کمی از شما می‌فهمن ‫که خداوند متعال به من چی داده.
‫فرصت بالاخره نشستن روی یه تخت پادشاهی
‫یه تخت پادشاهی؟
‫فقط همون تو زندان کوبا، ‫که توش محاکمه می‌شی.
‫اون همچنین بهم گفته،
‫قدرت دست‌های من ‫سرنوشت رو کنترل می‌کنن.
‫سرنوشت می‌تونه بی‌رحم باشه.
‫به خدا و قدیسانش قسم! ‫تو...
‫تو یه هیولایی!
‫لعنت به تو!
‫خفاش بود!
‫اون کسی بود که پیام‌آور ‫دیگو رو به قتل رسوند!
‫من انتقامت رو می‌گیرم، ‫دوست من!
‫اون رو همون‌جا بذارین. ‫بیاین برگردیم به شهر.
‫اول به یه زره جدید ‫نیاز داری، کاپیتان.
‫یه زره جدید...
‫و یه استراتژی جدید.
‫این ظالمانه‌ست!
‫که اینجوری غافلگیر بشیم...
‫...تو یه گردش ‫تو جنگل!
‫من و افرادم، با صلح اومدیم.
‫ولی من به پادشاه چارلز جواب می‌دم،
‫و اون اصلاً به اندازه‌ی ‫خدای من بخشنده نیست.
‫ولی چرا بهم خبر ندادین ‫که همه‌تون دارین از شهر میرین؟
‫و چرا شب ‫تو جنگل بودین؟
‫چیزی که اینجا مهمه ‫اون نیست.
‫به ما حمله شد!
‫به همین دلیل، ‫من متواضعانه درخواست می‌کنم...
‫...پادشاه خورشید ما رو همراهی کنه...
‫...تا از هر گونه حمله‌ی دیگه جلوگیری بشه.
‫من با شما میام...
‫...به عنوان جبران ‫خسارت‌هاتون، آقا.
‫لطفاً، اگه قبول کنین،
‫می‌خوام شما و افرادتون ‫مهمون افتخاری من باشین...
‫...تو جشنواره‌ی توشکاتل ما.
‫اعلی‌حضرت خیلی سخاوتمند هستن.
‫من می‌خوام سهم خودم رو انجام بدم...
‫...برای جلوگیری از ‫سوءتفاهم‌های آینده،
‫و برای ترویج ‫درک بهتر...
‫...بین مردمان ما.
‫خیلی مشتاقم ‫که پیشنهادتون رو بشنوم.
‫اوئی تلاتوآنی،
‫من به جای شما داوطلب می‌شم ‫که همراهی کنم...
‫...کاپیتان کورتس محترم رو.
‫به سوالاتش جواب می‌دم...
‫...و باهاش یاد می‌گیرم، ‫و ازش یاد می‌گیرم.
‫بسیار خوب.
‫رهبر جنگ ما از این به بعد ‫شما رو همراهی می‌کنه.
‫من زندگیم رو به پادشاه دادم، ‫به مردممون!
‫چطور جبران می‌شه؟ ‫با تحقیر و رسوایی؟
‫اشتباه موکتزوما رو بهش نشون بده.
‫اون باید ببینه ‫که تو چقدر بی‌عیب و نقصی،
‫که ایمانت ‫پاک و انکارناپذیره.
‫بله، ایمان من!
‫با تمام قدرتش،
‫کورتس و اون سیتلالیمپوپوکا ‫رو دور می‌کنه.
‫دقیقاً.
‫چنین نبوغ پرشوری ‫دلیل اینه که تو برگزیده‌ی منی.
‫تو هم باور داری ‫که اون سیتلالپوکا...
‫...تو آسمون ‫بدشانسی رو پیش‌بینی می‌کنه؟
‫فکر می‌کنم ظاهر شدنش ‫همزمان با ورود شما...
‫...نشانه‌ی خوبی نیست.
‫ما هم قبلاً باور داشتیم ‫که ستاره دنباله‌دار...
‫...یعنی اسمی که ما بهش می‌گیم، ‫نشانه‌ی یه فال بده.
[بازار تلاتلولکو]
‫ولی امروز، می‌دونیم که فقط ‫یه گوی گاز شناوره...
‫...که دور دنیای ما ‫در کیهان می‌چرخه،
‫درست مثل خورشید و ماه.
‫داری می‌گی باور داری...
‫...خورشید دور ‫این دنیا می‌چرخه؟
‫ثابت شده.
‫تو هم اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫نه.
‫مردم ما سال‌های زیادیه ‫که می‌دونن...
‫...این دنیا ‫مرکز هیچی نیست.
‫خب، اگه اینقدر می‌دونی...
‫...پس چرا همه‌تون ‫ما رو کشف نکردین...
‫...قبل از اینکه ما شما رو کشف کنیم؟
‫مردم شما از قبل ‫جادوی خودشون رو دارن،
‫دنیای خودشون رو.
‫دقیقاً از ما ‫چی می‌خواین؟
‫مهم نیست ‫چقدر داری...
‫...چون همیشه می‌تونی ‫یه چیز بیشتر داشته باشی.
‫مهم نیست ‫چطور به دستش میاری؟
‫آیا اسطوره‌ی شما ‫کشتار رو تأیید می‌کنه...
‫...حتی کشتار زنان و کودکان رو؟
‫در این دنیا، ‫روح ما آزمایش خواهد شد.
‫هر چقدر آزمایشی که ‫باهاش روبه‌رو می‌شیم سخت‌تر بشه،
‫در نتیجه پاک‌تر ‫خواهیم بود.
‫این... ‫این یه جواب نیست.
‫واقعیت غم‌انگیز...
‫...اینه که گاهی اوقات ‫یه رهبر مجبور می‌شه...
‫...تصمیماتی بگیره ‫که سخت هستن.
‫ولی اگه اون تصمیماتی ‫که می‌گیرن اشتباه باشه چی؟
‫وقتی این اتفاق بیفته،
‫مطمئن می‌شم که تو ‫اولین نفری باشی که می‌فهمه.
‫بیا اینجا، عشقم. ‫می‌خوام ببینمت.
‫دلم برات تنگ شده.
‫چقدر دلم برات تنگ شده بود، پسرم.
‫خیلی وقته گذشته.
‫خیلی خوشحالم که بالأخره ‫برگشتی خونه.
‫یوکا، بیا. بیا. بیا تو.
‫بیا تو. بیا تو.
‫چرا اینقدر جدی‌ای؟
‫تو از بچگی ‫همیشه لبخند می‌زدی.
‫کار اسطوره‌ها ‫یه موضوع جدیه، مادر.
‫سیتلالیمپوپوکا رو دیدی؟
‫همون روزی ظاهر شد که کورتس...
‫...و تمام سربازهاش اومدن.
‫و اگه ما در وظیفه‌مون ‫برای غذا دادن به اسطوره‌ها کوتاهی کنیم،
‫این برای مردم ما ‫نابودی به همراه خواهد داشت.
‫حالا، باید ازت بخوام، مادر،
‫که به من اعتماد کنی.
‫مطمئنی؟
‫موکتزوما هم با تو موافقه؟
‫مطمئنی این کار درستیه؟
‫بله.
‫پس ما ایمان‌مون رو ‫در دستان تو می‌ذاریم...
‫یوکا.
‫بدون هیچ ریسکی، ‫هیچ پاداشی نخواهد بود.
‫این جشنواره ‫لحظه‌ی مناسبی خواهد بود.
‫تو مسئولی.
‫نقشه به تو بستگی داره.
‫پس گند نزن.
‫اگه تلاسکالتکاها رو ‫خبر می‌کردیم،
‫پس نیازی نبود نیروها رو ‫اینجوری تقسیم کنیم.
‫و چرا باید با کسی ‫شریک بشی...
‫...وقتی که می‌تونی به راحتی همه‌ش رو ‫برای خودت داشته باشی، پدرو؟
‫اینجوری، با یه تیر ‫دو نشون می‌زنیم.
‫مزاحمم؟
‫نه، به موقع اومدی.
‫همین الان یه خبر ‫فوق‌العاده گرفتیم،
‫و داریم یه سورپرایز برای ‫مردمت برنامه‌ریزی می‌کنیم.
‫همه‌تون از سورپرایز ‫خوشتون میاد؟
‫خب، این بستگی به ‫سورپرایز داره.
‫چی گفتی؟
‫هیچی.
‫درسته. ببخشید.
‫باید برم آماده بشم.
‫امشب، اوضاع قراره ‫یه تغییر اساسی بکنه.
‫سیتلالیمپوپوکا هنوز اونجاست.
‫کورتس هنوز اونجاست.
‫اون هر لحظه تو رو مسخره می‌کنه.
‫اون من رو مسخره نمی‌کنه، ‫چون این من بودم...
‫...که از اول ‫تو رو مسخره می‌کردم.
‫چی داری می‌گی، ‫اویتسیلوپوچتلی؟
‫من اویتسیلوپوچتلی نیستم.
‫تسکاتلیپوکا؟
‫ای فریبکار پست!
‫ولی نگران نباش، ‫چون تو هنوز برگزیده‌ی منی.
‫فراهم کردن راه‌هایی ‫برای امتحان کردن آدم‌هایی مثل تو...
‫...دلیل وجود من ‫در وهله‌ی اوله.
‫ولی من چی کار کردم ‫که اینجوری تنبیه بشم؟
‫تو همیشه زیادی مشتاق بودی...
‫...که ایده‌ی فداکاری ‫خودت رو رد کنی...
‫...چون تو هیچی نیستی.
‫تو هیچ‌کس نیستی.
‫این باید همه‌ش یه رویا باشه.
‫این فقط یه کابوسه، ‫فقط یه کابوس.
‫بله، بله.
‫و، می‌دونی،
‫مادرت واقعاً ‫حرف درستی زد...
‫باید بیشتر بخندی، یوکا.
‫چطور می‌تونم ‫بخشش تو رو به دست بیارم؟
‫چی؟ مادر؟ تویی؟
‫بگو... بگو بهم.
‫بله، انجامش می‌دم، مادر.
‫مطمئن می‌شم که ‫از زندگی لذت ببرم و لبخند بزنم.
‫قول می‌دم.
‫هان؟
‫تو مال منی.
[جشنواره توشکاتل]
‫خون می‌خوای؟
‫من بهت خون می‌دم.
‫آروم باش، پدرو.
‫می‌دونستم تو اون تویی، ‫یوهوآلی.
‫می‌تونستم حست کنم!
‫از روشی که ‫آهن رو شکل می‌دادی دیدم.
‫ولی نمی‌تونستم مطمئن باشم.
‫یعنی، ‫تا وقتی که شنیدم تو از حرف‌های پدرت...
‫...نقل قول می‌کنی.
‫خوبه. ‫حالا غافلگیر نمی‌شی...
‫...وقتی به وحشت تو پایان بدم.
‫تو واقعاً یه ‫جنگجوی فوق‌العاده‌ای.
‫حیف که ‫برنگشتی به شهر...
‫...تا از موکتزوما دفاع کنی.
‫اون می‌تونست از کمک ‫کسی با استعدادهای تو استفاده کنه...
‫...وقتی که امشب ‫بهش سر می‌زنیم.
‫نه.
‫بله.
‫فکر کردی سیرکی ‫که اینجا راه انداختیم...
‫...در مورد تو بود؟
‫دوست من، ‫با وجود تاریخچه‌مون...
‫تو چیزی جز دسر من نیستی.
‫عوضی بدبخت!
‫کاپیتان از این ‫خوشش نمیاد.
[کشتار در معبد بزرگ]
‫اون‌ها شروع کردن. ‫حالا اون کثافت رو تمیز کنین.
‫خب...
‫اینجایی، اعلی‌حضرت.
‫تو یه جشنواره‌ی خون می‌خواستی.
‫خب، اینم از این.
‫اون رو همون‌جا نگه دارین، ‫و بقیه رو بکشین.
‫من چی کار کردم؟
‫نه!
‫بکشینش!
‫خفاش شیطانی بالأخره اومد!
‫به تیراندازی ادامه بدین!
‫آتش!
‫اون درهای لعنتی رو ببندین دیگه.
‫«بدون اون، تو وجود نداری.»
‫منظورش سیناکان بود، ‫نه کورتس. آکاتسین،
‫تو و تاتلی من ‫تمام مدت راست می‌گفتین.
‫کورتس گاوه، و اسطوره‌ی ‫خفاش کسیه که از من محافظت می‌کنه.
‫چطور نتونستم زودتر ببینمش؟ ‫من چقدر احمقم.
‫شیپور پادشاه. ‫داره ما رو احضار می‌کنه.
‫شاید فرار کرده.
‫فکر نمی‌کنم اون پادشاه باشه.
‫فقط می‌تونم امیدوار باشم ‫که خیلی دیر نکرده باشیم.
‫پدرم طلایی به جا گذاشت؟
‫چطور جرأت می‌کنن ‫به پادشاه دست بزنن!
‫زندگی پادشاه محبوبتون...
‫...بستگی به این داره که ‫همه‌تون چقدر خوب رفتار کنین.
‫جنگجوهای خودتون ‫مسئول خواهند بود...
‫...که مطمئن بشن ‫شما حشرات موذی تبعیت می‌کنین.
‫چیزی که من می‌خوام طلاست.
‫نه یه تیکه یا دو تیکه.
‫ببینین، من همه‌ش رو می‌خوام.
‫تمام طلایی که هست.
‫همین الان می‌خوامش.
‫بله.
‫این دقیقاً چیزی‌ـه که می‌خوام.
‫بله.
‫به خاطر عشق به موکتزوما...
‫نه! عقب بمونین.
‫نمی‌خوایم مجبور بشیم ‫بهتون آسیب بزنیم.
‫بله.
‫بیشتر.
‫بیشتر!
‫همه‌ش رو می‌خوام!
‫چرا کاری نکردی؟
‫انتقام مال تو بود. ‫در دسترست بود.
‫چون چیزی که اینجا اتفاق میفته...
‫...به چیزی خیلی ‫بزرگتر از من بستگی داره.
‫کورتس باید بایسته ‫و با عدالت ما روبه‌رو بشه،
‫نه با انتقام من.
‫نقشه‌ت چیه پس؟
‫جنگجوهای ما ‫نمی‌تونن بجنگن.
‫نه تا وقتی که پادشاه ‫زندانی باشه.
‫برای همینه که باید آزادش کنم.
‫چه راحت.
‫چه معبد قشنگی.
‫بهتره اون آخرین دعا ‫حساب بشه.
‫من میرم سلاح‌ها رو آماده کنم.
‫همه‌شون رو بیار.
‫اومدی اینجا که کمکم کنی؟
‫نه، فقط برای خداحافظی اومدم.
‫خداحافظی؟
‫و همین؟
‫اشتباه برداشت نکن، ‫تو خیلی جالبی.
‫ولی نه اونقدر که به خاطرش خطر مرگ رو بپذیرم
‫نه وقتی که این همه آدم ‫هنوز بهم وابسته هستن.
‫می‌فهمم. ‫باید برم و آماده بشم.
‫مطمئنم کاری که ‫قصد داری انجام بدی...
‫...احتمالاً دیوانگیه.
‫ولی این به این معنی نیست ‫که نمی‌تونه...
‫...یه کار پاک ‫و فداکارانه هم باشه.
.یه نگاه گذرا به اون داشتن خیلی نادره
‫می‌خواستم ببینمش ‫و برات بهترین‌ها رو آرزو کنم.
‫ممنون.
‫التماس می‌کنم، سیناکان.
‫از انتقامت در حق من بگذر.
‫این امپراتور پست ‫و بی‌آبرو رو ببخش!
‫فکر می‌کردم یه اسطوره دیدم...
‫...جایی که چیزی ‫جز مرگ نبود!
‫و حالا نمی‌دونم ‫چی کار کنم!
‫کورتس و سربازهاش ‫اسطوره نیستن.
‫اون‌ها آدم‌های شروری هستن ‫که باید متوقف بشن.
‫جنگجوهایت رو احضار کن.
‫بهشون بگو بلند بشن ‫و مقابله کنن.
‫بله، سیناکان ‫قدرتمند!
‫فداکاری تو ‫بیهوده نخواهد بود.
‫زره‌ت هم همینطور.
‫بجنبید!
‫عجله کنید!
‫چی بهت گفتم، پدرو؟
‫بهم گفتی ‫که ثروتمند می‌شیم.
‫و بعد از اینکه تمام ‫رشوه‌ها داده شد،
‫همه‌مون مثل پادشاه‌ها زندگی می‌کنیم.
‫اگه یه پر دیگه ببینم،
‫دیگه پر پرنده بی‌فایده نمی‌خوام!
‫وگرنه پادشاهتون رو دار می‌زنم...
‫...کنار همه‌ی اون‌هایی که ‫جرأت کردن خشم من رو برانگیزن!
‫کاپیتان، باید همین الان ‫از اینجا بریم بیرون.
‫آهواکه تپهواکه! (اسطوره‌ی آب و دریا)
‫من یه پیام دارم، ‫یکی که مستقیماً شنیدم.
‫از خود سیناکانه.
‫گوش کنین، به من گوش کنین.
‫التماس می‌کنم. ‫می‌دونم که ناامیدتون کردم،
‫که اشتباهاتی کردم،
‫ولی اسطوره‌ی خفاش ‫به دیدارم اومده و...
‫به نظر میاد اعتماد ‫مردمت رو از دست دادی، سرورم.
‫نترس،
‫یه راهی هست که ‫هنوزم می‌تونی به این هدف کمک کنی.
‫و اون با مرگ توئه.
‫ترس تو...
‫...دلیلیه که...
‫...امپراتوریت با تو می‌میره!
‫تئول‌ها ‫موکتزوما رو کشتن!
‫اوئی تلاتوآنی ‫به قتل رسیده!
‫حالا نقشه‌هامون خراب شد. ‫ای احمق‌ها!
‫چیزی نیست که شمشیرهای ما ‫نتونن درستش کنن، کاپیتان من!
‫به سمت قصر! ‫تا سربازهای بیشتری برسن!
‫فقط 50 متر دیگه.
‫این جنگه، آقایان.
‫پدرشون رو در بیارین!
‫اوسلوتل!
‫در خدمت شما هستم، ‫سیناکان بزرگ!
‫شیپور. ‫تمام جنگجوهامون رو احضار کن!
‫حالا!
‫اسطوره‌ی بزرگ و قدرتمند خفاش،
‫به من سلاحی بده که بتونه ‫مهاجمان رنگ‌پریده رو شکست بده.
‫سیناکان، اینم سلاح‌ها.
‫دیگه هرگز.
‫هیچ‌کدومشون نباید ‫پاشون رو تو این تالارها بذارن.
‫اون‌ها این تخت مقدس رو ‫نخواهند گرفت.
‫حمله!
‫کورتس!
‫من زندگیت رو تموم می‌کنم.
‫بیا تمومش کنیم.
‫توپ رو آماده کنین.
‫پُرش کنین و شلیک کنین!
‫آتش!
‫این اجتناب‌ناپذیره، یوهوآلی.
‫همیشه باید یه بازنده‌ای باشه.
‫آتش!
‫داشتی می‌گفتی؟
‫بله.
‫داشتم می‌گفتم...
‫...که خود خدای متعال ‫همیشه از پیروزی من محافظت می‌کنه.
‫حالا بیا ببینیم اگه اسطوره‌های تو ‫یه انگشت‌شون رو برات تکون میدن.
‫در صورتی که ‫داشتی فکر می‌کردی...
‫...تمام اون چوبی ‫که قطع کردیم برای چی بود.
‫تنها چیزی که باقی می‌مونه ‫اینه که به سرنوشت بسپریمش.
‫لعنت به تو!
‫برای اویتسیلوپوچتلی!
‫آتش!
‫به تمام مقدساتم قسم، ‫این شهر رو نابود می‌کنم.
‫من الان اسطوره‌ی جدید شما هستم!
‫می‌دونستم برمی‌گردی.
‫واقعاً؟ من نمی‌دونستم.
‫سرورم، شما زخمی شدین.
‫فقط یه خراشه.
‫کاری که خواستم رو کردی؟
‫اون رو بالای ‫معبد گذاشتم.
‫و تنها کاری که ‫باید بکنی اینه که از این دیوار بپری؟
‫یعنی، ‫داری باهام شوخی می‌کنی، درسته؟
‫نه، من چیزی که ‫تمام نوشته‌هاشون می‌گفت رو دنبال کردم.
‫کار می‌کنه. ‫باید امتحان کنم.
‫مطمئنی می‌تونی ‫این کار رو انجام بدی؟
‫یه‌کم خون ‫هیچوقت قبلاً من رو متوقف نکرده.
‫می‌دونستم. ‫اون برگزیده‌ست.
‫سیناکان اینجاست!
‫اسطوره‌ی خفاش اومده ‫که کنار ما بجنگه!
‫اون‌ها یه شیطان بالدار ‫جهنمی رو احضار کردن!
‫غیرممکنه.
‫یالا.
‫می‌دونم می‌تونیم از پسش بربیایم.
‫توپچی‌ها، پر کنین، و آتش!
‫دست از تیراندازی برندارین، ‫سربازان خدا!
‫همه‌شون رو قتل عام کنین!
‫تلاکاتله، توتِکوئه، سیناکان.
‫می‌دونم باید ‫خدمتگزار بهتری می‌بودم.
‫ولی خواهش می‌کنم، اجازه بده ‫مأموریتم رو به سرانجام برسونم،
‫و من به قدرتت تسلیم می‌شم ‫و راهی میکتلان می‌شم.
‫آتش!
‫نه.
‫آکسکان کما! تهواتل نهواتل! (!کارمون امروز باهم تموم میشه)
‫چی؟
‫حالا لحظه‌ی ماست! ‫جمجمه‌هاشون رو بشکنین!
‫مجبورت می‌کنم بهم تعظیم کنی!
‫ترجیح می‌دم بمیرم!
‫اون زخم‌ها وخیم به نظر میان.
‫زیاد دووم نمیاری.
‫به اندازه‌ی کافی دووم میارم ‫که تو رو به عدالت برسونم.
‫نه، نه!
‫نه!
‫سیتلالیمپوپوکا رفت!
‫پیشگویی بد تموم شد!
‫اسطوره‌ها به ما رحم کردن!
‫ما با خون مردگان ‫متبرک شدیم.
‫من برگزیده‌ی تو نیستم؟
‫چرا من رو رها کردی، سرورم؟
‫چرا شکست خوردم؟ ‫نمی‌تونه این باشه.
‫کاپیتان، ‫شاید بتونیم...
‫...استراتژیمون رو برای ‫گرفتن شهر بهبود بدیم؟
‫یه پیام به شیکوتنکاتل بفرست،
‫رهبر تلاسکالتکاها.
‫بهش بگو که ‫من و اون باید صحبت کنیم.
‫و همون اشتباهات احمقانه رو ‫تکرار کنیم، کاپیتان؟
‫من...
‫تخت پادشاهی رو مال تو می‌کنم.
‫نگاهش کن.
‫چه احمقی. ‫نگاه کن چی کار کردی.
‫یه مرد دانا یه بار بهم گفت...
‫«ترس می‌تونه تو رو بکشه،»
‫«یا بهت انگیزه برای عمل بده.»
‫خوشحالم که اونجا بودم تا نجاتت بدم.
‫نباید اینجوری ‫خودت رو فدا می‌کردی.
‫سرنوشت هیچ پشیمونی‌ای برام نمی‌ذاره.
‫خب،
‫شاید یه چیزی باشه ‫که ازش پشیمون بشم.
‫پسرم.
‫حالا در آرامش بخواب، ‫یوهوآلی کواتل.
‫سایه‌ی جوان ‫رئیس تولتکاتسین،
‫برگزیده‌ی سیناکان ‫و محافظ مقدس خفاش.
‫در آرامش بخواب.
‫بخواب تا کوئتزالکواتل، (اسطوره‌ی باد، خرد و مرز بین آسمان و زمین)
‫فکر می‌کنی این قضیه تموم شده؟
‫نه.
‫می‌ترسم که شرارت خیلی بیشتری ‫در راه باشه.
[پس از تیتراژ ادامه دارد]